ЛондонныңPaddington South сайлау округі (1885-1974)

Кіріспе

Ұлыбританиядағы парламент сайлау округі, 1885–1974

Паддингтон-Оңтүстік – Лондондағы бір парламент депутатын сайлайтын парламент сайлау округі болған. Бұл ықшам қалалық аймақ, бірақ көбінесе байлар тұратын жер еді, және оның саяси мансабының соңғы жылдарында Лорд Рэндольф Черчилль осы округтің ең танымал өкілі болды.

Шекаралар

Сайлау округі бастапқыда Паддингтон приходының оңтүстік бөлігінен құралды. 1885 жылғы Орындықтарды қайта бөлу туралы заңда ол приходтың №1, №3 және №4 бөлімшелерін қамтитыны белгіленді. Бұл аймақ оңтүстікте Бейсвотер жолы және Кенсингтон бақтарымен, батыста Чепстоу Плейс және Ледбери жолымен, солтүстікте Харроу жолы, Вестборн террасасы және Прайд көшесімен, ал шығыста Эджуэр жолымен шектесетін. 1918 жылы шекара өзгерістері болды, олар солтүстік шекараны Харроу жолынан Кіші Венецияға дейін Гранд Юнион каналына қарай жылжытты, содан кейін Кіші Венеция мен Эджуэр жолы арасында Харроу жолына қайта бұрылды. Осы кезде сайлау округі Паддингтон метрополитендік округінің келесі бөлімшелері ретінде анықталды: Хайд Парк, Ланкастер Гейт Ист, Ланкастер Гейт Вест, Вестборн және Чирк бөлімшесінің Гранд Джанкшн каналының оңтүстік жағындағы сызықтан Харроу Роуд көпіріне дейінгі оңтүстік бөлігі, содан кейін Харроу Роудтың ортасымен. 1950 жылы шекара өзгермеді, бірақ 1919 жылы болған бөлімше шекараларының өзгеруін ескере отырып, анықтама өзгертілді. Сайлау округі Паддингтон метрополитендік округінің Чирк, Хайд Парк, Ланкастер Гейт Шығыс, Ланкастер Гейт Батыс және Вестборн бөлімшелері ретінде анықталды. 1955 жылы ешқандай өзгеріс жасалмады, бірақ сайлаушылардың санының төмендеуіне байланысты Шекара комиссиясы 1969 жылы жарияланған есепте Паддингтон Солтүстік және Паддингтон Оңтүстік сайлау округін бір Паддингтон сайлау округіне біріктіруді ұсынды. Бұл өзгеріс 1974 жылдың ақпан айында өткен жалпы сайлауда күшіне енді.

Сайлау округінің бейіні

Тарих барысында шекаралары сәл өзгергенмен, сайлау округінің негізгі аумақтары өзгермеді. Шығысында Хайд-парк иелігі бастапқыда Лондон епископының, кейіннен 1820 жылдары Коннот алаңынан басталатын Шіркеу комиссарларының меншігіндегі жерге салынған; ол бастапқыда Тибурн өзенінің атымен Тибурния деп аталды. Бұл аймақ әрқашан да өркендеп келді және 1783 жылы алынып тасталған Тибурн дарғасының мәселесі болған жоқ. Дегенмен, 20 ғасырдың басында кейбір үйлер пәтерлерге бөлінді, ал 1950 жылдары Шіркеу комиссарлары кезінде толыққанды қайта құру жұмыстары жүргізілді. Бұл иеліктің батысында, Кенсингтон бақтарының солтүстік жағында, 1856 жылы салынған Ланкастер қақпасы орналасқан, бірақ көптеген кейінгі ғимараттар бар, соның ішінде бомбадан зақымдалғандарды ауыстыру үшін салынғандар да. 1950 жылдары Лондон округтік кеңесі салған Барри иелігі, саябақтың жанындағы сирек кездесетін әлеуметтік тұрғын үйлердің бірі болды. Кейінгі жылдары көптеген террасалар қонақ үйлерге айналдырылды немесе қайта жаңартылды. Батысқа қарай және Куинсвейден әрі Орм Корт сияқты пәтерлер салынды. Осы аумақтың солтүстігінде 19 ғасырдың ортасында жақсы сапалы тұрғын үйлерді қамтамасыз ету үшін, бірақ ең жоғары сыныпты емес, штукатурланған террасалар салынды. Куинсвейде Уайтлидің универмагы 1863 жылы негісталды және 1908–12 жылдары толыққанды қайта құрылып, үнемі кеңейіп отырды. Осы аумақ пен Вестборн террасасының арасында 1947 жылдан кейін Паддингтон қалалық кеңесімен, архитектор ретінде Денис Ласдунды пайдалана отырып, Холлфилд иелігі ретінде қайта құрылған аумақ болды. Батысында Уэстборн Гроув орналасқан, ол 1860 жылдары сауда көшесі ретінде дамыды және Ноттинг-Хиллге апарады. Уэстборн Гроув пен Паддингтон теміржол станциясына апаратын теміржол желісі арасында кішкентай үйлер мен бақша алаңдары болды. Бастапқыда сапалы тұрғын үй ауданы ретінде дамығанмен, бұл аумақ тез төмендеді. Сайлау округінің соңғы жылдары Вестминстер қалалық кеңесі Вестборн Парк жолының солтүстігіндегі пайдаланылмаған теміржол жолдарын жоғары тығыздықтағы Брунел иелігі ретінде дамытты. Теміржолдың солтүстігінде, канал мен Харроу жолының арасында Лондонның Лок ауруханасын қамтитын өнеркәсіптік аумақ орналасқан. 1918 жылдан кейін сайлау округіне қосылған аумаққа Вестборн террасасының солтүстік жағындағы нашар сапалы тұрғын үйлер кірді, ол 1950 жылғы «Көк шам» фильмінің түсірілім алаңы болды, содан кейін Лондон округтік кеңесі оны тазартып, 1960 жылдары Уорвик иелігі ретінде қайта жаңартты. 1918 жылғы өзгерістер сайлау округіне Паддингтон теміржол станциясын және Паддингтон бассейнін де қосты. Жалпы алғанда, бұл сайлау округі жылдар өте келе әлеуметтік жағдайы бойынша баяу, бірақ байқалатын төмендеуді бастан өткерді, бірақ сайлаушылардың көп бөлігі әрқашан да өркендеп келді.

Although the boundaries were slightly changed during its history, the principal areas of the constituency remained the same. In the east, the Hyde Park Estate had been built on land owned originally by the Bishop of London and later by the Church Commissioners in the 1820s starting with Connaught Square; it was originally known as Tyburnia after the River Tyburn. This area was always a prosperous one and no longer had the problem of the Tyburn gallows which were removed in 1783. However, the early 20th century saw some of the houses divided into flats and a wholescale redevelopment was undertaken under the Church Commissioners in the 1950s. West of this estate, on the north side of Kensington Gardens, is Lancaster Gate, built in 1856 but with many later buildings including those to replace bomb damage. The Barrie Estate, built by the London County Council in the 1950s, was one of the few social housing blocks to be built near the park. In later years, many of the terraces were replaced with or converted to hotels. Further west and beyond Queensway came apartment blocks such as Orme Court. North of this area the stuccoed terraces were built in the mid 19th century to provide good quality accommodation although not of the very highest class. On Queensway, Whiteleys Department Store had been founded in 1863 and steadily expanded, having a major rebuilding in 1908–12. Between this area and Westbourne Terrace was an area redeveloped as the Hallfield Estate after 1947 by Paddington Borough Council using Denys Lasdun as architect. To the west was Westbourne Grove which developed as a shopping street in the 1860s and leading to Notting Hill. Between Westbourne Grove and the railway line which led to Paddington railway station were smaller houses and garden squares. Although originally developed as a residential area of some quality, this area swiftly declined. In the very last years of the constituency, disused railway sidings north of Westbourne Park Road were developed by Westminster City Council as the high density Brunel Estate. North of the railway line, and between the canal and Harrow Road, was an industrial area which included the London Lock Hospital. The area added to the constituency after 1918 included some poor quality housing around the northern end of Westbourne Terrace, which was the scene for much of the 1950 film The Blue Lamp before being cleared and redeveloped by the London County Council as the Warwick Estate in the 1960s. The changes in 1918 also brought into the constituency the Paddington Railway station and Paddington Basin. Overall, this made for a constituency which moved slowly but perceptibly down the social scale during the years, although the preponderance of the electorate were still prosperous at all times.

1885 жыл

1885 жылғы жалпы сайлауда бұл орын консерваторлар үшін сенімді деп есептелді, сондықтан консервативті депутат Лорд Рэндольф Черчилль шекаралық өзгерістер нәтижесінде өзінің бұрынғы Вудсток сайлау округі таратылғаннан кейін оны қауіпсіз бағдарлама ретінде таңдады. Черчилль бастапқыда Бірмингем орталық бөлігінде бақ сынау ниетін білдірген, бірақ оның Лондон үйі орналасқан осы сайлау округіне баруды жөн көрді. Черчилль бұл сайлау округіне аса құштар емес еді, оны ауылдық консервативті бекініске қарағанда әлеуметтік жағдайы төмен деп санайтын. 1885 жылғы 30 қазанда кандидатты іріктеу үшін дауыс беру кезінде жергілікті Либералдық қауымдастықта алдермен Уильям Лоуренс пен Хиллари Скиннер арасында дау туды. Лондон қаласының бұрынғы либералды депутаты Лоуренс кейіннен оны сайлауға итермелегенін айтып шағымданды, содан кейін сайлау тізімінде тіркелмеген көптеген жаңа адамдар сайлаудан 48 сағат бұрын ғана комитетке қосылғанын білді, осының нәтижесінде Скиннер жеті дауыспен жеңіске жетті. Сондықтан Лоуренс ресми емес либералдық кандидат ретінде сайлауға түсуге шешім қабылдады. Скиннер Лоуренске кімге кандидатура берілуі керек екенін анықтау үшін төрелікке шақырды, бірақ Лоуренс бас тартты. Ақырындағы нәтижелер сайлау округіне байланысты күтілімдердің дұрыс болғанын көрсетті. Либералдық сайлаушылар өздерінің ресми кандидатына адал болды.

1886 жыл

Бұл сайлауда Либералдық партияға қарсы ұлттық толқынның күшінен көп үмітсіздікпен кірісті. Либералдық кандидат, пастор Пейдж Хоппс Лестерден келді және науқанның басындағы қоғамдық жиналыста Лорд Рэндольф Черчилльді жеңуге үміті жоқ екенін, бірақ Черчилльдің сайлау үндеуінде қолданған ұятсыз тілге наразылық білдіргендіктен және оған Оңтүстік Паддингтонды толығымен өзіне қаратуға болмайтынын көрсету үшін күресуге бел буғанын айтты. Черчилль бұл мәселеге мән бермеді; оның сайлау үндеуі Глэдстонды "асығысқан қарт" деп сипаттаудың бастауы болды. Сайлау қорытындысы жергілікті либералдарға ауыр соққы болды, ал Черчилль Қаржы министрі қызметіне тағайындалғаннан кейін қайта сайлануға мәжбүр болғанда, ол қарсы кандидатсыз жеңіске жетті. Сайлау қорабы 1886 жылғы жалпы сайлау: Паддингтон Оңтүстік. Алайда, Фарделлдің танымалдылығы (ол бұрынғы сайлаудан бері рыцарь атағын алған) сақталды және ол орынды шамамен екі есе көп дауыспен жеңіп алды.

1918 жыл

1918 жылғы "купондық" сайлауда Харрис Коалицияның қолдауына ие болды және осылайша еш қиындықсыз қайта сайланды. Оңтүстік Паддингтон либералдық қауымдастығы Асквитті қолдағандықтан және Коалицияға қарсы болғандықтан, ұйымдық тұрғыдан әлсіреп, тағы да кандидат тікелей ұсынудан бас тартты. Паддингтон сол кездегі Боролық Лейбористік партияға ие болды, бірақ оның күш-жігері әлдеқайда перспективалы солтүстік бөлімге шоғырландырылды, сондықтан Харрис тағы да қарсылықсыз қайта сайлану мүмкіндігіне қол жеткізді.

1922 жыл

1921 жылғы маусымда сэр Генри Харрис (оның аты осылай танылғандықтан, оны Лондон округі кеңесіндегі жетекші либерал Перси А. Харриспен шатастыруды болдырмау үшін) келесі жалпы сайлауға қатыспайтынын жариялады. Сол жылдың қараша айында капитан Дуглас Кинг сайланды. Кинг 1918 жылғы сайлауда жеңіске жеткен Солтүстік Норфолк округінен Үкіметтің парламенттік тізгіншісі және халық депутаты болды, бірақ оны консерваторлардың бақылауында ұстау мүмкін емес деп қорқып (кейін оның болжамы расталды). Дегенмен, Кинг жарыста екінші үміткер болды, себебі Anti Waste League 1921 жылдың 31 шілдесінде Эрнест Сойерді бұл округтен кандидат ретінде таңдағанын хабарлады. Сойер ресми емес консерватор ретінде сайлауға түсуге шешім қабылдады және оның қолдаушылары оны жақтау үшін Оңтүстік Паддингтонның тәуелсіз консерваторлық қауымдастығын құрды; ол жергілікті тұрғын болғандықтан Кингке қарағанда үстемдікке ие болды және көптеген маңызды жергілікті консерваторлар оны қолдады. Сойер Бонар Лоудың жақтасы екенін, ал Лоудың Кингті қолдауы – жергілікті жағдайды білмеушіліктен туындағанын мәлімдеді. Ол Дэвид Ллойд Джордж басқарған үкіметте Кингтің болуын консерватизмге адалдығын күмәндандыру үшін пайдаланды, өзінің «консервативтік үкіметтің шексіз берілген жақтасы» екенін айтты. Паддингтон округінің Лейбористік партиясы екі округтік Лейбористік партия ретінде қайта құрылмады, себебі басшылық тарапынан қарсылық болды, олар бұл олардың билігін әлсіретеді деп ойлады және Лейбористік партияның қайта ұйымдастыруға жасаған қысымына наразылық білдірді. Олар тағы да Солтүстік Паддингтонға күш салды. Либералдық кандидат ұсынылмады. Осылайша, консерваторлар арасындағы дау-дамай сайлауға назар аударды. Кингтің өзінің саясаты мен Ллойд Джордждің саясаты арасында ешқандай айырмашылық жоқ екендігі туралы мәлімдемелері, сондай-ақ 1918 жылы партиялық байланыстардан азат болады деген уәдесі, оның Бонар Лоудың парламенттік тізгіншісі болып, екі жүзділікпен әрекет еткенін көрсету үшін жарияланды. Сайлау қорытындысы – Кингтің көп дауыспен (екіден астам) жеңісі – көптеген адамды таң қалдырды.

1923 жыл

Консерваторлар 1923 жылғы сайлауға алдыңғы жылғы дау Кингтің пайдасына шешілгеннен кейін, біртұтас күшпен қатысты. Қарсылығызсыз қайта сайлану мүмкін деп есептелді, бірақ соңғы сәтте Хьюберт Карр Гомм либералдық кандидат ретінде өңірге келді. Карр Гомм 1906 жылдан 1918 жылға дейін Ротэрхит округінен депутат болған және Генри Кэмпбелл Баннерменнің Премьер-министр ретіндегі жеке хатшысы қызметін атқарған, бірақ бұл аймақпен ешқандай байланысы болмады. Жақсы дайындалмаған ол дауыстардың 33 пайызын ғана жинады.

1924 жыл

Лондондағы Либералдық партияның тарауы 1924 жылы Паддингтоннан олардың шығуына себеп болды. Бұл кезде коммодор болған Дуглас Кинг қарсы кандидатсыз сайланды.

1929 жыл

Коммодор Кинг осы сайлауда да қарсылықсыз қайта сайланды. Ол бәсекелестіксіз қайта сайланған барлық жеті депутаттың бірі болды, және олардың арасында Ұлыбританиядан сайланған үш депутаттың бірі еді.

1930 жыл

1930 жылғы 20 тамызда коммодор Кингтің “Айлендер” атты кемесі Корнуоллдың Фуэй қаласының жанындағы дауылда батып кетті. Барлығы алты адам, оның ішінде Кинг те қаза тапты. Оңтүстік Паддингтон консервативтік қауымдастығы әдеттегідей кандидаттарға жүгінді, яғни Лондон округтік кеңесіндегі сайлау округінің өкілдеріне, және 66 жастағы сэр Герберт Лидиардты (қауымдастықтың соңғы 16 жылдағы төрағасы) кандидат болуға шақырды. Лидиард бастапқыда тартынғанмен, шақыруды қабылдады. Лейборист партиясы Әйелдер кеңсе қызметкерлері мен хатшылары қауымдастығының хатшысы Дороти Эвансты ұсынды. Алайда, Виконт Роттермердің Біріккен империя партиясының қосымша сайлауға қатысуы мүмкін болғандықтан қызығушылық арта түсті. Бір сайлаушы “Таймс” газетіне партия өкілінің оны сұраққа тартып сұрағанын жазды. 15 қыркүйекте партия Нелл Стюарт Ричардсонды кандидат ретінде жариялады. Осы кезде Либералдық партиядан да кандидат болатыны күдік тудырды, бірақ жергілікті қауымдастық ешкімді қолдамайтынын дереу мәлімдеді. Темдеу арада Империялық еркін сауда науқаны, әдетте Біріккен империя партиясымен одақтас болғанымен, Лорд Бивербруктың Ричардсон ханымға деген жақтырықсыздығына байланысты бұл жолы сәтсіздікке ұшырады. Олар сэр Герберт Лидиардпен кездесіп, ол Империялық еркін сауданы қолдайтынын айтты, бірақ парламентке қол байлап кіруден бас тартты. Империялық науқандағылар консервативтік қауымдастықтан басқа кандидатты таңдауды сұрады. Лидиард Империялық еркін саудаға дауыс беру үшін партиялық тәртіпті бұзатынын мәлімдегенде, Бивербрук оған қолдау білдірді. Ал Невилл Чемберлен одан түсіндіру талап етті. Лидиард бұл шешімге жергілікті қауымдастығының бірлігін сақтау үшін келгенін жауап берді. Соның салдарынан 30 қыркүйекте консервативтік партияның ресми қолдауы алынып тасталды. Бұл шешім Біріккен империя партиясын Ричардсон ханымға қолдау көрсетуден бас тартуға мәжбүр етті, бірақ ол сайлаудан бас тартпады. Алайда Лидиард пен консервативтік қауымдастық келісімге келуге тырысып, 6 қазан күні қабылдаған резолюциясында Лидиардтың консервативтік партияға адалдық таныту арқылы ғана Империялық еркін сауданы жүзеге асыруға болатынын мәлімдеді. Бірнеше күннен кейін консервативтік партияның орталық бюросы ресми қолдауды қайта қалпына келтіріп, қосымша сайлауға арналған жарлық жарияланды. Лидиардтың бұл әрекеті Бивербрукты ашуландырып, ол 17 қазанда Империялық науқандағылардың жиналысын ұйымдастырды, онда вице-адмирал Эрнест Тейлор Империялық науқандағы кандидат ретінде бекітілді. Лорд Роттермер де Тейлорға қолдау көрсетуге уәде берді. Әртүрлі кандидаттарды қолдау үшін өткен қоғамдық жиналыстарда көп адам қатысып, қарсылық таныту орын алды. Бивербрук пен Роттермердің газеттері өз кандидаттарын жақсы қолдады. Вице-адмирал Тейлор көп ұзамай Ричардсон ханымды басып өтіп, консервативтерге қарсы негізгі оңшыл оппозициялық кандидатқа айналды, тіпті ол "адмирал немесе басқа біреу келіп саясатын қабылдаса да" сайлаудан бас тартпайтынын мәлімдегеніне қарамастан. Оңтүстік Паддингтон округінде елдегі әйелдер дауыс берушілерінің ең жоғары үлесі болды. Лидиардты сұрақ қоюшы берген уәдесін бұзғаны үшін айыптады, ал жиналыс төбелеспен аяқталды. Лейборист партиясы да басқа сайлау жиналыстарына үндіріспен келді және округтегі көптеген ірі үйлердегі үй қызметшілерін сұрап-талдау үшін арнайы күш салды. Сайлауға деген қызығушылықтың артуына байланысты дауыс санау сайлаудан кейінгі бейсенбі кешіндегі уақыттан жұма күні таңертең Паддингтон қалалық әкімдігіне ауыстырылды. 30 қазандағы сайлауда 60% қатысты, бұл мұндай аймақ үшін қалыптыдан жоғары көрсеткіш. Тәртіпті сақтау үшін полиция күшейтілді (3000 адам вице-адмирал Тейлордың сөзін тыңдау үшін Вестборн Гроувқа жиналды). Түстен кейін нәтиже жарияланды, вице-адмирал Тейлор 941 дауыспен жеңіске жетті. Тейлор бұл нәтижені "Империялық еркін саудаға қарсы болмағанымен, оны қабылдауға қорқатын" әлсіз жандарға соққы ретінде бағалады. Лидиард баспасөзді сынап, "біздің саяси тарихымыздағы кез келген қосымша сайлауда бұрын-соңды болмаған ең қарқынды жалақорлық пен бұрмалау науқанының" салдарынан жеңілгенін айтты және "сайлаушылар адастырылды" деп мәлімдеді. Лейборист партиясы дауыстардың төрттен бір бөлігінен астам жинады.

On Wednesday 20 August 1930, Commodore King's cutter yacht Islander sank in a gale near Fowey, Cornwall. All six aboard, including King himself, were lost. The South Paddington Conservative Association turned to its usual supply of candidates, the representatives of the constituency on the London County Council, and invited the 66 year old Sir Herbert Lidiard (Chairman of the Association for the previous 16 years) to be their candidate, an invitation which Lidiard accepted after some reluctance. The Labour Party entered the contest with Dorothy Evans, Secretary of the Association of Women Clerks and Secretaries. Interest was however already aroused at the prospect of the United Empire Party of Viscount Rothermere contesting the byelection. One constituent wrote to The Times to report that he had been canvassed by the party. On 15 September, the party announced that Mrs Nell Stewart Richardson would be its candidate. At this stage it also seemed likely that there would be a Liberal candidate, although the local association quickly announced that it did not intend to sponsor anyone. Meanwhile, the Empire Free Trade Crusade, normally allied with the United Empire Party but failing on this occasion due to Lord Beaverbrook's dislike of Mrs Stewart Richardson, met with Sir Herbert Lidiard who pledged his support for Empire Free Trade but refused to go into Parliament with his hands tied. The Empire Crusaders then resolved to request the Conservative Association to choose a different candidate. When Lidiard declared that he would break the whip to vote in favour of Empire Free Trade, a statement welcomed by Beaverbrook, Neville Chamberlain wrote to him asking for clarification; Lidiard replied stating that he took this position in order to preserve the unity of his local association. In consequence, official Conservative endorsement was withdrawn on 30 September. This decision led the United Empire Party to withdraw its endorsement from Mrs Stewart Richardson, although she refused to withdraw from the election. However, Lidiard and the Conservative Association tried to forge a compromise by passing a resolution (6 October) which declared that Lidiard realised that only loyalty to the Conservative Party would see Empire Free Trade enacted. A few days later, Conservative Central Office decided to restore official support and the writ for the byelection was moved. The volte face by Lidiard incensed Beaverbrook who organised a meeting of Empire Crusaders on 17 October at which Vice Admiral Ernest Taylor was adopted as the Empire Crusader candidate. Lord Rothermere also pledged his support for Taylor. There was a lively campaign with a great attendance and much heckling at public meetings in support of the various candidates. Beaverbrook and Rothermere's newspapers strongly supported their candidate. Vice Admiral Taylor soon eclipsed Mrs Stewart Richardson as the principal right wing challenger to the Conservative, despite her insistence on standing even "if an Admiral or anybody else came and took her policy"; the South Paddington division had one of the highest proportions of women voters in the country. Lidiard was accused of having broken his pledge by a questioner, in a meeting which ended with blows being struck. The Labour Party also turned up outside other election meetings with loudspeaker vans, and made a special attempt to canvass domestic servants in the many large houses in the constituency. Because of the interest, the count was switched from the Thursday night following the poll, to the Friday morning at Paddington Town Hall. The poll on 30 October saw a turnout of 60%, higher than normal in such an area, and the police were much in evidence to ensure order (3,000 people lined Westbourne Grove to hear Vice Admiral Taylor). Shortly after noon, the result was declared with Vice Admiral Taylor winning by 941. Taylor said the result was a great blow "to those wobblers who, while not opposing [Empire Free Trade], are afraid to adopt it". Lidiard hit at the press, saying that he had been beaten "by the most intensive press campaign of abuse and misrepresentation ever known in any by election in our political history", and asserted that "the electors have been misled". Labour polled just over a quarter of the vote.

1931 жыл

Бүлдірілген қосымша сайлаудан кейін Оңтүстік Паддингтон консервативтік қауымдастығы Тейлорға қарсы келесі жалпы сайлауда күресу үшін жаңа үміткерді тез таңдауға кірісті және 1930 жылдың желтоқсанында бұрынғы Рединг депутаты, 1928–29 жылдары Болдуин үкіметінде кіші министр болған Герберт Уильямсты таңдады. Парламенттегі консервативтік партияның басшылары Тейлордың дауыс беру үлгісі консерватор депутаттарынан ешқандай айырмашылығы жоқ екенін байқады және 1931 жылдың қаңтарында оған Оңтүстік Паддингтоннан бас тартса, Камбервелл-Норттен кандидатура ұсынды, бірақ Тейлор бұл ұсыныстан бас тартты және баспасөзге: «Мен округтің консервативтік депутатымын және өз ұйымымды консервативтік қауымдастық деп атауға құқым бар» деді. 27 қаңтарда Оңтүстік Паддингтон консервативтік қауымдастығының толық құрамы жиналғанда, вице-адмирал Тейлорды қолдау туралы ұсыныс жүздеген дауысқа қарсы 13 дауыспен жеңілді. 1931 жылғы экономикалық дағдарыс саяси жағдайды түбінен өзгерткенше, екі консерватордың арасындағы тағы бір күрес күтіліп тұрды. Тейлор бірінші палатадағы дауыс беруде Ұлттық үкіметті қолдады және 30 қыркүйекте Оңтүстік Паддингтон консервативтік және Империя крестовый қауымдастығы ұйымдастырған жиынға жалпы сайлауда округ үшін күресетінін мәлімдеді. 5 қазанда Уильямс «қазіргі ұлттық төтенше жағдай» себепті кандидатурасын қайтарып алатынын хабарлады, ал Оңтүстік Паддингтон консервативтік қауымдастығы Ұлттық үкіметті қолдайтын күштерді бөліп-жаруға бармайтынын мәлімдеді. Осылайша Тейлор консерваторлардың қолдауын алды және еңбекші партияның үміткері Люси Кокспен (бұрынғы мектеп мұғалімі, сол кезде «Енді соғыс болсын» қозғалысының хатшысы) тікелей бәсекеде жеңіске жетті.

1935 жыл

Бес жыл өткен соң, аралық сайлаудан кейін, консерватизм ішіндегі даулар ұмытылып, Тейлор өзіне бірқатар жақтастар жинады. Рональд Томсон, сатушы және Паддингтон ауданының Чирч Уорд кеңесінің мүшесі, Лейборист партиясынан кандидат ретінде бақ сынасты және Тейлордың басымдығын азайтты, бірақ бұл азаю жалпыұлттық үрдістен кем болды.

1939 жыл

1940 жылға дейін тағы бір сайлау жариялануы күтіліп тұрғанда, Лейборист партиясы Г. И. Тейнді Эрнест Тейлордың орнын басып алу үшін кандидат етіп бекітті, бірақ сайлау так бірде де өтпеді.

1945 жыл

Соғыс аяқталғаннан кейін консерваторлар қайта сайлануға сенімді болды және вице-адмирал Тейлор өзін тағы да консервативті кандидат ретінде ұсынды. Лейборист партиясы Чарльз Вегг Проссерді таңдады, ол бұрын заңгердің кеңседе шәкірт болған және Лондондық ирландтық атқыштар полкінде майор болған. Вегг Проссердің Лейборист партиясына келу жолы ерекше болды, ол университетте оқып жүргенде экономикалық фашизмге қызығушылық танытқан және Британдық фашистер одағы оны Лондонның Шығыс бөлігі үшін бас спикер етіп тағайындаған (ол 1937 жылы Лондон округтік кеңесіне БФО кандидаты ретінде қатысқан). Алайда ол ешқашан антисемит болған емес, сайлаудан кейін сэр Освальд Мослиге антисемитизмді пайдалануына қарсылық білдіріп, партиядан шығып кеткен. Кейін Вегг Проссер фашизмге қарсы белсенді және тиімді спикер атанды. Лейборист партиясы науқанды жеңуге белсенді күш салды, ал дауыс беру аяқталғаннан кейін (бірақ нәтиже жарияланбас бұрын) науқанды ұйымдастырушылардың біріне дауыс күшейткішті тым қатты қолданғаны үшін 40 шиллинг айыппұл салынды, көршісінің айтуынша, ол "бөлмеде мыс оркестрінің шуындай" естілген. Бірақ Тейлор 3500-нен астам дауыспен қайта сайланды.

1950 жыл

Жетімисті жасқа толған вице-адмирал Тейлор 1947 жылы келесі сайлауда зейнетке шығуға шешім қабылдады. 1948 жылдың ақпанында консерваторлар автор Сомерсет де Чейрді өз кандидаттары деп таңдады. Де Чейр 1935 жылы Оңтүстік-Батыс Норфолк округінен парламент депутаты болып сайланған, бірақ 1945 жылы 53 дауыс айырмасымен жеңіліске ұшырады. Оның әйелі 1949 жылы Паддингтон-Сауттан Лондон округтік кеңесіне сайланды. Лейбористер партиясы 1945 жылдың қараша айында Паддингтон қалалық кеңесіне сайланған Чарльз Вегг Проссерді қайтадан кандидат етіп ұсынды, ол енді Прайд көшесінде адвокат кеңсесін ашқан еді. 27 жылдан кейін алғаш рет либералдар сайлауға қатысты, коммерциялық құқық саласындағы адвокат Саул Майер осы округ үшін күресті. Сайлауға қатысушылардың саны күрт өскендіктен, де Чейр консерваторлардың орынды сақтап қалды, ал лейбористер либералдардың араласуынан көп зиян шекті.

1951 жыл

Сайлаудан кейін көп ұзамай Тельма де-Шир күйеуінің Белгравияда екі жыл бойы Кармен Апплтон үшін пәтер жалға алып жүргенін білді. Ол қатты ашуланды, ал жергілікті консерваторлар оған қолдау көрсетті. Сомерсет де-Ширдің қайтадан қабылданымайтынына көзі жетті, сондықтан ол 1950 жылдың 14 маусымында келесі сайлауға қатыспайтынын жариялады. 28 маусымда судья Бенсли Уэллс Тельма де-Ширге күйеуінің неке адалдығын бұзуына байланысты ажырасу туралы алдын ала шешім шығарды. Парламенттің аз ғана көпшілікпен өтуі және сайлаудың жақын болуы мүмкін болғандықтан, Консервативтік қауымдастық Роберт Алланды жаңа кандидат ретінде жылдам таңдады. Аллан, бұрынғы Корольдік Әскери-Теңіз Еріктілер Резервінің командирі, сол кезде Investors Chronicle және Banker журналының бас директоры болды және туған жері Данбартонширде бұрынғы сайлауларда бақ сынаған. Еңбек партиясы бастапқыда Роберт С. В. Поллардты кандидат етіп таңдады, бірақ Поллард 1951 жылдың 15 ақпанында пацифист және Достар Қоғамының мүшесі ретінде Еңбек партиясының қайта қарулану бағдарламасын қабылдай алмайтынын айтып, кандидатурадан бас тартты. Содан кейін партия жергілікті деңгейдегі Еңбек партиясының белді мүшесі болған Чарльз Вегг Проссерге қайта жүгінді. Либералдар өткен жылы жоғалтқан ақшасынан кейін тағы да сайлауға қатысудан бас тартты. Герберт Моррисонның Паддингтоннан сайланатын екі кандидатты қолдаған сайлау қарсаңындағы бірлескен жиналысына қарамастан, Еңбек партиясы консерваторлардың көпшілігін азайта алмады.

1955 жыл

Алдыңғы жылдардағы қыжыр-қиярдан кейін 1955 жылғы жалпы сайлау өте қарапайым өтті, Чарльз Вегг Проссер Роберт Алланға қарсы жалғыз үміткер болды. Ұлттық дауысқа сәйкес, Аллан өзінің басымдығын арттырды.

1959 жыл

Чарльз Вегг Проссер 1959 жылғы сайлауда Лейбористтік партиядан кандидат болмауға шешім қабылдады, ал Оңтүстік Паддингтон сайлау округінің Лейбористтік партиясы Ұлттық көмір басқармасының әкімшілік қызметкері болған, солшыл көзқарастағы Дэннис Нисбетті сайлауға ұсынды. Бұрынғы сайлаулардағы үлкен консерваторлардың басымдығына қарамастан, сайлау округі Лейбористтік партия тарапынан сайлаушылардың төмен қатысуы және сайлаушылар құрамының жиі жаңаруы себепті әлеуетті мақсат ретінде қарастырылды, бұл мәселе Хэрольд Уилсон басқарған комиссиямен анықталған болатын. Алайда, Роберт Аллан осы кезде кіші министр болып тағайындалған еді және Лейбористтік партияның кез келген қаупіне немқұрайлы қарады: ол өзінің басымдығын орташа көрсеткіштен сәл жоғары дауыс өзгерісі арқылы арттырды.

1964 жыл

Оңтүстік Паддингтон сайлау округінің Лейбористік партиясы 1960 жылдары солшыл бағытқа көбірек бейімделді. ХЛП 1960 жылғы шілдеде Хью Гейтскеллді IV-тармаққа байланысты даудан кейін отставкаға кетуге шақыратын резолюция қабылдады, ал оның делегаттары Еңбек партиясының конференциясында "қапиталистік класс есебінен жұмысшылардың қолына билікті беруді" жақтады. Жергілікті партияның наразы делегаттары кейде Паддингтон аудандық кеңесінің мәжілісін бұзды. Уэстборн округінің кеңесшісі Уильям Доу кандидат ретінде таңдалды. Доу 1963 жылғы тамызда Сент-Стефан бақшасынан бір отбасының шығарылуын тоқтатуға тырысқан кезде полицияға кедергі келтірді деген айып тақты. Осы жағдайда Либералдық партия консерваторларға қарсы басты күш ретінде беделін қайта жаңарту ниетімен орын үшін күресуге бел буды. Олар Хэмпстедтен келген адвокат Джон Глин Бартонды сайлауға ұсынды, ол 1963 жылғы қыркүйекте үйінің алдындағы жолды өзі қазып, үйіне су келмей қалғанына себепкер деп есептеген сынған су құбырын тапқандығы туралы жариялап, көзге түсті. Алайда, сайлауға дейін Бартон үміткерліктен бас тарды, оның орнына инвестициялық сарапшы Филип Коуэн келді. Темдеуде, Роберт Аллан 1960 жылы үкіметтен кетіп, Консервативтік партияның қазынашысы болды, бұл жоғары лауазымға қадам ретінде танылған ақысыз қызмет еді. Ол 1964 жылғы сайлау кампаниясында консервативтік партияның тұрғын үй саясатын қолдап, ипотекалық ставкаларды төмендету жөніндегі Лейбористік партия саясатына қарсы шығып, мұның салық субсидияларын қажет ететінін мәлімдеді. Сайлау қорытындысы либералдардың консерваторлардың дауысын Лейбористерге қарағанда көп бөліп алғанын көрсетті, Алланның көпшілігі 3399 дауысқа дейін азайды.

1966 жыл

1964 жылғы сайлаудан кейін Лейбористер партиясы Оңтүстік Паддингтон Сайлау округі партиясының (КЛП) жағдайына енді төзбеуге шешім қабылдады. Оңтүстік Паддингтон Жас социалистерінің таратқан троцкишіл әдебиеттері партияны әрекет етуге итермеледі. 1965 жылдың 10 ақпанында сайлау округі партиясы таратылып, жаңа ұйымның төменнен бастап құрылатыны жарияланды. Таратылған КЛП кейіннен округте тұратын Джордж Браунды Лейбористер партиясының саясатын бұзғаны үшін мүшеліктен шығарды. Таратылған КЛП-ның көптеген жетекші мүшелері, соның ішінде Уильям Доу, жаңа ұйымға қайта қабылданбады. Лейбористер партиясының үміткері күрделі келісімнің нәтижесі болды: құрметті Конрад Расселл – сол кезде 100 комитетіндегі қызметімен танымал болған Бертран Расселлдің ұлы, бірақ өзі орташа көзқарастағы адам еді. Роберт Аллан 1965 жылдың қазан айында Консервативтік партияның қазынашысы лауазымынан бас тартып, 1966 жылдың 3 ақпанында бизнес мүдделеріне көбірек уақыт жұмсау үшін жалпы сайлауда қатыспайтынын мәлімдеді. Консервативтік қауымдастық жаңа үміткерді көп ойланбастан таңдады – баспа және шығару ісіндегі басшы, Холборн аудандық кеңесінің мүшесі Николас Скоттты. Либералдар Ноттинг-Хилл Тұрғын үй қоры кеңесіндегі пәтер жалға алушылардың өкілі Дадли Савиллді таңдады, аталған қор көптеген жергілікті мүліктерге ие болды. Сайлау нәтижесінде Лейбористер партиясының үлесі күрт өсті, және Николас Скотт сайланғанымен, оның 1443 дауыспен ғана жеңіске жеткені ұзақ мерзімді перспективада осал екенін көрсетті.

1970 жыл

Сайлау округінің кішкентайлығы бұл кезде анық байқалды: ол барлық округтердің ең кішкентайларының бірі болды, ал 1969 жылғы Шекара комиссиясының баяндамасында екі Паддингтон округін біріктіру ұсынылды. Бірақ Лейбористік үкімет баяндаманы іске асыруды кейінге шегерді, нәтижесінде Паддингтон-Саут округі 1970 жылы соңғы сайлауын өткізді. Николас Скотт өте орташа консерватор ретінде танылды, ол еркін дауыс беру арқылы аборт, гомосексуализм және ажырасу реформаларын қолдады, Энох Пауэллдің нәсілдік интеграция жөніндегі пікірлеріне қарсы күресті және Экономикалық және әлеуметтік торизмді дамыту (PEST) ұйымының президенті болды. Лейбористер сол кезде студенттік зерттеуші болған Ричард Балфені бұл округтен сайлауға түсуге таңдады. Либералдық кандидат – 30 жасқа толмаған бизнес-менеджер Эрик Пембертон болды. Ешбір партия консерваторлардың бұл округтегі үстемдігіне күшпен қарсы тұра алмайтынына сенді, және Скотт 2,613 дауыспен көпшілігін көбейтіп қайта сайланды, бірақ консерваторларға бұрылған дауыстар көршілес округтердегіден едәуір аз болды.