Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия саясаткері, заңгер және кәсіби одақ жетекшісі
New Zealand politician, lawyer and unionist
Альфред Хамфри Хиндмарш (18 сәуір 1860 – 13 қараша 1918) – Жаңа Зеландия саясаткері, заңгер және кәсіби одақ жетекшісі. Ол 1918 жылғы тұмау эпидемиясында қайтыс болды. Ол қазіргі Жаңа Зеландия Еңбек партиясының тұңғыш басшысы болды.
Alfred Humphrey Hindmarsh (18 April 1860 – 13 November 1918) was a New Zealand politician, lawyer, and unionist. He died in the 1918 influenza epidemic. He served as the first leader of the modern New Zealand Labour Party.
Ерте өмір
Хиндмарш Австралияның Порт-Эллиот қаласында дүниеге келді және Оңтүстік Австралияның бірінші губернаторы контр-адмирал Джон Хиндмарштың немересі болды. Оның әкесі 1838 жылы Англияға қайтарылды, бірақ оның әкесі, сондай-ақ Джон Хиндмарш, Оңтүстік Австралияға оралып, заңгер болып жұмыс істеді. Алфред Хиндмарш он жасында анасынан айырылып, әкесі қайтадан үйленді. Ол Аделаидадағы Санкт-Петер колледжінде білім алды. 1878 жылы отбасы Жаңа Зеландияның Нейпир қаласына көшті. Хиндмарш Дунединде заңгерлік білім алып, 1891 жылы адвокаттыққа қабылданды және қысқа мерзімге Крайстчерчтегі Жоғарғы Сотта (кейіннен Жоғарғы Сот деп аталды) жұмыс істеді. Ол Веллингтонға қоныс аударды, Айленд-Бэйдегі Дервент көшесінде тұрды. Сол жерде тұрғанда 1892 жылдың 3 қазанында Уинифред Тейлорға үйленді.
Hindmarsh was born in Port Elliot, Australia, and was the grandson of Rear Admiral John Hindmarsh, the first Governor of South Australia. His grandfather was recalled to England in 1838, but his father, also named John Hindmarsh, returned to South Australia and worked as a lawyer. Alfred Hindmarsh lost his mother when he was ten, and his father remarried. He was educated at St Peter's College in Adelaide. The family moved to Napier, New Zealand, in 1878. Hindmarsh trained as a lawyer in Dunedin and was admitted to the bar in 1891, when he briefly worked in Christchurch at the Supreme Court (since renamed the High Court). He settled in Wellington, living in Derwent Street, Island Bay. While living there, he married Winifred Taylor on 3 October 1892.
Ерте мансап
Саяси тұрғыдан Хиндмарш солшыл бағытта болды (бірақ оның замандастары оны ешқашан нағыз социалист деп сипаттамаған) және жергілікті еңбек қозғалысында бірнеше лауазым атқарды. Ең бастысы, ол 1890 жылдардағы ішкі даулар кезінде Теңізшілер одағының Веллингтон бөлімшесіне жетекшілік етті. Осы қызметінде ол одақтардың биліктегі Либералдық партиямен дәстүрлі байланысын сынап, парламентте тәуелсіз еңбек дауысының болуын қолдады. 1901 жылы Хиндмарш Веллингтон қалалық кеңесіне кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады, бар болғаны 2028 дауыс алып, соңғылардан үшінші орынға табан тіреді. Дегенмен, 1905 жылы ол өзі құруға көмектескен жаңа Тәуелсіз саяси еңбек лигасының (ТСПЕЛ) қолдауымен сайланды. Ол 1915 жылға дейін қалалық кеңес мүшесі болып қызмет етті. 1906-1907 жылдары ол Лиганың президенті болды.
Politically, Hindmarsh was left wing (though his contemporaries never described him as being a true socialist) and held a number of positions in the local labour movement. Most notably, he headed the Wellington branch of the Seamen's Union during the internal disputes of the 1890s. In this role, he argued against the traditional alignment of unions with the governing Liberal Party, instead advocating an independent labour voice in Parliament. In 1901, Hindmarsh himself stood for the Wellington City Council but was unsuccessful, coming in third to last with only 2,028 votes. However, in 1905, backed by the new Independent Political Labour League (IPLL), which he had helped found, he was elected. He remained a city councillor until 1915. Between 1906 and 1907, he served as the League's president.
Парламент мүшесі
1905 жылғы жалпы сайлауда Хиндмарш IPLL кандидат ретінде Ньютаун сайлау округінде Парламентке түсті. Төрт кандидаттың ішінде ол соңғы орында қалды. 1911 жылғы жалпы сайлауда ол Веллингтон-Сауттағы екінші турда түпнұсқа Лейборист партиясынан кандидат ретінде сайланды. Хиндмарш 1911 жылы сайланған төрт Лейборист кандидаттың бірі болды, Веллингтон-Сауттағы сайлау кампаниясында оған болашақ екі Лейборист депутаты Джим Торн мен Уолтер Нэш көмектесті. Келесі жылы, 1912 жылы партия Хиндмарш әлі де мүшесі болып табылатын Біріккен Еңбек партиясы ретінде қайта құрылды. 1913 жылы Біріккен Лейборист партия Социалистік партиямен бірігіп, Социал-демократиялық партияны құрды, бірақ Хиндмарш осы партияның тым радикалды болады деп ойлады. Хиндмарш Социал-демократтардан қол үзген Біріккен Лейбористтер тобының біріне айналды, олар шала ұйымдастырылған "қалдық" фракциясын құрды. 1915 жылдың шілдесінде Социал-демократтар мен Біріккен Лейборист қалдығы (еңбекшілерге жақын тәуелсіздермен бірге) біріккен фракция құруға келіскенде, Хиндмарш топтың төрағасы болып сайланды. Бір айдан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыстың қыршынына жауап ретінде Ұлттық коалициялық үкімет құрылды. Либералдық партияның басшысы сэр Джозеф Уорд Хиндмаршты Лейборист партиясының өкілі ретінде Ұлттық министрліктегі кабинет мүшесі (мүмкін Аділет министрі) болуға шақырды. Бірақ Хиндмарш бұл ұсыныстан бас тартты, ал Лейборист фракциясы Ұлттық министрлікке қосылмау арқылы тәуелсіздігін сақтауға шешім берді. Уорд Ұлттық министрлікке Қаржы министрі ретінде қосылып, Либералдық партия үкіметке кіргеннен кейін Лейборист партия үкіметтен тыс ең ірі партия болып қалды. Әдетке қайшы, Хиндмарш ресми түрде Оппозиция жетекшісі ретінде танылмады, Уорд атағын сақтап қалды, бірақ тек формалды түрде. 1916 жылдың шілдесінде фракцияның көп бөлігі қазіргі заманғы Лейборист партиясын құруға келісті – Хиндмарш жаңа партияның парламенттік жетекшісі болып тағайындалды және осы лауазымда өмірінің соңына дейін қызмет етті. Төрағалық лауазымында Хиндмарш жеке тартымдылығымен ерекшеленді және тіпті пікір қарама-қайшылықтар болғанда да достық қарым-қатынас орнатуға оңайлықпен қол жеткізді. Бұл жаңадан құрылған Лейборист партияда әртүрлі мінезді және қарама-қайшы идеялары бар көптеген адамдар болғандықтан, оның лауазымы үшін өте пайдалы болды. Гарри Холланд пен Питер Фрейзер сияқты радикалды Лейборист депутаттарының фракцияға қосылуы (1918 жылғы қосымша сайлаулар арқылы) Хиндмарштің Лейборист депутаттарын басқаруын қиындатты, ол олардың "көздері оттай жанған" екенін мойындады. Бұл оның уақыт өте келе олармен араздасып қалуы мүмкін деген болжамға әкелді. Оның радикалды Лейборист депутаттарымен болған маңызды келіспеушіліктерінің бірі – әскери шақыру. Хиндмарш көптеген партиялық әріптестерінен өзгеше, әскери шақыруға қарсы болған жоқ, оның екі ұлы соғысқа қатысты. Ол өзінің ұстанымын былай түсіндірді: "Мен әскери шақыруға қарсы емеспін, бірақ мемлекеттің жеке адамға қатысты міндеті бар". 1917 жылдың мамырында Лейборист депутаты Пэдди Уэбб Батыс жағалаудағы көмір шахтасында әскери шақыруға қарсы сөз сөйлегені үшін қамауға алынғанда, Хиндмарш та Уэббпен байланысы болғандықтан тұтқындалуы мүмкін деген болжамдар пайда болды. Бірақ бұл орын алмады.
In the 1905 general election, Hindmarsh stood as an IPLL candidate for Parliament in the Newtown electorate. Of the four candidates, he came a distant last. In the 1911 general election, he was elected in Wellington South as a candidate for the original Labour Party in the second ballot. Hindmarsh was one of four Labour candidates elected in 1911, he was assisted in his campaign in Wellington South by two future Labour MPs, Jim Thorn and Walter Nash who were delighted at the party's success. In the following year, 1912, the party was relaunched as the United Labour Party, with Hindmarsh still a member. In 1913, the United Labour Party itself agreed to merge with the Socialist Party to form the Social Democratic Party, but Hindmarsh believed that the resulting party would be too extreme. Hindmarsh chose became one of a group of United Labour loyalists who remained outside the Social Democrats, forming a loosely organised "remnant" faction. In July 1915, when the Social Democrats and the United Labour remnant (along with a labour aligned independent) agreed to form a united caucus, Hindmarsh was selected as the groups chairman. One month later a national coalition government was established in response to the severity of World War I. The leader of the Liberal Party, Sir Joseph Ward, invited Hindmarsh to be a member of the cabinet (potentially as Minister of Justice) in the national ministry as the representative of the Labour Party. However, Hindmarsh declined the offer and the Labour caucus decided to maintain its independence by not joining the national ministry. With Ward joining the national ministry as Minister of Finance and the Liberal Party being now part of the government this left Labour as the largest party not in government. Contrary to convention Hindmarsh was not officially recognised as the Leader of the Opposition with Ward still retaining the title, albeit in name only. In July 1916, most of the caucus agreed to establish the modern Labour Party — Hindmarsh was chosen to remain the new party's parliamentary leader during its period of establishment, a position he held until his death. While occupying the position of chairman, Hindmarsh was noted to be a man of great personal attraction and was easily able to establish friendships, even when differing opinions were concerned. This was of great benefit in his position as the recently formed Labour Party had many individuals with both differing personalities and clashing ideas. The addition of more radical Labour MPs like Harry Holland and Peter Fraser to the caucus (both via by elections in 1918) Hindmarsh's ability to manage Labour's MPs became more difficult, admitting that he found the pair to be "wild eyed". This led to speculation he may have fallen out with them as time went on. One of the largest policy disagreements he had with more radical Labour MPs was conscription. Hindmarsh differed from most of his party colleagues by not opposing conscription and two of his sons fought in the war. He clarified his stance by stating "I do not object to conscription [but] the State has a duty to the individual". When Labour MP Paddy Webb was arrested in May 1917 for sedition, by making an anti conscription speech at a West Coast coal mine, there was speculation that the pro conscription Hindmarsh might also be apprehended merely by association to Webb. Though this was not to be the case.
Өлім
1916 жылы Уинифред Хиндмарш қайтыс болды. Альфред Хиндмарш 1918 жылы 13 қарашада Веллингтонда қызмет барысында 1918 жылғы тұмау эпидемиясы кезінде қайтыс болды. Ол төрт баласынан аман қалды. Оның сегіз жасар ұлы Том Мирамардағы «Жұлдыз теңізі» балалар үйіне жіберілді, бірақ апта соңында оны 14 жасар әпкесі Сибил күтімге алды.
Winifred Hindmarsh died in 1916. Alfred Hindmarsh died in Wellington in office on 13 November 1918 in the influenza epidemic of 1918. He was survived by four children. His eight year old son Tom went to the Star of the Sea orphanage in Miramar, but on weekends he was cared for by his 14 year old sister Sybil.