Кіріспе
Американдық суретші Дон Эдди (1944 жылы туған) – заманауи реалистік суретші. Ол 1970 жылдар шамасында американдық өнерде танымал болды, оның жұмыстарының жоғары дәрежедегі шынайылығы мен фотосуретті материалдық ресурс ретінде пайдалануына байланысты сыншылар мен галерея иелері оны және оның әріптестерін фотореалист немесе гиперреалист деп атады. Дональд Куспит (сондай-ақ Эддидің өзі) сияқты сыншылар оның суреттерінің көзге көрінетін жақтарына тым көңіл бөлген, ал оның нақты социологиялық және тұжырымдамалық негіздерін, абстракциямен диалектикалық байланысын, қабылдау және болмыстың метафизикалық зерттеулерін назардан тыс қалдырғандықтан мұндай жапсырмаларға қарсы болды. Куспит былай деп жазды: "Эдди – бір түрі алхимик, [оның] өнері күнәліні қасиеттіге айналдырады – күнделікті өмірдің қарапайым нәрселерін трансценденталды етеді, осылайша олар қасиетті жұмбақтар сияқты көрінеді". Эдди әртүрлі бейнелерді әртүрлі формальды және концептуалды тұрғыдан қарастыратын циклдар бойынша жұмыс істеді, 1970 жылдары автомобиль бөліктері мен дүкен терезелерінің егжей-тегжейлі суреттерінен бастап, 1980 жылдары назарды аударуға тырысатын табиғат көріністері мен бейнелі композицияларға дейін, ал кейінгі жылдары құпияға толы көп бөлімді суреттерге дейін өтті.
Don Eddy (born 1944) is a contemporary representational painter. He gained recognition in American art around 1970 amid a group of artists that critics and dealers identified as Photorealists or Hyperrealists, based on their work's high degree of verisimilitude and use of photography as a resource material. Critics such as Donald Kuspit (as well as Eddy himself) have resisted such labels as superficially focused on obvious aspects of his painting while ignoring its specific sociological and conceptual bases, dialectical relationship to abstraction, and metaphysical investigations into perception and being; Kuspit wrote: "Eddy is a kind of an alchemist [his] art transmutes the profane into the sacred—transcendentalizes the base things of everyday reality so that they seem like sacred mysteries." Eddy has worked in cycles, which treat various imagery from different formal and conceptual viewpoints, moving from detailed, formal images of automobile sections and storefront window displays in the 1970s to perceptually challenging mash ups of still lifes and figurative/landscapes scenes in the 1980s to mysterious multi panel paintings in his latter career.
Ерте өмір және мансап
Эдди 1944 жылы Калифорния штатының Лонг-Бич қаласында дүниеге келген. Оқушы шағында әкесінің автокөлік жөндеу шеберханасында әр түрлі суреттер салып жұмыс істеді, бұл тәжірибе оны Оңтүстік Калифорнияның автомобиль мәдениетімен, аэрографты сурет салу құралы ретінде пайдаланумен және жұмысшы табының қолөнерге деген құрметімен таныстырды – бұл факторлардың бәрі оның кейінгі өнеріне әсер етті. Гавайи университетінде өнер тарихы және бейнелеу өнері салаларын оқыды (BFA, 1967; MFA, 1969), сонымен қатар туристік агенттік үшін фотограф болып жұмыс істеді. Ол "Шарп Фокус Реализмі" (Сидней Джанис галереясы) және Documenta 5 (1972), "Калифорниялық реалист суретшілер" (Санта-Барбара өнер мұражайы, 1973) және "Америкалық гиперреализм, Еуропалық реализм" (Ұлттық қазіргі заманғы өнер орталығы, 1974) сияқты көрмелер арқылы алғашқы кең танылуын алды. 1970-ші жылдардың басында Нью-Йоркке көшіп келгеннен кейін, ол Уитни мұражайында және Сан-Антонио өнер мұражайында маңызды көрмелерге қатысты, сонымен қатар Нью-Йорк дилері Нэнси Хоффманмен ұзақ мерзімді қарым-қатынас орнатты, оның галереясы 1974 жылдан 2020 жылға дейін оның жеке көрмелерін ұйымдастырды.
Процесс
Эдди өзінің мансабының басында дамытқан жүйелі, шамадан тыс мұқият процесті қолданады, ол өзінің "көңілдік бұзылысқа" ұқсас темпераментін пайдаланады. Ол көптеген фотосуреттерге түсіріп, мүмкіндігінше толыққанды визуалды ақпаратты жазады. "Басты суретті" таңдағаннан кейін, ол оны холстқа проекциялап, композициясын жоспарлайды. Содан кейін ол әртүрлі тонмен (1/16") қабаттасқан аэрограф шеңберлерінің үш тізбесін жасайды: біріншісі, фталоцианин жасылы, егжей-тегжейлі сурет ақпаратын және тондық құрылымды қамтамасыз етеді; күйдірілген сиена қабаты жылы және салқын аймақтарды ажыратады және қараңғы түстерді күшейтеді; ал диоксазин қызғылт қабаты жылы мен салқын тонды одан әрі нақтылайды. Соңғы кезеңде ол суретке түсірілген нақты нысандарға емес, сурет салудың түстік құрылымына сүйене отырып, сол әдіспен (көбінесе 15–25 қабат) жергілікті түстердің толық спектрін аэрографиялайды. Ол нәтижені алыстан өте реалистік суреттерге айналатын шағын, абстрактілі шеңберлер сияқты бір түрінің иллюзиясы деп сипаттады. Алғашқы жұмыстары хром мен жылтыр бояудың шағылысу мүмкіндіктерін үлкен, бейтарап, өте егжей-тегжейлі суреттерде, тығыз орналасқан бамперлер, фаралар, радиатор торы, дөңгелектер мен автомобильдердің корпустарында бейнеледі, сыншылардың пікірінше, бұл қарапайым нәрселерді жанды, түсініксіз нысандарға және функциядан асып түсетін ойға шолу объектілеріне айналдырды (мысалы, "Бампер бөлімі XIII" немесе "Ford—H & W", екеуі де 1970 жылғы). Таныс формалардың, қатаң жиекті пішіндердің, жарық пен қала пейзажының қақтығысы өнер тарихшысы Альвин Мартиннің айтуынша, "кубистік теорияның өте шынайы бейімделуіне" әкелді. Бұл оқиға кеңістік пен бейнелерді дерлік танылмайтын абстрактілі үлгілерге дейін азайтқан, таң қалдыратын оптикалық ойын мен күрделілікке әкелді (мысалы, "Silverware V for S", 1977; "G I", 1978).
Жинақтар
Эддидің туындылары көптеген мұражайлардың қорында сақталады, оның ішінде Метрополитен өнер мұражайы, Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы және Уитни мұражайы, Богота қаласының қазіргі заманғы өнер мұражайы, Кливленд өнер мұражайы, Гонолулу қаласындағы Қазіргі заманғы музей, Израиль мұражайы, Францияның Модерн және қазіргі заманғы өнер мұражайы (MAMC), Сент-Луис өнер мұражайы, Сан-Антонио өнер мұражайы және Утрехт мұражайы (Нидерланды).