Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нерешейм аббаттығы немесе Әулие Ульрих және Афра аббаттығы, Нерешейм (Abtei Neresheim немесе Abtei der heiligen Ulrich und Afra) Германияның оңтүстігіндегі Баден-Вюртемберг штатында, Нерешейм қаласының үстінде орналасқан. Қазір бұл бенедиктин монастыры және Беврон конгрегациясының бөлігі.
Neresheim Abbey or the Abbey of Saints Ulrich and Afra, Neresheim (Abtei Neresheim or Abtei der heiligen Ulrich und Afra) is located above the town of Neresheim in Baden Württemberg, southern Germany. It is now a Benedictine monastery and is part of the Beuronese Congregation.
Екінші негіз
1802 жылы монастырь жабылып, зайырландырылды. Наполеон шапқыншылығынан туған қиындықтарға байланысты, аббатхананың активтері мен мүлкіне 1803-1806 жылдары Түрн мен Таксис князьдік үйі қамқорлық жасады. Кейін мүлік Бавария мемлекетіне өтті. 1810 жылы аббатхана және Тюрн-ун-Таксис графтығы Вюртемберг корольдігіне қосылды. Бавария Түрн-унд-Таксистен құнды заттарды сатып алды. Түрн-унд-Таксис князі монастырды қаржыландырып, қайта құрды, ол 1919 жылы қайта ашылды. Алғашқы абат – Бернхард Дурст (1921–1965). 1919 жылы Беврон архи-манахаты мен Прагадағы Эмаус монастырының бенедиктин монахтары монастырьға қоныс аударды.
In 1802 the monastery was suppressed and secularized. Due to the disruptions caused by the Napoleonic invasion, custodianship over the abbey's assets and property was granted to the Princely House of Thurn und Taxis for the years 1803 06. Afterwards, the Bavarian state assumed ownership. Both the abbey and the County of Thurn un Taxis were annexed by the kingdom of Württemberg in 1810. Precious objects were bought from Thurn und Taxis by Bavaria. The Prince of Thurn und Taxis funded and refounded the monastery, which opened in 1919. The first abbot was Bernhard Durst (1921–65). In 1919, the abbey was resettled by Benedictines from Beuron Archabbey and the Emaus Abbey in Prague.
Шіркеу
Ортағасырлық монастырьда римдік базилика болған, бірақ 1695 жылы ол барокко стиліндегі шіркеуге айналдырылды. Көптеген ішкі талқылардан кейін 1745 жылы, 17 ғасырдың соңында барокко стилінде жаңартылған ескі романдық шіркеуді қайта құрудың орнына, жаңа аббат шіркеуін салу туралы шешім қабылданды. Абат Амандус Фишер (1711–29) абатхананың Festsaal-ын қайта құру және безендіру үшін сәулетші Доминикус Циммерманн шақыртты, бұл жұмыс 1719–20 жылдары жоғары рококо стилінде аяқталды. Алдыңғысының құрылыс бағдарламасымен стильдік байланысты сақтауды көздеген абат Аурелиус Брайш (1739–55) 1747 жылы абат шіркеуін қайта құруды сәулетші және инженер Иоганн Балтазар Нойманға тапсырды. Ол кезде Орталық Еуропадағы ең ізделісті сәулетші болған Нойман, Вирценхейлигендегі қасиетті шіркеуді және Вюрцбургтағы Резиденцті жобалаған еді, олардың жеңіл формальды шешімдері, сәнді материалдары және нәзіктігі үшін жоғары бағаланған. Нойманның жоспары дәстүрлі базиликадан – кіреберіс бөлігінен, кесіп өту орыннан және ғибадатханадан тұратын, бірақ овал пішіндес бөліктерден және шалқақ күмбездерден тұратын құрылысты қарастырған. Жаңа шіркеудің құрылысы 1750 жылы басталды, бірақ Нойманның 1753 жылы ерте қайтыс болуы оның жоспарларын жүзеге асыруға дайын жаңа құрылысшыларды табу қажеттігін тудырды. Келесі сәулетшілер бастапқы жобаны өзгертті немесе тоқтатты, әсіресе күмбездердің құрылысы мен пішініне қатысты өзгерістер жасады, бұл жұмыстың баяулауына әкелді. 1792 жылы қасиеттіленген аяқталған шіркеу Нойманның еңбегі деп толық сеніммен айтуға болмайды немесе оны түрлі шеберлердің жұмысы деп сипаттауға болады. Күмбездерді австриялық суретші Мартин Кноллер (Австрияның Штейнах қаласынан) 1770–75 жылдар аралығындағы алты жаз бойы фрескамен безендірді. Мәсіхтің өмірінен жеті көрініс бейнеленген, олардың ішінде Мәсіхтің дәрігерлермен араласуы, Соңғы тоқсан және Аспанға көтерілуі бар.
The medieval monastery had a Roman basilica but in 1695 it was transformed to a baroque church. After much internal debate, in 1745, the decision was taken to build a new abbey church instead of rebuilding the old Romanesque church, which had been superficially updated to the Baroque style in the late 17th century. Abbot Amandus Fischer (1711–29) had brought in architect Dominikus Zimmermann to rebuild and redecorate the abbey's Festsaal, which was carried out in 1719 20 in a high Rococo style. Seeking stylistic continuity with his predecessor's building program, Abbot Aurelius Braisch (1739–55) commissioned architect and building engineer Johann Balthasar Neumann to rebuild the abbey church in 1747. Neumann, the most sought after architect in central Europe at the time, had designed the pilgrimage church of Vierzehnheiligen and the Residenz at Würzburg, which were admired for their light formal invention, sumptuous materials and lightness of touch. Neumann's plan called for a conventional basilica consisting of nave, crossing and choir which were articulated as a series of oval shaped bays surmounted with shallow domes. Work commenced on the new church in 1750, but Neumann's premature death in 1753 necessitated the finding of new builders willing to carry out Neumann's plans. Subsequent architects altered or abandoned the original design, particularly the construction and profile of the domes, which slowed progress. The finished church, consecrated in 1792, should be attributed to Neumann with reservations or characterized as the work of disparate hands. The domes were frescoed by Austrian painter Martin Knoller from Steinach, Austria over the six summers of 1770 75. Seven scenes from the Life of Christ are depicted, including Christ among the Doctors, the Last Supper and the Ascension. Its
Иоганн Непомук Холцхей (Отобюрен) 1792 және 1797 жылдар аралығында Нерешеймде Оңтүстік Германияның барокко органдарының соңғысының құрылысын аяқтады.
Johann Nepomuk Holzhey of Ottobeuren built the last of the great South German, Baroque organs at Neresheim between the years 1792 and 1797.