Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тамақ туралы реалити-телевидение – тамақ өндірісін, тұтынуын және/немесе әлеуметтік-мәдени әсерін қарастыратын реалити-телевидение жанры. Тамақ реалити-телевидениесі 1940 жылдары жеке жанр ретінде қалыптасты. Тарихи тұрғыдан алғанда, тамақ туралы реалити-телевидение көрермендерді тамақ мәселелерінде білім беруге бағытталған. Elsie Presents, The Diane Lucas Show және Cook's Night Out сияқты алғашқы бағдарламалар көрермендерге «нақты, қолданбалы дағдыларды» үйретті және үй шаруашылығы, үйлену тойларын ұйымдастыру және аналық туралы түсініктемелер берді. Жанр дамыған сайын, Food Network арнасы іске қосылып, тамақ реалити-телевидениесі көңіл көтеруді де мақсат етті. Great Chefs, Boiling Point және A Cook's Tour сияқты бағдарламалар бұрынғы бағдарламалардың фактілерді ұсынуын, сценарийсіз теледидардың жеке және сырлы сипатымен үйлестірді. Делияның «қалай пісіруге болса» оқулығы, Нигелла мен Джеймидің «қалай өмір сүруге болса» оқулығына ұласты. Бұл «фактілік ойын-сауық» функциясы қазіргі тамақ реалити-телевидениесінің жанрларын біріктіріп, сақталды және салауатты тамақтануға қол жеткізудегі кедергілерді жоюға көмектеседі. Тамақ туралы реалити-телевидениесінен қашып құтылу мүмкін еместігі үшін сынға ұшырады.
Food reality television is a genre of reality television programming that considers the production, consumption and/or sociocultural impact of food. Reality food television emerged as a recognisable sub genre in the 1940s. Historically, food reality television sought to educate viewers on matters of food. Early programmes such as Elsie Presents, The Diane Lucas Show and Cook's Night Out imparted 'specific, practical skills' on the viewer, and provided ad lib commentary on matters of homemaking, home entertaining and motherhood. As the genre evolved, and the Food Network channel launched, food reality television sought also to entertain. Programmes such as Great Chefs, Boiling Point and A Cook's Tour combined the factual information of their ancestors with the personal and confessional nature of unscripted television. 'Delia's "how to cook" gave way to Nigella and Jamie's "how to live" This 'factual entertainment' function has persisted and unifies food reality television's contemporary subgenres. and removing barriers to healthy eating. Food reality television has been criticised for its inescapability,
Тарих
Тамаққа қатысты ойын-сауық, өмір салты тұтыну тауарлары сияқты, талғам мен тұтынушылардың сұранысының өзгеруіне ұшырайды. Соғыстан кейінгі кезеңде пайда болғаннан бері тамақ туралы реалити-шоулар эпизодтық оқу бағдарламасынан бай және әртүрлі жанрға дейін дамыды.
Food related entertainment, like other lifestyle consumer goods, is susceptible to changes in taste and consumer demand. Since its inception in the post war period, food reality television has evolved from the occasional instructional programme to an abundant and wide ranging genre.
1930-1960 жылдар
Тамақ туралы телешоулар радиодағы тамақ дайындау сегменттерінен және әйелдер журналдарындағы үй шаруасы туралы кеңестерден пайда болды. Бастапқы бағдарламалар көбінесе әйел көрермендерді үй шаруасы мен үйді ұстау міндеттеріне дайындағандықтан, «білім беруші» деп есептелді.
Food reality television evolved from cooking segments heard on the radio and homemaking advice offered in women's magazines. Early programmes were considered ‘educational’ in the sense that they prepared the predominately female viewership for their domestic and homemaking duties.
1960-1980 жылдар
1960 жылдардан кейін тамақ туралы реалити-шоуларда бұрынғы жүргізушілерге тән жақындық пен таныс болу сипаттары сақталды, бірақ оларға жаңа танымалдық және кәсіби білік қосылды. Олар көрермендерге бұрынғыдан күрделірек және көп уақытты талап ететін рецепттер ұсынды. Бағдарламаның «шындығы» танымал музыка тректері, қолға ұсталатын камералар және бақылаушы, тіпті жасырын бақылау стиліндегі түсірілімдер арқылы күшейтілді. Желіден кейінгі дәуір тамақ туралы реалити-шоулардың өндірілу және насистелу жолдарын, сондай-ақ көрермендердің контентке қатынасуын өзгертті. Талап бойынша қызметтердің және мобильді құрылғыларда қарау мүмкіндігінің артуы көрермендерге халықаралық тамақ бағдарламаларына кеңірек қол жеткізуді қамтамасыз етті. Желіден кейінгі дәуірде аудитория кішірейіп, біртекті болды, бағдарламалар тар мақсатты және контент көрерменнің ыңғайлылығына сәйкес қолжетімді болды. Желіден кейінгі дәуірде қысқа форматтағы контент кеңінен таралды, Youtube және TikTok сияқты платформалар көрермендердің оңай қабылданатын және бөлісе алатын ойын-сауыққа деген сұранысын қанағаттандырды. Youtube-та рецепттер, тағам күнделіктері және тамақ дайындау көрсетімдері сияқты тамаққа қатысты контенттің қаралым саны жыл сайын 170%-ға өсті. #TikTokFood хэштегімен таралған видеолар TikTok-та 25,2 миллиард рет көрілді.
Following the 1960s, food reality television saw an increasing number of hosts with the intimacy and familiarity of their predecessors, but with newfound celebrity status and expertise. Instead, they offered viewers more elaborate and time consuming recipes. The ‘reality’ nature of programming was heightened by the introduction of popular music tracks, handheld cameras, and observational and voyeuristic style framing. The post network era has altered the way in which food reality television is produced and promoted and, the manner in which viewers engage with content. A rise in on demand services and mobile device viewing have provided viewers with greater access to international food programming. In the post network era, audiences are smaller and homogenous, programming is nicher and content is available to view at the audience's convenience. Short form content has proliferated in the post network era, with platforms such as Youtube and TikTok catering to viewer demand for snackable and shareable entertainment. Views for food related content, such as recipes, food diaries and cooking demonstrations, have increased 170% year over year on Youtube. Videos with the hashtag #TikTokFood have conjointly accumulated 25.2 billion views on TikTok.
Кіші жанрлар
Тамақ туралы реалити-телешоулар – әртүрлі ойын-сауық бағдарламаларын қамтитын сан алуан жанр. Тележүргізуші өз білігіне сүйене отырып, қатысушылар мен көрермендерге мәдени және денсаулық туралы білімді жеткізеді. Документалды стильдегі бағдарламалар көбінесе қатысушының жеке өзгеруіне және одан кейінгі табысына баса назар аударады. Жүргізуші мүмкіндігінше ең экзотикалық тағамдық тәжірибелерді табу үшін "қалыпты ас жолынан шығып" кетеді. Табиғи ландшафт, жергілікті акценттер, жергілікті өнімдер және қоғамдық тойлар жиі ерекше атап көрсетіледі. Осыған ұқсас саяхат бағдарламаларының мысалдары: "A Cook’s Tour", "Bizarre Foods", "Diners, Drive-Ins and Dives", "Elizabeth Chong’s tiny delights", "Gourmet" және "Man v. Food".
Food reality television is a diverse genre that encompasses a variety of different entertainment programmes. Leaning on their expertise, the television host transmits cultural and health knowledge to the participants and viewing public. Documentary style programmes often emphasise the personal transformation and subsequent success of the documentary participant. The host 'strays away from the normal culinary path' in search of the most exotic food experiences possible. The natural landscape, local accents, local produce and community feasts are often accentuated. Examples of adventure travel programmes include A Cook’s Tour, Bizarre Foods, Diners, Drive Ins and Dives, Elizabeth Chong’s tiny delights, Gourmet and Man v. Food''''.
Ойын шоуы
Тамақ туралы реалити-телевизияның ойын-шоу жанры бәсекелестік форматымен ерекшеленеді. Қатысушылар – әуесқойлар немесе кәсібилер – қатаң ережелер мен уақыт шектеулері бар аспаздық сынға түседі. Қатысушылар көбінесе басқа қатысушыларды жеңіп, ақшалай жүлде алуға ұмтылады. Чарли Пакхэм ойын-шоулардың спорт жанрынан көптеген элементтер алғанын айтады. Эпизодтың соңында дауыс беру нәтижелері қосылып, жеңімпаз жарияланады. "Өмір салты ретінде тамақ дайындау" бағдарламалары көбінесе отбасы, достық және бірлік сезімі туралы тақырыптарда ортақ дастарханмен аяқталады. Олар көбінесе күліп, әзілдесіп, өз еңбектерінің жемісін тамашалайды. Телеарналар көрермендерге апта сайын кем дегенде 12 сағат тамаққа арналған бағдарлама ұсынады.
Food reality television's game show subgenre is characterised by its competition format. Participants, amateur or professional, compete in culinary challenges with a rigid set of guidelines and a time limit. The participants are often focussed on defeating the other participants and obtaining the cash prize. Charley Packham states that game show programmes borrow heavily from the sporting genre. At the end of the episode, the ratings are totalled, and the winner is announced. Cooking as lifestyle programmes often end on a communal meal, on themes of family, friendship and connectedness. They are frequently captured laughing, cracking jokes and enjoying the fruits of their culinary labour. Broadcast television offers viewers a minimum of 12 hours of designated food programming each week.
Ас үйдегі аспаздықтардың құлдырауы
Тамақ туралы реалити-шоулар аспаздық шеберліктің төмендеуімен байланысты. Лизи Поуп американдықтардың үйде тамақ дайындау саны азайып бара жатқанын айтады. Майкл Полланның пікірінше, тамақ пісіру міндетті іс емес, көрермендерге арналған ойынға айналды. Тамақ дайындау ісі көру ісімен алмастырылған сияқты. Қазіргі заманғы тамақ бағдарламалары көрерменді тамақ пісірудің нақты жағдайынан бөліп тұрады. Тамақ жайында жазатын Мэтью Форт, көрермендердің телевизорларын қосып, тоңазытқыштағы пісірілмеген пиццаларын қыздырып жейтінін айтады. Кейт Фросттың сөзіне қарағанда, көрермендер атақты шеф-аспаздың "жаңа, экзотикалық өнімдерден жасалған әсем тағамдар" дайындауын тамашаласа, ал өздерінің пластик қаптамадағы супермаркеттен әкелген дайын тағамдарын микротолқынды пеште үш минут бойы қыздырып жейді. Көрермендер нағыз тағамның орнына телеарнадағы тамақтарды "жеп" қояды.
Food reality television has been associated with a decline in culinary practice. Lizzy Pope states that a decreasing number of Americans are cooking in their homes. Michael Pollan states that cooking has shifted from an obligation to a spectator sport. The act of cooking appears to have been replaced by the act of viewing. Contemporary food programming separates the viewer from the realities of cooking. Food writer, Matthew Fort, states that viewers turn on their televisions, tune out and defrost their frozen pizzas. According to Kate Frost, audiences are happy watching celebrity chefs create ‘elaborate dishes from fresh, exotic ingredients, while their own plastic packaged supermarket ready meals circle sweatily for three minutes in the microwave’. Viewers devour televisual offerings in place of the sustenance of real food.
Ас ішу дәмі
Тамақ туралы реалити-телешоулар аспаздық талғамның қалыптасуына ықпал еткен. Изабел де Сольердің пікірінше, тамақ бағдарламалары көрерменді "эстетикаға баулиды" және "практикалық аспаздық біліммен" қамтамасыз етеді.
Food reality television has been attributed to the development of culinary taste. According to Isabelle de Solier, food programming 'educates in aesthetics' and imparts 'pragmatic culinary knowledge' on the viewer.
Сын
Тамақ туралы реалити-теледидар шамадан тыс тұтынуды қолдайтыны үшін сынға ұшырайды. Эми Р. Эйснер Левиннің сөзіне қарағанда, көрермендердің ләззаты адамдардың үлкен бутербродтарды аузына тығып, тойымды макаронды жеп, аз уақытта алты фунт салмақтағы бурритоны жеуін көруден туындайды. Лизи Поуп тележүргізушілердің мол және әсем тағамдарды дайындап, жеуін көру мәдени нормаларды қалыптастыруы мүмкін дейді. Тамақ туралы реалити-теледидар қашуға мүмкіндік болмайтындығы үшін де сынға ұшырайды. Тамақ бағдарламаларының көптігінен қаша алмайсыз. Джоан Хендерсонның пікірінше, тамақ бағдарламаларының артуы көрерменді көңілсіздікке және жалықтыруға алып келуі мүмкін. Анет Хилл көрермендерді тамақ туралы реалити-теледидардың өркендеуіне жауапты деп санайды, олар тамақ бағдарламаларына сұраныс жасайды және оның қажеттілігін дәлелдейді.
Food reality television is criticised for its promotion of overconsumption. Amy R. Eisner Levine states that viewer entertainment is derived from watching people fit giant sandwiches in their mouths, rejoice over a mouthful of rich pasta and scoff six pound burritos in no time at all. Lizzy Pope states that watching TV hosts prepare and consume indulgent and enormous dishes might set cultural norms. Food reality television is criticised for its inescapability. The plethora of food programming is unavoidable. According to Joan C. Henderson, the proliferation of food programming could leave the viewer disenchanted and bored. Annette Hill holds viewers liable for the explosion of food reality television, stating that viewers create demand for food programming and, justify its existence.