Әскери киімдердегі түсті маулықтар: тарих және мағынасы
Facing colour
Әскери киімдердегі түсті астар – полк, дивизияларды анықтау үшін қолданылған дәстүрлі тігіс техникасы. 18-шы ғасырда кең таралған, кейіннен стандартизацияланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киім беті, сондай-ақ киім беті деп те аталады, – еуропалық әскери киім-кешектерде қолданылатын кең таралған тігіс техникасы. Онда стандартты әскери жакеттің, пальтоның немесе туниканың ішкі жағы киімнің өзінен өзге түспен жасалады. Алғашқыда жакет астары әртүрлі түстерден, кейін белгілі бір реңдерден жасалатын болды. Сәйкесінше, материал кері қайрылғанда: жакеттің манжеттері, жағалары және артқы жағы астардың немесе киім бетінің контрастты түстерін көрсетеді, бұл түрлі бөлімшелерді – полктерді, дивизияларды немесе батальондарды олардың әрқайсысының өзгеше және айқын түстері арқылы оңай ажыратуға мүмкіндік береді. Жеке полктер үшін ерекше киім бетін қолдану 18-шы ғасырдағы әскерлерде ең көп таралған, бірақ Наполеон соғыстары кезінде және одан кейін жаяу әскері бөлімдерінде біртектілік көбейді.
A facing colour, also known as facings, is a common tailoring technique for European military uniforms where the visible inside lining of a standard military jacket, coat or tunic is of a different colour to that of the garment itself. The jacket lining evolved to be of different coloured material, then of specific hues. Accordingly, when the material was turned back on itself: the cuffs, lapels and tails of the jacket exposed the contrasting colours of the lining or facings, enabling ready visual distinction of different units: regiments, divisions or battalions each with their own specific and prominent colours. The use of distinctive facings for individual regiments was at its most popular in 18th century armies, but standardisation within infantry branches became more common during and after the Napoleonic Wars.
Франция
Ансиан режимі кезінде француздық жеңіл пехотасының стандартты сұр-ақ формасында көптеген түрлі түсті жағалар (әсіресе көк, қызыл, сары, жасыл және қара түстердің әртүрлі реңктері) болды. Мысалы, Лангедок полкі үшін көк, Беарн полкі үшін қызыл және т.б. түстер қолданылды. Жағалардың түсін бекіту немесе өзгерту бастамасы көбінесе жеке полковниктерге берілді, олар өзінің полктеріне жауапты болды. Осылайша, жағалардың алуан түрлі болу тенденциясы 1776 жылғы 31 мамырдағы «Армия киімдерінің ережесінде» ең жоғары деңгейге жетті, онда француз пехотасының ақ формасына күміс сұр, аурора және «ақ дақтармен қызыл» сияқты ерекше реңктер қосылды. 1791 жылы жағаларды біркелкілендіруге тырысылды, алты полкке дейінгі топтарға бір түс берілді, ал бөлімдерді ажырату үшін құбырлар немесе түймелердің үлгілері сияқты қосымша белгілер пайдаланылды. Наполеон соғыстары кезінде және одан кейін жаппай шақырылған армияның өсуі экономикалық және жабдықтау тиімділігі үшін жағалардың стандарттануына әкелді. Мысалы, 19 ғасырдың басындағы француздық фюзельерлері мен гранадиерлерінің жағалары қызыл болды, ал полктерді ажырату үшін тек нөмірлер қолданылды. Вольтижерлердің жағалары сары және/немесе жасыл болды. 1854 жылдан бастап қызыл жағалар француздық метрополиялық армиясының көп бөлігін құрайтын барлық жеңіл пехота үшін міндетті болды, бірақ жеке бөлімше құрайтын шассёрлер сары жағаларын ерекше белгі ретінде сақтап қалды.
During the Ancien Régime, there were many different facing colours (notably various shades of blue, red, yellow, green and black) on the standard grey white uniforms of the French line infantry. Examples included blue for the Régiment du Languedoc, red for the Régiment du Béarn etc. The initiative in fixing or changing facing colours was largely left to individual colonels, who in effect had ownership of their regiments. This tendency towards variegated facings reached its height in the "Dress Regulation Facings for the Army" of 31 May 1776 when unusual shades such as silver grey, aurore and "red speckled with white" were added to the by then white uniforms of the French infantry. In 1791 an attempt was made to rationalize facings by giving groupings of up to six regiments a single colour, relying on secondary features such as piping or button patterns to distinguish separate units. The rise of mass conscript armies during and following the Napoleonic Wars led to increasing standardisation of facing colours, for reasons both of economy and supply efficiency. Thus, for example, the French line fusiliers and grenadiers of the early 19th century had red facings, with only numbers to distinguish one regiment from another. The voltigeurs had yellow or/and green facings. From 1854 on red facings became universal for all of the line infantry who made up the bulk of the French metropolitan Army, although the Chasseurs, who constituted a separate branch, retained yellow facings as a special distinction.
Басқа әскерлер
Жеке полктарды ажырату үшін әртүрлі түстерді қолдану практикасы 18-ші ғасырда Еуропа армияларында кеңінен таралған болатын, онда мұндай шешімдер көбінесе қолбасшылардың қалауына қалдырылып, киім-кешектер орталықтандырылған мемлекеттік киім фабрикаларында емес, жеке мердігерлермен жасалған. 19-шы ғасырдың екінші жартысына қарай, Голландия, Испания, Швейцария, Бельгия, Жапония, Португалия, Италия, Румыния, Швеция, Чили, Мексика, Грекия және Түркия армиялары француздық стандартталған үлгіні қабылдады, бірақ кейбір жағдайларда әртүрлі пехота түрлерін (гренадиерлер, фюзилерлер, мылтықшылар, жеңіл пехота және т.б.) көрсету үшін түрлі-түсті маталар қолданыла берді, әрқайсысының өзіндік киім үлгісі мен матасы болды. Жалпы алғанда, атты әскердің киімдері көбірек әртүрлілікке ие болды және 1914 жылға дейін әр атты полк өзінің түсін сақтап қалуы мүмкін еді. Артиллерия, инженерлер және қолдау корпустары әдетте бір тармақтың түсін таңдады, бірақ ерекше жағдайларда 1910 жылға дейін швед артиллериясының әр полкі өз түсіне ие болды. Американ Азамат соғысынан кейін АҚШ тұрақты армиясы қара және ашық көк түсті универсалды киімді қабылдады, онда әр полк тек нөмірлерімен және басқа да белгілерімен, сондай-ақ тармақтың түсімен ерекшеленді. Соңғылары атты әскер үшін сары, артиллерия үшін қызыл және жаяу әскер үшін ақ (кейін ашық көк) болды. Инженерлер үшін ақ түсті жолақты қызыл, Сигнал корпусы үшін ақ түсті жолақты қызыл және қару-жарақ қызметкерлері үшін қызыл жолақты қара сияқты түстердің үйлесімдері Армияның техникалық және әртүрлі бола бастаған кезде ерекше тармақтарды көрсетуге кең мүмкіндік берді. Бұл жүйе көк киімдердің жалпы қолданысы 1917 жылы тоқтағанға дейін жалпы қолданыста болды және қазіргі көк түсті парадтық және ресми киімдерде шектеулі түрде сақталған. Мұндай стандарттаудан ерекшеліктер британдық және австро-венгрлік армиялар болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін соңғысы пехотаның маталары үшін 28 түрлі түс, оның ішінде 10 түрлі қызыл түс қолданды. Императорлық неміс және орыс армияларының ірі жаяу әскерлерінде маталардың түсі жиі полктің бригада, дивизия немесе корпус құрамындағы орнына сәйкес тағайындалған. Мысалы, орыс жаяу әскерінде әр дивизиядағы екі бригаданың әскери киімдерінде қызыл немесе көк иық белдеулері болды, ал әр дивизияның төрт полкі қызыл, көк, ақ немесе жасыл жағалы жапсырмалар мен бас киімдерінде сәйкес түсті жолақтар тағылған.
The practice of using different facing colours to distinguish individual regiments had been widespread in European armies in the 18th century when such decisions were largely left to commanding officers and uniforms were made by individual contractors rather than in centralized government clothing factories. By the second half of the nineteenth century, the Dutch, Spanish, Swiss, Belgian, Japanese, Portuguese, Italian, Romanian, Swedish, Chilean, Mexican, Greek and Turkish armies had come to follow French standardised arrangements, although in some cases variety might still be used to denote different types of infantry (grenadiers, fusiliers, rifles, light infantry etc.) within a particular army, each with its own uniform and facings. As a general rule, cavalry uniforms tended to be more varied, and it was not uncommon for each mounted regiment to retain its own facing colours up to 1914. Artillery, engineers and support corps normally had a single branch colour, although exceptionally each regiment of Swedish artillery had its own facing colour until 1910. The United States regular army after the American Civil War adopted a universal dark and light blue uniform under which each regiment was distinguished only by numbers and other insignia, plus branch colors. The latter were yellow for Cavalry, red for Artillery and white (later light blue) for infantry. Combinations of colors such as scarlet piped with white for Engineers, orange piped with white for the Signal Corps and black piped with scarlet for Ordnance personnel gave wide scope for adding distinctive branch facings as the Army became more technical and diverse. This system continued in general use until blue uniforms ceased to be general issue in 1917, and survives in a limited form in modern blue mess and dress uniforms. Notable exceptions to such standardisation within branches were the British Army (as noted above) and the Austro Hungarian one. As late as World War I the latter employed 28 different colours, including 10 different shades of red, for its infantry facings. In the very large Imperial German and Russian armies infantry facing colours were often allocated according to the position that a particular regiment held in the order of battle that is within a brigade, division or corps. As an example, amongst the Russian line infantry, the two brigades within each division were distinguished by red or blue shoulder straps; while the four regiments within each division wore red, blue, white or green collar patches and cap bands respectively.