Кіріспе
1949 жылы түсірілген Джозеф Л. Манкевичтің американдық фильмі. "House of Strangers" – 1949 жылы түсірілген америкалық қара-ақ драмалық фильм, режиссері – Джозеф Л. Манкевич, басты рөлдерде Эдвард Г. Робинсон, Сьюзан Хейвард және Ричард Конте. Филип Йордан мен Манкевичтің (авторлық құқығын көрсетпеуді шешкен) сценарийі – Джером Вейдманның "Мен енді ешқашан сол жерге бармаймын" романының үш фильмдік бейімдеуінің біріншісі. Ал қалғандары – Спенсер Трейсидің батыс фильмі "Брокэн Ланс" (1954) және "Үлкен шоу" (1961).
House of Strangers is a 1949 American black and white drama film directed by Joseph L. Mankiewicz and starring Edward G. Robinson, Susan Hayward, and Richard Conte. The screenplay by Philip Yordan and Mankiewicz (who chose to go uncredited) is the first of three film versions of Jerome Weidman's novel I'll Never Go There Any More, the others being the Spencer Tracy western Broken Lance (1954) and The Big Show (1961).
Сюжет
Джино Монетти – Нью-Йорк қаласындағы итальян-американдық банкир, оның күмәнді бизнес-әдістері бірқатар қылмыстық айыптауларға әкеледі. Оның төрт ұлының үшеуі – амбициялы Джо, playboy Тони және дене бітімі мықты Пьетро, өздеріне қатысты әкелерінің бейжай қанағына қарауына наразы болып, сот процесі кезінде Джиноға көмектесуден бас тартады. Адвокат Макс – әкесіне адал болған жалғыз ұл. Ол Джиноның түрмеге қамалуға лайық ештеңе істемегенін айтады және сот барысында Джиноның адвокаты болып қызмет етеді. Джино уақытша қорғау шарасы ретінде әйелі Терезаға банк иелігін беруге қол қойғаннан кейін, Джо анасын оған қол қоюға көндіріп, оны бақылауға алады. Джино ай сайын аз сомада зейнетақы алып, зейнетке шығады. Үш ағайынды Максты да түрмеге жабуға тырысады. Макс Джоға Джиноның ісін бұзу үшін оған ыстыққан қазыға пара беру жоспарын айтқанда, Джо оны полицияға ұстатуды ұйымдастырады. Макс адвокаттық қызметтен шеттетіліп, жеті жылға бас бостандығынан айырылады; Макстың никелі Мария Доменико Тониге үйленуге келіседі, бірақ Макстың бұрынғы клиенті Айрин Беннетт оны күтеді. Осы арада Джиноның соты ақталып аяқталады, бірақ ол Джо, Тони және Пьетроның сатқындығынан қорланып, банкін басқара алмай, мағынасыз өмір сүреді. Ол көп ішіп, темекі шегеді және Максқа көптеген хаттар жазады, басқа ұлдарының екеуіне де жасаған жамандықтарын айыптайды. Айрин Джиноны хаттарды жіберуді тоқтатуға шақырады, өйткені Джино аға-інілерін арандатуға және Максты кек алуға итермелеуге тырысатынын біледі, бірақ Монетти әкесі мойынсұнудан бас тартады. Ақырында Джино қайтыс болады, ал Макс жарты күнге түрмеден босатылып, жерлеуге қатысады. Сол жерде Макс ағаларынан кек алуға ант етеді және анасының Джиноның араларында тудырған жеккөрушілікті ұмыту туралы өтініштерін елемейді. Макс жазасын өтегеннен кейін отбасылық үйге оралады, ағалары мен олардың банкін жою жоспарларын жүзеге асыруға ниеттеніп, бірақ әкесі отбасының араздығының себебі болғанын түсінгенде, ойы кенеттен өзгереді. Содан кейін Макс ағаларымен бетпе-бет келеді, олар әлі де Макс ант бергенін орындайды деп сенеді. Макс әрекетке қабілетсіз болған төбелес кезінде Джо Пьетроға Максты үйінің балконынан лақтырып өлтіруді бұйырады. Пьетро күмәнмен қарайды, ал Джо Пьетроны әкесінің әрқашан істегеніндей қорлай бастайды, бұл Пьетроны Джоға қарсы шығуға итермелейді. Макс Джоны Пьетроның ашуынан құтқарады, егер ол Джоны өлтірсе, ол дәл олардың әкесі қалағандай әрекет ететініне Пьетроны сендіреді. Содан кейін Макс ағаларын тастап, Айринге қосылады және Сан-Францискоға сапар шегеді, онда олар жаңа өмір бастауды жоспарлайды.
Сыни жауап
Фильм сыншысы Денис Шварц фильмді ұнатып, былай деп жазды: "Джозеф Л. Манкевич Филипп Йорданның Джером Вейдманның "Мен енді ешқашан сол жерге бармаймын" романы бойынша жазған қараңғы сценарийін шеберлікпен көрсетеді. Бұл махаббат емес, жеккөрушілік отбасының негізгі қозғаушы күші болып табылатын ащы психологиялық отбасылық драма. Макс – амбивалентті кейіпкер, фильмдегі нағыз нуар кейіпкері, әкесіне адалдығы үшін жазаланады, бірақ ол ескі елдің салтын және дәстүрін жаңа әлемнің моральдық қағидаларымен ауыстырған адам. Конте, Робинсон және Адлердің керемет ойындары қарапайым драманы жаңа биіктерге көтереді."
Марапаттар
Фильм 1949 жылы Канн кинофестиваліне түсіріліп, Эдвард Г. Робинсон үздік актер сыйлығын жеңіп алды.