Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Палестиналық психиатр (1944–2013)
Palestinian psychiatrist (1944–2013)
Еяд Эль-Сарадж (27 сәуір 1944 – 17 желтоқсан 2013) – палестиналық психиатр. Ол 2000 жылғы Камп-Дэвид саммитіндегі палестиналық делегацияның консультанты болды, «Адам құқықтары үшін дәрігерлер» сыйлығының иегері және журналист Барбара Виктордың палестиналық әйел-жүрекжаршылар туралы «Гүлдер армиясы» кітабында есімдері жиі кездеседі. 2006 жылғы палестиналық сайлауда ол «Ваад» тізімін басқарды. Ол Израильдегі Иерусалимдегі Хадасса медициналық орталығында қайтыс болды.
Eyad El Sarraj (27 April 1944 − 17 December 2013) was a Palestinian psychiatrist. He was a consultant to the Palestinian delegation at the Camp David 2000 Summit, a recipient of the Physicians for Human Rights Awards and featured in Army of Roses, a book about Palestinian female suicide bombers by journalist Barbara Victor. In the Palestinian elections of 2006, he headed the Wa'ad list. He died at an Israel hospital, Hadassah Medical Center in Jerusalem
Өмірбаян
Эяд Эль-Сарадж Палестинаның Беер-Шеба қаласында палестиналық араб мұсылман отбасында дүниеге келді. Оның отбасы 1948 жылы қашқын ретінде Газа жолағына келді. 1997 жылы Эль-Сарадж «Неліктен біз өз-өзімізді құрбан ететін бомбалаушыларға айналдық: Палестиналық терроризмді түсіну» деген жеке ойын жазды, онда бірнеше факторларды атап өтті, соның ішінде «израильдік оккупацияның астында» өмір сүру де бар еді. Басқа нәрселермен қатар, ол саяхатқа шектеулер, нақтыланбаған ұлттық есімділік, отбасыңа қарсы тыңшылық етуді сұрау, бақылау-өткізу бекеттерімен айналысу, кемсіту және пайғамбардың қорлануын көру дегендерді айтты. Эль-Сарадж «саяси қысымның психикалық денсаулыққа келтіретін зияны» туралы алаңдады және Израиль мен Палестина тарапынан жасалған зұлматтарға қарсы шықты, өйткені ол Израиль және Ясир Арафаттың Палестиналық басшылығы тарапынан әртүрлі уақыттарда түрмеге қамалған. 2009 жылдың 29 маусымында Эль-Сарадж Газа қақтығысы жөніндегі БҰҰ фактілерді анықтау миссиясының алдында пайда болды. Ол «Газа қауымдастығының психикалық денсаулық бағдарламасы» атынан куәгер ретінде келіп, Газадағы балалардың 20 пайызы посттравматикалық стресс синдромынан (ПТСС) зардап шегетінін мәлімдеді. «Газа қауымдастығының психикалық денсаулық бағдарламасы» (GCMHP) Эль-Сарадж құрған, және онда 40 қызметкер жұмыс істейді. Эль-Сарадж Израиль-Палестина бейбітшілігі халықаралық орталығының президенті және көптеген басқа денсаулық сақтау ұйымдарының мүшесі болды. 2006 жылы Эль-Сараджға көптеген миелома диагнозы қойылды. Ол шешек жасушаларын трансплантациядан өтті. 2013 жылы ауруы қайталанғанда, Израильдегі Хадасса ауруханасының медициналық орталығында емделуге бағытталды. 2013 жылдың 18 желтоқсанында қайтыс болды. Эль-Сарадж Нирмен Хармаға үйленген, одан кіші ұлы Әли дүниеге келді. Оның бірінші некесінен Сейф және Уассим есімді екі ұлы бар. 1998 жылдың қараша айында Эль-Сарадж Адам құқықтарын қорғаушыларға берілетін Мартин Энналс сыйлығымен марапатталды. 2010 жылы Эль-Сарадж «Палестина мен Израиль арасындағы ортақ түсінік, келісім және бейбітшілік үшін жасаған жанқиярлық және талмайтын күресі үшін» Олоф Пальме сыйлығын алды. «Мен бұл сыйлықты алғаныма қуаныштымын және мақтанамын, бірақ мен нағыз батырлар – зорлық-зомбылық, азаптау және соғыстың құрбандары деп санаймын. Бұл сыйлық маған үміт сыйлайды және құқықтары бұзылғандарды қорғау үшін күресуді және әділдік пен бейбітшілік үшін жұмыс істеуді жалғастыруға шабыс береді», - деді Эль-Сарадж сыйлықты алғаннан кейін.
Eyad El Sarraj was born in Beersheba, Mandatory Palestine to a Palestinian Arab Muslim family. His family arrived in the Gaza Strip as refugees in 1948. Sarraj wrote a personal reflection in 1997 about "Why We Have Become Suicide Bombers: Understanding Palestinian Terror" in which he delineated several factors including living "under Israeli occupation." Among other things, he wrote, it means travel restrictions, having an undefined nationality, being asked to spy on your family, dealing with checkpoints, being belittled and seeing the prophet being humiliated. Sarraj was concerned about the "mental health damage caused by political oppression and challenged both Israeli and Palestinian abuses", having been imprisoned at various times by both Israel and by Yasser Arafat's Palestinian Authority. On 29 June 2009, El Sarraj appeared before the United Nations Fact Finding Mission on the Gaza Conflict. He appeared as a witness on behalf of the "Gaza Community Mental Health Programme" stating that 20% of the children in Gaza suffered from posttraumatic stress disorder (PTSD). The "Gaza Community Mental Health Programme" (GCMHP) was founded by al Sarraj, and has 40 members on staff. El Sarraj was President of Faculty for Israeli Palestinian Peace International, and a member of many other health organizations. El Sarraj was diagnosed with Multiple Myeloma in 2006. He went through Stem Cell Transplantation. Upon a relapse he had in 2013, he sought medical treatment at Hadassah Hospital Medical Center in Israel. He died on 18 December 2013. El Sarraj was married to Nirmeen Kharma, with whom he had his youngest son Ali. He has two sons from his first marriage, Sayf and Wasseem. In November 1998 El Sarraj was awarded the Martin Ennals Award for Human Rights Defenders. El Sarraj also received the Olof Palme Prize in 2010 for his "self sacrificing and indefatigable struggle for common sense, reconciliation and peace between Palestine and Israel". "I am proud and happy to receive this prize, but I consider that the real heroes are the victims of violence, torture and war This prize gives me hope and encourages me to continue to fight to defend those whose rights have been abused, and to work for justice and peace," El Sarraj said after receiving the award.
Дәйексөздер
Мен өз халқымды жақсы көремін, өз үйімді жақсы көремін, және мұндағы адамдарға көмектесуге деген жауапкершілік сезінемін. Егер мен Англияда тұрып, психиатриямен шұғылданатын болсам, мен кіммін? Онда бес мың, он мың психиатр бар. Ал мұнда мен өз халқыма ғана емес, көмекке мұқтаж адамзатқа да көмектесе аламын. Мені осы жерге қайтарған және осы жерде ұстап тұрған да осы. "Палестиналықтардың психологиясының ішкі қабаттары бір ғана мәселенің айналасында топтасады: 1948 жылғы түбірден жұлынып, үйлерінің қирауы. Израильдіктердің күн сайын осы үйлерді қиратуы, палестиналықтарды өте терең бойымызға сіңген, санамыз бен бейсанамызға орналасқан жараны қайта сезінуге мәжбүр етеді. Әлемдегі кез келген адам үшін үй – қауіпсіздіктің өте маңызды негізі, ал үйлерін бір рет, кейде тіпті бірнеше рет жоғалтқан палестиналықтар үшін бұл психологиялық құрылымды қалыптастырудағы ең маңызды мәселе."
"I love my people, I love my home, and I feel a kind of responsibility to help people here. What am I if I live in England and practice psychiatry? There are five thousand, ten thousand, psychiatrists there. Here I can help not just my own people, it is humanity that needs help, this is what brought me back, and this is what will keep me here." "The Palestinian inner layers of psychology, go around one single issue: the 1948 uprooting and the destruction of their homes. And what the Israelis are doing, by destroying all these homes every day, they are making the Palestinians relive the trauma, which is very deeply buried into our conscious and our unconscious. The home for anybody in the world is a very important base of security, and for the Palestinians who lost their homes, once and sometimes even more than once, it is the most single important issue on the making up of the structure of psychology."