Миян Хаяуд Дин: Пәкістан армиясының генералы және әскери қайраткері

Кіріспе

Пәкістан армиясының генерал-майоры Миан Хаяуд Дин (1910–1965) – пәкістандық әскери шенеунік және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британдық Үнді армиясының бұрынғы офицері. Ол бірнеше әскери науқандарда қатысып, жаңа Пәкістан мемлекетінің алғашқы жылдарында көрнекті әскер және мемлекеттік қызметкер болды, содан кейін Бас штаб бастығының жоғары лауазымында қызмет етті.

Ерте өмір

Миан Хаяуд Дин Пешавар қаласында, Солтүстік-Батыс шекаралық провинцияның астанасында дүниеге келген.

Білім және әскери мансап

Миан Хаюд Дин Эдвардс Миссия мектебінде және содан кейін Пешавардағы Ислам колледжінде оқыды. Одан кейін, бүкіл Үндістандық сайыста жеңіске ие болып, Ұлыбританияның Корольдік әскери колледжіне (Сандхерст) курсант болып қабылданды. Бұл іріктеу процесінің мақсаты – әр семестрде Сандхерстке екі курсантты қабылдау арқылы, британдықтардың Үнді армиясында офицерлер ретінде үндістерді қызметке алуға бағытталған жаңа саясатын іске асыру болды. Сол кезде Үнді армиясының көп бөлігі үндістерден тұрды, ал оларға британдық офицерлер басшылық етті.

Британдық Үндістан армиясындағы мансап

1932 жылғы 28 қаңтарда ол Ұлыбританияның корольдік комиссиясымен Үндістан армиясының Садхерст қаласынан офицер болып тағайындалды. Бір жылдық полк тіркемесі үшін 2-ші батальон Корольдік шотланд полкіне жіберілді. Ол британдық емес офицерлердің алғашқысы болды. Бұл қызмет Балучистанның Кветта қаласында басталды, онда ол Калат ханы Ахмад Яр Ханмен кездесті, ол да сол полкке қосылды және олар жақын дос атанды. 1933 жылғы наурыз айында Британдық Үндістан армиясының 12-ші шекаралық полкінің 4-ші батальонына қосылды. Ол сикх әскерлеріне басшылық етуде ерекше тиімді болды, себебі ол британдық Үндістан армиясында Гурмухи тілін (сикхтердің панджаби тілі) еркін меңгерген, оқуға және жазуға қабілетті, санаулы мұсылман офицерлерінің бірі болды. Пешавардағы балалық шағынан бастап ол пашту (ана тілі), парсы, хиндко (Панджаби тілінің диалектісі, Пешавар қаласының паштун емес тұрғындары қолданады) және урду (Үнді мұсылмандарының тілі) тілдерін білді, сонымен қатар Садхерстте оқып жүргенде француз тілін де үйренді. 1930 жылдары Солтүстік-Батыс шекарасында қызмет етті және 1938 жылғы 20 қыркүйекте Пешавар маңындағы Ноушера қаласында 11-ші батальон, 12-ші шекаралық полк (Үнді аумақтық күштерінің батальоны) құрамына кірді. 1938 жылғы 16 қарашадан 1939 жылғы 8 наурызға дейін жергілікті капитан болып тағайындалды, содан кейін 1939 жылғы 27 тамызда капитандық шеніне көтерілді. 1939 жылғы 4 қыркүйекте адъютант болып тағайындалды. Батальон 1939 жылғы 4 қыркүйекте Ноушера бригадасының құрамына енді, ол 20 қыркүйекте Ноушерада толықтырылды. 1939 жылғы қыркүйек айының соңында Шығыс Бенгалиядағы Даккаға 14-ші Пенджаб полкінің 2-ші батальонын алмастыру үшін аттанды. Ол Читтагонг жоталарындағы орманды аймақтарды кеңінен аралап шықты. Батальон Шығыс Бенгалия бригадасының құрамында Даккада жаттықты және бір жыл бойы ішкі қауіпсіздік міндеттерін орындады. 1940 жылғы 16 қарашада Кветтаға көшірілді. Кветтада Балучистан округінің басшылығымен ішкі қауіпсіздік міндеттерін атқарды. 1941 жылғы 15 қыркүйекте Кветтада 12-ші шекаралық полкінің 14-ші (Суба Сархад) батальонына айналдырылды. 1941 жылғы 1 шілдедегі Лондон газетінде 11/12 FFR-де адъютант қызметі үшін Британ империясының ең жоғары орденінің әскери бөліміне мүше (MBE) атанды. Кветтадағы штаб колледжіне қатысты (4-ші соғыс курсы), 1941 жылғы 21 шілде – 4 желтоқсан. Оның сыныптастарының арасында кейін Пакистан президенті болған майор Мұхаммед Әйүп Хан да болды. Гитлердің Сталинградқа шабуылынан кейін Таяу Шығыс мұнай кен орындарына жол ашылуы мүмкін деген болжам туды, сондықтан Үндістан армиясының бөлімдері Иракқа жіберілді. Ирак пен Персиядағы Персия және Ирак күштеріндегі 2-ші дәрежелі бас штаб офицері ретіндегі еңбегі үшін 1943 жылғы 5 тамыздағы Лондон газетінде аталды.

He was commissioned a King's Commissioned Indian Officer from Sandhurst on the Unattached List, Indian Army as of 28 January 1932, he was posted for his one year regimental attachment to the 2nd battalion Royal Scots Regiment. He was the first non British Officer to be so attached. This service commenced in Quetta, Baluchistan, where he met Ahmad Yar Khan, the Khan of Kalat, who was also attached to the same Regiment and they became close friends. In March 1933 he joined the 4th battalion, 12th Frontier Force Regiment of the British Indian Army. He was particularly effective in command of Sikh troops, as he was one of the few Muslim Officers in the British Indian Army certified as fluent in speaking, reading and writing Gurmukhi, the Panjabi language of the Sikhs. From his childhood in Peshawar, he was fluent in Pashto (his mother tongue) Persian; Hindko (the dialect of Panjabi spoken by the non Pashtun residents of the City of Peshawar) and Urdu (the language of Indian Muslims), in addition to having taken French while at Sandhurst. He served on the North West Frontier in the 1930s and was posted to the 11th battalion, 12th Frontier Force Regiment (the Indian Territorial Force battalion) on 20 September 1938 at Nowshera near Peshawar. Appointed Local Captain 16 November 1938 to 8 March 1939, then received substantive promotion to Captain 27 August 1939. He was appointed Adjutant 4 September 1939. The battalion was embodied 4 September 1939 as part of the Nowshera Brigade, which was completed by 20 September, at Nowshera. It moved at the end of September 1939 to Dacca in East Bengal to relieve the 2nd battalion, 14th Punjab Regiment. There he extensively trekked through the jungles of the Chittagong Hill Tracts. The battalion trained at Dacca as part of the Eastern Bengal Brigade Area and performed internal security duties for one year. It moved to Quetta on 16 November 1940. It performed internal security duties at Quetta under the command of Baluchistan District. It was converted to an active battalion as the 14th (Suba Sarhad) Battalion, 12th Frontier Force Regiment at Quetta on 15 September 1941. He was made a Member in Military Division of The Most Excellent Order of the British Empire (MBE) for service as adjutant with 11/12th FFR in the London Gazette 1 July 1941. Attended the Staff College, Quetta (4th war course) 21 July – 4 December 1941. His classmates included, among others, Major Muhammad Ayub Khan, later to become President of Pakistan. With Hitler's attack on Stalingrad it was thought a possible breakthrough to the Middle Eastern oilfields may occur, so Indian Army units were transferred to Iraq. For his meritorious services on the staff as a General Staff Officer 2nd grade in Iraq and Persia with the Persia And Iraq Force he was mentioned in dispatches in the London Gazette on 5 August 1943.

Бірма жорығы және одан кейінгі кезең

1944 жылдың қыркүйегінде Бирмаға жіберілген ол 9-шы батальонның, 12-ші шекаралық күштің мылтықтарының, сонымен қатар «Наубара» деп аталған және қазіргі 14-ші шекаралық күш полкінің командирі болып тағайындалды. Батальон Стюарт Гривс басқарған 80-ші Үндістан жаяу әскер бригадасының құрамына кірді. Бригада генерал-майор Дуглас Дэвид Грейсидің 20-шы Үнді дивизиясының құрамында болды. 1945 жылдың ақпанында екі батальон командирі жараланғаннан кейін, ол батальон командирі болып тағайындалды және кейіннен батылдығы үшін Әскери крестпен марапатталды. Сонымен қатар, ол «Лондон Газеттеде» тағы екі рет аталды: 1945 жылдың 27 қыркүйегі және 1946 жылдың 9 мамыры. Лейтенант-полковник Хаяуд Дин 80-ші бригадада қызметін жалғастырды, 1945–1946 жылдары Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Одақтас құрлық әскерлерінің Француз Индокитайы (кейін Вьетнам) аймағында, генерал-майор Дуглас Дэвид Грейсидің басшылығымен 12-ші шекаралық күш полкінің 9-шы батальонына басшылық етті. Ол генерал Грейси таңдауымен сол операциялық аймақтағы жапон күштерінің бас қолбасшысынан капитуляциялық қылышты қабылдады. Француз күштеріне көмектесудегі ерен еңбегі мен батылдығы үшін Миан Хаяуд Дин Франция үкіметінен «Құрмет Легионы» орденінің Командор кресімен марапатталды. Уақытша полковник болып тағайындалған ол Англиядағы Латимер қаласындағы Бірлескен әскери штаб колледжіндегі соғыстан кейінгі алғашқы курсқа қатысуға таңдалды. Ол – курстағы ең жоғары дәрежелі Үндістан армиясының офицері. 1946 жылдың басында ол Пунадағы Үндістан армиясының іріктеу комиссиясының төрағасы болып қызмет етті. Содан кейін ол 1946 жылдың соңынан 1947 жылдың соңына дейін Берлиндегі Одақтас бейбітшілік комиссиясына Үндістан армиясы миссиясының орынбасары болып тағайындалды. 1947 жылдың тамызында ол Берлиннен, британдықтардың шығуымен және Пәкістанның тәуелсіздігі жарияланған кезде оралды.

Пәкістан армиясындағы мансабы

Полковник Миан Хаёуд Дин выбрал Пакистан и занял 18-е место в списке старшинства офицеров новообразованной Пакистанской армии. Британский офицер генерал-майор Роджер Юстас Ле Флеминг командовал округом Вазиристан с 1944 года по июнь 1948 года и отвечал за длительное планирование вывода регулярных войск, как индийских, так и пакистанских, после обретения Независимости 14 августа 1947 года. Документы об этой операции хранятся в Национальном армейском музее в Лондоне.

В декабре 1947 года он был повышен в звании до командующего бригадой Банну и руководил операцией «Курзон», так называемым выводом войск из племенных территорий Вазиристана, граничащих с юго-восточным Афганистаном. Он встретился со старейшинами племен и сообщил им, что он и его солдаты являются соплеменниками-мусульманами, как и сами племена, но любая стрельба по отступающим войскам будет встречена сокрушительным ответом, в соответствии с племенными обычаями мести. Племена не оказали сопротивления, и весь вывод войск был завершен мирно. Трое авторов не согласны с этим, поскольку два подразделения были засажены: в сентябре 1947 года 1/4-й полк Гуркхов покинул Вану и попал в засаду в ущелье Шахур Танги в Южном Вазиристане, где погибло пятьдесят человек. Второе подразделение – 4/5-й Пенджабский полк, потерявший восемь убитых и двадцать семь раненых в засаде. Он командовал бригадой Банну, переименованной в 102-ю бригаду, до января 1948 года. Во время Кашмирской войны 1947–1948 годов бригадир Хаёуд Дин воевал в секторе Пунч. Он возглавил небольшую группу добровольцев с мобильной артиллерией, перевозимой на мулах, и обстреливал аэродром в Пунче с окружающих холмов, пока не сделал его неработоспособным. Индийский гарнизон в городе готовился сдаться ему, когда вступило в силу общее прекращение огня во всем Кашмире. За свою храбрость и успешное командование операциями он был рекомендован генералом сэром Дугласом Грейси к ордену «За выдающиеся заслуги», второй по значимости награде Великобритании после «Викторианского креста». В результате он был награжден «Хилаль-и-Джурат», второй по значимости наградой Пакистана за храбрость. Затем в конце 1948 года он был направлен в Лондон в качестве первого военного советника при Высоком комиссаре Пакистана в Соединенном Королевстве. В начале 1950 года, после повышения в звании до генерал-майора, он вернулся в Главный штаб и был назначен первым офицером, не являющимся британцем, командовать 7-й (Золотой стрелой) дивизией в качестве ее командующего в Равалпинди. Когда разворачивался заговор в Равалпинди в 1951 году, он лично арестовал генерал-майора Акбара Хана, начальника Генерального штаба и лидера заговора. В 1952 году он посещал Имперский оборонный колледж в Лондоне, и после успешного окончания курса генерал-майор Миан Хаёуд Дин был назначен начальником Генерального штаба Пакистанской армии. Его глубокий интерес к истории и археологии отражался в его уникальной коллекции исторических книг и рукописей. Его военные труды до сих пор являются частью учебной программы Пакистанской военной академии. Он является автором книги «Сто славных лет», написанной им к столетию полка Frontier Force Regiment. Он также писал статьи об исторических фортах Атток и Рохтас, последний из которых в настоящее время упоминается на веб-сайте Википедии о форте Рохтас в Пакистане. В 1954 году экспедиция Каракorum Кембриджского альпинистского клуба прибыла в Пакистан для восхождения на не покоренный пик Ракапоши. Генерал-майор Хаёуд Дин был приглашен присоединиться к этой экспедиции. В состав этой сильной экспедиции вошли австрийцы Андерл Хекмайр и Маттиас Ребич, англичанин Джордж Бэнд и женевец доктор Альфред Тиссиер. Альпинисты попытались подняться по юго-западному шпору Ракапоши, который соединяется с юго-западным гребнем у головы монаха. Базовый лагерь был разбит у ледника Кунти. Экспедиция поднялась на высоту 6340 м / 20 800 футов, но плохая погода и нехватка времени вынудили ее вернуться в базовый лагерь. Современный фильм об экспедиции находится в общественном достоянии.

Promoted to command the Bannu Brigade in December 1947, he oversaw Operation Curzon, the name given to the withdrawal of troops from the Tribal Areas in Waziristan, bordering South Eastern Afghanistan. He met with tribal elders and informed them that while he and his soldiers were fellow Muslims and largely Pashtuns, as were the tribesmen, any firing on the withdrawing troops would be countered with a crushing response, in keeping with tribal customs of revenge. The tribes offered no resistance and the entire withdrawal was completed peacefully. Three authors disagree as two units were ambushed: in September 1947 1/4th Gurkha Rifles left Wana and were ambushed in the Shahur Tangi defile, in South Waziristan – they had fifty casualties. The second unit was the 4/5th Punjabis who lost eight dead and twenty seven wounded in an ambush. He commanded the Bannu Brigade, renamed 102 Brigade, until January 1948. During the 1947–1948 Kashmir war, Brigadier Hayaud Din fought in the Poonch sector. He led a small group of volunteers, with mobile artillery transported by mules, shelling the airfield at Poonch from the surrounding hills to the point of rendering it unusable. Indian Army garrison forces in the town were preparing to surrender to him when a general cease fire in all of Kashmir came into effect. For his bravery and successful command of operations, he was recommended by General Sir Douglas Gracey for the equivalent of the British Distinguished Service Order, its 2nd highest gallantry award after the Victoria Cross. As a result, he was awarded the Hilal i Jurat, Pakistan's second highest gallantry award. He was then posted to London in late 1948 as the first military advisor to the Pakistan High Commission in the United Kingdom. In early 1950, on promotion to major general, he returned to general headquarters and was appointed as the first non British officer to command 7th (Golden Arrow) Division as its General Officer Commanding at Rawalpindi. When the Rawalpindi Conspiracy 1951 was unfolding, he personally arrested Major General Akbar Khan DSO, then Chief of General Staff and ring leader of the conspiracy. In 1952 he attended the Imperial Defence College, London, and on the successful completion of this course, Major General Mian Hayaud Din was appointed the Chief of General Staff of the Pakistan Army. His deep interest in history and archaeology was reflected in his unique collection of historical books and manuscripts. His military writings are still part of the curriculum taught at the Pakistan Military Academy. He was the author of "One Hundred Glorious Years", a book he wrote for the Centenary Celebrations of the Frontier Force Regiment. He also wrote articles on the historic forts at Attock and Rohtas, the latter is currently referred to on the Wikipedia website for Rohtas Fort, Pakistan. In 1954, the Cambridge University Mountaineering Club's Karakoram expedition arrived in Pakistan to scale the unclimbed peak, Rakaposhi. Major General Hayaud Din was invited to join this expedition. Members of this strong expedition included the Austrians Anderl Heckmair and Matthias Rebitsch, the Englishman George Band and the Genevan Dr. Alfred Tissières. The climbing party tried the south west spur of Rakaposhi which connects with the south west ridge at the Monk's Head. Base camp was set up at the Kunti glacier. The expedition went up to 6,340m/20,800 ft but bad weather and shortage of time forced it to return to the base camp. A contemporary film of the expedition is in the public domain

В июле 1955 года генерал-майор Миан Хаёуд Дин был направлен в Вашингтон в качестве начальника Пакистанской военной миссии. Здесь он был тесно вовлечен во все аспекты программы USMAAG. Его тесная личная дружба с председателем Объединенного комитета начальников штабов генералом Натаном Твинингом, начальником штаба ВВС генералом Томасом Уайтом, начальником штаба армии США генералом Эрлом Уилером и другими, а также его отличные отношения со старшими гражданскими членами Департамента обороны администрации Эйзенхауэра привели к тому, что его имя было внесено в протокол Конгресса сенатором Стромом Термондом. Например, в 1958 году, когда США рассматривали возможность предоставления сверхзвуковых самолетов для усиления истребителей North American F-86 Sabrejet, ранее предоставленных Пакистанским военно-воздушным флотом (PAF), первоначально планировалось предоставить 100 самолетов North American F-100 Super Sabre, которые можно было использовать как для наземной атаки, так и для перехвата, способных развивать скорость до 1 Маха. Он убедил правительство США поставить меньшее количество самолетов Lockheed F-104 Starfighter. Хотя этот самолет был предназначен в первую очередь для перехвата высотных бомбардировщиков на скоростях 2 Маха и, следовательно, был более полезен в поддержании военного союза Пакистана с Западом в случае конфликта с СССР, он также имел дополнительное преимущество в виде мощного психологического сдерживающего фактора в более локализованном сценарии конфликта. США предоставили 10 одноместных версий F104A и 2 двухместных учебных F104B. Командиром этого нового подразделения был эскадрилья-лидер Миан Садруддин, который впоследствии стал заместителем начальника штаба ВВС и вице-маршалом авиации. Его штурманом и вторым по командованию был летный лейтенант Джамал Ахмад Хан, который впоследствии стал маршалом авиации и главнокомандующим ВВС. Оба этих офицера были выдающимися в своих летных и командных навыках, представляя собой уникальное сочетание, достигнутое пакистанским военным истеблишментом с 1950-х годов, сочетая британскую организационную и командную культуру с интенсивной подготовкой и превосходными технологиями США. Покинув Вашингтон в сентябре 1960 года в качестве декана корпуса военных атташе, он был награжден орденом «За заслуги» администрацией Эйзенхауэра. Это высшая награда, которую правительство США может вручить иностранному военному офицеру, и она была вручена всего около 600 человек, включая генерала Джорджа Паттона, Оди Мерфи, Чан Кайши и Дина Раска. Его награды за храбрость/службу, а также три упоминания в депешах сделали его самым награжденным офицером Пакистанской армии и единственным офицером, когда-либо награжденным правительствами Великобритании, Франции, Пакистана и США. Он закончил действительную службу в Пакистанской армии после 28 лет службы в звании генерал-майора и вышел в отставку в декабре 1960 года.

In July 1955 Major General Mian Hayaud Din was posted to Washington DC as Chief of the Pakistan Military Mission. Here he was closely involved in all aspects of the USMAAG Program. His close personal friendships with General Nathan Twining, Chairman of the Joint Chiefs of Staff; General Thomas White, USAF Chief of Staff; General Earle Wheeler, US Army Chief of Staff, among others, and his excellent relationships with senior civilian members of the Eisenhower Administration's Department of Defence resulted in his being read into the Congressional Record by Senator Strom Thurmond. For example, in 1958 when the US was considering providing supersonic aircraft to augment the North American F 86 Sabrejet fighters previously provided to the Pakistan Air Force (PAF), it initially intended to provide 100 North American F 100 SuperSabre jets, which could be used in both ground attack and interception, capable of speeds up to Mach 1. He prevailed upon the US Government to supply a smaller number of the Lockheed F 104 Starfighter instead. While this aircraft was primarily intended for high altitude bomber interception at speeds of Mach 2 and, therefore, more useful in serving Pakistan's military alliance with the West in a possible conflict with the USSR, it had the additional benefit of being a potent psychological deterrent in a more localised conflict scenario. The US provided 10 F104 A single seater versions of these and 2 F104 B twin seat trainers. The Commanding Officer of this new squadron was Squadron Leader Mian Sadruddin, who went on to become an Air Vice Marshal and PAF Deputy Chief of Staff. His wingman and 2nd in command was Flight Lt. Jamal Ahmad Khan, who went on to become an Air Chief Marshal and PAF Commander in Chief. Both these officers were outstanding in their flying and command skills, representing the unique combination achieved by the Pakistan military establishment from the 1950s onwards, combining British organizational and command culture with the intensive training and superb technology of the US. Upon his departure from Washington in September 1960 as Dean of the Corps of Military Attaches, he was awarded the Legion of Merit by the Eisenhower Administration. This is the highest decoration that can be bestowed by the US Government upon a foreign military officer and has only been awarded to about 600 persons, including General George Patton; Audie Murphy; Chiang Kai shek and Dean Rusk. His gallantry/service decorations, plus three Mentions in Despatches, made him the most highly decorated officer of the Pakistan Army, and the only Officer ever to have been decorated by the Governments of Britain; France; Pakistan and the USA. He ended active service in the Pakistan Army upon completing 28 years of service, in the rank of Major General, and retired in December 1960.

Мемлекеттік қызмет

Пәкістан армиясынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол азаматтық лауазымда Отын, электр энергиясы және табиғи ресурстар министрлігінде Бас директор (Минералдық ресурстар бюросы) болып тағайындалды. Бұл салаға жауапты министр – Зұлфиқар Әли Бхутто, болашақтағы Сыртқы істер министрі, Президент, Азаматтық әскери жағдай режимін басқарушы және Пәкістан Премьер-министрі. 1961 жылғы қазан айында ол Суй газ кендерінде Екінші дүниежүзілік соғысында Бірмада бірге қызмет еткен, сол жерде басшы қызметін атқарған Үндістан армиясының әріптесін көру үшін сапар шекті. Оның үнді армиясындағы әріптесінің әйелі, Сильвия Мэтисон археолог болды, ол өзінің "Қазуға уақыт" атты кітабының бір данасын оған сыйға берді. Суйде болған кезде ол кейіннен Наваб Акбар Хан Бугтимен танысып, дос болады, ол оның келесі кітабында – «Балучистанның жолбарыстары» – маңызды рөл атқарады. Ол бұл кітапты генерал «Гунга» Хаяуд Динге арнады, өйткені ол Сильвия Мэтисон және оның күйеуі сияқты ең жақын достарына осы есіммен танымал болған. 1962 жылы ол Пәкістанның Мұнай және газды дамыту корпорациясының (OGDC) құрылтайшы басқарушы директоры болып тағайындалды. Корпорацияның мақсаты мұнай және газ кен орындарын іздеу және игеру болды. Оның басшылығымен Шығыс Пәкістан, қазіргі Бангладеш жағалауында өте ірі газ кен орны табылды. Викар ун Ниса Куадридің «Дон» журналының 1998 жылғы 11 қаңтардағы санында жарияланған «OGDC естеліктері» атты мақаласы оның басшылығын және қиын жағдайларда ресейліктер мен пакистандықтардың бірлесіп, табысты жұмыс істеген ұйымды құруын куәландырады.

Өлім

1965 жылы 1 мамырда ол Ұлттық баспасөз тресінің (ҰБТ) төрағасы болып тағайындалғаннан кейін ОГДК басшылығынан бас тартты. Бұл лауазымға Пәкістан Федералды үкіметіндегі министрлік дәрежесі де кірді. Ол 1965 жылы 20 мамырда таңертеңгі қараңғыда Қайырға қонғанда Пәкістан Халықаралық әуе компаниясының PK 705 рейсімен Каирге ұшып бара жатқан пакистандық журналистер мен туризм/саяхат саласының өкілдерінен құралған делегацияны басқарып барады. Ұшақ апатқа ұшырады. 119 жолаушы мен экипаж мүшесінің арасында тек 6 адам ғана аман қалды. Апаттан қаза тапқандардың, соның ішінде генерал-майор Миан Хаяуд Диннің мәйіті Каирдегі арнайы зиратқа жерленді.