Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
92-ші типті ауыр броньды автомобиль (九二式重装甲車), сонымен қатар 92-ші типті атты әскер танкы деп те аталады, Жапония империясының алғашқы өндірілген танкеті. Жапон императорлық армиясының атты әскері үшін Ishikawajima Motorcar Manufacturing Company (қазіргі Isuzu Motors) компаниясымен жасалған 92-ші типті автомобиль барлау және жаяу әскерге көмек көрсету үшін арналған. 92-ші типті автомобильдің бронясы жұқа, қару-жарағы жеңіл болған. Шындығында жеңіл танк болғанымен, жапондықтар оны сокоша (броньды машина) деп атады, себебі Жапон армиясының ішіндегі саяси жікшілік болды (танктарды жаяу әскер бақыласа, ал бұл жаңа қару атты әскерге арналған). Дәл осындай машина Америкада M1 шайқас машинасы ретінде қолданылды.
The Type 92 heavy armoured car (九二式重装甲車), also known as the Type 92 cavalry tank, was the Empire of Japan's first indigenous tankette. Designed for use by the cavalry of the Imperial Japanese Army by Ishikawajima Motorcar Manufacturing Company (currently Isuzu Motors), the Type 92 was designed for scouting and infantry support. The Type 92 was thin armored and lightly armed. Although actually a light tank, it was called sōkōsha (armored car) in Japanese due to political sectionalism within the Japanese Army (tanks were controlled by the infantry, whereas the new weapon was intended for the cavalry). Exactly the same device was used in America with the M1 Combat Car.
Даму тарихы
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген еуропалық елдер өздерінің ат әскерін механикаландыруға тырысты. Параллельдік түрде, жапондық ат әскері де түрлі бронеавтомобильдермен тәжірибе жасады, бірақ нәтижесі шектеулі болды. Бұл дөңгелекті бронеавтомобильдер нашар жол жағдайы мен қатал қыс климатына байланысты Маньчжуриядағы көптеген операцияларға жарамсыз болды. Жапония армиясы (АҚШ, француз, британ және ресей армиялары сияқты) дәстүрлі атты әскер құрамына заманауи бронетехниканы енгізудің әртүрлі әдістерін сынады. 1920 жылдардың басында Чиба префектурасындағы Императорлық жапон армиясының атты әскер мектебі алты Carden Loyd танкеті және бірнеше Renault FT танктері сияқты түрлі еуропалық жеңіл танктерді сынады. 1929 жылы, негізінен Carden Loyd дизайнына негізделген және дөңгелекті бронеавтомобильдердің кемшіліктерін жоюға бағытталған, жаңа үлгіні отандық өндіріспен жасау туралы шешім қабылданды. Type 92 дамуы жапондықтар жылдам операциялар үшін Жапонияда шағын көлік құралын жасауды шешкеннен кейін басталды. Алдымен 1930 жылы Sumida амфибиялық бронеавтомобилі (AMP) деп аталатын гибридтік амфибиялық автомобиль сынақтан өтті. Онда гусеницалар мен дөңгелектер болды және ол су мен құрлықта алға және артқа қарай қозғала алатын болды. AMP прототипі толыққанды сәтті болған жоқ және жапондық ат әскері оның өнімділігіне риза болмады. Ат әскеріне үлкен қуатты және жолдан тыс өту қабілеті жоғары көлік қажет болды. Осыдан кейін амфибиялық автомобиль концепциясынан бас тартылып, конструкция тек құрлықта пайдалануға арналған гусеницалық көлікке өзгертілді. Type 92 өндірісі Ishikawajima Motorcar Manufacturing Company компаниясымен басталды. Өндіріс техникалық мәселелерге толы болды және 1932 мен 1939 жылдар аралығында барлығы 167 дана ғана салынды. Бастапқыда шассиде болған кейбір мәселелерден кейін, Type 92 Маньчжурия мен Қытайдың қиын жер бедері мен нашар жолдарына жақсы бейімделді және белгілі бір жылдамдыққа қол жеткізе алды. Кейбір көліктер түнгі операциялар үшін екі фарамен және Type 94 Mk 4 Otsu радиостанцияларымен жабдықталды (бұл 1934 жылғы модельдің қашықтығы 0,6 шақырымды құрады және салмағы 40 кг болды; ол "кері L" пішіндес 7 метрлік антеннаны қолданды). Алты жол доңғалағы мен үш кері доңғалақты бастапқы серпімділік жүйесі үнемі проблема тудырды және қайта жобаланды. Кейінгі өндіріс серияларында төрт жол доңғалағы және екі кері доңғалақ болды. Кейінгі нұсқасы кейде қателікпен "Type 93 жеңіл танк" деп аталды. Type 92 екінші Қытай-жапон соғысы кезінде Type 94 танкетімен ауыстырылды, бірақ британдық және американдық дереккөздер екі модельді жиі шатастырады.
After World War I, many European countries attempted to mechanize their cavalry. In parallel, Japanese cavalry also experimented with a variety of armored cars with limited success. These wheeled armored cars were not suitable for most operations in Manchuria, due to the poor road conditions and severe winter climate. Japan's army (like the US, French, British and Russian armies) tried various methods to integrate modern armor into their traditional horse cavalry formations. From the early 1920s, the Imperial Japanese Army Cavalry School based in Chiba prefecture tested a variety of European light tanks, including six Carden Loyd tankettes and several Renault FTs, and a decision was reached in 1929 to proceed with the domestic development of a new vehicle, based largely on the Carden Loyd design and intended to address the deficiencies of wheeled armored cars. The development of the Type 92 began after the Japanese decided to develop a small vehicle in Japan for mobile operations. At first a hybrid amphibious car known as the Sumida amphibious armored car (AMP) was tested in 1930. It had both tracks and wheels and was able to drive in forward and reverse, both in the water and on land. The AMP prototype was not entirely successful, and the Japanese cavalry was not impressed with the performance. The cavalry wanted a vehicle with greater power and better off road capabilities. After this, the amphibious car concept was abandoned, and the design was changed to a tracked vehicle for land use only. Production of the Type 92 was initiated by Ishikawajima Motorcar Manufacturing Company. Production was plagued by technical problems and in total only 167 units were built between 1932 and 1939. After some initial problems with the running gear, the Type 92 proved well suited for the rough terrain and poor roads of Manchuria and China and was able to attain a speed of Some vehicles were equipped with two searchlights for night operations and Type 94 Mk 4 Otsu radios (this 1934 model had a range of 0.6 mile and weighed 88 lb; it used a 23 feet (7 m) long antenna of "reverse L" shape). The original suspension with six road wheels and three return rollers caused ongoing problems and it was redesigned. The later production series had four road wheels and two return rollers. The later version has sometime been mistakenly referred to as a "Type 93 light tank". The Type 92 was eventually replaced by the Type 94 tankette during the Second Sino Japanese War, although both British and American sources often confused the two models.
Қару-жарақ және қарулану
92-ші үлгіде 6 мм-ден 12 мм-ге дейінгі қалыңдыққа ие, бұрандалы және дәнекерленген броня қолданылды (корпусында 6 мм, мұнарасында 12 мм). Бұл броня салмақты үш тоннаға дейін сақтады, бірақ оны пулеметтен оқтап тесіп жіберуге болады. Оның бронясы жіңішке болғандықтан және қару-жарағы еуропалық әріптестеріне қарағанда жеңіл болса да, 92-ші үлгі сағатына 40 шақырым жылдамдыққа жете алды. Қару-жарағына екі пулемет кірді: біреуі қолмен айналатын мұнарада, екіншісі корпуста. Алғашқы үлгілерде екі позицияда да 6,5 мм-лік 91-ші үлгідегі пулеметтер болды. Кейін корпусқа орнатылған пулемет Hotchkiss лицензиясымен жасалған 13 мм-лік 92-ші үлгідегі ауыр пулеметке ауыстырылды. Пулеметтің айналу бұрышы шектеулі болды, бірақ оған көзқарастың оптикалық құралына орнатылатын айналмалы көзқараш және жоғары бұрышты орнату кірді, бұл оны әуе шабуылына қарсы қолдануға мүмкіндік берді. Мұнарадағы пулемет кейін 7,7 мм-лік 97-ші үлгідегі жеңіл пулеметке ауыстырылды. Өндіріс тоқтағаннан кейін, қару-жарақты жақсартуға күш-жігер жұмсалды, осылайша машинаны жауынгерлік далада тиімді етуге тырысты. 1933 жылы машинаға "танкқа қарсы" мүмкіндік беру үшін 37 мм-лік танктік зеңбірек орнатуға әрекет жасалды. Бірақ бұл "жеткіліксіз" деп танылды және жоба тоқтатылды. 1937 жылдан кейін 13,2 мм-лік пулеметтің орнына бірнеше машиналардың корпусына 20 мм-лік 98-ші үлгідегі пулемет-зеңбірек орнатылды. Сонымен қатар, машинаға сыртқы әуе шабуылына қарсы орнату жинағы салынды, оны мұнараның артқы жағына бекітуге болады, бұл қосымша 91-ші үлгідегі пулемет орнатуға мүмкіндік берді. Қозғалтқыш люктерін ашып, бір-біріне бекіту арқылы сыртқы пулеметті қолданатын пулеметшіге орындық жасауға болады.
The Type 92 used riveted and welded armor with a maximum thickness from 6 mm (in the hull) to 12 mm (in the turret). The thin armor kept the weight to three tons; however, it could be penetrated by machine gun fire. Although its armor was thinner and its weaponry much lighter than its European contemporaries, the Type 92 was only able to reach a speed of 40 km/h. The armament consisted of two machine guns, one in the manually traversed turret and one in the hull. Early models had 6.5 mm Type 91 machine guns in both positions. Later, the hull mounted weapon was replaced with a manually aimed 13 mm Type 92 heavy machine gun, license built from Hotchkiss. The weapon had limited traverse, but included a pivoting eyepiece on the gunsight optics and a high angle mount, allowing anti aircraft use. The turret machine gun was replaced later by the 7.7 mm Type 97 light machine gun. After production ended, efforts were made to improve the armament to keep the vehicle relevant on the battlefield. Attempts were also made in 1933 to mount a 37 mm tank gun in the hull of the vehicle to give it "anti tank capabilities". It was determined to be "impractical" and therefore abandoned. The Type 98 20 mm machine cannon was successfully mounted on the hull of a number of the vehicles after 1937, in place of the 13.2 mm machine gun. In addition, an external anti aircraft mount was stowed in the vehicle, which could be attached to the outer rear facing of the turret, allowing an additional Type 91 machine gun to be mounted. The engine hatches could be opened and locked together to form a seat for the gunner using the externally mounted machine gun.
Нұсқалар
Алғашқы екі прототиптік модель болды. Ертедегі дөңгелекті прототип және су өткізбейтін корпусы, жүзу құралдары мен винттері бар тәжірибелік амфибиялық нұсқасы (92 A I Go типі) (барлығы 2 дана ғана жасалды) әр жағында екі жүргіш шассисі бар, әрқайсысында екі кішкентай резеңкеленген жол дөңгелегі бар ерте өндірістік модельге әкелді. Алайда, бұл модель өндірісте жақсартылған серпімділік жүйесі бар соңғы модельмен алмастырылды, себебі жауынгерлік тәжірибе көрсеткендей, ертедегі 92 типті модель жоғары жылдамдықта бұрылғанда тізбегін тастауға бейім болды. Өндірістің үш негізгі нұсқасы болды. 92 типті алғашқы "алғашқы" модель. Бастапқы қарулануы екі жеңіл 6,5 мм Type 91 пулеметінен тұрды, біреуі мұнараға, екіншісі корпусқа орнатылған. Бұл қару 1932 жылы Харбин шабуылына қатысқан IJA атты әскері дивизиясы қолданды. Кейіннен немесе "орта" өндірісте қайта қаруланған 92 типті модельдің корпусына 13,2 мм ауыр пулемет қосылды. 8-ші дивизияның бірінші арнайы танк ротасы оны 1933 жылдың наурыз айында Рехе шайқасында қолданды. Орта өндірісте қайта жабдықталған модельге біршама әуе шабуылына қарсы қабілет қосылды, бұл көліктің тиімділігін арттырды. "Соңғы" 92 типті танк 1942 жылдың сәуір айында Маньчжурияда қолданылды. Жаңартпаларға жаңа күш беріліс механизмі, жаңа қайта жасақталған люктер мен әртүрлі бұрылыспен көру ойықтары, жаңа жеңіл мұнаралық пулемет, 96 типті 7,7 мм Type 99 оқ-дәрісіне ауыстырылған пулемет кірді. Ол әлі де корпусында 13,2 мм ауыр пулемет орнатылған күйде болды.
There were two early prototype models. The early wheeled prototype and the experimental amphibious version (Type 92 A I Go) with a watertight hull, floats and propellers (only 2 built) eventually resulted in the early production model with two bogies on each side, each with two small rubber lined road wheels. However, this model was superseded in production by a late production model with improved suspension, when combat experience showed that the early Type 92 tended to throw its tracks in high speed turns. There were three major production variants. A Type 92 first production "early" model. Initial armament was two light 6.5 mm Type 91 machine guns, with one mounted in the turret and one in the hull. This was used by the IJA Cavalry division that took part in the attack of Harbin, 1932. The re armed early or "mid" production Type 92 included the 13.2 mm heavy machine gun in the hull. The first Special Tank Company of the 8th Division used it in the battle of Rehe, March 1933. The mid production re armed model allowed for some anti air capability, increasing the utility of the vehicle. The "late" Type 92 was deployed in Manchuria, April 1942. Modifications included a new drive train, new redesigned portholes and vision slits with different swing, a new light turret machine gun, the Type 96 re barreled to 7.7 mm Type 99 ammunition. It continued to mount a 13.2 mm heavy machine gun in the hull.
Жауынгерлік қолдану
92 типті танкет негізінен Маньчжуриядағы Квантун армиясы және Кореядағы Чосон армиясымен қолданылды. Маньчжуко Императорлық Армиясы да 30 дана 92 типті танкет алды. 92 типтің қатысқан айрықша шайқастары: 1-ші кавалерия бригадасымен Харбин шайқасы және 8-ші дивизияның 1-ші арнайы танк ротасымен Рехе шайқасы.
The Type 92 tankette was deployed primarily with the Kwantung Army in Manchuria and the Chosen Army in Korea. The Manchukuo Imperial Army also received 30 Type 92s. Notable actions in which the Type 92 participated included the Battle of Harbin with the 1st Cavalry Brigade and the Battle of Rehe with the 1st Special Tank Company of the 8th Division.