Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ валюталық мектебі – 1840 және 1850 жылдары қызмет еткен британдық экономистер тобы. Олар банкноттардың артық шығарылуы баға инфляциясының басты себебі екенін айтты. Олардың ойынша, айналымды шектеу үшін жаңа банкноттарды шығарушылар алтынның сомасына тең резервтік қорын ұстауы тиіс. Бұл концепция айырбастау мүмкіндігі және валюта принципі деп те белгілі болды. Олар бағалардың көбінесе айналымдағы валюта көлеміне байланысты екенін, бірақ депозиттердің де бағаға әсер ететінін мойындады. Сондықтан бағаны реттеу арқылы банктер алтынның шығынын шектей алады. Британ үкіметі Англия банкі шығарған банкноттардың айырбастауын тоқтата тұруға банктерге рұқсат беру арқылы бұл мәселеге араласты. Ол, өз кезегінде, "кән кез келген тауардың табиғи құны өндіріс құнымен анықталады" деген қағиданы дамытқан Еңбек құны теориясын дамытуға көмектесті.
The British Currency School was a group of British economists, active in the 1840s and 1850s, who argued that the excessive issuing of banknotes was a major cause of price inflation. They believed that, in order to restrict circulation, issuers of new banknotes should be required to hold an equivalent value of gold as a reserve. This concept was also known as convertibility and the currency principle. They argued that prices were mostly based on quantity of currency in circulation, but did acknowledge that prices were also affected by deposits. Therefore, by controlling prices banks could limit outflow of gold. The British government intervened by allowing banks to suspend convertibility of the notes issued by the Bank of England. He, in turn, helped develop the Labor theory of Value which states "any commodity's natural value is determined by cost of production".
Эволюция
Наполеон соғысынан кейін 1844 жылғы Банк жарғысы заңы қабылданды. Бұл заң тек Англия банкіне ғана ақша басып шығаруға рұқсат берді және барлық банктерден белгілі бір мөлшерде резерв және валюта сақтауды талап етті. Бірақ, маңыздысы, Англия банкі жаңа банкноттарды тек қосымша алтын қорымен қамтамасыз етілген жағдайда ғана басып шығаруға құқылы болды. Бұл акт Роберт Пильдің консервативтік үкіметі тұсында қабылданды. Бұл мектептің басшысы британдық саясаткер және банкир Сэмюэл Джонс Лойд, Оверстоун бароны болды. Елу жылдан астам уақыт өткен соң оның осы талқыптағы рөлін заңға қарсы болған Генри Мюлен талдап, сынады.
Following the Napoleonic War, the Bank Charter Act of 1844 was passed. This Act allowed only the Bank of England to print money and required all banks to hold a specific amount of reserve and currency. However, crucially, the Bank of England was only allowed to print new banknotes to the extent that they were backed by additional gold reserves. This act was passed under the Conservative government of Robert Peel. The leading figure of the school was Samuel Jones Loyd, Baron Overstone, the British politician and banker. More than fifty years later his role in the debate was analyzed and criticized by Henry Meulen, an opponent of the Act.
Салдары
Валюталық мектепке британдық банктік мектеп өкілдері қарсы шықты, олар валюта шығару банк салымдарының иелері алтынға ноталарын қайтаруға деген табиғи ниетімен шектелуі мүмкін екенін, ал валюталық мектеп саясаты қаржылық дағдарыстарға алып келеді деп сарқырамады. 1844 жылғы Банк жарғысы заңынан кейінгі жылдары Банктік акт үш рет ауыр қаржылық дағдарыстардан кейін тоқтатылды, бұл банктік мектептің пікірін қолдады, бірақ бәрібір валюталық мектеп саясаты басым болды, алайда XIX ғасырдың соңғы тоқсанында Англия банкі банктік мектептің пайыздық саясатын қолдану арқылы айырбастау мүмкіндігі көбінесе сақталды.
The Currency School was opposed by members of the British Banking School, who argued that currency issue could be naturally restricted by the desire of bank depositors to redeem their notes for gold and that Currency School policy would result in financial crises. In the years following the Bank Charter Act of 1844, the Banking Act was suspended three times following serious financial crises, favoring the Banking School argument, but nonetheless the Currency School policy prevailed but convertibility was mostly maintained in the last quarter of the nineteenth century by the use of Banking School interest rate policy by the Bank of England.