Кіріспе
Италиядағы ежелгі римдік акведук – Аква Клаудия ("Клаудиан суы") – ежелгі Рим акведугі. Ол, Аква Анио Новус сияқты, император Калигула (б.з. 37–41) 38 жылы бастап, император Клавдий (б.з. 41–54) 52 жылы аяқтаған. Бұл Рим қаласын сумен қамтамасыз еткен сегізінші акведук болды және Аква Анио Новус, Аква Анио Ветус және Аква Марсиямен бірге "Римнің төрт ұлы акведуктарының" бірі саналады.
Aqua Claudia ("the Claudian water") was an ancient Roman aqueduct that, like the Aqua Anio Novus, was begun by Emperor Caligula (37–41 AD) in 38 AD and finished by Emperor Claudius (41–54 AD) in 52 AD. It was the eighth aqueduct to supply Rome and together with Aqua Anio Novus, Aqua Anio Vetus and Aqua Marcia, it is regarded as one of the "four great aqueducts of Rome".
Бағыт
Оның бастаулары, Керулеус және Курций, Виа Сублаценсистің 38-шы шақырым тасының сол жағында 300 қадам жерде орналасқан. Жалпы ұзындығы шамамен, оның көп бөлігі жер астында жатқан. Ағыны тәулігіне шамамен болды (шамамен). Латын жолының жетінші шақырымына жақын жердегі сүзгілеу резервуарынан кейін, ол ақыры аркаларға шықты, олар жердің қалаға қарай төмендеуімен биіктігі артып, 30 метрден асты. Бұл Porta Maggiore қақпасы арқылы өтетін екі ежелгі су құбырының бірі, екіншісі – Aqua Anio Novus. Фронтин оны 1-ші ғасырдың соңында жарық көрген "De aquaeductu" атты еңбегінде толыққанды сипаттаған. Нерон Аркус Нерониани арқылы су құбырын Целий төбесіне дейін созды, ал Домициан оны Палатинге дейін ұзартты, содан кейін Аква Клаудия барлық 14 римдік аймақты сумен қамтамасыз ете алды. Целий төбесіндегі бөлік arcus Caelimontani деп аталды.
Көпірлер
Көрінетін қалған көпірлерге Ponte sul Fosso della Noce, Ponte San Antonio, Ponte delle Forme Rotte, Ponte dell`Inferno, Ponte Barucelli кіреді.
Ponte dell'Inferno (Ад көпірі)
Көпірде опус квадратуммен салынған бір арка бар, кейінірек кірпішпен нығайтылған. Спекус (канал) шамамен 1 метр енді және ол да опус квадратуммен салынған, бірақ көпір тұрған туфтың үстіндегі қабат ретінде жергілікті жерде кездесетін, өте кеуекті таспен салынған.
Понте Баручелли
Ponte Barucelli (Ponte Diruto деп те аталады) екі монументальді көпірден тұрады, олар бір-бірінен 8 метр қашықтықта Аква Клаудия (солтүстікке қарай) және Анио Новус (оңтүстікке қарай) өзендері Acqua Nera ағысын кесіп өту үшін салынған. Екеуі де 38-52 жылдар аралығында тұрғызылған. Кейіннен олар тіреулермен және нығайтулармен күшейтіліп, біріккен екі алып құрылымға айналды. Анио Новус көпірінің ұзындығы шамамен 85 метр, ені 10 метр. Acqua Nera үшін арналған басты биік және тар аркадан басқа, бірнеше кішкентай аркалары бар. Ол бастапқыда opus quadratum техникасымен туфтан салынған. Бірінші ғасырдың екінші жартысында ол opus mixtum техникасымен нығайтылды, бұл екі шығыс жақ тіреулерінде көрінеді. Үшінші ғасырдың басында солтүстік жағына бір-бірінен тең аралықта тоғыз тікбұрышты тіреулер қосылды, ал оңтүстік жағына өзен төсегіне жақын жерде тек үш тіреу қосылды, кейіннен батыс жағалауда бес, ал шығыс жағында екі тіреу opus latericium және opus mixtum техникаларымен салынды. Кейіннен екі көпір үш кірпіш аркамен және тіреулермен біріктірілді.
Жөндеулер
Су құбыры кем дегенде екі мәрте негізгі жөндеуден өтті. Тацит бұл су құбырының 47 жылға дейін пайдаланылғанын айтады. Веспасианның жазуынша, Аква Клаудия он жыл бойы қолданылып, содан кейін тоғыз жыл бойы қолданыстан шығып қалған. Бірінші жөндеуді император Веспасиан 71 жылы жасады; одан кейін 81 жылы император Тит оны қайта жөндеді. Александр Север Неронның (CIL VI.1259) аркаларын нығайтты, олар Целимонтани аркалары деп аталды, соның ішінде Целий және Палатин арасындағы аңғардағы аркалар қатарын да қамтыды. Кейіннен Формистегі Сан-Томассо шіркеуі су құбырының қабырғасына салынды.