Кіріспе

Австралиялық саясаткер (1866–1920), 1904 жылдың 10 тамызынан 1905 жылдың 25 тамызына дейін қызмет еткен. Даглиш Виктория штатының Балларат қаласында дүниеге келді және Мельбурн университетінде оқыды. 1882 жылы механикалық инженер болып жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай Викторияның мемлекеттік қызметіне ауысты. 1896 жылы алғаш рет сайлауға түсті, бірақ Виктория заң шығарушы жиналысының Мельбурн Оңтүстік округінен депутат бола алмады. Содан кейін ол Батыс Австралияның Субиако қаласына көшіп, Батыс Австралия полиция департаментінде бас кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1900 жылы Субиако муниципалдық кеңесіне сайланды, ал келесі жылдың сәуірінде Батыс Австралия заң шығарушы жиналысына, жаңа құрылған Субиако округінен сайланды. Осымен ол Батыс Австралия заң шығарушы жиналысындағы алты Еңбек партиясының депутатының бірі болды. Партия оны қамшысы етіп сайлады және ол 1901 жылдың 1 мамырында Субиако кеңесінен кетті. 1902 жылдың 1 желтоқсанында Даглиш Субиаконың мэрі болып сайланды. 1904 жылғы штаттық сайлауда Еңбек партиясы заң шығарушы жиналыстың 50 орынының 22-сін жеңіп, ең көп орынға ие болды. 1904 жылдың 8 шілдесінде Еңбек партиясының мүшелері Даглишті партия басшысы етіп сайлады, ал 10 тамызда ол Уолтер Джеймс үкіметіне сенімсіздік білдіретін ұсынысты сәтті ұсынды, осыдан кейін Джеймс премьер-министр лауазымынан кетті. Губернатор Фредерик Бедфорд Даглишті Батыс Австралияның премьер-министрі, отарлық қазынашы және білім министрі етіп тағайындады. Оның 23 тамыздағы маңызды сөйлеуі жақсы қабылданып, жауынгерлік Еңбек партиясының қолдаушылары оны Еңбек партиясының саясатынан бас тартқан деп қарады. Парламентте Даглиш жауласып, қарсылық көрсеткен Заң шығарушы кеңестің кедергісінен ештеңеге қол жеткізе алмады. Оның бірден-бір үлкен жетістігі – жаңа Мемлекеттік қызмет туралы заңның қабылдануы болды. 1905 жылдың маусымындағы кабинет қайта құруы Даглиштің Еңбек партиясы ішіндегі беделін төмендетті, бірақ ол сол айдың соңында өткен партия мүшелерінің отырысында сенімсіздік білдіру туралы ұсынысты жеңді. Даглиш 1905 жылдың 22 тамызында премьер-министр лауазымынан кетті, өйткені оның Мидленд теміржол компаниясын 1,5 миллион фунт стерлингке (1905 жылы 1 500 000 фунт стерлинг қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) сатып алу жоспары парламенттен өтпеді. Гектор Расон 25 тамызда премьер-министр болып тағайындалды. 1905 жылдың 27 қыркүйегінде Даглиш Еңбек партиясының басшысы лауазымынан кетті. Содан кейін ол партиядан шығып, өзін тәуелсіз Еңбек партиясының саясаткері ретінде таныстырды. 1907 жылдың 5 маусымында ол Субиаконың мэрі болып қайта сайланды және 1908 жылға дейін қызмет етті. 1907 жылдың тамызынан 1910 жылдың қыркүйегіне дейін Даглиш комитеттер төрағасы болып жұмыс істеді, ал 1910 жылдың қыркүйегінен 1911 жылдың қазанына дейін Франк Уилсонның Либералдық партиясындағы (Министрлердің тобы ретінде де белгілі) жұмыс министрі болды. Бірақ бір жылдан кейін ол инженерлік мамандығын тастап, Виктория полиция департаментінде кеңсе кызметкері болып жұмыс істеу үшін мемлекеттік қызметке келді. 1894 жылдың 20 тамызында Виктория штатының Карлтон қаласында Даглиш Эдит Мэй Бишопқа үйленді, олардан H. Даглиш, Наррабиндегі Жаңа Оңтүстік Уэльс банкінің қызметкері және Раи Даглиш атты қызы дүниеге келді. Сол жылы Даглиш Батыс Австралияға (ВА) көшіп келді, өйткені Викторияның рецессияға ұшыраған мемлекеттік қызметінен кетіп, 200 фунт стерлинг (1896 жылы 200 фунт стерлинг қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) алу туралы ұсыныс қабылдады. Ол Перт қаласының батысындағы жұмысшы табының маңындағы Субиакода қоныстанды. Даглиш 1897 жылы премьер-министр Джон Форрестке Батыс Австралия мемлекеттік қызметінде жұмыс беру туралы хат жазды. Оған Батыс Австралия полиция департаментінде бас кеңсе қызметкерінің көмекшісі лауазымы ұсынылды және ол оны қабылдады. Келесі жылы ол кеңестің Оңтүстік бөлігіне қарсылықсыз сайланды, оның өкілеттігі 1900 жылдың 1 желтоқсанында басталды. Даглиштің алғашқы мерзіміндегі жетістіктерінің бірі – теміржол департаменті үшін сегіз сағаттық жұмыс күнін қолдау туралы ұсынысын қабылдауы болды. Ол 1902 жылдың 1 желтоқсанында Батыс Австралияның премьер-министрі Уолтер Джеймс тарапынан ант берді. Премьер-министр бұрын Даглиштің еңбегін жоғары бағалаған сөз сөйлеген болатын. Ол келесі жылы қайтадан қарсылықсыз мэр болып сайланды. Даглиш 1902 жылдың қазанында Субиако округінің депутаты ретінде Кингс Парк кеңесіне тағайындалды. 1903 жылдың қаңтарында Даглиш Перт ауруханасының басқармасына қосылды, ол Перт мемлекеттік ауруханасын (қазіргі Корольдік Перт ауруханасы) басқарды. Ол кеңесте "нашар қалған бұрынғы пациенттердің проблемаларын мойнына алумен" танылды. Заң шығарушы кеңесті тарату туралы референдум. Жерді жақсартуға салық салу және мемлекеттік жерлерді одан әрі бөлуді тоқтату. Қартайған адамдарға зейнетақы төлеу. Жұмыс күнінің ең көп сағаты сегіз сағат. Арақты сатуды жергілікті билік органдары басқаруы және мемлекеттік басқаруы. Мемлекеттік жұмыстарды ведомстволық түрде салу. Монополияны мемлекеттік меншікке беру және Еңбек департаментін құру. Мемлекеттік банк және сақтандыру. Мемлекеттік қарыз алуды өнімді жұмыстар үшін ғана шектеу. Барлық болашақ қарыздарды өтеу үшін резервтік қор құру.

Жалпы науқанда сайлау, салық салу, жер, өнеркәсіп және тау-кен реформаларының саясаты болды. Еңбек партиясының басшысы Роберт Хасти Джеймс парламент отырысына дейін кетпеуі керек деді, сондықтан Джеймс сайлаудан кейін де премьер-министр болып қалды. Партия оппозицияда отырып, үкімет құруға тырыспауға шешім қабылдады, өйткені партия мүшелері партияның мақсатына қолдау білдіретін тәуелсіздермен одақтасу мәселесінде келіспеді. Даглиш Еңбек партиясының басшысы болып сайланғанда, Калгоорлидегі "Sunday Figaro" газеті оның "Заң шығарушы жиналыстағы ең жақсы дебатшылардың бірі екенін" айтты. Ол "тыныш, салмақты сөйлейтін, декларациядан гөрі аргументке бейім, осы тұрғыдан алғанда премьер-министр Крис Уотсонға ұқсайтын" адам еді. 10 тамызда Даглиш сенімсіздік білдіру туралы ұсынысты сәтті ұсынды және Джеймс премьер-министр лауазымынан кетті. Губернатор Фредерик Бедфорд Даглишті Батыс Австралияның премьер-министрі, отарлық қазынашы және білім министрі етіп тағайындады. Даглиштің кабинеті сол күні ант берді, оның партиясы оған өзінің кабинетін таңдауға еркіндік берді. Конституциялық талаптарға сәйкес, кем дегенде бір министр Заң шығарушы кеңестен болуы керек болғандықтан, Даглиш партияға жатпайтын Джон Дрюді министрлікке шақырды, бұл оның партиясынан сынға ұшырады. Премьер-министр болғанға қарамастан, Даглиш Субиакодан сәнді ауданға көшпеді. Бірнеше күннен кейін Даглиш: "Біз Еңбек партиясы ретінде ешқашан Заң шығарушы кеңесті таратуды жақтаған емеспіз" деді. Заң шығарушы кеңес Даглиштің көптеген жоспарларын кедергіге ұшыратты, оның үкіметінің бірден-бір маңызды өзгерісі – жаңа Мемлекеттік қызмет туралы заңның қабылдануы болды. Екіншісі Даглиш үкіметі кеткенге дейін қабылдана алмады. Даглиш 1904 жылдың қараша айында Субиако муниципалдық сайлауына қатыспады, оның орнына Джон Генри Прауз сайланды. Даглиш 1905 жылдың 7 маусымында кабинетін қайта құрды, Томас Батты білім министрі етіп тағайындады, ал өзі премьер-министр және отарлық қазынашы болып қалды. Патрик Линч кабинетке қосылды, ал Джордж Тейлор мен Джон Холман ұятты түрде төмендетілді. Кабинет қайта құруы Еңбек партиясында жарылыс тудырды, Даглиштің қарсыластары оның әріптестерімен жоғарыдан қарап, қорлағандай әрекет еткенін айтты. 18 маусымда "The Sunday Times" газеті: "Еңбек партиясы саясатта – және Парламентте – өз басшысының жауапты лауазымды толыққанды атқаруға қабілетті еместігін анықтауына шамамен бір жыл кетті" деп жазды. 26 маусымдағы Еңбек партиясының мүшелерінің отырысында Даглиш 14–3 есебімен сенімсіздік білдіру туралы ұсынысты жеңді. Осыдан кейін үкімет Мидленд теміржол компаниясын 1,5 миллион фунт стерлингке (1905 жылы 1 500 000 фунт стерлинг қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) сатып алу жоспарын жасады. Компания Мидлендтен Перт маңына, содан кейін Джеральдтонға қарай созылған Мидленд теміржол желісіне ие болды. Оппозиция бағасы тым жоғары екенін сынады және Даглиш 17 тамызда парламенттен мақұлдау ала алмады. 25 тамызда губернатор Даглиштің және оның министрлер кабинетінің отставкасын қабылдады және оларды Гектор Расон мен Расон кабинетімен ауыстырды.

Премьерадан кейін

1905 жылы 27 қыркүйекте Даглиш Еңбек партиясының басшысы лауазымынан кетті, ал 4 қазанда Уильям Джонсон партияның басшысы болып сайланды. Кейін Даглиш партиядан шығып, өзін Тәуелсіз Еңбек саясаткері ретінде таныта бастады. Осының нәтижесінде 27 қазанға сайлау жарияланды. Еңбек партиясы сайлауда сегіз орыннан айырылды, бірақ Даглиш өзінің орнын қиындықпен сақтап қалды. 1907 жылы 5 маусымда бұрынғы мэр Остин Бастоудың отставкасынан кейін Даглиш Субиако қаласының мэрі болып қайта сайланды. Даглиш 1907 жылы 12 маусымда қызметке кірісті. 1907 жылы қарашада ол қарсылығызсыз қайта сайланды және 1908 жылы бұл лауазымға қайта үміткер болмады. 1907 жылдың 20 тамызынан 1910 жылдың 16 қыркүйегіне дейін Даглиш комитеттер төрағасы қызметін атқарды. 1910 жылдың 16 қыркүйегінен 1911 жылдың 3 қазанына дейін ол Франк Уилсонның либералдық үкіметіндегі жұмыс министрі болды. Клуб 1908 жылы осы жерге көшірілді. 1912 жылдан бастап Даглиш жылжымайтын мүлік агенті ретінде жұмыс істеді және сол жылдың наурыз айынан бастап Төрелік сотта жұмыс берушілердің өкілі болып тағайындалды, ол өмірінің соңына дейін осы қызметте болды. Даглиш 1920 жылы 12 тамызда Пертке оралды және төрт күннен кейін Субиакодағы үйінде қайтыс болды. Даглиш үкіметі кейінгі онжылдықтарда көп еске алынбаса да, Еңбек партиясының билікке келуі Батыс Австралияда екі партиялық жүйенің басталуын белгіледі. Еңбек партиясы министрлерге, сондай-ақ либералдарға балама ретінде қарастырылды. Даглиш отставкаға кеткен кезде Батыс Австралияның алғашқы оппозициялық көшбасшысы атанды. Перт қаласының теміржол станциясына жақын орналасқан Даглиш шағын ауданы да оның құрметіне аталды. Даглиш 1908 жылдан бастап тұрған Субиакодағы үйі мұражай ретінде сақталған.