Батыс Австралия саяхатшысы және саяси қайраткері Гарри Колебэтч

Кіріспе

Австралиялық саясаткер Гарри Патешолл Коулбач (29 наурыз 1872 – 12 ақпан 1953) – Батыс Австралия саясатында ұзақ жылдар қызмет еткен тұлға. Ол шамамен 20 жыл Батыс Австралия заң шығару кеңесінің мүшесі, 1919 жылы бір айға Батыс Австралияның он екінші премьер-министрі, бес жыл Лондонның генерал-агенты және төрт жыл сенатор болды. Коулбач еркін сауданы, федерализмді және Батыс Австралияның тәуелсіздік алуын қолдап, коммунизмге, социализмге және фашизмге қарсы болғанымен танымал. Англияда дүниеге келген Коулбачтың отбасы, ол төрт жаста болғанда Оңтүстік Австралияға көшіп келді. 11 жасында мектепті тастап, 1888 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Брокен-Хиллге «Silver Age» газетінде тілші болып жұмыс істеуге көшіп барғанша Оңтүстік Австралияда бірнеше газетте жұмыс істеді. 1894 жылы ол алтын іздеу кезінде Батыс Австралияның алтын кендеріне көшіп, «Golden Age» газетінде жұмыс істеді, кейін Калгурлиде «Kalgoorlie Miner» газетінде қызмет етті. Екі жылдан кейін ол Пертке «Morning Herald» газетіне жұмыс істеуге кетті, бірақ газет жабылып қалғаннан кейін Нортамға көшіп, «The Northam Advertiser» газетін құрды. Ол сондай-ақ жергілікті банк директоры Джеймс Митчеллмен дос болып, Митчеллді штаттық парламентке сайлануға көндірді. Коулбач 1909-1912 жылдар аралығында Нортам қаласының мэрі болды. 1912 жылы Шығыс провинциядан заң шығару кеңесіне сайланғаннан кейін Коулбач парламент мүшесі болды. 1916 жылдың шілдесінде Фрэнк Уилсон премьер-министр болғаннан кейін Коулбач Білім министрі және Колония хатшысы болып тағайындалды. 1919 жылдың басында Оңтүстік Австралия мен Викторияда испан қызбасы тараған кезде, премьер-министр Генри Лефрой штаттан тыс сапарда болғандықтан Коулбач міндетті түрде премьер-министр болды. Коулбач Батыс Австралия шекарасын жапты, Лефрой мен екі министр штаттан тыс қалды. 1919 жылдың сәуір айында Лефрой премьер-министрліктен кетіп, Коулбач оның орнын басты, осылайша ол заң шығару кеңесінен емес, заң шығару жиналысынан шыққан жалғыз премьер-министр болды. Оның премьерлік кезіндегі маңызды оқиға – 1919 жылғы Фримантель портындағы төңкеріс, онда екі кәсіби одақ бір-бірімен қақтығысты. Коулбач премьер-министр лауазымынан бір ай өткен соң кетіп, оның орнына Митчелл келді. Коулбач төрт жыл бойы Джеймс үкіметінде министр болып қызмет етті, бірақ 1923 жылы генерал-агент болу үшін отставкаға кетті. 1924 жылғы наурыздағы сайлауда Филипп Коллиер Митчеллді жеңгеннен кейін ол өзінің қызметінің көп бөлігін Лейбористік үкіметте генерал-агент ретінде атқарды. Генерал-агент болып қызмет еткен кезінде ол Италияға сапар шегіп, Бенито Муссолинимен кездесті, бұл оның фашизмге қарсы саяси көзқарасын қалыптастыруына әкелді. 1927 жылы Австралияға оралғаннан кейін ол Коллиердің өтініші бойынша Батыс Австралия тарихы туралы кітап жазды, бұл штаттың 100 жылдығын мерекелеуге арналған еді. Ол сондай-ақ Конституция жөніндегі корольдік комиссияда жұмыс істеді. 1928 жылы ол Австралия Сенатына сайланды, онда ол көп уақытын протекционизмді сынап, оны Ұлы депрессияның нашарлауына кінәлады. 1933 жылы ол генерал-агент лауазымына қайта оралу үшін отставкаға кетті. Батыс Австралияның тәуелсіздік алуы жөніндегі референдум Коулбач генерал-агент болғаннан кейін көп ұзамай өтті, онда сайлаушылардың 66,23% тәуелсіздікті қолдады. Осылайша Коулбач британ Парламентіне тәуелсіздік сұраған делегацияны басқаруға тағайындалды. Делегация сәтті болмады, парламенттік комиссия Батыс Австралияның тәуелсіздігіне рұқсат беру конституциялық нормаларға қайшы келеді деп шешті. Коулбач 1939 жылға дейін генерал-агент болып қызмет етті, ол Германияға бірнеше рет барып, антифашистермен де, нацистік саяси қайраткерлермен де кездесті. Австралияға оралғаннан кейін ол тағы да заң шығару кеңесіне сайланды, бұл жолы Метрополитен провинциясынан. Ол онда сегіз жыл қызмет етті және осы уақыт ішінде «The Northam Advertiser» газетінде Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты өз пікірін жиі жазды. 1948 жылғы сайлауға қатысты, бірақ сайланбады. Коулбач 1953 жылы қайтыс болып, Карракатта зиратында жерленді.

Australian politician
the politician

Sir Harry Pateshall Colebatch (29 March 1872 – 12 February 1953) was a long serving figure in Western Australian politics. He was a member of the Western Australian Legislative Council for nearly 20 years, the twelfth Premier of Western Australia for a month in 1919, agent general in London for five years, and a senator for four years. He was known for supporting free trade, federalism and Western Australian secessionism, and for opposing communism, socialism and fascism. Born in England, his family migrated to South Australia when Colebatch was four years old. He left school aged 11 and worked for several newspapers in South Australia before moving to Broken Hill in New South Wales in 1888 to work as a reporter for the Silver Age. In 1894, he moved to the Western Australian Goldfields following the gold rush there, working for the Golden Age in Coolgardie and the Kalgoorlie Miner in Kalgoorlie. Two years later, he moved to Perth to join the Morning Herald, but after that newspaper collapsed, he moved to Northam where he started The Northam Advertiser. He also became friends with local bank manager James Mitchell and convinced Mitchell to run for state parliament. Colebatch was the mayor of Northam between 1909 and 1912. Colebatch became a member of parliament himself when he was elected to the East Province of the Legislative Council in 1912. Upon Frank Wilson becoming premier in July 1916, Colebatch was appointed Minister for Education and Colonial Secretary. During a Spanish flu outbreak in South Australia and Victoria in early 1919, Colebatch was Acting Premier as Premier Henry Lefroy was travelling interstate. Colebatch chose to close the Western Australian border, leaving Lefroy and two ministers stuck outside the state. In April 1919, Lefroy resigned as premier and Colebatch took over, making him the only premier to come from the Legislative Council rather than the Legislative Assembly. The major event during his premiership was the 1919 Fremantle Wharf riot, in which two unions were fighting with each other. Colebatch resigned as premier one month after taking the job and was succeeded by Mitchell. Colebatch served as a minister in the James ministry for four years, but resigned to become agent general in 1923. He served most of his time as agent general under a Labor government as Phillip Collier beat Mitchell in an election in March 1924. While agent general, he toured Italy and met Benito Mussolini, which led him to form his anti fascist political beliefs. After returning to Australia in 1927, he wrote a book at the request of Collier on the history of Western Australia to commemorate the state's centenary. He also sat on the Royal Commission on the Constitution. In 1928, he was elected to the Australian Senate, where he spent much of his time criticising protectionism, blaming it for worsening the Great Depression. He resigned in 1933 to take the position of agent general again. The Western Australian secession referendum occurred soon after Colebatch became agent general, in which 66.23% of electors voted in favour of seceding. Colebatch was thus appointed to lead a delegation to the British Parliament to request secession. The delegation was unsuccessful, with a parliamentary select committee deciding that allowing Western Australia to secede would go against constitutional conventions. Colebatch continued on as agent general until 1939, where he would make several trips to Germany to meet with anti fascists as well as Nazi political figures. After returning to Australia, he was elected to the Legislative Council again, this time for the Metropolitan Province. He would serve there for eight years, and during this time, would frequently write in The Northam Advertiser about his view on World War II. He contested the 1948 election but failed to be elected. Colebatch died in 1953 and was buried in Karrakatta Cemetery.

Ерте өмір және мансап

Коулбач 1872 жылдың 29 наурызында Англияның Херефордшир графтығындағы Вольферлоу жанындағы Андерли ауылында, химик және фермер Джордж Патешолл Коулбач пен Георгина Гарднер отбасында дүниеге келді.

Нортам

Ақырында "Morning Herald" газеті құлдырап, 1904 жылы Коулбач Батыс Австралияның бидайлы аймағындағы Нортам қаласына көшіп барды. Ол негізінен қарыз ақшаға "Нортам Advertiser" газетін сатып алды. Брокен-Хиллдегі досы Дж.Т. Николс газетті басып шығаруды басқарды, ал Коулбач журналистикаға жауапкершілікті алды, газеттің гүлденуіне жағдай жасады. Осы кезде оның Харли және Гордон Линдсей есімді екі ұлы болды және ол тұрақтырақ өмір іздеді. Ол Нортамда көп жылдар бойы тұрды. Нортамда Коулбач жергілікті банк филиалының басқарушысы және болашақ премьер-министр Джеймс Митчеллмен дос болды. Митчеллге әсер еткен Коулбач оны штаттық парламентке сайлануға ынталандырды және Митчеллдің сайлауалды штабын басқарды. Митчелл 1905 жылғы штаттық сайлауда Нортам округінен Заңнамалық Ассамблеяға өкіл болып сайланды, бұрынғы Еңбек партиясының үміткерін жеңіп, 1933 жылға дейін осы мандатты сақтап қалды. Коулбач екеуінің арасында жақсы сөйлейтін болғанымен, ол Митчеллдің саяси мансабын өзінікінен артық қойды. Ол, әрине, осы мандатты жеңіп алар еді, бірақ досын ығыстыруға бармады, сондықтан сайлауға қатыспады. Митчелл үкіметте тез өрлеп, 1906 жылы министр, ал 1909 жылы жер және ауыл шаруашылығы салаларының маңызды портфелдерін алды. Осы кезеңде Коулбач Митчеллдің жасырын кеңесшісі ретінде танылды. Коулбач Нортам боулинг клубын құрды және жақын жердегі Йорк қаласында боулинг клубын құруға қатысты. 1905 жылы ол боулингтен жұптық сында штаттық чемпионатты жеңіп алды және Батыс Австралия боулинг қауымдастығының вице-президенті болды. Ол Нортамда белгілі бір мәртебеге ие болды, 1906 жылы бейбіт сот судьясы, аудандық білім беру кеңесінің, жергілікті және штаттық өрт сөндіру бригадалары кеңесінің мүшесі болды. 1909 жылдың қараша айында, қала басшысы Оскар Бернард зейнетке шыққаннан кейін, Коулбач Нортам қаласының жолдарын тұңғыш рет асфальттауды және Бернард бастаған Авон өзенін бөгеттер мен жағалауларды салу арқылы абаттандыруды қадағалады, бұл су тасқынының алдын алуға және айналаны көркейтуге бағытталған шара еді. Коулбач осы жұмыстарға мемлекеттік бюджеттен ірі гранттар алуға қол жеткізді.

The Morning Herald eventually collapsed, and so in 1904, Colebatch moved to Northam, a town in Western Australia's Wheatbelt. Largely using borrowed money, he bought his own newspaper: The Northam Advertiser. A friend from Broken Hill, J. T. Nichols, was put in charge of printing the newspaper, leaving Colebatch in charge of the journalism, allowing the newspaper to prosper. By this point, he had two sons: Harley and Gordon Lindsay, and was looking for a more settled life. He lived in Northam for years to come. In Northam, Colebatch became friends with local bank branch manager and future premier James Mitchell. Impressed by Mitchell, Colebatch encouraged Mitchell to stand for state parliament and he became Mitchell's campaign manager. Mitchell won the Legislative Assembly seat of Northam in the 1905 state election, defeating the incumbent Labor candidate, and held it until 1933. Although Colebatch was the better public speaker of the two, he often put Mitchell's political career ahead of his own. Although he likely would have probably easily won it, Colebatch did not contest the seat as he would have to oust his friend. Mitchell rose rapidly in the ranks of government, becoming a minister in 1906 and obtaining the important portfolios of lands and agriculture in 1909. During this time, Colebatch was seen as Mitchell's éminence grise. Colebatch founded the Northam Bowling Club and also took a part in creating a bowling club in the nearby town of York. In 1905, he won the state championship in bowls pairs and became the vice president of the Western Australian Bowling Association. He became a well known figure within Northam, becoming a justice of the peace in 1906, a member of the District Board of Education, the local fire brigades board and the state fire brigades board. In November 1909, after being nominated by the retiring mayor, Oscar Bernard. Colebatch oversaw the sealing of Northam's roads for the first time as well as the development of the Avon River with weirs and embankments to enhance the surroundings and prevent flooding, an initiative started by Bernard. Colebatch managed to secure several large grants from the state government for these works.

Мемлекеттік саясат

Ол 1910 жылы алғаш рет парламентке үміткер болып, 26 қыркүйекте Джордж Тросселлдің қайтысынан туындаған, Заң шығарушы кеңестің Шығыс провинциясындағы толықтыру сайлауына қатысты. Коулбач үш үміткердің ішінде екінші орынды иеленді, оны көбірек танымал Уоррен Марвик жеңді. Содан кейін ол 72 сайлаушыдан қайта үміткер болу туралы петиция алды, сондықтан 1911 жылғы мемлекеттік сайлауда жаңадан құрылған Авон округі үшін күресті. Ол Лейборист партиясынан Томас Батқа шамалы айырмамен жеңіліп қалды. 1912 жылдың басында Коулбач пен Митчелл Нортамда Либералдық лига құрды. Коулбач сондай-ақ Либералдық партияның қаржы жөніндегі кіші комитетінің төрағасы болды, ол партияның ірі демеушілерге тәуелділігін азайту үшін мүшелік жарнасын енгізу жөнінде табысты ұсыныс жасады. 1912 жылғы наурыз айында Коулбач Либералдық партияның атқару комитетіне сайланды. Коулбач бастапқыда 1912 жылғы мамырдағы Заң шығарушы кеңес сайлауына қатыспауды жоспарлаған, бірақ Марвик Нортамда трансконтиненталдық теміржол бағытына қатысты пікірінен кейін беделсіз болып қалды. Ең мүмкін маршрут Мидленд және Нортам арқылы болды, онда бұрыннан жол бар еді, бірақ Армадаль және Бруктон арқылы балама ұсыныс болды, ол да Шығыс провинциясында орналасқан. Марвик Армадаль-Бруктон маршрутын қолдады, бұл Нортамда оның танымалдығының төмендеуіне әкелді. Нортамда өткен қоғамдық жиналыста Шығыс провинциясына жақсырақ үміткер қатысуы керек деп шешілді, сондықтан Коулбач соңғы сәтте үміткер атанды. Ол Нортам арқылы өтетін трансконтиненталдық теміржол желісін және Армадальден Бруктонға дамытушылық теміржол салуды қолдады. Коулбач Шығыс провинциясын жеңіп, Марвикті барлық дауыс беру орындарында, Марвиктің туған қаласы Йорктан басқа, шамалы айырмамен жеңді. Коулбач 1912 жылғы 27 маусымда өзінің орнын иеленді. Ол 1912 жылғы қарашадағы Нортам қалалық сайлауына қатыспады және оның орнын Бернард басты.

Қарсылық

Коулбэтч жаңадан құрылған Либералдық партияның мүшесі болды, алайда алғашқы сөзінде ол әрқашан жеке сезімдерімен сөйлейтінін айтты. Сол кезде Джон Скэддан бір жылдан бері премьер-министр болып, Еңбек партиясы Заң шығарушы Ассамблеяда айқын көпшілікке ие болды, бірақ Заң шығарушы Кеңесте консерваторлық көпшілік болды. Тарихшы Брайан Де Гарис айтуынша, "Коулбэтч сияқты адам үшін парламенттік мансабын бастауға одан артық ыңғайлы сәт болмас еді". Ол Коулбэтчтің либералдық үкімет кезінде консерваторлық басымдығы бар жоғарғы палатаға кірсе, көзге түсуі қиын болар еді, бірақ еңбекші үкімет кезінде кіру оған өзінің көрнекті дебат дағдыларын пайдалануға мүмкіндік берді дейді. Коулбэтч көп ұзамай Скэддан үкіметінің Заң шығарушы Кеңестегі ең қатал сыншысына айналды, ал Еңбек партиясының мүшелері оның сөздерінен қорқып жүрді. Скэддан үкіметі мемлекеттік кәсіпорындарды құру мен кеңейту мемлекеттің мүддесіне сай деп санайтын, бұл Коулбэтчке қарсы болды. Үкімет мемлекеттік басқаруды және мемлекеттік субсидиямен қамтылған кірпіш зауыттарын, арақ-шаруашылық зауыттарын, карьерлерді, қонақүйлерді, сүт зауыттарын, паромдарды, ет дүкендерін, балық дүкендерін, кірпіш зауыттарын, трамвайларды, ет комбинатын, карьерлерді және мал сою комбинатын құруды көздеді. Коулбэтч 1912 жылғы Перттегі трамвайларды мемлекеттік меншікке алу туралы заңға қарсылық көрсетті, ол Перт қалалық кеңесінің трамвайға деген қайтару құқығынан айырылып жатқанын және үкіметтің теміржолдардағыдай нашар оператор болады деп сезінді. Заң жобасы бәрібір қабылданды, бірақ ол Коулбэтчке "қатты күрескен және керемет сөйлеуші" деген атақ әкелді. Парламент сессиясында қабылданған ең маңызды заң жобаларының екеуі – "Жұмысшыларға өтемақы төлеу туралы" және "Өнеркәсіптік төрелік туралы" заңдар болды. Жұмысшыларға өтемақы төлеу бұрын белгілі бір мамандықтарға ғана қолданылған, бірақ жаңа заң оны жылына 300 фунт стерлингтен кем жалақы алатын барлық жұмысшыларға қолдануға кеңейтті. Ол қарсы дауыс бермегенмен, Коулбэтч заң жобасын жұмыс берушілерге зиян келтіргені үшін сынға алды және заң жобасының кейбір бөліктерін шектеуде сәтті болды. Өнеркәсіптік төрелік туралы заң бұрынғы заңнаманы біріктірді және кәсіподақтарға төрелік сотына жүгінуді жеңілдетті. Коулбэтч заң жобасына қарсылық білдірді, өйткені ол кәсіподақ мүшелеріне артықшылық беріп, өнеркәсіптің шетелдік фирмалармен бәсекелесу қабілетіне кедергі келтіретініне сенді. Ақырында екі тарап кездесіп, үкімет пен оппозиция қолдауымен келісімге келді. Коулбэтчті ерекше қызықтырған заң жобасы – Су құқығы және суару туралы заң жобасы болды. Заң жобасы оның төрағалық еткен арнайы комитеттің қарауына жіберілді және ол комитет ұсынған көптеген түзетулерді енгізді. Бірақ түзетулер Заң шығарушы Ассамблеяда қабылданбады, сондықтан заң жобасы қабылданбады. Келесі жылы заң жобасы қайтадан ұсынылды, бірақ ол да қабылданбады. 1914 жылы ол қабылданды. 1913 жылға қарай Коулбэтч Либералдық партияның басқаруында маңызды орынға ие болды. 1913 жылғы ақпанда ол партияның атқару комитетінің вице-президенті болып сайланды. Оның қарсыластары оның партиялық саясаттан жоғары тұрғаны туралы мәлімдемесін шабуылдау үшін осыны пайдаланды. 1913 жылы үкімет ұсынған заң жобаларының бірі Сайлау округтері туралы заң жобасы болды, ол парламент емес, комиссарлар сайлау округтерін жобалауын және штаттың солтүстігіндегі үш округтен басқа Батыс Австралияның барлық аймақтары үшін тең халық саны бар сайлау округтерін енгізуді ұсынды. Бұл ауылдық округтер есебінен қалалық округтердің санын арттырмақ. Коулбэтч тең халық саны бар сайлау округтерін құруға қарсы шығып, "үлкен аудандардың үлкен мүдделері мен шашыраңқы халқы тығыз қоныстанған қауымдастықтармен бірдей жағдайға келтірілуі мүлдем әділетсіз болып көрінеді" деді. Ол жеті түзету ұсынды, соның ішінде ауылдық округтерде сайлаушылар саны 20 пайызға кем болуы керек, ал қалалық округтерде сайлаушылар саны көп болуы керек. Заң шығарушы Кеңес бұл түзетулерді қабылдады, бірақ Заң шығарушы Ассамблея қабылдамады, сондықтан заң жобасы қабылданбады. 1914 жылғы сайлауда Заң шығарушы Кеңестегі оппозицияның бейресми жетекшісі Мэттью Мосс зейнеткерлікке шықты, бұл Коулбэтчке осы лауазымға ие болуға мүмкіндік берді. 1914 жылы Коулбэтч Табыс салығы (Соғыс жағдайы) туралы заңға қарсылық көрсетті, ол сол кездегі құрғақшылық кезінде фермерлерді қолдау үшін салықты көтеруді көздеді. Коулбэтч үкіметтің сессияның соңында, 1914 жылғы сайлау алдында есептерді ұсынбастан заң жобасын енгізгеніне және жиналған ақшаның үштен бірі ғана фермерлерге берілетініне шабуыл жасады. Заң жобасы Заң шығарушы Кеңес тарапынан он сегіз дауысқа алты дауыспен жеңіліске ұшырады. Келесі жылы Коулбэтч Табыс және қоғамдық ойын-сауық салығы туралы заңға қарсылық көрсетті, ол жұмыс орындарын құру үшін мемлекеттік жұмыстарға жұмсау үшін салықты арттыруды көздеді. Ол ақшаның жеке кәсіпкерлікте жақсырақ болатынына сенді, ол мемлекетке көбірек жұмыс орындары мен пайда әкелер еді.

Colebatch was part of the newly formed Liberal Party, however in his maiden speech, he said he would always speak for his individual feelings. At the time, John Scaddan had been premier for a year and the Labor Party had a substantial majority in the Legislative Assembly, however the Legislative Council had a conservative majority. According to historian Brian De Garis, "for a man like Colebatch, there could not have been a more opportune moment for launching a parliamentary career". He says it would have been difficult for Colebatch to stand out if he had entered the conservative dominated upper house during a Liberal government, but entering during a Labor government gave him an opportunity to use his formidable debating skills. Colebatch would soon become the Scaddan government's harshest critic in the Legislative Council and Labor members grew to dread his speeches. The Scaddan government felt that establishing and expanding government enterprises was in the best interests of the state, something that Colebatch was strongly opposed to. The government set out to establish state run and state subsidised brickworks, sawmills, quarries, hotels, dairies, ferries, butcher shops, fish shops, brick works, tramways, meat works, quarries and abattoirs. Colebatch lead the opposition to the Tramways Purchase Bill 1912, which sought to nationalise trams in Perth. He felt that the Perth City Council was being cheated out of their reversionary rights to the tramways and that the government would be a poor operator like they were with the railways. The bill was passed anyway, but it earned Colebatch a reputation as a "hard fighter and a brilliant speaker". Two of the most important bills passed in this session of parliament were the Workers' Compensation Act and the Industrial Arbitration Act. Workers' Compensation previously only applied to certain occupations, but the new act extended it to apply to all workers earning less than £300 per annum. Although he did not vote against it, Colebatch criticised the bill for hurting employers and was successful in limiting parts of the bill. The Industrial Arbitration Act consolidated previous legislation and made it easier for unions to approach the Court of Arbitration. Colebatch opposed the bill for preferencing unionists and hampering the ability of industries to compete with overseas firms. Eventually the two sides met and worked out a compromise which the government and the opposition could both support. One bill that Colebatch was especially interested in was the Water Rights and Irrigation Bill. The bill was referred to a select committee that he was the chairman of and he introduced many of the amendments that the committee recommended. The amendments were not accepted by the Legislative Assembly though and the bill did not pass. The following year, the bill was introduced again, but it failed to pass again. It eventually passed in 1914. By 1913, Colebatch had gained a prominent position in the Liberal Party's governance. In February 1913, he was elected as a vice president of the party's executive committee. His opponents used this to attack his claimed position of being above party politics. One of the bills the government introduced in 1913 was the Electoral Districts Bill, which proposed having commissioners design the electoral districts rather than parliament and introduced equally populated constituencies for all of Western Australia except for three seats in the north of the state. This would have increased the number of metropolitan districts at the expense of rural districts. Colebatch opposed having equally populated constituencies, saying that "it seems to be utterly unfair that huge districts with great interests and scattered population should be put in the same position as closely congested and settled communities". He proposed seven amendments, including that rural districts should have 20 percent fewer voters and metropolitan districts should have more voters. The Legislative Council accepted these amendments but the Legislative Assembly did not, meaning the bill was unable to pass. Matthew Moss, the unofficial leader of the opposition in the Legislative Council, retired at the 1914 election, enabling Colebatch to take the position. During 1914, Colebatch lead the opposition to the Income Tax (War Emergency) Bill, which was to raise taxes mainly to support farmers during the drought which was occurring at the time. Colebatch attacked the government for introducing the bill so late in the session, just before the 1914 election, without the presentation of estimates, and for only one third of the money raised going to the farmers. The bill was defeated by the Legislative Council by eighteen votes to six. The following year, Colebatch opposed the Income and Public Entertainments Taxation Bill, which was expected to increase taxation so that money could be spent on public works to create jobs. He believed that the money would better off with private enterprise, which would be able to provide more jobs and greater benefits to the state.

Үкіметте

1916 жылдың шілдесінде Либералдық және Отандастар партиялары Скэддан үкіметіне сенімсіздік білдіру үшін бірікті. Бірнеше отставкалардан кейін Еңбек партиясы Заңнамалық Ассамблеяда азшылық орындарға ие болды, ал Отандастар партиясы 1914 жылы парламентке сайланған кездегіден Либералдық партияға жақындады. Либералдық партияның Фрэнк Уилсон премьер-министр болды, және ол парламентте төрт жыл ғана болғанмен, Коулбач министрлікке қосылып, Заңнамалық Кеңесте үкіметті басқару үшін табиғи таңдау болды. Осы уақытқа дейін Коулбач кейбір адамдар үшін штаттың келесі Джон Форрест ретінде қарастырылды, сондықтан ол Білім министрі және Колониялық хатшы болып тағайындалды. Митчелл де министрлікке мүше болды, Теміржол және Сумен жабдықтау министрі болып тағайындалды. Колониялық хатшы көптеген әртүрлі ведомстволарға, соның ішінде қайырымдылық, халық денсаулығы, аборигендер, халық бақтары, мемлекеттік кемелер флотына жауапты болды. Колониялық хатшы көптеген заң жобаларын ұсынып, парламентте көптеген сұрақтарға жауап беруге міндетті болғанымен, бұл үлкен жетістіктерге жетуге мүмкіндік бермейтін рөл емес еді. Керісінше, білім министрінің рөлі осы мүмкіндікті ұсынды, және Коулбач осы лауазымды өзінің сүйікті портфелі деп тапты. Кейін ол Вильсон бұрын премьер болған кезде ауылдық жоғары мектептерді қолдағандықтан білім министрі болып тағайындалғанын мәлімдеді. Парламент министрлік сайлауларын өткізу үшін жеті аптаға жабылды. Коулбач кейін қарсылықсыз сайланды. Парламент қайтадан ашылғаннан кейін көп ұзамай, ол 1916 жылғы Австралиядағы әскери қызметке қатысу туралы референдумдық науқан үшін тағы да жабылды. Көптеген либерал саясаткерлер сияқты Коулбач та әскери қызметке қатысуды қолдады, және науқан барысында оның риторикасы ұлтшылдыққа қарай күшейді. Батыс Австралия әскери қызметке қатысуға дауыс берді, ал ұлттық деңгейде көпшілік әскери қызметке қатысуға қарсы дауыс берді. Осы аралықта Коулбачтың екі ұлы әскерге жазылып, 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияға соғысқа аттанды. Гордон снаряд жарылысынан ауыр жарақат алды және қалған өмірі бойы осыдан зардап шекті. Әскерлер мен мұқтаж адамдарға көмектесу үшін қаражат жинауға Коулбач Батыс Австралияның Соғыс Отандық Қорының төрағасы болды. Вильсон үкіметінің парламенттік сессиясы тек 1916 жылдың қарашасында ғана басталды. Үкімет "Сауда кәсіпорындары туралы" заңды қабылдады, ол барлық сауда кәсіпорындарын коммерциялық негізде жүргізуді және парламенттің мақұлдауысыз сауда кәсіпорындарын құруға жол бермейді, бұл үкіметке Скэддан үкіметі сияқты атқарушы билігін пайдалануға мүмкіндік бермейді. Коулбачтың жауапкершілігінде болған Мемлекеттік балық шаруашылығы коммерциялық тұрғыдан тиімді болмағандықтан жабылды. Керісінше, Мемлекеттік кемелер флоты тиімді болып шықты және жабылмады. Коулбач ірі масштабты құмар ойындар мен лотереяларға, әсіресе үкімет жүргізетіндерге қарсы болды, оларды кедейлер мен ақымақтарға салық салу деп санайды. Ол 1916 жылы букмекерлік кеңселерді тыйым салу туралы заң жобасын ұсынды, бірақ ол парламенттен қабылданбады. Коулбачтың колониялық хатшы ретіндегі жетістіктерінің бірі Ротнест аралын түрмеден демалыс орнына айналдыру болды. Арал 1917 жылы А класты қорық болып жарияланды және Коулбач Ротнест аралы Бақылау кеңесінің бірінші президенті болып тағайындалды. Бірнеше жыл бойы кейбір тұтқындар арзан жұмыс күші ретінде сақталды, бірақ 1922 жылы соңғы тұтқындар аралдан шығарылды. 1917 жылдың мамыр айында Либералдық партия таратылып, Ұлттық партияға айналды, ал маусым айында жаңа партия Генри Лефройды өзінің басшысы етіп сайлады. Уилсон премьер-министр қызметінен кетті, сондықтан Лефрой осы лауазымға тағайындалды. Коулбач премьер-министрдің ресми емес орынбасары болды және жаңа министрліктегі бұрынғы лауазымдарын сақтады. Анти-сецессионистік Федералды Лига Коулбачтың сецессиялық науқанмен байланысқа түсуіне қарсы болды, өйткені генерал-агент бейтарап болуы керек, бірақ ол әлі де сенатор болды және генерал-агент лауазымына әлі кірісе алмады. 1933 жылдың 20 наурызында Сенаттан кетіп, бес күннен кейін генерал-агент лауазымына тағайындалды. 1933 жылдың 8 сәуірінде Батыс Австралияның бөлінуіне қатысты референдум өтті, онда сайлаушылардың 66,23% бөлінуді қолдады. 1933 жылғы штаттық сайлау сол күні өтті, онда Митчелл үкіметі Филипп Коллиер басқаратын анти-сецессионистік Еңбек партиясынан жеңілді. Кольбач Кольермен соңғы рет бас агент болған кезде жақсы жұмыс істегеніне қарамастан, оның орны оның бөлінуді жақтауына байланысты қауіпті болды. Дегенмен, Коллиер сайлаушылардың тілегін құрметтеу үшін Бөлінуге рұқсат беру үшін британдық парламентке сұрау жіберу үшін делегация жіберді. Коулбач Коллиердің делегация құрамына кіруін ұсынды, бірақ ол бас тартты. Коулбач делегацияның басшысы болды, ал құрамында заң кеңесшісі Мэтью Мосс, Доминион Лигасының төрағасы Кит Уотсон және Доминион Лигасының вице-президенті Джеймс МакКаллум Смит болды. Коулбач сәттілік мүмкіндігінің төмен екенін білді, бірақ бұл жағдайды федералды үкіметпен келіссөздер жүргізу үшін пайдалы құрал ретінде және штаттың наразылықтарын жариялаудың тәсілі ретінде қарастырды. Доминион істері жөніндегі мемлекеттік хатшы Дж. Х. Томас Коулбачқа британдық үкіметтің бөлінуге рұқсат беру ниеті жоқ екенін, бірақ делегацияны әдетте қабылдайтынын айтты. Бұл Коулбачқа ұнады, өйткені енді бөлінудің күрделігі мен салдары туралы алаңдаудың қажеті жоқ еді. Эдвард Джон Хардинг, доминиондар жөніндегі тұрақты хатшы, Коулбачтан Батыс Австралияның шын мәнінде бөлінуге ниеті бар-жоғын сұрағанда, ол қозғалыс Батыс Австралия Ұлт Достастығынан әділ қарау алса, басылатынын айтты. Петиция 1934 жылдың желтоқсанында Ұлыбритания Парламентінің екі палатасына ұсынылды және одан кейін Батыс Австралияның бөлінуі үшін заң қабылдауға құқығы бар болғанымен, бұл петиция «Австралия халқының толыққанды тілегі» болмаса, конституциялық конвенцияларға қайшы келеді деп шешкен комиссияға жіберілді. Нәтижесінде, британдық парламент петицияны қабылдамады. Уотсон петиция қабылданбаса, қарулы көтеріліс жасау керектігін ұсынғанда, Коулбач Батыс Австралия үкіметінің осы пікірлерден алшақтағанын мәлімдеді. Бөліну қозғалысы британдық парламент мүдделі емес екені анық болғаннан кейін жойылды. Коулбач бұл жағдайды жеңіс ретінде қарастыра алатын, өйткені бұрын бөлінуді жақтаған болатын, себебі федералды үкімет бірнеше тауарлар бойынша импорттық баждарды төмендетті және штаттарға гранттарды бөлу жөніндегі кеңесші орган - Ұлт Достастығы Гранттар Комиссиясын құрды. Федералды үкімет Батыс Австралияда қорғанысқа да көбірек шығын жұмсады, бұрын шығын жұмсамаған. Ол Фримантл бекінісін Ротнест аралында, Фримантлді қорғау үшін 9,2 дюймдік теңіздік зеңбіректермен құрды.

In July 1916, the Liberal and Country parties cooperated to pass a vote of no confidence in the Scaddan Government. Labor had been left with a minority of seats in the Legislative Assembly following several resignations and the Country Party had drifted closer to the Liberal Party compared to when they were initially elected to parliament in 1914. The Liberal Party's Frank Wilson became premier, and although he had only been in parliament for four years, Colebatch was an obvious choice to join the ministry and lead the government in the Legislative Council. By this time, Colebatch was looked at by some as the state's next John Forrest, and so he was appointed Minister for Education and Colonial Secretary. Mitchell was also a member of the ministry, being appointed Minister for Railways and Minister for Water Supply. The colonial secretary was responsible for numerous miscellaneous departments, including charities, public health, aborigines, public gardens, the state shipping service. Although the colonial secretary had to introduce many bills and answer many questions in parliament, it was not a role that allowed for high achievement to shine. On the other hand, the role of education minister allowed for this, and Colebatch found this to be his favourite portfolio. He later claimed that he was appointed education minister due to his advocacy for country high schools when Wilson was previously premier. Parliament was adjourned for seven weeks for ministerial by elections to take place. Colebatch was subsequently elected unopposed. Soon after parliament resumed, it was adjourned again for the 1916 Australian conscription referendum campaign. Like most Liberal politicians, Colebatch supported conscription, and his rhetoric grew more and more nationalistic as the campaign went on. Western Australia ended up voting for conscription, whereas nationally, the majority voted against conscription. Meanwhile, both of Colebatch's sons enlisted in the army and in 1917, they went to fight in France in World War I. Gordon was severely injured by a shell blast and suffered the effects of this for the rest of his life. To help raise funds for soldiers and dependents in need, Colebatch was the chairman of the Western Australian War Patriotic Fund. The parliamentary session under the Wilson government only got underway in November 1916. The government passed the Trading Concerns Act, which put all trading concerns on a commercial basis as well as preventing the establishment of trading concerns without the approval of parliament, preventing the government from using its executive power to do so like the Scaddan government often did. The State Fish Supplies, which was one of Colebatch's responsibilities, was shut down due to not being commercially viable. On the other hand, the State Steamship Service proved viable and was not shut down. Colebatch was opposed to large scale gambling and lotteries, particularly those run by the government, believing them to be a tax on the poor and stupid. He introduced a bill to outlaw bookmaking in 1916, but it was not passed by parliament. A success that Colebatch had as colonial secretary was to convert Rottnest Island from a prison to a holiday resort. The island was made an A class reserve in 1917 and Colebatch was appointed as the first president of the Rottnest Island Board of Control. Some prisoners were retained for the first few years as cheap labour, but by 1922, the last prisoners were removed from the island. In May 1917, the Liberal Party was disbanded and turned into the Nationalist Party, and in June, the new party elected Henry Lefroy as its leader. Wilson resigned as premier, and so Lefroy was appointed to the position. Colebatch became the unofficial deputy premier and kept his previous positions in the new ministry. The anti secessionist Federal League objected to Colebatch being associated with the pro secession campaign as the agent general is meant to be neutral, but he was still a senator and had not taken up the position of agent general yet. He resigned from the Senate on 20 March 1933 and assumed the position of agent general five days later. On 8 April 1933, the Western Australian secession referendum occurred, in which 66.23% of electors voted in favour of seceding. The 1933 state election occurred on the same day, in which the Mitchell government was defeated by the anti secessionist Labor party, led by Phillip Collier. Despite having worked well with Collier last time he was agent general, Colebatch's position was precarious due to his advocacy for secession. Nevertheless, Collier chose to honour the electorate's wish by sending a delegation to London to ask the British Parliament for permission to secede. Colebatch urged for Collier to be part of the delegation but he chose not to. Colebatch was instead leader with the other members being legal advisor Matthew Moss, chairman of the Dominion League Keith Watson and vice president of the Dominion League James MacCallum Smith. Colebatch knew the chance of being successful was low but saw the situation as a useful bargaining chip in negotiations with the federal government as well as way to generate publicity for the state's grievances. J. H. Thomas, the Secretary of State for Dominion Affairs, told Colebatch that the British Government had no intention on allowing secession but it would nevertheless receive the delegation courteously. This pleased Colebatch, who now did not have to worry about the intricacies and consequences of secession. When Edward John Harding, the permanent under secretary for the dominions, asked Colebatch if Western Australia really wanted to secede, he replied that the movement would subside if Western Australia received fairer treatment from the Commonwealth. The petition was presented to both houses of the Parliament of the United Kingdom in December 1934 and was then referred to a select committee which determined that although the British Parliament had the legal power to pass an act for the secession of Western Australia, it would go against constitutional conventions unless the petition came as the "clearly expressed wish of the Australian people as a whole". As a result, the British Parliament rejected the petition. When Watson suggested armed rebellion if the petition was rejected, Colebatch issued a statement distancing the Western Australian government from these comments. The secession movement faded away after it was clear that the British Parliament was not interested. Colebatch could consider the situation a win, despite having previously advocated for secession, as the federal government soon reduced import duties on several items and it established the Commonwealth Grants Commission to advise the government on the distribution of grants to the states. The federal government also began spending more on defence in Western Australia; it had spent almost nothing prior to that. It created the Fremantle Fortress on Rottnest Island, which included 9.2 inch naval guns to defend Fremantle.

Басқа

1933 жылы Коулбач Шығыс Перт электр станциясында жаңа генератор салуға тендер жариялады. Ол неміс тендері британдық тендерден 40 000 фунт стерлингке арзан болғанына қарамастан, британдық тендерді қабылдауға мәжбүр болды, себебі неміс тендеріне 40 000 фунт стерлингтен астам импорттық баж салығы қосылған. Ол сондай-ақ «MV Koolama» және жаңа теміржол вагондары мен троллейбустарды сатып алуды ұйымдастырды. Австралия импортталған шыны тауарларына баж салығын артқаннан кейін, Бельгия үкіметі австралиялық тауарлардың импортын тоқтату арқылы жауап берді, бұл Батыс Австралиядағы алма және ет өнеркәсібіне зиян келтірді. Коулбач сауда министрі Эрл Пейджді Бельгиямен келіссөздер жүргізіп, сауданы қайта ашуға көндірді. Коулбач Австралия Сауда Кеңесін құруды ұсынды, ол генерал-агенттер мен Ұлыбританиядағы жоғары комиссардан тұруы керек еді. Бұл ұсыныс 1934 жылы премьерлер тарапынан қабылданды, бірақ жоғары комиссар Стэнли Брюс қарсы болғандықтан іске аспады. Коулбач 1935 жылғы желтоқсанда Шыны сатушылардың құрметті компаниясының мүшесі болды, ал кейін Балық сатушылардың құрметті компаниясының мүшесі де аталды. Ол Лондон қаласының азаматы болды. Коулбач король Георг V-нің жерлеу рәсімінде және король Георг VI-ның таққа отыру рәсімінде Австралияны өкілдік етті. Ол Императорлық Бакалаврлар қоғамының кеңесінің мүшесі болды. Коллиер Митчеллді Батыс Австралияның келесі вице-губернаторы етіп тағайындағысы келгенде, Коулбач Митчеллдің тағайындалуы үшін Доминион кеңсесімен келіссөздер жүргізді. Осыған дейін барлық губернаторлар британдықтар болған және британ үкіметі Митчеллдің тағайындалуы болашақта британдық губернаторларды тағайындауға кедері келтірмейтініне көз жеткізді. 1936 жылы Коулбач қайтадан генерал-агент болып тағайындалды. Ол 1936 жылдың басында Скандинавияға сапар шекті, онда ағылшын-швед және ағылшын-даниялық қоғамдардан Австралия өнімдері туралы бірнеше лекция оқуға шақыру алды. Ол лекциялары үшін ешқандай төлем алмау шартымен шақыруды қабылдады. Содан кейін ол Жаңа Оңтүстік Уэльстің бас агенты Альберт Эдвард Хитпен және 1-ші Ривердейл бароны Артур Балфурмен бірге Германияға барды. Германияға ресми сапардың мақсаты Лейпциг сауда жәрмеңкесіне қатысу болды, бірақ ол Германияны сыртқы әлеммен саудаға ашуға тырысқан бірнеше антифашистік немістермен, сондай-ақ Хьяльмар Шахт және Йоахим фон Риббентроп сияқты бірнеше нацистік саяси қайраткерлермен де кездесті. Кейін ол Оверсиз Лигасының шақыруымен Англия мен Шотландияға лекциялық тур жасады, онда Ұлыбританияның әскерге шақыруды қабылдауын ұсынды. Перт сауда үйі бұл туралы естіген соң, Коулбачты жұмыстан босатуға мемлекеттік үкіметке шақырды. 1937 жылдың ортасында Коулбач Хитпен және Германияда тұратын австралиялық журналист Г. Х. Моррисонмен бірге Берлиндегі Халықаралық сауда палатасына қатысу үшін Германияға оралды. Коулбач бұл оқиғаны делегаттарға әсер ету үшін жасалған үгіт-насихат ретінде сипаттады. Оған сондай-ақ жұмыс лагері мен концлагерьге, мүмкін, Заксенхаузенге экскурсия ұйымдастырылды. Коулбач лагерьті «әсіресе келушілерге көрсету үшін таңдалған» деп сипаттады. 1939 жылдың ақпан айында ол Кобден клубында жүз жылдық құрметке арналған лекция оқыды. Ол генерал-агент қызметін жалғастыруға ниет білдіргенімен, 1939 жылы Коулбачтың өкілеттігі аяқталғанда, оның орнына бұрынғы Еңбек министрі Франк Трой тағайындалды. Содан кейін Коулбач Пертке оралды.

In 1933, Colebatch issued an invitation to tender for the construction of a new generator at East Perth Power Station. He was frustrated when he was forced to accept a British tender rather than a German tender which was £40,000 cheaper because the German tender was subject to import duties worth more than £40,000. He also arranged the purchase of the MV Koolama and new railcars and trolleybuses. After Australia increased duties on imported glassware, the Belgian Government retaliated by blocking imports on Australian goods, which affected the apple and meat industry in Western Australia. Colebatch was able to convince the Minister for Commerce, Earle Page, to negotiate with Belgium to reopen trade. Colebatch also proposed an Australian Trade Council which was to consist of the agents general and the high commissioner to the United Kingdom. This was accepted by the premiers in 1934 but did not eventuate as High Commissioner Stanley Bruce did not want to do so. Colebatch became a liveryman of the Worshipful Company of Glass Sellers in December 1935 and a liveryman of the Worshipful Company of Fishmongers some time later. He also became a freeman of the City of London. He represented Australia at the funeral of King George V and the coronation of King George VI. He was a member of the Council of the Imperial Society of Knights Bachelor. When Collier decided he wanted Mitchell to be the next lieutenant governor of Western Australia, Colebatch negotiated with the Dominions Office for Mitchell to be appointed. Up until that point, all governors had been British born and the British Government wanted to ensure that the appointment of Mitchell did not rule out appointing British governors in the future. In 1936, Colebatch was reappointed Agent General. He went on a tour of Scandinavia at the beginning of 1936, having received invitations from the Anglo Swedish and Anglo Danish societies to give a series of lectures on Australian products. He accepted the invitations on the condition that he was not paid for his lectures. After that, he went to Germany with Albert Edward Heath, the agent general for New South Wales, and Arthur Balfour, 1st Baron Riverdale. The official reason for visiting Germany was to go to the Leipzig Trade Fair, but he also met with several anti fascist Germans who sought to open Germany to trade with the outside world, as well as several Nazi political figures such as Hjalmar Schacht and Joachim von Ribbentrop. He later went on a lecture tour of England and Scotland for the Overseas League, where he urged for Britain to adopt conscription. When the Perth Trades Hall heard about this, it urged the state government to sack Colebatch. In mid 1937, Colebatch returned to Germany with Heath and G. H. Morrison, an Australian journalist living in Germany, to attend the International Chamber of Commerce in Berlin. Colebatch described the event as propaganda designed to impress the delegates. He was also given a tour of a labour camp and a concentration camp, possibly Sachsenhausen. Colebatch described the camp as "specially selected for display to visitors". In February 1939, he gave the centenary address to the Cobden Club. Albeit keen to continue as agent general, when Colebatch's term was up in 1939, a former Labor minister, Frank Troy, was appointed in his place. Colebatch then returned to Perth.

Австралияға оралу

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Коулбач соғыс қаражатын жинау жөніндегі мемлекеттік атқару комитетінің вице-президенті болды. Брайан Де Гарис «Оңтүстік Австралия бұл мәселеде жақсы нәтиже көрсеткеніне риза бола алады, себебі ол соғыс үнемдеу сертификаттары арқылы бай және көбірек халқы бар штаттардан қаражаты көп жинады» деп жазды. Ол «The Northam Advertiser» газетіндегі өзінің мүмкіндігін пайдаланып, оқырмандарын соғысты жеке қабылдауға және елді болашаққа дайындауға шақырды, сондай-ақ әскери шақыруды қолдады. Коулбач 1940 жылдың шілдесінде заң шығару кеңесіне Метрополитен провинциясынан сайланды және орнын иеленді. Ол сол кезде Перт қаласының орталық бизнес ауданындағы Лоусон Флэтс тұрғын үй кешенінде тұрды. Ол парламенттегі оның жергілікті, ұлттық және халықаралық істердегі тәжірибесі соғыс кезінде пайдалы болады деп сенді. Ол шетелдіктерге картоп өсіруге тыйым салатын заңға және депутаттардың зейнетақысын арттыру мақсатындағы Парламенттік жәрдемақылар туралы заңға түзетулер енгізуге қарсы болды. Сонымен қатар, ол жасөспірімдердің қылмыстық әрекеттерімен айналысатын жастарды күту және оларды түзету жөніндегі Корольдік комиссияның төрағасы болды. Коулбач 1948 жылы Батыс Австралияның заң шығару кеңесіне Либералдық партияның қолдауымен үміткер ретінде қатысты. Алайда партия Коулбачтың сайлануын қалаған жоқ және тек басқа үміткерге көмектесті. Нәтижесінде Коулбач сайлауда жеңіліске ұшырады.

Өлім

Қысқа аурудан кейін Коулбач 1953 жылғы 12 ақпанда Корольдік Перт ауруханасында қайтыс болды. 13 ақпанда Георгий соборында мемлекеттік жерлеу рәсімі өтті. Келесі күні штаттық сайлау өткеніне қарамастан, табыт көтергендердің қатарында премьер-министр Росс Макларти, бас хатшы Виктор Дони, спикер Чарльз Норт, оппозиция жетекшісінің орынбасары Джон Тонкин, Заңнамалық кеңестің төрағасы Гарольд Седдон, Заңнамалық ассамблеяның хатшысы Ф. Э. Ислип, Перт қаласының әкімі Джозеф Тоттерделл, Фрэнк Гибсон, Джордж Лоу Саттон, Уильям Пикеринг және Сидней Стаббс болды. Аумақтар жөніндегі федералды министр Пол Хаслюк Ұлттық үкіметтен қатысты. Ол қайтыс болған кезде оның таза табысы 2000 фунт стерлингтен сәл ғана жоғары болды, үйі мен машинасы болған жоқ. Ол Карракатта зиратына жерленді. Олардың екі ұлы болды: Харли Коулбач және Гордон Линдсей Коулбач. Екі ұлы да Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияда соғысып, Гордон артиллериялық снаряд жарылысынан ауыр жарақат алды. Мэри Мод Сондерс 1940 жылғы 20 қаңтарда қайтыс болды. Парламент үйінде өткен бір әлеуметтік шарада Коулбач Марион Фрэнсис Гибсонмен (1911–1975) танысты, ол армия медбикесі және саясаткер Фрэнк Гибсонның қызы еді. Олар Перттегі Сент-Эндрю шіркеуінде 1944 жылғы 21 немесе 22 желтоқсанда үйленді және бір ұлдары болды: Хэл Гибсон Патешолл Коулбач.