Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Чарльз Эдвард Уэбб Джонс, (25 қыркүйек 1936 - 14 мамыр 2007) - Ұлыбритания армиясының жоғары шенді офицері. Ол генерал-квартирмейстер және Солтүстік Атлант келісім ұйымындағы (НАТО) Ұлыбританияның әскери өкілі қызметін атқарды. 1995 жылы армиядан зейнетке шығып, Ұлыбритания парламенті Лордтар палатасында Қара таяқтың (немесе қара таяқтың) күзетшісі болды, ол 2001 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті.
Sir Charles Edward Webb Jones, (25 September 1936 – 14 May 2007) was a senior officer in the British Army. He served as Quartermaster General and as Britain's military representative to the North Atlantic Treaty Organisation (NATO). He retired from the Army in 1995 to become Gentleman Usher of the Black Rod (or simply Black Rod) in the British Parliament's House of Lords, serving in that office until 2001.
Ерте өмір және білім
Джонс Чеширдегі Альтринчем қаласында дүниеге келген. Оның әкесі генерал сэр Чарльз Фиббс Джонс болды. Ерекшелігі, ол және оның әкесі 20-шы ғасырда Армия кеңесінің мүшелері болған жалғыз әке мен бала еді. Ол Эннискиллендегі Портора корольдік мектебінде оқыды. Кембридждегі Пемброк колледжіне дипломатиялық қызметте мансап құру ниетімен түсті, бірақ армияға қосылу үшін 10 күннен кейін оқуын тастап кетті.
Jones was born in Altrincham in Cheshire. His father was General Sir Charles Phibbs Jones. Uniquely, he and his father were the only father and son to be members of the Army Board during the 20th century. He was educated at Portora Royal School in Enniskillen. He went up to Pembroke College, Cambridge, intending to pursue a career in the Diplomatic Service, but left after only 10 days to join the Army instead.
Әскери мансап
Джонс Sandhurst Корольдік әскери академиясына түсті, онда ол «Құрметті жаяу әскерінің қылышын» жеңіп алды және 1956 жылы Оксфордшир және Букингемшир жеңіл әскерінің офицері болып тағайындалды. Ол Кипрде EOKA-ға қарсы операцияларда қызмет етті. 1962 жылы Джонс Букингемширдегі Хай-Уайкомб қаласында Елизавета II-нің құрметті салтанатты эскортына, 1-ші жасыл жакеттер (43-ші және 52-ші) жасағына басшылық етті, осы кезде 43-ші және 52-ші түстер соңғы рет көрсетілді. Ол Малайзияда қызмет етіп, 1960-шы жылдардың басында Индонезияның Борнеоның солтүстігіне жасаған шабуылдарына тойтарыс берді. Джонс 1-ші жасыл жакеттердің (43-ші және 52-ші) адъютанты болды, ал полк Пенангта және Индонезия-Малайзия қақтығысында болды. 1958 жылы оның полкі 1-ші жасыл жакеттер (43-ші және 52-ші) болып қайта құрылды, ал 1966 жылы Корольдік жасыл жакеттерге біріктіріліп, оның 1-ші батальоны болды. 1974/75 жылдары Оңтүстік Армагта 1-ші батальонға қолбасшылық етті және бұл қызметі үшін мақтау қағазына ілікті. Оның қолбасшылық кезеңінде батальонының ішкі операциялары Эдвард Мирзоффтің «Регимент» фильмінде жариялылыққа ұшырады. Сондай-ақ, ол 1976 жылы Кипрде Біріккен Ұлттар Ұйымының бейбітшілік күштерінде қызмет етті. 1970-ші жылдардың соңында ол Солтүстік Ирландия мәселесіне жауапты Қорғаныс министрлігінің MO4 кеңсесінің полковнигі болды. Осы қиын кезеңде Айри Нив Парламенттің тұрақ орнында бомбадан қаза тапты, ал Уақытша Ирландия Республикалық Армиясының тұтқындары аштық жариялады. Джонс 1980 жылы Корольдік қорғаныс колледжін бітірді, 1981 жылы бригада генералы болып тағайындалды және Германиядағы 6-шы бронетанкті бригадаға басшылық етті, бұл Рейн армиясындағы оның алғашқы қызметі болды. Содан кейін ол 1983 жылы Зимбабведегі британдық әскери миссиясын басқарды, 1980 жылы Зимбабве тәуелсіздік алғаннан кейін Роберт Мугабемен жұмыс қарым-қатынасын орнатты, осы қызметі үшін Британ империясы орденінің командирі болып тағайындалды. 1985 жылы Джонс генерал-майор болып тағайындалды және Қорғаныс министрлігінде Аумақтық армияның бас директоры болды. Содан кейін 1987 жылы Германиядағы 3-ші бронетанкті дивизияның қолбасшысы болды. Ол 1988 жылы генерал-лейтенант болып жоғарылатылып, Бат орденінің командирі болып тағайындалды, содан кейін Лондонға оралып, әскердің генерал-квартирмейстері болды. Ол Соғыс аяқталғаннан кейін армияның логистикасын жаңарту міндетін алды және 1991 жылғы Персы шығанағы соғысы кезінде осы лауазымда қалды. Ол сондай-ақ 1986 жылдан 1992 жылға дейін Корольдік армия білім корпусының және 1988 жылдан 1995 жылға дейін Корольдік жасыл жакеттердің полковник-командирі болды. Джонс 1992 жылы генерал болып тағайындалды және Брюссельдегі НАТО-дағы Ұлыбританияның әскери өкілі болды, онда ол өзінің ұштас француз тілін пайдалана алды.
Jones attended Royal Military Academy Sandhurst, where he won the Infantry Sword of Honour, and was commissioned as an officer in the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry in 1956. He served in operations against EOKA in Cyprus. In 1962, Jones commanded the 1st Green Jackets (43rd and 52nd) Guard of Honour for Queen Elizabeth II at High Wycombe, Buckinghamshire, when the 43rd and 52nd colours were marched for the last time. He served in Malaysia, countering incursions by Indonesia into northern Borneo, in the early 1960s. Jones was adjutant of the 1st Green Jackets (43rd and 52nd) whilst the regiment was stationed in Penang and on operations in the Indonesia Malaysia confrontation. [2] His regiment became the 1st Green Jackets (43rd and 52nd) in 1958, and was merged into The Royal Green Jackets in 1966, becoming its 1st Battalion. He took command of the 1st Battalion for a tour in South Armagh in 1974/75, and was mentioned in despatches. During his period of command, the internal operations of his battalion were exposed to public scrutiny in Edward Mirzoeff's film, The Regiment. He also served with the United Nations Peacekeeping Force in Cyprus in 1976. In the late 1970s, he was the colonel in charge of MO4, the office at the Ministry of Defence responsible for Northern Ireland at the height of the Troubles, when Airey Neave was murdered by a bomb at the House of Commons car park, and Provisional Irish Republican Army detainees undertook hunger strikes. Jones attended the Royal College of Defence Studies in 1980, and was promoted to brigadier in 1981 to take command of the 6th Armoured Brigade in Germany, his first duty with the British Army of the Rhine. He then took command of a British military team in Zimbabwe in 1983, establishing a working relationship with Robert Mugabe in the years after Zimbabwe became independent in 1980, for which he was appointed a Commander of the Order of the British Empire. Jones was promoted to major general in 1985, and became Director General of the Territorial Army at the Ministry of Defence. He then took command of the 3rd Armoured Division in Germany in 1987. He was appointed a Knight Commander of the Order of the Bath in 1988 when he was promoted to lieutenant general, when he returned to London to become Quartermaster General to the Forces. He was tasked with remodelling the Army's logistics after the end of the Cold War, and continued in that position through the 1991 Gulf War. He was also Colonel Commandant of the Royal Army Education Corps from 1986 to 1992, and of the Royal Green Jackets from 1988 to 1995. Jones was promoted general in 1992, and became the UK Military Representative to NATO in Brussels, where he was able to make use of his fluent French.
Зейнеткерлік
Джонс 1995 жылы армиядан зейнеткерлікке шығып, Қара таяқтың джентльмен-ушері (және экс-официально Лордтар палатасының қару-жарақ сержанты, сондай-ақ Лорд Ұлы Чемберленнің хатшысы) болды. Оның қызмет істеген кезеңінде 1999 жылғы Лордтар палатасы заңы қабылданды, ол мұрагерлік теңдердің Лордтар палатасында отыру құқығын жойды. Ол 1995 жылдың 9 мамырынан 2001 жылдың 8 мамырына дейін Қара таяқ қызметін атқарды және 2001 жылы зейнеткерлікке шыққанда Корольдік Викториан орденінің командирі тағайындалды. Джонс 1995 жылдан 2001 жылға дейін Челсидегі Корольдік госпиталінің комиссары және Аумақтық армия, еріктілер және резервтер қауымдастықтары кеңесінің төрағасы болды. Ол сондай-ақ Санкт-Данстанның вице-меценаты, 1997 жылдан 2007 жылға дейін Веллингтон колледжінің мүшесі және 1999 жылдан 2007 жылға дейін Eagle House мүшелері кеңесінің төрағасы болды.
Jones retired from the army in 1995 to become Gentleman Usher of the Black Rod (and ex officio Serjeant at Arms in the House of Lords, and Secretary to the Lord Great Chamberlain). The House of Lords Act 1999 was passed during his period of service, ending the right of hereditary peers to sit in the House of Lords. He served as Black Rod from 9 May 1995 to 8 May 2001, and was appointed a Commander of the Royal Victorian Order when he retired in 2001. Jones was a commissioner of the Royal Hospital, Chelsea and chairman of the Council of Territorial Army, Volunteers and Reserves Associations from 1995 to 2001. He was also a vice patron of St Dunstan's, a governor of Wellington College from 1997 to 2007, and chairman of the governors of Eagle House from 1999 to 2007.
Жеке өмір
Джонс 1965 жылы Сюзанна Лесшалласқа үйленді. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Ол Уилтширдегі бір ауылға зейнетке шықты. Ол Инвернесс графтығындағы Финдхорн өзенінде балық аулап жатқанда қайтыс болды.
Jones married Suzanne Leschallas in 1965. They had two sons and a daughter together. He retired to a village in Wiltshire. He died while fishing on the River Findhorn in Inverness shire. .