Ең ежелгі музыкалық аспап жайында

Кіріспе

Ең ежелгі музыкалық аспап

Неандертальдықтардың символдық мінез-құлқы мен жоғары дамыған танымдық қабілеттерін көрсететін көптеген орта палеолиттік (мустериандық) археологиялық жағдайлар сияқты, бұл жағдай да ғылыми қауымның бір бөлігінен қатыгез сынға және теріске шығаруға ұшырады. Палеолиттік зерттеулерде символдық маңызы бар жағдайларға ең басты назар беріледі. Атап айтқанда, Еуропаға анатомиялық жағынан қазіргі заманғы адамдардың шамамен 40 мың жыл бұрын келгенге дейінгі жағдайларға ерекше көңіл бөлінеді.

Словениядағы жері және ұқсас табылған жерлер

Сайттың орналасқан жері – көлденең үңгір, ұзын және дейін кең; ол Идрижа өзенінің үстінде, Черкноның жанында орналасқан және келушілерге қолжетімді. Бұл жерде жұмыс істейтін зерттеушілер кем дегенде он қабаттан тұратын 600-дан астам археологиялық заттарды, оның ішінде жиырма ошақ пен үңгір аюларының қаңқа қалдықтарын тапты. Мұражайдың мәлімдемесіне сәйкес, флейта "орташа плейстоценнің соңымен" және шамамен 55 000 жыл бұрынғы неандертальдықтармен байланысты. 1920-1930 жылдары профессор Сречко Бродар (Митя Бродардың әкесі) Шығыс Каруанкадағы тағы бір жерден тесігі бар ондаған сүйектерді тапты, бірақ олардың көп бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сельдегі одақтастардың әуе шабуылында жойылды, онда олар сақталған болатын. Әлі сақталғандардың ішіндегі ең танымал – үш тесігі бар жамбас арнасы бар үңгір аюының жамбасы. Екінші дүниежүзілік соғыстан бері тағы да бірнеше тесілген сүйектер табылды. Бұл сүйектер бүгінде Словенияның Ұлттық тарих мұражайында сақталуда. Оларды көптегенін тапқан Митя Бродардың айтуынша, тесігі бар сүйектер тек Мустер дәуірінің соңы мен Ориньяк дәуірінің басына ғана жатқызылған. Поточка зиялка үңгірінен табылған сияқты тесігі бар сүйектер қазіргі заманғы адам – Кро-Магнонға тиесілі деп есептелді, ал Митя Бродар олардың Орталық Еуропалық Ориньяк мәдениетінің бір бөлігі екенін мәлімдеді. Неандертальдық музыкалық аспап Люблянадағы Словенияның Ұлттық мұражайында қойылған.

Неандерталь флейтасының сипаттамасы

Неандерталь флейтасы жасалған сүйек – бұл 11,4 см ұзындықтағы жамбас сүйегінің сол диафизі, ол бір-екі жасар үңгір аюының баласына тиесілі. Артқы жағында орталық диафизінде екі толық тесік бар (флейтаның 2 және 3 тесіктері). 1-ші ойық (флейтаның 1-ші тесігі) проксимальді ұшына жақын орналасқан. Ірі, жартылай шеңберлі ойық (флейтаның 4-ші тесігі) дистальді шетінде орналасқан. Алдыңғы жағында тағы бір жартылай шеңберлі 5-ші ойық (флейтаның 5-ші тесігі) дистальді шетке жақын орналасқан. Бұл ойық, артқы жағындағы 3-ші тесікпен салыстырылатын ұзындық бойынша орналасқан. 2 және 3-ші тесіктер шамамен бірдей өлшемде. 1 және 5-ші ойықтардың өлшемі бірдей, бірақ 2 және 3-ші тесіктерден кішкентай. Барлық тесіктер мен ойықтар бір қатарға орналасқан және үлкен 4-ші ойықтан басқа, ұқсас морфологияға ие. 3-ші тесіктің проксимальды және дистальды жағында қабықша сүйектің бір бөлігі тозған. Осы жерде бойлық талшықты сүйек құрылымы көрінеді. 3-ші тесіктің жақын шетінде қабырға сүйегінің тозған бетінде екі параллель микро-сызық бар, олар тас құралдарының кесу іздеріне сәйкес келеді. Флейтаны қамтитын мустьерлік қабат пен тас артефакттар мен анатомиялық жағынан қазіргі заманғы адамдардың сүйек ұштары бар ауриньяк қабатының арасында шамамен 2 метр шөгінді жатыр. Ошақта табылған көмірдің орташа AMS 14C жасына сүйенсек, флейтаның жасы бастапқыда 43,100 ± 700 жыл бұрын деп есептелді. Кейінірек, ESR әдісімен жүргізілген даталау флейта орналасқан қабаттың AMS 14C әдісімен даталау шегінен тыс екенін және осы қабаттан алынған үлгілердің бастапқы даталануы дұрыс еместігін көрсетті. ESR мәліметтері бойынша, флейтаның жасы қазір шамамен 50,000-60,000 жыл бұрын деп есептеледі.

Ойықтардың пайда болуы: адамнан немесе етшілден?

Ашыққаннан бері басты сұрақ: тесіктерді адам жасаған ба, әлде ет жейтін жануар ма, яғни бұл зат артефакт па, әлде табиғи жолмен өзгерген сүйек пе? Жоғарғы палеолиттік сүтқоректілердің аяқ сүйектерінен жасалған флейталарда тас құралдармен ойылған немесе бұрғыланған тесіктердің жасанды жасалуының нақты іздері бар. Құс сүйектерінен жасалған флейталарда сүйек қабығын ұнтақтау арқылы тесіктер жасалған. Неандерталь флейтасындағы тесіктердің жиегі Жоғарғы палеолиттік флейталардағыдан өзгеше, және адам қолынан жасалған белгілер (яғни кесу іздері) жоқ. Сонымен қатар, Неандерталь флейтасының екі ұшы да ет жейтін жануарлардың кеміруіне тән зақымдануды көрсетеді. Олардың бұл табылған жерді зерттеуі бір жақты болды және бір ерекше жағдайды қоспағанда, бұл жерде үңгір гиенасының сүйек қалдықтары, қорытылған сүйектері немесе экскременттері табылған жоқ. Етқоректілердің сүйектегі тесіктерді жасағандығы туралы гипотезаны тексеру үшін үңгір аюы, қасқыр және гиенаның (олар кездескен үңгірлердегі сүйектерге зақым келтірудің негізгі себебі) тістерінің металл қалыптары жасалды. Оларды жас және ересек қоңыр аюдың жамбас сүйегін тесу үшін қолданды. Эксперименттік тесулер екі толық тесіктің пішіні мен мөлшері тек аюдың тіс тістеріне ғана ұқсас екенін көрсетті. Бірақ аюдың тістеуіне келетін болсақ, олардың бағыты қиын. Атап айтқанда, аюдың тіс тістерінің лабиальді-лингвальдік бағытта сопақша қимасы бар. Неандерталь флейтасының екі толық тесігі жамбас сүйегінің бойлық осіне қатысты сәл овал болғандықтан, аю оған шаққанда жауын бойлық бағытта туралауға тиіс. Бұл әр тесік үшін жеке-жеке жасалуы керек, бұл өте күмәнді. Сонымен қатар, тіс тістерімен тесілген тесіктердің жиегі тегіс, ал Неандерталь флейтасындағы тесіктердің жиегі бұрмалы және тісті. Эксперименттік тесудің нәтижелері флейтадағы тесіктерді етқоректі жануарлар жасаған жоқ екенін көрсетті. Етқоректі жануар үшін жасөспірім жамбас сүйегінің ең қалың және қатты орталық бөлігінде оны сындырмай екі немесе одан да көп тесік жасау мүмкін емес. Сонымен қатар, етқоректі жануар үшін тіс тістерімен сүйекті шағып, барлық тесіктерді бірнеше тістеу арқылы бір сызыққа келтіру өте қиын, әсіресе сүйек жаңа және майлы болғанда. Кейбір өткір тас құралдарда сынған ұштар, сынықтар және макроскопиялық зақымданулар бар. Тәжірибе көрсеткендей, сүйекті кесу және тесу кезінде ағаш балғамен тас құралға соққы бергенде осындай зақымданулар пайда болады. Неандертальдықтар сүйектерде қалайша ұқсас тесіктер жасаған деген сұраққа эксперименталды археология жауап берді. Бұл бағыттағы алғашқы қадамды эксперименталды археолог Джулиано Бастиани жасады. Бастиани бұған дейін археологтарға беймәлім болған тәсілмен өткір тас құралдардың көшірмесімен сүйекті тесіп шықты. Ол өткір тас құралды бір мезгілде балта және соққы ретінде қолданды және жаңа жамбас сүйегінде флейтадағы сияқты тесіктер жасауға қол жеткізді (яғни, бұзық, тісті жиегі бар тесіктер). Оның экспериментінің ең маңызды тұжырымы - осылайша жасалған тесіктердің жиегінде тас құралдың қалдырған кесу іздері әрқашан байқалмайды. Алайда Бастиани жасаған тесіктерде флейта тесіктерінде кездесетіндей, ішкі жиегінде айқын конус тәрізді сынықтар болған жоқ. Бұл жағынан да флейта тесіктеріне ұқсас тесіктерді археолог Франсуа Золтан Горузицкий жасады. Ол өткір тас құралмен жаңа сүйекке алдымен шұңқыр жасады, оны тесіп тастаған жоқ. Содан кейін ол шұңқырға сүйек соққысын салып, сүйек қабығын тесу үшін ағаш балғамен соқты, флейта тесігіне дәл сәйкес келетін тесік жасады. Бұл әдіспен жасалған тесіктердің ішкі жиегінде айқын конус тәрізді сынықтар бар және әдеттегі құралдың іздерін көрсетпейді.

Since the discovery, the key question has been whether the holes were made by a human or a carnivore, that is, whether the object is an artifact or simply naturally altered bone. Upper Palaeolithic flutes made from the limb bones of mammals show clear traces of artificial creation of holes which were carved or drilled with stone tools. In flutes made from thin, delicate bird bones, the holes were made by grinding the bone cortex. The edge of the holes on the Neanderthal flute differs from those on Upper Palaeolithic flutes and shows no conventional signs of human manufacture (i. e., cut marks). In addition, both ends of the Neanderthal flute show damage typical of gnawing by carnivores. Their investigations of the find were distinctively one sided and, with one exception, No cave hyena skeletal remains, digested bones, or coprolites were found to prove its presence at this site. To test the hypothesis that carnivores caused the holes in the bone, metal dental casts of cave bear, wolf and hyena (which was the main cause of damage to the bones in the caves where it was present) dentition were made. The casts were used to pierce juvenile and adult fresh brown bear femurs. Experimental piercing showed that the two complete holes are comparable in shape and size only to those caused by the canine teeth of a bear. As for the bear bite, however, their orientation is problematic. Namely, the canines of bears have an oval cross section in the labial lingual direction. Since the two complete holes in the Neanderthal flute are slightly oval in the direction of the longitudinal axis of the femur, the bear would have to align the bone in its snout longitudinally with its jaw when biting into it. It would have to do this for every hole individually which is highly unlikely. Furthermore, holes pierced with canine teeth have smooth edges, whereas the edge of the holes on the Neanderthal flute is irregular and serrated. The results of experimental piercing have revealed that holes on the flute could not have been produced by a carnivore. It is practically impossible for a carnivore to make two or more holes on the thickest and the rigid central part of the juvenile femur without breaking it. Moreover, it is very difficult for a carnivore that would bite the bone with canine teeth to get all the holes in a straight line in several successive bites, especially when the bone is fresh and greasy. There are broken tips, fractures and macroscopic damage presented on some pointed stone tools. It was proved experimentally that the same type of damage occurs if one hits the stone tool with a wooden hammer when chiselling and piercing the bone. The answer to the question of how Neanderthals could make comparable holes in bones was provided by experimental archaeology. The first step in this direction was made by the experimental archaeologist Giuliano Bastiani. Using replicas of pointed stone tools, Bastiani pierced the bone in a way previously unknown to archaeologists. He used the pointed stone tool simultaneously as a chisel and a punch, and succeeded in making holes in the fresh femur similar to those on the flute (i. e., holes with irregular, serrated edge). The most important conclusion of his experiment was that the edge of the holes made in this way did not always show the characteristic cut marks left by a stone tool. However, the holes made by Bastiani did not have such pronounced funnel shaped fractures around the inner edge, as found on the holes of the flute. The holes, which in this respect also correspond to those of the flute, were made by the archaeologist Francois Zoltán Horusitzky. Using a pointed stone tool, Horusitzky first made a shallow pit in a fresh bone without piercing it. He then inserted a bone punch into the pit and struck it with a wooden hammer to pierce the bone cortex, creating a hole that exactly matched that of the flute. The holes made with this technique have a pronounced funnel shaped fracture around the inner edge and show no conventional tool marks.

Компьютерлік томографиялық талдау

Компьютерлік микротомография неандертальдық флейтаның бетінде тас құралдармен жасалған болуы мүмкін іздер бар екенін растады. Кейбір ғалымдар тіс іздері деп түсіндірген сүйектегі зақымданудың бір бөлігі химиялық тозудың нәтижесі екені анықталды. Ал басқалары оның жануарлардың әсерінен өзгергенін айтады. Клаус Стефан Холдерман, Джорди Серангели, Филипп Г. Чейс, Апрель Ноуэлл және Франциядағы итальяндық тафономист Франческо Д'Эрико бәрі де оның жыртқыштардың ізі екенін қолдады.

Ойық арақашықтығы, тізбегі және пішіні

2000 жылы канадалық музыка зерттеушісі Боб Финктің талдауына сәйкес, кездейсоқ орналастырылған төрт тесіктің танымал музыкалық шкалада тізіліп пайда болу ықтималдығы өте төмен. Д’Эрриконың етқоректілердің шығу тегі жөніндегі гипотезасына жауап ретінде Түрк, етқоректілердің шығу тегіне жататын артефакт пен Д’Эррико зерттеген басқа да шайналған сүйектер арасындағы «ортақ» ерекшеліктерге тесіктердің сәйкес келмейтінін көрсетті. Сонымен қатар, екі тесіктің бір уақытта тістелгеніне ешқандай дәлел жоқ. Барлық тафономистер тіс аралықтарын талдап, жануарлардың біреуінің бірден екі немесе одан да көп тесікті шағу мүмкіндігін анықтауға тырысты. Бірде-бір жануардың терісінен осыған ұқсас жағдай табылған жоқ. Егер сәйкес келетін жануар табылғанда, бұл тесіктерді жануарлар жасаған дегенге тікелей дәлел ретінде келтіруге болар еді. Түрк бұл туралы өзінің кітабында жазды, ал Nowell мен Chase қарсы гипотезаны қолдайтындар Current Anthropology журналының 1998 жылғы тамыз/қазан санындағы мақалаларында атап өтті. Ноуэлл былай деді: «Тесіктер бір мезгілде емес, бірінен соң бірі жасалған, ал олардың арақашықтығы қасқырдың екі тісінің арақашықтығымен ешқандай қатысы жоқ». Иэн Морли, етқоректілердің шығу тегі жөніндегі гипотезаны ұстанатын болса да, 2006 жылғы қарашадағы мақаласында: «Д’Эррико зерттеген үңгір аюларының сүйектерінің жинақтары, сондай-ақ Түрк талқылағандары ұқсас пішіндегі және зақымдалған тесіктерді көрсетсе де, олардың ешқайсысы бүйір сүйегінің диафизінде кездеспейді», - деп атап өтті. Марсель Отте (Льеж университетінің, Бельгияның Тарихқа дейінгі мұражайының директоры) 2000 жылғы сәуірде Current Anthropology журналында Дивье Бабе сүйегінің қарама-қарсы жағында бас бармақтың тесігі болуы мүмкін екенін айтты. Бұл жағдайда бес тесік адам қолына толық сәйкес келер еді. Түрк MIT Press баспасынан шыққан «Музыканың шығу тегі» кітабында былай деп жазды: «Егер [флейтаға ұқсайтын тесіктердің тізілімі] ықтималдығы жоғары болса (әрине, олай емес), онда осындай табылғандардың саны көбірек болар еді, өйткені үңгірдегі етқоректілер үңгірдегі адамдардан кем емес, тіпті одан да көп сүйектерді шайнаған». 2015 жылы Cajus G. Diedrich тесіктерді дақылды гиенадан қалған сүйектерге тістеу арқылы түсіндіруге болады деп ұсынды. Түрк зертханалық тәжірибелер жүргізіп, жаңадан жасалған аю сүйектеріне етқоректілердің тістегеніне ұқсас тесіктер жасады, және әр жағдайда сүйектер бөлініп кетті. Алайда, Дивье Бабе мысалында сүйек сынбады, бұл факт Түрктің нәтижелері көрсеткендей, етқоректілердің әрекеттерінен күтілген нәтижеге сәйкес келмеді. Түрк өзінің кітабында және MIT-тің «Музыканың шығу тегі» антологиясындағы мақаласында сүйекте тесіктерді жасаған кезде күтілетіндей қарсы тістеу іздері жоқ екенін жазды. Түрктің 1997 жылғы кітабында тесіктердің диаметрі ұқсас, саусақ ұштарына сыятындай, және барлығы овал емес, дөңгелек (етқоректілердің тістегені жиі болатын) екені айтылды. Сонымен қатар, олардың барлығы көбінесе флейталарда кездесетін тесіктің өлшеміне сәйкес келеді, ал сүйек – сүйек флейталарын жасау үшін әдетте қолданылатын (бүйір сүйегі). Иван Түрк 2005 жылы компьютерлік томографияны қолдана отырып, үлгіні зерттеді, онда ол «екінші жағынан сақталған екі тесік бұрын зақымданудан немесе етқоректілердің араласуынан бұрын жасалған» деген қорытындыға келді. Словенияның Ұлттық мұражайы бұл дәлелдер «аю тістеген деген болжамды жоққа шығарды» деп мәлімдеді. Неандертальдықтардың жасағандығы «сенімді дәлелденген» және оның олардың қабілеттерін түсінудегі және музыка мен сөйлеудің дамуындағы маңызы айқын. 1997 жылы сүйектің тесіктері «диатоникалық шкаланың төрт нотасына сәйкес келеді» (до, ре, ми, фа) деп анықталды. Қазіргі диатоникалық (кіші шкаладағы) флейтадағы тесіктердің арақашықтығы ерекше және біркелкі емес. Ол, негізінен, саусақ іздері сияқты. Дивье Бабе сүйегінің тесіктері бұл аралықтарға өте жақын, минорлық шкаладағы ноталардың тесіктерімен сәйкес келеді. Nowell мен Chase «Музыкалық археологиядағы зерттеулер» III-те жазғандай, жас аю сүйегі кез келген диатоникалық ретімен және жартылай тондармен үйлесімді төрт тесікті ойнауға тым қысқа болды. (Финк сүйек сынғанға дейін сүйекке ауызша ұзарту қосылған болуы мүмкін деп болжаған.) Nowell археолог Филип Чейзбен бірге интернетте сүйектің суреттерін көргеннен кейін күмәнге ұшырады. Дивье Бабе сүйегі Еуропаның жоғарғы палеолит кезеңіндегі көптеген жас, даусыз сүйек флейталарына ұқсайды. Бірақ Ноуэллдің айтуынша, бұл флейталар ұзынырақ, көбірек тесіктері бар және оларды жасау кезінде қалған нақты құралдардың іздері бар. Мұндай іздер аю сүйегінде жоқ. Финктің ұсынуынша, флейта тесіктерінің арақашықтығы музыканың стандартты диатоникалық шкаласына сәйкес келеді. Nowell мен Chase музыкаға бейімді әріптесімен бірге аю сүйегі диатоникалық шкалаға сәйкес болу үшін екі есе ұзын болуы керек екенін көрсетті. Dimkaroski 100-ден астам ағаш және сүйек флейталардың көшірмелерін жасап, олармен тәжірибе жасады. Көшірмелер Словения аңшылар қауымдастығы ұсынған жас қоңыр аюлардың бүйір сүйектерінен, сондай-ақ бұзау, ешкі, шошқа, елік және қызыл бұғы сүйектерінен жасалды. Ақырында, ол Дивье Бабе I үңгірінен алынған жас үңгір аюының бүйір сүйегінен жасалған көшірмені ойнауға шоғырланды, түпнұсқаның өлшемдеріне мүмкіндігінше жақындау үшін.

The probability that four randomly placed holes would appear in line in a recognizable musical scale is very low according to a 2000 analysis made by Canadian musicologist Bob Fink. Responding to the D'Errico carnivore origin hypothesis, Turk pointed out that the features "common" between the carnivore origin artifact and other chewed bones studied by D'Errico do not include the alignment of the holes. There is also no evidence that the two holes could have been bitten at the same time. The tooth spans were analyzed by all taphonomists concerned to see if any animals could bite two or more such holes at once. No match could be found to any known animals. If a match had been found, it could have been cited as prima facie evidence that the holes were animal made. This was noted by Turk in his book and was also noted from the opposing hypothesis holders Nowell and Chase in their article in the August/October 1998 issue of Current Anthropology. Nowell wrote that holes in the specimen "were almost certainly made sequentially rather than simultaneously and that the distance between them has nothing to do with the distance between any two teeth in a wolf's jaw." Iain Morley, despite holding the carnivore origin hypothesis, observed in his November 2006 article that "[w]hilst the collections of cave bear bones examined by D'Errico as well as those discussed by Turk do show similar shaped and damaged holes none of these occur in the diaphysis of a femur," as is found on the reputed flute. Marcel Otte (director of the Museum of Prehistory, University of Liege, Belgium) pointed out in an April 2000 article in Current Anthropology that there is a possible thumb hole on the opposite side of the Divje Babe bone, which, making five holes, would perfectly fit a human hand. Turk wrote in the MIT Press book The Origins of Music: "If this probability [of having lined up holes looking like a flute] were greater (and of course it isn't), it is likely that there would have been more such finds, since carnivores in cave dens were at least as active on bones, if not more so, than people in cave dwellings ". In 2015 Cajus G. Diedrich suggested the holes could be explained by scavenging from spotted hyena. Turk conducted laboratory experiments which pierced holes in fresh bear bones in the manner of carnivore punctures, and in every case, the bones split. Yet in the Divje Babe instance, the bone did not break, a fact not matching expectations of carnivore action, as Turk's results showed. Turk wrote, in his book and in his article in MIT's Origins of Music anthology, the bone shows no "counter bites" that one would normally expect on the other side of the bone matching the immense pressure necessary for a bite to make the center holes. Turk's 1997 book reported that the holes have similar diameters which would accommodate fingertips, and all are circular instead of oval (as carnivore bites often are). Furthermore, all are in the proper ratio of bore size to hole size found in most flutes, and the bone is the kind (femur) usually used for bone flutes. An examination of the specimen using computed tomography was published in 2005 by Ivan Turk, in which he concluded that "the two partially preserved holes were formerly created before the damage or before the indisputable intervention of a carnivore." The National Museum of Slovenia argues that this evidence has "finally refuted hypotheses that the bone was perforated because of a bear bite". The manufacture by Neanderthals "is reliably proven" and its significance in the understanding of their capabilities and the development of music and speech is secure. in 1997, that the bone's holes were "consistent with four notes of the diatonic scale" (do, re, mi, fa) based on the spacing of those four holes. The spacing of the holes on a modern diatonic (minor scale) flute are unique, and not evenly spaced. In essence, Fink said, they are like a simple fingerprint. The Divje Babe bone's holes matched those spacings very closely to a series of note holes in a minor scale. Nowell and Chase wrote in Studies In Music Archaeology III that the juvenile bear bone was too short to play those four holes in tune to any diatonic series of tones and half tones. (Fink had suggested there may have originally been a mouthpiece extension added to the bone before it was broken.) quote|[Nowell] along with archeologist Philip Chase, had serious doubts as soon as they saw photos of the bone on the Internet The Divje Babe bone bears some resemblance to the dozens of younger, uncontested bone flutes from European Upper Paleolithic [UP] sites. But, says Nowell, these obvious flutes are longer, have more holes, and exhibit telltale tool marks left from their manufacture. No such marks occur on the bear bone. Fink proposed that the spacing of the flute's holes matches music's standard diatonic scale. Nowell and Chase teamed with a more musically inclined colleague to show that the bear bone would need to be twice its natural total length to conform to a diatonic scale Dimkaroski created over 100 wooden and bone replicas of the flute and experimented with them. The replicas were made from femurs of juvenile brown bears provided by the Hunters Association of Slovenia, but also calf, goat, pig, roe and red deer bones. In the end, he concentrated on playing a replica made on a femur of a juvenile cave bear from Divje Babe I Cave, to come as close as possible to the dimensions of the original.

Музыкалық тексеру

Divje babe I-дегі тесілген жамбас сүйегінің қасақана жасалған музыкалық аспап екенін көрсететін тағы бір дәлел – қайта құрылған аспаптағы тәжірибелік музыкалық зерттеулер. Сақталған күйіндегі табылған бұл аспапты музыка ойнау үшін пайдалануға болмайды, дәл осылай басқа жоғарғы палеолиттік желді аспаптардың да ешқайсысы – дәстүрлі флейталар мен сырнайлар да, музыка ойнауға жарамды емес. Неандерталь флейтасын бірнеше музыкалық зерттеушілер зерттеді. 2014 жылы кәсіби музыкант Любен Димкароски бұрынғы зерттеулерден тәуелсіз, аспапты тәжірибелік тұрғыдан зерттеді. Димкароски қайта құрылған көшірмесінде ойнағанда, аспапты басқалардан өзгеше бұрышта ұстады және жамбас сүйегінің проксимальді бөлігін ауыздық ретінде пайдаланды. Алдыңғы проксимальді бөлігінде бұрынғы зерттеушілер назар алмаған тік кесілген өткір жиек сақталған. Бұл жасанды түрде өзгертілген жиек, шын мәнінде, ауыздықтың үрлеу жиегінің қалдығы болуы мүмкін. Аспапты осы бұрышта ұстағанда, алдыңғы жағындағы 5-ші тесіктің қызметі анықталды. Бастапқы бұрышта бұл тесіктің орналасуы ауыздыққа тым жақын болғандықтан, пайдасыз еді. Енді 5-ші тесік алақан тесігі ретінде пайдалы болды. Қайта құрылған аспапта артқы жағында үш саусақ тесігі (1–3 тесіктер) және жамбас сүйегінің алдыңғы жағында алақан тесігі (5-ші тесік) бар. Дистальді бөлігіндегі тесік қоңырау немесе жабылу қызметін атқарады. Оң қолдың саусағымен артқы дистальді жағындағы ойықты қосымша тесікке айналдыруға болады. Бұл тесік ашық немесе жабық қоңырауда ойнау мүмкіндігін береді, бұл дыбыстық диапазонды одан әрі байытады. Неандерталь флейтасы екі қолмен ойналады, 5-ші тесік ауа бағанасын екі есе ұзындыққа дейін кеңейту үшін қолданылады. Бұл қазіргі заманғы желді аспаптарында қолданылмайтын шешім және аспаптың ұзындығын екі есе көбейтудің немесе тесіктердің санын арттырудың қажеттігін жояды. Осылайша, Неандерталь флейтасы мен оны ойнау әдісі қазіргі заманғы музыкалық аспаптармен салыстыруға келмейді. Димкароски төрт тесіктің, олардың мөлшері мен арақашықтығының, дистальді шеткі ойықтың және ауыздықтың үрлеу жиегінің кең ауқымды дыбыстық және мелодиялық қозғалысты қамтамасыз ететін жүйе құрайтыны және мұндай жүйенің кездейсоқ пайда болуы мүмкін емес, қасақана жасалғаны туралы қорытынды жасады. Жүйенің кез келген өзгеруі – аспаптың ұзындығын өзгерту, тесіктерді қосу немесе алып тастау, өткір үрлеу жиегінің болмауы – салдарынан нашар музыкалық өрнекке әкеледі. Франсуа Золтан Хорузицкий аспаптың тоналдылығын есептеу арқылы да осы қорытындыға келді. Димкароскинің пікірінше, "флейта" атауы қазіргі заманғы желді аспаптардың алдағысы деп саналатын мұндай аспапқа сәйкес келмейді. Сондықтан, ол бұл аспапты "ТИДЛДИБАБ" деп атады, ол аспапты тапқан археологтың (Түрік Иван), оның көшірмелерін жасаған музыканттың (Димкароски Любен) және оның археологиялық табылған жерінің (Дивье Бэб) аттарының бас әріптерінен құралған сөз.

An additional argument for the thesis that the pierced femur from Divje babe I is an intentionally made musical instrument comes from experimental musical research on a reconstructed instrument. In its preserved state, the find is not suitable for playing music as are none of the other discovered Upper Palaeolithic wind instruments, traditionally called flutes or pipes. The Neanderthal flute has been studied by several musical researchers. In 2014, professional musician Ljuben Dimkaroski studied the flute experimentally, independently of previous research. Dimkaroski, who played on a reconstructed replica, oriented the instrument differently than the others and used the proximal part of the femur as a mouthpiece. On the anterior proximal part a straight cut sharpened edge is preserved, which was not considered by previous researchers. This artificially modified edge may actually be a remnant of the blowing edge of the mouthpiece. With this orientation of the instrument, the role of Hole 5, the single hole on the anterior side, was clarified. In the primary orientation, the location of this hole was too close to the mouthpiece and thus was dysfunctional. Hole 5 now became useful as a palm hole. The reconstructed instrument has three finger holes (Holes 1–3) on the posterior side and a palm hole (Hole 5) on the anterior side of the femur. An opening on the distal part is in the function of bell or closure. With a finger of the right hand, the notch on the posterior distal side may be formed into an additional hole. The opening provides the possibility of playing on an open or closed bell, which additionally enriches the tonal range. The Neanderthal flute is played two handed with Hole 5 being used to extend the air column to twice its length. This is a solution not used by modern wind instruments and means that there is no need for doubling the length of the instrument or adding a higher number of holes. As such, the Neanderthal flute and method of playing on it have no suitable comparison in contemporary musical instruments. Dimkaroski came to conclusion that the four holes, their size and the distance between them, together with the distal end notch and the blowing edge of the mouthpiece comprise a system that enables a wide variety of sonority and melodic movement, and that such a system could not have emerged accidentally but was intentionally created. Any change in the system, whether changing the length of the instrument, adding or removing holes or an absence of sharpened blowing edge, evokes poorer musical expression as a consequence. Francois Zoltán Horusitzky reached the same conclusions by calculating the instrument's tonality. According to Dimkaroski, the name "flute" is not appropriate for such an instrument, which could be considered a precursor of modern wind instruments. Since the instrument and the way it is played are not comparable to modern wind instruments, he named it TIDLDIBAB. The name is a composite word made up of the initials of the archaeologist who is credited with the discovery of the instrument (Turk Ivan), the musician and maker of its replicas (Dimkaroski Ljuben) and the name of its archaeological find spot (Divje Babe).