Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз дәрігері және неврологы (1840–1919)
French physician and neurologist (1840–1919)
Гипполит Бернхайм (17 сәуір 1840 жылы Мюльхаус қаласында дүниеге келген, 2 ақпан 1919 жылы Парижде қайтыс болған) – француз дәрігері және неврологы. Ол гипнозға қатысты ұсыныс теориясымен ең көп танымал.
Hippolyte Bernheim (17 April 1840, in Mulhouse – 2 February 1919, in Paris) was a French physician and neurologist. He is chiefly known for his theory of suggestibility in relation to hypnotism.
Өмір
Яһуди отбасында дүниеге келген Бернхайм өзінің білімін туған қаласында және Страсбург университетінде алып, 1867 жылы медицина докторы ғылымының кандидаты атағын алды. Сол жылы ол университетте лекция оқушы болып жұмыс істеді және қалада дәрігер ретінде беделді маман болды. 1871 жылы Франко-Прус соғысынан кейін Страсбург Германияның құрамына өткен соң, Бернхайм Нансиге көшіп барды (онда ол доктор Амброаз Аугуст Лиебоамен танысып, кейіннен онымен бірлесіп жұмыс істеді), ол қала университетінде клиникалық профессор болып тағайындалды.
Born into a Jewish family, Bernheim received his education in his native town and at the University of Strasbourg, where he was graduated as doctor of medicine in 1867. The same year he became a lecturer at the university and established himself as a physician in the city. When, in 1871, after the Franco Prussian war, Strasbourg passed to Germany, Bernheim moved to Nancy (where he met and later collaborated with Dr. Ambroise Auguste Liébeault), in the university of which town he became clinical professor.
Нэнси мектебі
Медицина факультеті гипнозды зерттеуге кіріскенде, шамамен 1880 жылы, Бернхайм үлкен ынтамен қарсы алды және көп ұзамай зерттеудің жетекшілерінің біріне айналды. Ол медицинаның осы жаңа саласындағы белгілі авторитет болды. Германияда гипнозды белсенді түрде насихаттаған Альберт Молл (1862–1939) Нансиге барып, Бернхайммен оқыды; ал Америка Құрама Штаттарында Борис Сидис және Мортон Принс те Нанси мектебінің бір бөлігі саналды. Бернхайм 1889 жылы Бернхаймға келген Зигмунд Фрейдке де зор әсер етті және оның тәжірибелерінің куәсі болды (дегенмен ол Фрейд Парижде оқыған Жан Мартин Шарконың қарсыласы ретінде танымал болды). Фрейд 1888 жылы Бернхаймның «Ұсыныс және оның терапиядағы қолданылуы» атты еңбегін аударған еді, және кейіннен былай деп еске алды: «Мен Бернхаймның ауруханадағы науқастармен жасаған таңғажайып тәжірибелерін бақыладым және адам санасынан жасырын қалған, бірақ күшті психикалық процестер болуы мүмкін деген терең әсерге бөлендім». Ол өзін Бернхаймның шәкірті деп атады, ал психоанализ Бернхаймның ұсыныс/гипноз тәжірибесінен пайда болды. Бернхайм өзі гипнозды аз қолданып, оянғандағы ұсынысты қолдануға көбірек назар аударды. 1886 жылы ол Хак Туктың «психотерапиялық әрекет» терминін қабылдады, ал 1891 жылы кітабының атауында «психотерапия» терминін, оның ұсыныс арқылы емдеуінің синонимі ретінде пайдаланды.
When the medical faculty took up hypnotism, about 1880, Bernheim was very enthusiastic, and soon became one of the leaders of the investigation. He became a well known authority in this new field of medicine. Albert Moll (1862–1939), an active promoter of hypnotism in Germany, went to Nancy and studied with Bernheim; while in the United States Boris Sidis and Morton Prince were also considered part of the Nancy School. Bernheim also had a significant influence on Sigmund Freud, who had visited Bernheim in 1889, and witnessed some of his experiments (though he was known as an antagonist of Jean Martin Charcot with whom Freud had studied in Paris). Freud had already translated Bernheim's On Suggestion and its Applications to Therapy in 1888; and later described how "I was a spectator of Bernheim's astonishing experiments upon his hospital patients, and I received the profoundest impression of the possibility that there could be powerful mental processes which nevertheless remained hidden from the consciousness of man". He would later term himself a pupil of Bernheim, and it was out of his practice of Bernheim's suggestion/hypnosis that psychoanalysis would evolve. Bernheim himself increasingly turned from hypnosis to the use of suggestion in a waking state. In 1886, he adopted Hack Tuke's term 'psycho therapeutic action' and in 1891 he used the term 'psychotherapy' in the title of book as a synonym for his suggestive therapeutics.
Жалған естеліктер
1880 жылдары терапевт тарапынан туындаған жалған естеліктердің ең алғашқы мысалдарының бірі Бернхаймның еңбектерінде кездеседі. Бернхайм өзінің науқасы Мариге бір еркек адамның жас қызды зорлағанын көргенін ұсынды. Сеанстан кейін Бернхайм: «Бұл түс емес; бұл сіздің гипноздық ұйқыңызда көрген елес емес; бұл таза шындық; егер осы қылмыс кейін тергелсе, сіз шындықты айтасыз» (Бернхайм, 1889, 165-бет) деді. Бернхаймның бір досы үш күннен кейін Мариден оқиға туралы сұрады, ол күдікті оқиғаны толық еске түсірді, оның ішінде зорлаушының және оның құрбанының есімдері, сондай-ақ қылмыстың күні, уақыты және орны. Бернхайм Маридің куәлігіне сенімін тексеру үшін, бұл «оның ұйқыда көріп жүрген елесі» (Bernheim, 1889, 165-бет; түпнұсқа француз тілінде Bernheim, 1884, 12-бет) сияқты емес пе деп сұрады, бірақ Мари оқиғаның рас екеніне қатысты өте бекем болды. Мари тіпті сотта ант етіп куәлік беруге келісім берді.
One of the earliest accounts of a false memory which was induced by a therapist comes from Bernheim in the 1880s. Bernheim suggested to his patient Marie that she had witnessed an old bachelor rape a young girl. After the session, Bernheim said: "it is not a dream; it is not a vision I have given you during your hypnotic sleep; it is the truth itself; and if inquiry is made into this crime later on, you will tell the truth" (Bernheim, 1889, p. 165). One of Bernheim's friends asked Marie about the event three days later, and she gave a perfect recollection of the alleged event, including the name of the rapist and his victim, as well as the date, time, and place of the crime. Bernheim then tested Marie's confidence in her testimony by asking if it was not perhaps a "vision like those [he] was in the habit of giving her during her sleep" (Bernheim, 1889, p. 165; original French in Bernheim, 1884, p. 12), but Marie remained adamant of the veracity of the story. Marie even agreed to testify at a trial, under oath.
Сын
Бернхайм Пьер Жанет атаған гипнозшы мен гипнотизденген адам арасындағы байланыстың – Фрейдтің кейіннен көшіру ұғымын дамытуға негіз болған элементті – мойындамағаны үшін сынға ұшырады.
Bernheim has been criticised for failing to recognise the role of what Pierre Janet called the rapport between hypnotizer and hypnotised the element from which Freud would evolve the concept of transference.