Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англияның Дербишир графтығындағы тар темір жол
Narrow gauge railway in Derbyshire, England
Дуффилд Банкі темір жолы 1874 жылы сэр Артур Персиваль Хейвудтың Дербиширдегі Дуффилд қаласын көріп тұрған төбедегі үйінің жерінде салынған. 1880 жыл шамасындағы Ordnance Survey картасында темір жолы көрсетілмегенімен, онда екі туннель және екі сигнал тірегі белгіленген. Дегенмен, Шотландия Ұлттық кітапханасының онлайн карта архивінде 25 дюймнен бір футқа дейінгі сериядан (Дербишир XLV.9) 1914 жылғы карта бар, ол темір жолының толық ұзындығын көрсетеді.
The Duffield Bank Railway was built by Sir Arthur Percival Heywood in the grounds of his house on a hillside overlooking Duffield, Derbyshire in 1874. Although the Ordnance Survey map circa 1880 does not show the railway itself, it does show two tunnels and two signal posts. However, the online map archive of the National Library of Scotland includes a map of 1914 from the 25 inches to the foot series (Derbyshire XLV.9 ) that shows the full extent of the railway.
Шолу
Сэр Артур тау-кен өндірісі, карьерлер, ауыл шаруашылығы және тағы да басқа салалар үшін ең аз габаритті темір жолдардың мүмкіндіктерін зерттеуге ниеттенді. Ол оларды салыстырмалы түрде оңай салуға және жылжытуға болатынына сенді. Ол осындай темір жолдардың оқ-дәрі және жабдық тасымалдайтын әскери желілердің тыл бөлігінде де пайдалы болатынын көріп тұрды. Кейбір шағын темір жолдар 2 футтік кеңдікте салынған, бірақ ол өзінің практикалық деп есептеген ең төменгі габаритті пайдалануды қалады. Бұрын 9 дюймдік темір жол салғаннан кейін, ол 15 дюймға тоқтады. Даффилд Банкі – ауылдың шығысында орналасқан тік беткей. Шамамен жеті жыл ішінде темір жол ұзындығы шамамен 1,5 шақырымға жетіп, алты станцияға қызмет ететін туннельдер, өте өткір бұрылыстар мен тік еңістер салынды. Мұндай желінің мүмкіндіктерін көрсету үшін ол жүк вагондарымен қатар, жолаушылар вагондары, сондай-ақ дәретханасы бар ұйықтайтын вагон және асханасы бар вагон қосты. Алғашқы локомотив – "Эффи" болды, ол сэр Артурдың алғашқы тәжірибелері үшін жасалған және соңғы конструкцияны білдірмеді. Бірақ оның басқа локомотивтері сияқты, ол Тренттегі Ньюарктың Эбботт және компаниясы жасаған цилиндрлі "қазандықтың" типті оттықпен жабдылды. Оттық қазанның астынан шығып тұрмағандықтан, раманың екі жағынан теңдестірілгендігі сақталды, сонымен қатар жүру дөңгелектеріне салмақты шоғырландыру ниетімен артқы дөңгелектер қолданылмады. Ол сондай-ақ бастапқы құнының төмен және салыстырмалы түрде оңай күтімді болуын қамтамасыз етті. Мұндай жүйе бұрын Рамсботттом Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының маневрлік локомотивтерінде қолданылған және ұзақ тұрған локомотивтер үшін жақсы жұмыс істеген. Граттың ауданы қазандықтың жылыту бетіне пропорционалды болғанымен, оттықтың көлемі кішкентай болды, сондықтан ұзақ жүріс кезінде бу қысымын сақтау қиын болды. Дегенмен, ол осы типтегі локомотивтер үшін артықшылықтары кемшіліктерден басым екенін сезінді және оны кейінгі локомотивтерінде де қолданды. Оның келесі локомотиві – "Элла" болды, ол алты біріктірілген танк-локомотиві, үлкен қазандық пен оттығы және жоғары қысымда жұмыс істейтін. Оның темір жолындағы қисықтардың өткірлігі, ол болашақ құрылыстардың ерекшелігі болады деп күткен, ол өзінің "сәулелі осьтер" деп атаған, кейінірек Клин Линднер және Люттермёллер жүйелерін көре білді. Сыртқы клапандық механизм Браун клапандық механизмінен алынған Джой схемасына ұқсас болды. Үшінші локомотив "Мюриел" Элланың үлгісімен салынды, бірақ сегіз біріктірілген және одан да үлкен болды. Ол кәсіпкерлер мен әскерилерге жүйелі түрде желісін көрсетіп тұрса да, қызығушылық танытқан жалғыз адам Вестминстер герцогы болды, ол одан Чеширдегі Итон-холлға темір жол салуды сұрады. Бұл Итон-холл темір жолындағы алғашқы локомотив "Кэти" болды, ол "Эффиден" үлкен және Браун/Хейвуд клапандық механизмін қолданды. Одан кейін екі бірдей 0 6 0T локомотиві "Шелах" және "Урсула" келді. Осыдан кейін, 1916 жылы сэр Артур қайтыс болды және Даффилд Банкі жүйесі жабылды. Көптеген құрал-жабдықтар "Ravenglass and Eskdale Railway" темір жолына сатылды, ол габаритті өзгерту процесінде болды. Итон-холл темір жолы бірнеше жыл бойы жалғасты, 1947 жылы жабылғанға дейін, егістікке ағаш және құрылыс материалдарын тасымалдады. Сэр Артурдың бірде-бір темір жолы қазір сақталмаған, бірақ соңғы жылдары Хейвуд коллекциясы сияқты әуесқойлар қызығушылық тудыратын түрлі заттарды тауып алды. Локомотивтерден тек "Мюриел" ғана ауыр өзгертілген түрінде сақталды, ол "Ravenglass and Eskdale Railway" темір жолында "River Irt" ретінде жұмыс істейді және ең ескі сақталған тарық темір жол локомотиві екенін мәлімдейді. Алайда, "Элланың" бөліктері "Ravenglass & Eskdale Railway" темір жолының "Shelagh of Eskdale" дизель локомотивінде сақталған. Желіде сондай-ақ "Кэтидің" қалдықтары (негізінен рамасы) бар, ол қазір қайта құрылуда. Глостерширдегі Перригроув темір жолы сэр Артурдың еңбегін еске түсіріп салынды.
Sir Arthur wished to explore the possibilities of minimum gauge railways for mining, quarrying, agriculture etc. He believed that they would be relatively easy to build, and to move. He saw possibilities for military railways behind the lines carrying ammunition and supplies. Some other small railways had been built to 2ft gauge, but he wished to use the minimum that he felt was practical. Having previously built a small railway of 9 inches gauge, he settled on 15 inches. Duffield Bank is a fairly steep hillside to the east of the village. Over a period of about seven years, the track reached a distance of about long, with tunnels and some very sharp curves and steep gradients serving six stations. To demonstrate the versatility of such a line, he added both freight cars and passenger coaches, as well as a sleeping car with toilet and a diner with cooking compartment. The first engine was an "Effie" which was built simply to provide motive power for Sir Arthur's first experiments and did not represent a final design. Like his other locos, however, it used a boiler with a cylindrical "launch" type firebox manufactured by Abbott and Company of Newark on Trent. Without the fire box projecting below the barrel, the over hang of the frame was equalized at each end, without the use of trailing wheels, since he wished to concentrate the weight on the driving wheels. It also, he felt, had a low first cost with relatively easy maintenance. Such a system had already been used by Ramsbottom for some shunting engines for the London and North Western Railway, and worked well for engines which spent time standing. Although the grate area was proportional to the boiler heating surface, the firebox volume was small, and it was difficult to maintain a head of steam for an extended run. Nevertheless, he felt the benefit outweighed the disadvantages on this type of engine and used it for his later locos. His next engine was an "Ella", a six coupled tank engine, with a larger boiler and firebox, working at a higher pressure. Because of the sharpness of the curves on his track, something he expected to be a feature of future constructions, he devised what he called his "radiating axles", foreshadowing the later Klien Lindner and Luttermöller systems. The outside valvegear was similar to the Joy pattern, derived from Brown valve gear. A third engine "Muriel" was built to the same pattern as Ella, but eight coupled and even larger. Although he regularly demonstrated the line to entrepreneurs and the military, the only person to take an interest was the Duke of Westminster who asked him to build a line at Eaton Hall in Cheshire. The first engine on this the Eaton Hall Railway, was "Katie", an but larger than Effie and using Brown/Heywood valve gear. Following this were two identical 0 6 0T locomotives, "Shelagh" and "Ursula". Shortly after this, in 1916, Sir Arthur died, and the Duffield Bank system was closed. Most of the stock was acquired for the Ravenglass and Eskdale Railway which was in the process of gauge conversion. The Eaton Hall railway continued for a number of years, carrying timber and building materials around the estate, until it closed in 1947. None of Sir Arthur's lines now exist, but in recent years, enthusiasts such as the Heywood Collection, have recovered various items of interest. Of the locomotives, only "Muriel" survives in heavily modified form working on the Ravenglass and Eskdale Railway as "River Irt" claiming to be the oldest surviving narrow gauge loco. However, parts of "Ella" survive in the Ravenglass & Eskdale Railway's diesel locomotive "Shelagh of Eskdale". The line also is home to the remains of "Katie" (mainly the frames), which is currently being rebuilt. The Perrygrove Railway in Gloucestershire was built with Sir Arthur's work very much in mind.