Грипп C вирусы: түрі, қасиеттері және таралу жолдары
Influenza C virus
Инфлюэнца C вирусы: түрлері, симптомы, адамдар мен шошқаларға жұғу жолдары. Orthomyxoviridae тұқымдасының ерекшеліктері. Сирек кездесетін, бірақ қауіпті ауру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Orthomyxoviridae тұқымдасына жататын вирустар туысы.
Genus of viruses in the family Orthomyxoviridae
Грипп C вирусы – Orthomyxoviridae вирустар тұқымдасына жататын Gammainfluenzavirus туысының жалғыз түрі, ол басқа грипп вирустары сияқты гриппті қоздырады. Грипп C вирустары адамдар мен шошқаларды жұқтырады. C типіне байланысты грипп, B немесе A типтерімен салыстырғанда сирек кездеседі, бірақ ауыр болуы мүмкін және жергілікті эпидемияларға себеп болуы мүмкін. C типінде 7 РНК сегменті және 9 ақуызды кодтайтын гендер бар, ал A және B типтерінде 8 РНК сегменті және кем дегенде 10 ақуызды кодтайтын гендер бар.
Influenza C virus is the only species in the genus Gammainfluenzavirus, in the virus family Orthomyxoviridae, which like other influenza viruses, causes influenza. Influenza C viruses are known to infect humans and pigs. Flu due to the Type C species is rare compared with Types B or A, but can be severe and can cause local epidemics. Type C has 7 RNA segments and encodes 9 proteins, while Types A and B have 8 RNA segments and encode at least 10 proteins.
С вирусы
Грипп вирустары - Orthomyxoviridae тұқымдасына жататын вирустар. А, В, С және D грипп вирустары грипп вирустарының төрт антигендік типін білдіреді. Төрт антигендік типтің ішінде А вирусы ең ауыр, В вирусы аз ауыр, бірақ жарылыстарға себеп болуы мүмкін, ал С вирусы көбінесе жеңіл симптомдармен байланысты. D вирусы А және В типтеріндегі айырмашылық деңгейіне ұқсас, ал C және D типтері А және В типтерінен әлдеқайда жоғары деңгейде ерекшеленеді. С және D грипп вирустарының ортақ ата-бабадан шамамен 1500 жыл бұрын, 482 жыл шамасында бөлініп шыққандығы есептеледі. А вирусы жануарлар мен адамдарға жұқтыруы мүмкін, оның табиғи резервуары (табиғи қожайыны) құстар, ал В, С және D вирустарының жануарлар резервуарлары жоқ. Қазіргі уақытта С вирусының алты тұқымы бар, олардың 1896 жыл шамасында пайда болғандығы есептеледі. Бұл вирус тыныс алу жолдары арқылы немесе тірі емес заттар (фомиттер) арқылы адамнан адамға таралуы мүмкін, себебі ол қысқа мерзімге беткейлерде тіршілік ете алады. Грипп вирустарының инкубациялық кезеңі (патогенге ұшырағаннан бастап симптомдардың пайда болуына дейінгі уақыт) салыстырмалы түрде қысқа – 18–72 сағат, және олар тыныс алу жолдарының эпителийлік жасушаларын жұқтырады. Вирусқа байланысты суық тиюге ұқсас симптомдар: қызба (38–40 °C), құрғақ жөтел, мұрыннан шығу (ринорея), бас ауруы, бұлшықет ауруы және жалпы әлсіздік. Вирус бронхит және пневмония сияқты ауыр инфекцияларға алып келуі мүмкін. Кішкентай балалардың бұрынғы әсері аз, антиденелер әлі қалыптаспаған, ал егде саяқтың иммундық жүйесі нашарлайды. Бұл вирустар сонымен қатар жасуша мембранасының бетінде гликопротеиндер деп аталатын белоктарды қамтиды. А және В типтерінде екі гликопротеин бар: гемагглютинин (ГА) және нейраминидаза (НА). А типі осы гликопротеиндердің типтеріндегі айқын айырмашылықтарға негізделген кіші типтерге бөлінеді. С және D типтерінде тек бір гликопротеин бар: гемагглютинин-эстераза-фузия (HEF). Бұл гликопротеиндер вирус пен жасушалық мембраналардың бірігуіне және қосылуына мүмкіндік береді. Бұл мембраналардың бірігуі вирус ақуыздары мен геномының қожайын жасушаға шығуына мүмкіндік береді, содан кейін инфекция пайда болады. С және D типтері ғана эстераза ферментін экспрессиялайды. Бұл фермент А және В типтерінде өндірілетін нейраминидаза ферментіне ұқсас, өйткені олардың екеуі де қожайын жасуша рецепторларын жоюға қатысады. ELISA тесті HEF-ке HI тестінен жоғары сезімталдық көрсетеді. Грипп вирустарының C және D типтері ғана эстераза өндіретіндіктен, In Situ эстераза талдауы C және D типтерін анықтаудың жылдам және арзан әдісін ұсынады. Егер басқа үш типпен қатар Грипп вирусының C типіне де көбірек адамдар тексерілсе, бұрын C типімен байланысты емес инфекциялар анықталуы мүмкін.
Influenza viruses are members of the family Orthomyxoviridae. Influenza viruses A, B, C, and D represent the four antigenic types of influenza viruses. Of the four antigenic types, influenza A virus is the most severe, influenza B virus is less severe but can still cause outbreaks, and influenza C virus is usually only associated with minor symptoms. Influenza D virus is 50% similar in amino acid composition to influenza C virus, similar to the level of divergence between types A and B, while types C and D have a much greater level of divergence from types A and B. Influenza viruses C and D were estimated to have diverged from a common ancestor over 1,500 years ago, around 482 AD. Influenza A virus can infect a variety of animals as well as humans, and its natural reservoir (natural host) is birds, whereas influenza viruses B, C, and D do not have animal reservoirs. Influenza C virus currently has six lineages, which were estimated to have emerged around 1896 AD. This virus may be spread from person to person through respiratory droplets or by fomites (non living material) due to its ability to survive on surfaces for short durations. Influenza viruses have a relatively short incubation period (lapse of time from exposure to pathogen to the appearance of symptoms) of 18–72 hours and infect the epithelial cells of the respiratory tract. Cold like symptoms are associated with the virus including fever (38–40 °C), dry cough, rhinorrhea (nasal discharge), headache, muscle pain, and achiness. The virus may lead to more severe infections such as bronchitis and pneumonia. Young children have less prior exposure and have not developed the antibodies and the elderly have less effective immune systems. These viruses also contain proteins on the surface of the cell membrane called glycoproteins. Type A and B have two glycoproteins: hemagglutinin (HA) and neuraminidase (NA). Type A is divided into subtypes based on distinct differences in the types of these glycoproteins. Types C and D have only one glycoprotein: hemagglutinin esterase fusion (HEF). These glycoproteins allow for attachment and fusion of viral and cellular membranes. Fusion of these membranes allows the viral proteins and genome to be released into the host cell, which then causes the infection. Types C and D are the only influenza viruses to express the enzyme esterase. This enzyme is similar to the enzyme neuraminidase produced by Types A and B in that they both function in destroying the host cell receptors. ELISA was shown to have higher sensitivity to the HEF than the HI test. Because only Influenza viruses C and D produce esterase, In Situ Esterase Assays provide a quick and inexpensive method of detecting just Types C and D. If more individuals were tested for Influenza virus C as well as the other three types, infections not previously associated with Type C may be recognized.
Егу
А гриппі вирусының жануарлар қорында барлық белгілі субтиптері бар және ол антигендік өзгеріске ұшырауы мүмкін болғандықтан, осы грипп вирусы пандемия тудыруға қабілетті. А және В гриппі вирустары антигендік қабынуға бейімділігіне байланысты жыл сайын дерлік маусымдық эпидемияларды қозғайды. С гриппі вирусының мұндай қабілеті жоқ және ол адам денсаулығы үшін маңызды қауіп деп есептелмейді. Сондықтан, С гриппі вирусына қарсы егу шаралары жоқ.
Because influenza virus A has an animal reservoir that contains all the known subtypes and can undergo antigenic shift, this type of influenza virus is capable of producing pandemics. Influenza viruses A and B also cause seasonal epidemics almost every year due to their ability to antigenic drift. Influenza virus C does not have this capability and it is not thought to be a significant concern for human health. Therefore, there are no vaccinations against influenza virus C.