Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кораполис көпірі – Невилл аралындағы Гранд-авенюді Пенсильвания штатының Кораполис қаласындағы Ферри көшесімен байланыстыратын Огайо өзенінің артқы арнасы арқылы салынған арқалық көпір. Ол 1995 жылы тарихи маңызы бар ескі құрылысты алмастыру мақсатымен салынды. Теодор Купер жобалаған түпнұсқа Пратт/Боустринг/Пенсильвания типтес фермалық конструкциялар бұрын Питтсбург қаласының орталығындағы Аллегейни өзені арқылы салынған (үшінші) Алтыншы көше көпірі болған және 1892 жылы Юнион Бридж компаниясымен салынған. 1927 жылы Foundation Company компаниясы көпірді бұзудың орнына, оны су арнасымен ағызып жіберді, себебі сол жерге қазіргі (төртінші) Үш бауырлас (Питтсбург) Алтыншы көшедегі өздігінен бекітілген аспалы көпірді салу қажет болды. Дегенмен, 1980 жылдардың соңына қарай ескі көпір көлік ағынының артуын көтере алмай, жаңа құрылыммен ауыстырылды.
The Coraopolis Bridge is a girder bridge over the back channel of the Ohio River connecting Grand Avenue on Neville Island to Ferree Street in Coraopolis, Pennsylvania. It opened in 1995 to replace a structure of historic significance. The original Pratt/Bowstring/Pennsylvania through truss spans, designed by Theodore Cooper, were formerly the (third) Sixth Street Bridge, spanning the Allegheny River, in downtown Pittsburgh, and were built in 1892 by the Union Bridge Company. They were floated downstream by the Foundation Company in 1927 rather than being demolished when the bridge was removed to enable construction of the present (fourth) Three Sisters (Pittsburgh) Sixth Street Self anchored suspension bridge. However, by the late 1980s, the old bridge could no longer support traffic volumes and was replaced by a newer structure.
Алтыншы көшедегі көпірлер
Ескерту: Осы бөлімдегі материалдар осы көпір туралы HAER есебінен алынған. Қазіргі Кораполис көпіріндегі аралық фермалық конструкциялар бастапқыда Питтсбургтегі Алтыншы көшеде Аллегейни өзені арқылы орнатылған, Питтсбургті көршілес Аллегейни қаласының маңызды сауда артериясымен байланыстырған. Бұл сол жердегі қызмет еткен төрт көпірдің үшіншісі болды, ол Питтсбургтің ең маңызды өзен арқылы өтетін жерлерінің бірі саналады. Питтсбургтің өсуіне оның көптеген су жолдары зор ықпал етті, ал қаланың көршілес елді мекендермен көпірлер арқылы табысты байланысы оның қалалық бейнесінің қалыптасуында маңызды рөл атқарды. Аллегейни қаласы 1907 жылы Питтсбургке қосылып, қаланың "Солтүстік жағына" айналды.
Note: Material from this section is adopted from the HAER report on this bridge. The through truss spans incorporated in the present Coraopolis Bridge were originally erected across the Allegheny River at Sixth Street in Pittsburgh, linking Pittsburgh with the main business thoroughfare of neighboring Allegheny City. This was the third of four bridges to serve that location, which is considered among Pittsburgh's most important river crossings. The growth of Pittsburgh was strongly influenced by its numerous waterways, and the successful linking of the city with its neighboring communities by means of bridges was a significant factor in the development of its metropolitan identity. Allegheny City was annexed by Pittsburgh in 1907, becoming the city's "North Side".
Бірінші Алтыншы көше көпірі
Ал Аллегейни өзенін Алтыншы көшеден кесіп өтетін алғашқы көпір 1819 жылы салынған, алты аралықты, жалпақ шатыры бар, жабық ағаш көпір болды. Бұл көпірдің жалпы ұзындығы 1037 фут (316 метр) құрады, оның ішінде төрт аралығы 185 футтан (56 метр), бір аралығы 170 футтан (52 метр) және бір аралығы 137 футтан (42 метр) болды. Бұл көпірдің жобасы мен құрылысы дәстүрлі түрде Лотроп деген мырзаға жатқызылады; ол, Тоғызыншы (Қол) көше көпірі сияқты, Лотроптың тағы бір туындысы болғандықтан, Бёрр аркалы фермалық конструкциясы болған деседі. Бұл болжамды растайтын физикалық дәлел 1890 жылдарға дейін сақталды, сол кезде бір бақылаушы ағаш аркаларынан қалған скребктердің солтүстік тіректе көрініп тұрғанын хабарлады.
The first bridge to cross the Allegheny at Sixth Street was a six span, flat roofed, covered wooden bridge constructed in 1819. This bridge had a total length of 1,037 feet (316 m), consisting of four 185 feet (56 m) spans, a 170 feet (52 m) span, and a 137 feet (42 m) span. The design and construction of this bridge have traditionally been attributed to a Mr. Lothrop; it was presumably a Burr arch truss, like the Ninth (Hand) Street Bridge, another of Lothrop's products. Physical evidence for this assumption survived until the 1890s, when an observer reported that the skewbacks from the wooden arches remained visible in the north abutment.
Екінші Алтыншы көше көпірі
1860 жылы Джон А. Роблинг жобалаған сымды аспалы көпір, тозығы жеткен ағаш құрылысты алмастырды. Бұл көпір төрт қанатты болды, екі негізгі қанаты 105 метрлік, ал жақындау қанаттарының ұзындығы әрқайсысы шамамен бірдей болды. Көпірдің үстінде төрт құйма темір бағанадан тұратын темір мұнаралар орналасқан. Роблинг көпірі темірден жасалғандықтан, өртке оңай тұтанбайды деп есептелгенмен, 1881 жылғы 19 маусымда өртке ұшырады. Көпір қирап түспеді, бірақ оның ақ қарағай және ақ еменнен жасалған еден жүйесі ауыр зақымдалды. Көпірге иелік ететін және басқаратын Аллегей көпірі компаниясының президенті Джон Харпер, өрттің себебін "өтетін кемелердің түтін құбырларынан шыққан ұшқындар мен жалын" болған құстардың ұяларына тигенінен туды деп санайды. 1890 жылы көпірге ауыр электр трамвайлары енгізілгеннен кейін оның жүк көтеру қабілетіне қатысты алаңдаушылық күшейді, ал 1891 жылы аспалы көпірдің орнына, үнемі артып келе жатқан көлік ағынын жақсырақ қабылдай алатын және троллейбустардың жылдамдығын төмендетпестен өтуіне мүмкіндік беретін жаңа көпір салу жоспарлары басталды.
In 1860, a wire suspension bridge, designed by John A. Roebling, replaced the decaying timber structure. This bridge was four spans long, with two 344 feet (105 m) main spans, and approach spans measuring each. The bridge was dominated by cast iron towers, each formed by four cast iron columns. Although the Roebling bridge, with its iron superstructure, was generally believed non flammable, it fell victim to fire on June 19, 1881. The bridge was not destroyed, but its floor system of white pine and white oak was severely damaged. John Harper, president of the Allegheny Bridge Company, which owned and operated the structure, stated that he believed the fire was the result of "sparks and perhaps flame from the stacks" of passing steamboats igniting bird nests located under the superstructure of the bridge. After heavy electric streetcars were introduced to the bridge in 1890, concern over its functional capacity grew, and in 1891 plans were begun to replace the suspension bridge with one that could better handle the steadily increasing traffic, as well as permit trolleys to cross without reducing their speed.
Үшінші Алтыншы көше көпірі
Үшінші Алтыншы көше көпірін ұлттық деңгейде танымал инженер Теодор Купер (1839–1919) жобалаған. Бұл көпір Купердің дербес жобалаған соңғы құрылысы болып саналады, оның қатысуы көпірдің қоршаулары, шамдары және сыртқы жағы сияқты ең ұсақ бөлшектеріне дейін жеткен. 19 ғасырдағы көптеген жол көпірлері сияқты, Үшінші Алтыншы көше көпірі де жекеменшікпен салынды және төлемдік жүріс ретінде пайдаланылды. Құрылыстың жалпы құны 560 000 АҚШ долларына бағаланды. Бұл шығындарды Алты көше көпір компаниясы және 1810 жылы жарғысын алған Аллегейни көпір компаниясының мұрагері – Фиделлити Титул және Траст компаниясы қаржылады. Көпір 1893 жылы ашылғанда, әр ер адам үшін жол ақысы екі цент болды, ал әйелдер тегін өте алатын. 1890 жылдардың соңында Аллегей округі мен Питтсбург қаласы өздерінің құзырындағы жекеменшік көпірлерді сатып алу және олардың төлемдік жүрісін жою бойынша жүйелі бағдарламаны бастады. Алты көше көпірі 1911 жылы Аллегей округімен бірге тағы тоғыз көпірді 2 851 000 долларға сатып алды; осы он көпірдің барлығы кейіннен тегін деп жарияланды. Үшінші Алтыншы көше көпірінің фермаларын Union Bridge Company жасады. Бұл компания 1884 жылы Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Central Bridge Company және Пенсильвания штатының Афина қаласындағы Kellogg and Maurice компанияларының бірігуі нәтижесінде құрылды. Буффалодағы зауыт 1890 жылы жабылды, сондықтан фермалар, әдетте, Афинадағы қалған шеберханаларда жасалған болуы мүмкін. Басты құрылысты Баирд ағайындылары – Джон мен Уильям жүргізді, олар алғаш рет 1886 жылы Питтсбург және Аллегейни қалаларының анықтамалығында Home және Valley көшелерінде орналасқан мердігерлер ретінде жарнамалады. 1891 және 1892 жылғы басылымдарда олар көпір салушылар ретінде тізілген, бірақ 1900 жылға қарай олардың тізімі жойылды, ал 1911 жылы Уильям Баирд құрылыс бизнесін тастап, қонақүй басқаруға кірісті. Баирд ағайындылары 19 ғасырдың соңында көптеген көпір жобаларымен және компанияларымен байланысты болды. Уильям Баирд Миссури өзенінен өтетін жеті көпір, Сент-Луистегі Миссисипи өзенінен өтетін Merchants Bridge, Батыс Вирджиниядағы Уилиндегі Огайо өзенінен өтетін екі көпір, Балтимор және Огайо темір жолының Сускехана өзенінен өтетін көпірі, сондай-ақ Огайо штатының Стьюбенвилл және Нью-Йорк штатының Поукипси қалаларындағы көпірлерде жұмыс істеген. Джон Баирд Сент-Луистегі Эдс көпірінің және Мемфистегі Каир көпірінің құрылысына қатысты, сонымен қатар McCann Construction Company, Keystone Bridge Company және American Bridge Company компанияларында жұмыс істеген. Бұл көпір де уақыт өте келе жеткіліксіз болды. Питтсбург қалалық кеңесі мен Питтсбург сауда палатасының муниципалдық істер комитеті қолданыстағы көпірлерді сақтау және жаңартуды ұсынғанмен, мәселенің шешімі Соғыс департаментіне тиесілі болды, ол 1890 жылғы 3 наурыздағы Өзендер мен порстар туралы заңның 18-бабына сәйкес әрекет етті (30 Stat., 1121–1153). Бұл заңға сәйкес, Соғыс министрі "еркін жүзуге кедергі келтіретін кез келген көпірді алып тастауды немесе өзгертуді талап етуге құқылы, егер ол жеткіліксіз биіктігі, аралық кеңдігі немесе басқа да себептермен кедергі келтірсе". Өкінішке орай, Соғыс департаменті Аллегейни өзеніндегі көптеген көпірлердің әртүрлі арақашықтығы, негізгі аралықтары және жалпы төмен аралықтары кеме қатынасына кедергі келтіретінін анықтады және барлық көпірлерді ауыстыру қажет деп шешті. Бұл қаулы 1900 жылдардың басында талқыланды және алғаш рет 1917 жылы жарияланды, бірақ күрделі жұмыс 1924 жылға дейін басталмады. Үш бауырлас (Питтсбург) жобасының аясында Алтыншы, Жетінші және Тоғызыншы көшелердегі көпірлер бұзылып, жаңаларымен ауыстырылуы керек еді. Қалған екі көпір бұзылып, металл тескілеріне жіберілді, бірақ Купердің аркалық фермалары Кораполиске көшіріліп, қайта пайдаланылды.
The third Sixth Street Bridge was designed by the nationally significant engineer Theodore Cooper (1839–1919). This bridge has been identified as the last surviving structure entirely designed by Cooper, whose involvement extended even to such details as the bridge's handrail, lamps, and fascia. The third Sixth Street Bridge, like most roadway river bridges in the 19th century, was privately built and operated as a toll crossing. The total cost of construction was $560,000. This cost was underwritten by the Sixth Street Bridge Company and Fidelity Title and Trust Company, successors to the Allegheny Bridge Company, which had received its charter in 1810. When the bridge was opened in 1893, the toll was set at two cents for each man, while women crossed at no charge. Beginning in the late 1890s, Allegheny County and the City of Pittsburgh undertook a systematic program of acquiring the privately owned bridges within their jurisdiction and eliminating their tolls. The Sixth Street Bridge was purchased by Allegheny County in 1911 along with nine other bridges at the combined price of $2,851,000; all ten of these bridges were subsequently declared free. The trusses for the third Sixth Street Bridge were fabricated by the Union Bridge Company. This company had been formed in 1884 by the merging of the Central Bridge Company of Buffalo, New York, and Kellogg and Maurice of Athens, Pennsylvania. The Buffalo plant was closed around 1890, so presumably the trusses were produced in the shops which remained at Athens. The superstructure was erected by the Baird Brothers, John and William, who first advertised in the Pittsburgh and Allegheny City Directory in 1886 as contractors located at Home and Valley Streets. In the 1891 and 1892 editions of the Directory they were listed as bridge builders; their listings no longer appeared by 1900, and by 1911 William Baird had left the construction business and had begun managing a hotel. The Baird Brothers had been involved with numerous bridge projects and companies in the late nineteenth century. William Baird had worked on seven bridges crossing the Missouri River, the Merchants Bridge across the Mississippi River at St. Louis, two bridges crossing the Ohio River at Wheeling, West Virginia, the bridge carrying the Baltimore & Ohio Railroad across the Susquehanna River, and bridges at Steubenville, Ohio, and Poughkeepsie, New York. John Baird had also been involved in the construction of the Eads Bridge in St. Louis and the Cairo bridge in Memphis, and had been employed by the McCann Construction Company, the Keystone Bridge Company and American Bridge Company. This bridge was also outgrown. While the Pittsburgh City Council and the Municipal Affairs Committee of the Pittsburgh Chamber of Commerce argued for the retention and upgrading of the existing bridges, the issue was ultimately decided by the Department of War, acting under the authority of Section 18 of the Rivers and Harbors Act of March 3, 1890 (30 Stat., 1121–1153). This act empowered the Secretary of War to require the removal or alteration of any bridge which " is an unreasonable obstruction to the free navigation . on account of insufficient height, width of span, or otherwise". So, unfortunately, the War Department decreed that the numerous bridges over the Allegheny with their differing spacing of piers, main spans, and generally low clearances, were an impediment to navigation, and decreed that all bridges would have to be replaced. Although the decree was discussed in the early 1900s, and first issued in 1917, serious work did not begin till 1924. As part of the Three Sisters (Pittsburgh) project, the bridges at Sixth, Seventh, and Ninth Streets were to be demolished and replaced. The other two bridges were destroyed and scrapped, but the Cooper Bowstring trusses were moved to Coraopolis and reused.
Алтыншы көшедегі көпірді Кораполиске көшіру
Ескерту: Осы бөлімдегі материалдар басқа HAER есебінен алынған. 1892 жылғы Алтыншы көше көпірі (жоғарыда сипатталғандай, екі түйеқұйрықты Пратт фермасы және осы орында салынған үшінші көпір) екінші мүмкіндік алды. 1927 жылы ол тіректерінен төмендетіліп, жоғарғы белдемі ішінара бөлшектелді. Бұл құрылыс Огайо өзенінің ескі арнасымен Кораполис және Невилл аралы арасындағы жаңа орынға ағызылды, бұл қазіргі Алтыншы көше көпірінің салынуына жағдай жасады.
Note: The material in this section is taken from a different HAER report. The 1892 Sixth Street Bridge (as described above, a pair of camelback Pratt trusses and the third bridge built in this location) had a second chance. In 1927, it was lowered from its piers, the top chords partially disassembled. The structure was floated downriver to a new location over the Ohio River back channel between Coraopolis and Neville Island to make way for the current Sixth Street Bridge structure.
Қатаң мүмкіндік
Купердің аралықтары жақсы сақталды, ал мемлекеттік жұмыстар жобаларында үнемдеу туралы алаңдаушылық 1892 жылғы көпірді қайта пайдалануға әкелді. Комиссар Армстронг, жақын орналасқан Кораполисте жаңадан салудың орнына Купер көпірін қайта қолдануды ұсынғаны үшін өзін-өзі мақтан тұтты, бұл Аллегей округіне 350 000 доллар үнемдеді. "Фонд" компаниясы Алтыншы көше көпірін Питтсбург қаласының орталығынан он екі шақырым қашықтықтағы Кораполиске көшіру жөніндегі келісімшартқа қатысты. 316 200 долларлық ұсыныспен келісімшартты жеңіп алған компания, сондай-ақ көпірдің жоба барысында батып кетуі немесе зақымдануы қаупін де өз мойнына алды. Компания 1926 жылдың күзінде жолдың бөлшектері алынып тасталған кезде, тұрғындарға ыңғайсыздық тудырмау үшін жаяу өтушілерге көпірден өтуге мүмкіндік берді. Жұмысшылар жолдың жартысын бірден алып тастады, соңғы сегменттер алынып тасталғанға дейін жаяу өтушілерге арналған аймақтарды қолжетімді қалдырды.
The Cooper spans remained in good shape, and concerns for economizing in public works projects led to recycling of the 1892 bridge. Commissioner Armstrong took credit for proposing to reuse the Cooper bridge instead of building an entirely new structure in nearby Coraopolis, saving Allegheny County $350,000. The Foundation Company bid on a contract to move the Sixth Street Bridge from its site in downtown Pittsburgh to Coraopolis, twelve miles away. Winning the contract at a bid of $316,200, the company also assumed any risk that the spans would sink or be damaged during the project. The company allowed pedestrians to cross the structure while roadway removal proceeded in the fall of 1926 in order to reduce the inconvenience for residents. Workers took off half of the roadway at a time, leaving pedestrian areas accessible until final segments were taken away
Алып тастау процесі
Арқанды бұрыштарының салмағы 1600 тоннадан асты, бірақ олардың биіктігі сапар барысындағы екі көпірдің астына сыймады. Арқанды жіпке салынған конструкцияның өзіндік кернеуі болғандықтан, Foundation Company оларды қарапайым түрде бөлшектей алмады; керісінше, фирма бүкіл 450 фут (137 м) аралықтарды тасымалдауға мәжбүр болды, олардың ені 44 фут (13 м) және биіктігі 80 фут (24 м) болатын. Әрбір конструкция он алты көзге арналған панельдерден тұрды, олар тігілген. Бір бөлігін алып тастау құрылымның беріктігін жойып, оны жылжытуды қиындатады. Басты компания тіректерді төмендету немесе оларды қазіргі тіректерінен бұру үшін тіректерді ауыстырудың орнына, құрылысты орнына түсірді, қабырғаларды бұзды және құрылымды процеске кедеріссіз орналастыру үшін қосымша тіректерді пайдаланды. Подрядшы әр тірек пен тіреуге қаңқаны бекітіп, арқандарды әрбір қаңқаға байлап, оларды қайыстармен төмен түсірді. Қайысқа 26 тесік салынған, ал компания сегіз қайысты теңдестіру үшін сәйкес келетін тізбекті пайдаланды. Қайысты тесіктер арқылы жылжыту үшін штифтерді қолдана отырып, компания аралықтарды бір мезгілде гидравликалық домкраттармен төмен түсірді. Штифтер сегіз 500 тонналық домкраттардың поршеньдеріне бекітілген. Домкраттар орнында қалды, ал штифтер жылжыды. Су цилиндрлі домкраттар да биік болды және сорғыдан кейін күш-қуатты арттыра алды. Домкраттардың цилиндрлерінен бірден суды төгіп шығару арқылы, жұмысшылар көпірдің әр жағындағы төрт домкратты пайдаланып, аралықтарды 16 фут (5 м) толық тереңдікке дейін кезекпен төмен түсірді.
The bowstring trusses, in addition to weighing 1,600 tons each, presented the difficult problem of being slightly too tall to fit under two bridges along the journey. Because of the stresses inherent in a bowstring truss, the Foundation Company could not merely disassemble them; instead, the firm had to transport the entire 450 feet (137 m) spans, which were 44 feet (13 m) wide and 80 feet (24 m) high. Each truss consisted of sixteen eye bar panels pinned together. Removing one part would break the structure's rigidity and make moving it very difficult. Instead of shifting the spans off piers for lowering or pivoting them from their present support, the Foundation Company lowered the structure in position, taking off the masonry and using substitute supports for resting the structure without getting in the way of the process. The contractor attached a frame to each of the piers and abutments, used straps to bind the trusses to each frame, and lowered them using the straps. With twenty six holes punched in the strap, the company used a matching chain to counter the eight straps. Using pins to move the strap by hole sets, the company brought the spans downward at a time with jacks. The pins attached to the plungers of eight 500 ton jacks. The jacks remained in place while the pins moved The water cylinder jacks were also high, capable of exerting after pumping. By bleeding water out of the cylinders of the jacks all at once, workers used the four jacks on each side of the bridge to lower the spans on alternate sides to the full depth of 16 feet (5 m).
Көлік
Жұмысшылар екі жұп баржадан платформа жасады, олардың арасы 400 фут (122 м) ұзындығы және 52 фут (16 м) ені болатын алаң құрады, бұл платформа көпірді 20 фут (6 м) көтеріңкі шығарумен тасыды. Көпірдің қырық екі жерінде арқандар тіреп тұрды, әр арқанда жүк тиеу және түсіруді жеңілдету үшін 40 тонналық бұрандалы тіреуіш болды. Жұмысшылар Манчестер көпіріне жеткенде, көпірдің биіктігінен 14 фут (4 м) және 12 фут (4 м) кем болатын аралыққа сәйкес келтіруге мәжбүр болды. Көпірдің еден астындағы қабырғаларын тіреп тұрғаннан кейін, олар жоғарғы бөлігін бөлшектеп, ферманың әр панельдік нүктесін бекітті. Буксирлердің капитандары Манчестер көпірінің астынан және Брунот аралындағы теміржол көпірінен көпірді өткізіп, Огайо өзенінің шлюзінен өтіп, Coraopolis қарай артқы арнамен жоғары көтерілді, онда тіректер мен негіздер салынған болатын.
Workers made a pontoon out of two pairs of barges, spaced to create a platform 400 feet (122 m) long and 52 feet (16 m) wide, which carried the bridge with 20 feet (6 m) of overhang. Stringers supported the bridge in forty two places, with a 40 ton screw jack at each stringer for easier loading and unloading. When workers reached the Manchester Bridge, they had to adjust the bridge to fit the clearance, which was 14 feet (4 m) and 12 feet (4 m) less than the bridge's height. After supporting the bridge under the floor beams, they disassembled the top chord and stabilized each panel point on the trusses. Steering the bridge under the Manchester Bridge and the railroad bridge at Brunot's Island, the tugboat captains went through the Ohio River lock and up the back channel toward Coraopolis, where piers and abutments had been constructed.
Қайта құрастыру
Процесті кері қайтара отырып, сол тетіктер мен болаттан жасалған қаңқаларды қолданып, құрылысты 32 футқа (10 метрге) көтерді. Компания жоба басталғаннан кейін 30 күн өткен соң Купер көпірін орнатты. Империя ғимаратында орналасқан Питтсбург қаласындағы Фаррис инженерлік компаниясы көпірдің жаңа орнында көп жұмыс атқарды. Олардың жұмысы үшін бекітілген бастапқы келісімшарттың жалпы құны 271,811.50 долларды құрады. Олар Foundation Company аяқтамаған негіз құрылымының бөліктерін салды. Фаррис сондай-ақ екі кішкентай фермалық жақтауларды орнатып, негізгі құрылымды жөндеп, бояды, көпірдің палубасын және екі жақтауды асфальттады. Жақтаулар мен негізгі арқалықтардың ұштарын American Bridge Company Амбридж, Пенсильваниядағы өз цехтарында жасады.
Reversing the process and using the same jacks and steel frames to raise the structure 32 feet (10 m), the company erected the Cooper bridge 30 days after the project began. The Farris Engineering Company, a Pittsburgh company located in the Empire Building, performed a great deal of work on the bridge at its new location. The original approved contract for their work had a price total of $271,811.50. They built portions of the substructure that the Foundation Company had not done. Farris also erected the two pony truss approach spans, repaired and painted the main superstructure, and paved the bridge deck and the two approaches. The approach spans, and the end bearings for the main spans, were fabricated by the American Bridge Company at its shops located in Ambridge, Pennsylvania.
Өмірінің соңы
Аллегей округі Кораполис көпірін осы жерде жаңа көпірмен алмастырды. 1980 жылдарға қарай, нашарлаған күйі мен жеткіліксіз жүк көтергіштігі салдарынан, төрт қанатты фермалық көпір өзінің орналасқан жерінің көлік қажеттіліктерін қанағаттандыра алмады. Шамамен 50 жыл бойы қосымша пайдаланудан кейін, оның ішінде салмақ шектеулері және суық ауа райында жабылулар (бір кезде ол ең көп салмағы үш тонна болатын көліктерді тасымалдаумен шектелген еді, және температура 30 градустан жоғары болған кезде ғана көліктер үшін ашық болды), ескі көпір 1995 жылы салынған плиталық арқалық көпірмен ауыстырылды. Осылайша, ол жабылып, сөгіліп, жаңасымен алмастырылды, осымен американдық көпірлер тарихындағы ерекше кезең аяқталды.
Allegheny County ended up replacing the Coraopolis Bridge with a new bridge at this location. By the 1980s, due to its deteriorated condition and inadequate load carrying capacity, the four span truss bridge did not meet the transportation needs of its location. After nearly 50 years of additional service, which included weight restrictions and closings during cold weather (for a time it was restricted to carrying vehicles with a maximum weight of three tons, and it was only open to vehicular traffic during periods when the temperature is above 30 degrees Fahrenheit), the old bridge was replaced by a deck girder bridge which was completed in 1995. Thus, eventually it was closed, demolished, and replaced, ending a unique chapter in American bridge history.
Орналасқан жеріндегі қазіргі көпір
Қазіргі Кораполис Невилл аралындағы көпір (OB02) 1994 жылы салынды және 1995 жылы аяқталды. Бұл темірден жасалған фермалы көпір Огайо өзенінің артқы арнасын кесіп өтеді, Пенсильвания штатының Кораполис қаласы мен Невилл елді мекені арасында орналасқан. Басты құрылымның ұзындығы шамамен 199 фут (61 метр), ал көпірдің биіктігі шамамен 45 фут (14 метр).
The current Coraopolis Neville Island Bridge at this location (OB02) was built in 1994 and completed in 1995. This steel deck girder bridge spans the back channel of the Ohio River between Coraopolis, Pennsylvania, and Neville Township, Pennsylvania. The main span is approximately 199 feet (61 m), and the height of the deck is approximately 45 feet (14 m).