Америкалық киносыншы Джеймс Хоберман өмірі мен шығармашылығы
J. Hoberman
Жеймс Льюис Хоберман – американдық киносыншы, журналист, автор. 1970ж-дан бастап The Village Voice газетінде жұмыс істеген, кино туралы мақалалар жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық кино сыншысы
American film critic
Джеймс Льюис Хоберман (14 наурыз 1949 жылы туған) – американдық кино сыншысы, журналист, автор және ғалым. Ол 1970-ші жылдары «The Village Voice» газетінде жұмыс істей бастады, 1983 жылы штаттық жазушыға айналды және 1988 жылдан 2012 жылға дейін газеттің аға кино сыншысы болды.
James Lewis Hoberman (born March 14, 1949) is an American film critic, journalist, author and academic. He began working at The Village Voice in the 1970s, became a full time staff writer in 1983, and was the newspaper's senior film critic from 1988 to 2012.
Ерте және жеке өмір
Хоберман Бруклинде еврей отбасында дүниеге келген. Оның ата-бабалары Польша, Украина, Австрия-Мажарстан және Эльзас-Лотарингиядан Америка Құрама Штаттарына көшіп келген. Ол негізінен Фреш-Медоус, Куинсте өсті. Хоберман мен оның әйелі, әлеуметтік жұмыскер, 1974 жылы үйленді. Олардың екі қызы бар. 2009 жылдан 2012 жылға дейін Хоберман Village Voice газетінде аға кино редакторы болып жұмыс істеді, сонымен қатар қызметкерлер одағының белсенді жетекшісі болды. 1990 жылдан бері Хоберман Купер Юнионда кино тарихынан сабақ беріп келеді. Ол сондай-ақ Гарвард және Нью-Йорк университеттерінде кино туралы лекциялар оқыды. Академиялық және кәсіби мансабынан өзге, Хоберман кино туралы бірнеше маңызды кітаптардың авторы, оның ішінде 1983 жылы жарық көрген және әріптесі, кино сыншысы Джонатан Розенбауммен бірлесіп жазған «Түн ортасындағы фильмдер» атты еңбегі бар. 2008 жылы Сан-Францискода өткен Халықаралық кинофестивальде Хоберман беделді Мел Новиков сыйлығымен марапатталды – бұл сыйлық жыл сайын кино өнерін жақсы көретін жұртшылықтың әлемдік кино туралы білімін және танымын арттырған жеке тұлғаға немесе мекемеге табыс етіледі. Хоберман 2009 жылғы «Киноға деген махаббат: Американдық кино сыншылығының тарихы» атты деректі фильмінде өзінің алғашқы кино естелігін еске түсіріп, анасымен бірге Сесил Б. Демилдің «Жердегі ең ұлы шоу» (1952) фильмін көруге барғанын және сол фильмдегі пойыз апатын бейнелейтін сахнаның оған қатты әсер еткенін айтады. 2012 жылдың қаңтар айында Village Voice газеті шығындарды қысқарту мақсатында Хоберманды жұмыстан босатты. Хоберман: «Мен еш өкінгенім жоқ, менің қайғы-қасіретім ризашылық сезімімен басылады. 33 жыл – өзіңізге ұнайтын нәрсені жасауға, қолдағы нәрселерді қорғауға және тіпті осының өзі үшін ақы алуға мүмкіндік беретін ұзақ мерзім», – деді. Village Voice газетіндегі қызметтен кейін Хоберман басқа да басылымдарға, соның ішінде The Guardian және The New York Review of Books-қа мақалалар жазды. Ол сондай-ақ Film Comment, The New York Times және The Virginia Quarterly Review журналдарына тұрақты түрде материалдар жазып тұрады. Хоберман 2012 жылғы Sight & Sound сыншыларының сауалнамасына қатысып, өзінің ең сүйікті он фильмін былай атады: «Ау Хазар Балтазар», «Жалынды жаратылыстар», «Чикаголық қыз», «Камерамен адам», «Патхер Панчали», «Ойын ережесі», «Роза Хобарт», «Шоа», «Оның туралы мен білетін үш нәрсе» және «Вертиго». Ол Стивен Спилбергтің жұмысын түсіндіру үшін HBO деректі фильмінде сұхбат берді.
Hoberman was born to a Jewish family in Brooklyn. His ancestors immigrated to the United States from Poland, Ukraine, Austria Hungary, and Alsace Lorraine. He grew up primarily in Fresh Meadows, Queens. Hoberman and his wife, a social worker, married in 1974. They have two daughters. From 2009 to 2012, Hoberman was the senior film editor at the Village Voice, where he was also an active leader in the staff union. Since 1990, Hoberman has taught cinema history at Cooper Union. He has also lectured on film at Harvard and New York University. In addition to his academic and professional career, Hoberman is the author of several important books on cinema, including a collaboration with fellow film critic Jonathan Rosenbaum, entitled Midnight Movies, published in 1983. At the 2008 San Francisco International Film Festival, Hoberman was honored with the prestigious Mel Novikoff Award, an annual award "bestowed on an individual or institution whose work has enhanced the filmgoing public's knowledge and appreciation of world cinema." Hoberman appears in the 2009 documentary film For the Love of Movies: The Story of American Film Criticism, recalling his first movie memory, going with his mother to see Cecil B. DeMille's The Greatest Show On Earth (1952), and how he was mesmerized by a scene in that film that depicts a train crash. In January 2012, the Village Voice laid off Hoberman in a move to cut costs. Hoberman said, "I have no regrets and whatever sadness I feel is outweighed by a sense of gratitude. Thirty three years is a long time to be able to do something that you love to do, to champion things you want to champion, and to even get paid for it." Following his tenure at the Village Voice, Hoberman has contributed articles to other publications, including The Guardian and The New York Review of Books. He also contributes regularly to Film Comment, The New York Times, and The Virginia Quarterly Review. Hoberman participated in the 2012 Sight & Sound critics' poll, where he listed his ten favorite films as follows: Au Hasard Balthazar, Flaming Creatures, The Girl from Chicago, Man with a Movie Camera, Pather Panchali, The Rules of the Game, Rose Hobart, Shoah, Two or Three Things I Know About Her , and Vertigo. He is interviewed in the HBO documentary Spielberg to give insight into Steven Spielberg's work.