Кіріспе
Торонто қаласының жергілікті өкіметі – Торонто қаласы ретінде тіркелген Торонтоның қалалық өкіметі, Канаданың Онтарио провинциясындағы Торонто қаласын басқаруға жауапты жергілікті билік. Оның құрылымы мен өкілеттіктері Торонто қаласының заңында белгіленген. Торонто қаласының өкілеттіктерін оның заң шығару органы – Торонто қалалық кеңесі жүзеге асырады, ол 25 мүшеден және қала әкімінен тұрады. Кеңес қалалық заңнаманы (ережелерді) қабылдайды, шығындарды бекітеді және қала мен оның мекемелері ұсынатын қызметтерге тікелей бақылау жасайды. Торонто қаласының әкімі бас атқарушы лауазымдағы тұлға және кеңестің төрағасы болып табылады. Қалалық өкіметтің күнделікті жұмысын қалалық басқарушы басқарады, ол мемлекеттік қызметкер және Торонто мемлекеттік қызметінің басшысы – қала әкімі мен кеңестің басшылығымен. Өкіметтің тікелей жұмысында 38 000-нан астам мемлекеттік қызметкер жұмыс істейді.
The municipal government of Toronto (incorporated as the City of Toronto) is the local government responsible for administering the city of Toronto in the Canadian province of Ontario. Its structure and powers are set out in the City of Toronto Act. The powers of the City of Toronto are exercised by its legislative body, known as Toronto City Council, which is composed of 25 members and the mayor. The council passes municipal legislation (called by laws), approves spending, and has direct responsibility for the oversight of services delivered by the city and its agencies. The mayor of Toronto serves as the chief executive officer and head of council. The day to day operation of the municipal government is managed by the city manager who is a public servant and head of the Toronto Public Service – under the direction of the mayor and the council. The government employs over 38,000 public servants directly,
Қаржы
Торонто қаласы Солтүстік Америкадағы бесінші ірі муниципалитет болып табылады. Оның екі бюджеті бар: операциялық бюджет, ол бағдарламаларды, қызметтерді және басқаруды жүзеге асыруға кеткен шығындарды қамтиды; және капиталдық бюджет, ол инфрақұрылымды салу және күтіп ұстауға кеткен шығындарды қамтиды. Қаланың 2019–2028 жылдарға арналған капиталдық бюджеті мен жоспары Торонто қаласының заңына сәйкес, Торонто үкіметі жылдық операциялық бюджеті бойынша тапшылыққа жол бере алмайды. Қаланың кірісінің 33% мүлік салығынан, 6% жер салымынан, Канада федералды үкіметі мен Онтарио провинциялық үкіметінен түсетін субсидиялардан және қалған бөлігі басқа кірістер мен пайдаланушы төлемдерінен құралады. Қаланың Standard & Poor's агенттігінен AA кредиттік рейтингі және Moody's агенттігінен Aa1 кредиттік рейтингі бар. 2016 жылдың соңында Торонтоның қарызы 3,9 миллиард долларды құрады. Капиталдық шығындардың 39% қарыз есебінен қаржыландырылады. Бұл лауазымға тікелей сайланған алғашқы мэр Адам Уилсон 1859 жылы сайланды. 1955 жылға дейін мэр мен кеңестің өкілеттік мерзімі бір жылды құрады; содан кейін ол екі және үш жыл аралығында өзгеріп, 2006 жылдан бастап төрт жылдық мерзімге бекітілді. (Торонтоның муниципалдық сайлауларының тізімін қараңыз.) Қалалық әкімдік өз қызметін қаржыландыру үшін мүлік салығын жинайды. 1850 жылы Торонтода табыс салығын салу да басталды. Торонто 1936 жылға дейін жеке табыс салығын, ал 1944 жылға дейін корпоративтік табыс салығын қабылдады. 1914 жылға дейін Торонто көршілес муниципалитеттерді, мысалы Паркдейл және Ситон Виллидж сияқты елді мекендерді қосып өсті. 1914 жылдан кейін Торонто шекаралас муниципалитеттерді аннексиялауды тоқтатты, бірақ кейбір муниципалитеттер өсуге байланысты оны сұрады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Торонтоны қала маңындағы ауылдар мен қалалар қоршап алды. 1954 жылы Торонтоның метрополитені (көбінесе «Метро» деп аталады) құрылғаннан кейін құқықтық құрылым өзгерді. Бұл жаңа аймақтық үкімет, Торонтоны және Шығыс Йорк, Этобикок, Форест Хилл, Лисайд, Лонг Бранч, Мимико, Нью-Торонто, Солтүстік Йорк, Скарборо, Суонси, Уэстон және Йорк сияқты кішігірім қауымдастықтарды қамтыды. Онтарио үкіметі оны қала маңындағы өсімді қолдау үшін құрды. Бұл жаңа муниципалитет капиталдық жобалар үшін өздігінен ақша жинай алды және Торонтоны қоса алғанда, барлық муниципалитеттерден салық алды, бұл Торонтоның салық базасы енді қала маңындағы өсімді қолдау үшін қолжетімді болды дегенді білдірді. Жаңа аймақтық үкімет автомобиль жолдары, су жүйелері және қоғамдық көлікті салды, ал он үш қалашық, ауыл, қала және қала өз тұрғындарына кейбір жергілікті қызметтерді ұсынуды жалғастырды. Жаңа инфрақұрылымды жыл сайынғы күтіп ұстауды басқару үшін жаңа аймақтық үкімет жергілікті муниципалитеттер жинайтын өзінің мүлік салығын енгізді. 1967 жылдың 1 қаңтарында бірнеше шағын муниципалитеттер үлкендерімен біріктіріліп, олардың саны алтыға дейін азайтылды. Форест Хилл және Суонси Торонтоның бөлігіне айналды; Лонг Бранч, Мимико және Нью-Торонто Этобикокке қосылды; Уэстон Йоркпен бірікті, ал Лисайд Шығыс Йоркпен бірікті. Бұл жағдай 1998 жылға дейін сақталды. Метро муниципалитеттерінің референдумы кеңінен қарсылық көрсеткенмен, Онтарио үкіметі Метро Торонто федерациясын таратып жіберген 1996 жылғы Торонто қаласының заңын қабылдады. 1997 жылы Метро муниципалитеттері провинциялық сенімділікке берілді. 1998 жылдың 1 қаңтарында Метро және оның құрамына кіретін муниципалитеттер таратылды, олардың орнына бұрынғы Торонто қаласының мұрагері болған Торонтоның бір деңгейлі «мегаполисі» құрылды. Солтүстік Йорктың бірігуге дейін ұзақ жылдар бойы мэр болған Мел Ластман жаңа мегаполистің бірінші мэрі (62-ші жалпы) болды. Жаңа қалалық заңдар жазылып, қабылданатын уақытқа дейін жеке муниципалитеттердің ескі заңдары сақталды. Содан бері жаңа қалалық заңдар қабылданды, бірақ көптеген жеке айырмашылықтар сақталды және олар тек заңдар қолданылатын аудандарға ғана қатысты, мысалы, қысқы тротуарларды тазарту және қоқыс жинау. Жаңа корпорация әртүрлі мақсаттар үшін әртүрлі муниципалитеттердің қолданыстағы қалалық әкімдіктерін сақтады. Йорк қаласының азаматтық орталығы сот кеңсесіне айналды. 1965 жылғы Торонто қаласының ғимараты жаңа мегаполистің қалалық әкімдігіне айналды, ал Метроның «қалалық әкімдігі» муниципалдық кеңсе ретінде пайдаланылды. Этобикок-Йорк, Солтүстік Йорк және Скарбороу қалалық кеңестері өздерінің бұрынғы муниципалдық ғимараттарында жиналады. 2018 жылы, сол жылғы провинциялық сайлаудан аз уақыт бұрын, Онтарио үкіметі Дуг Фордтың бастамасымен «Жергілікті үкіметті жақсарту туралы» заңды қабылдады, ол Торонто қалалық кеңесінің саны мен өкілдігін қайта анықтады. Кеңесшілердің саны 25-ке дейін азайтылды және кеңес округтері провинциялық сайлау округтерімен сәйкестендірілді. Бұл заң сайлау науқаны кезінде қабылданып, әлеуетті үміткерлерден көптеген сот процестеріне және заңның конституциялықтығын Онтарио соттарына жолдауға себеп болды. Оның конституциялықтығы расталды және кеңесшілердің азайтылған саны сайланды. 2022 жылы Форд үкіметі «Күшті мэрлер, үй салу туралы» заңды қабылдады, ол Торонто мэрінің өкілеттіктерін қайта анықтады. Заңға сәйкес, мэр қалалық кеңестің 66 проценттен аз дауыспен қабылданған шешімін жоққа шығара алады. Торонтодағы тұрғын үй қорын арттыруға арналған заң ретінде ұсынылған бұл заң демократияға қарсы деп сынға ұшырады. Сол кездегі мэр Джон Тори заңды қолдады және консенсус бойынша әрекет етуді жалғастыруға уәде берді.
Under the City of Toronto Act, the Toronto government cannot run a deficit for its annual operating budget. The city's revenues include 33% from property tax, 6% from the land transfer tax, subsidies from the Canadian federal government and the Ontario provincial government, and the rest from other revenues and user fees. The city has an AA credit rating from Standard & Poor's, and an Aa1 credit rating from Moody's. Toronto's debt stood at $3.9billion at the end of 2016. Capital expenditures are 39% funded from debt. The first mayor directly elected to the post was Adam Wilson, elected in 1859. Through 1955 the term of office for the mayor and the council was one year; it then varied between two and three years until a four year term was adopted starting in 2006. (See List of Toronto municipal elections.) To finance operations, the municipality levied property taxes. In 1850, Toronto also started levying income taxes. Toronto levied personal income taxes until 1936, and corporate income taxes until 1944. Until 1914, Toronto grew by annexing neighbouring municipalities such as Parkdale and Seaton Village. After 1914, Toronto stopped annexing bordering municipalities, although some municipalities overwhelmed by growth requested it. After World War II, an extensive group of suburban villages and townships surrounded Toronto. Change to the legal structure came in 1954, with the creation of the Municipality of Metropolitan Toronto (known more popularly as "Metro") in 1954. This new regional government, which encompassed Toronto and the smaller communities of East York, Etobicoke, Forest Hill, Leaside, Long Branch, Mimico, New Toronto, North York, Scarborough, Swansea, Weston and York, was created by the Government of Ontario to support suburban growth. This new municipality could borrow money on its own for capital projects and it received taxes from all municipalities including Toronto, which meant that the Toronto tax base was now available to support the suburban growth. The new regional government built highways, water systems and public transit, while the thirteen townships, villages, towns, and cities continued to provide some local services to their residents. To manage the yearly upkeep of the new infrastructure, the new regional government levied its own property tax, collected by the local municipalities. On January 1, 1967, several of the smaller municipalities were amalgamated with larger ones, reducing their number to six. Forest Hill and Swansea became part of Toronto; Long Branch, Mimico, and New Toronto joined Etobicoke; Weston merged with York, and Leaside amalgamated with East York. This arrangement lasted until 1998. Although a referendum of the Metro municipalities showed broad opposition, the Ontario government passed the City of Toronto Act, 1996, which spelled the demise of the Metro Toronto federation. During 1997, the municipalities of Metro were placed under provincial trusteeship. On January 1, 1998, Metro and its constituent municipalities were dissolved, replaced by the single tier "megacity" of Toronto, which is the successor of the previous City of Toronto. Mel Lastman, the long time mayor of North York before the amalgamation, became the first mayor (62nd overall) of the new megacity. Existing by laws of the individual municipalities were retained until new citywide by laws could be written and enacted. New citywide by laws have since been enacted, although many of the individual differences were continued, applying only to the districts where the by laws applied, such as winter sidewalk clearing and garbage pickup. The existing city halls of the various municipalities were retained by the new corporation for various purposes. The City of York's civic centre became a court office. The existing 1965 City Hall of Toronto became the city hall of the new megacity, while Metro Hall, the "city hall" of the Metro government, is used as municipal office space. The community councils of Etobicoke–York, North York and Scarborough meet in their respective pre existing municipal buildings. In 2018, just before that year's provincial election, the Ontario government of Doug Ford passed the Better Local Government Act, which redefined the number and representation of Toronto City Council. The number of councillors was reduced to 25, and council districts were defined that matched provincial electoral districts. The passage took place during the ongoing election campaign and spurred a number of lawsuits by potential candidates and a referral to the Ontario courts of the act's constitutionality. Its constitutionality was upheld and the reduced number of councillors was elected. In 2022, the Ford government passed the Strong Mayors, Building Homes Act, which redefined the powers of the mayor of Toronto. Under the act, the mayor could overrule a motion of City Council that had less than a 66 percent plurality. Ostensibly introduced to allow the passage of bylaws that would increase the supply of housing in Toronto, the act received considerable criticism as anti democratic. The mayor at the time, John Tory, supported the law and pledged to continue to act by consensus.