Британ армиясының бұрынғы жеңіл жаяу әскер полкі

Кіріспе

Британ армиясының бұрынғы жаяу әскер полкі – Дархам жеңіл жаяу әскері (DLI) 1881 жылдан 1968 жылға дейін британ армиясында болған жеңіл жаяу әскер полкі. Ол 1881 жылы Чилдерс реформасы бойынша 68-ші (Дурхам) жаяу әскер полкі (жеңіл жаяу әскер) мен 106-шы (Бомбей) жаяу әскер полкі (жеңіл жаяу әскер), сондай-ақ Дурхам округінің милициясы мен еріктілерінің бірігуі нәтижесінде құрылды. Полк Екінші Бур соғысында, Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда, Корея соғысында және Индонезия-Малайзия қақтығысында көзге түсті. Бейбіт кезеңде Үндістан, Қытай, Батыс Германия және Кипрде дислокацияланған. 1968 жылы полк Сомерсет және Корнуолл жеңіл жаяу әскері, Корольдің Йоркшир жеңіл жаяу әскері және Корольдің Шропшир жеңіл жаяу әскерімен біріктіріліп, Жеңіл жаяу әскері құрылды. Бұл полк 2007 жылы Девоншир және Дорсет полкі, Корольдік Глостершир, Беркшир және Уилтшир полкі және Корольдік жасыл жакеттермен бірігіп, жаңа ірі полк – «Rifles» құрылды, ол полктің тарихын жалғастыруда.

Құрылу

Британ армиясының полктеріне қатысты Кардуэлл және Чайлдерс реформаларының аясында 1881 жылы 68-ші (Дурхам) жаяу әскер полкі (жеңіл жаяу әскер) және 106-шы жаяу әскер полкі (Бомбей жеңіл жаяу әскері) Дурхам жеңіл жаяу әскерінің 1-ші және 2-ші батальондарына біріктірілді. Екеуі де Сандерлендтегі Сандерленд казармасында орналасқан, сондай-ақ Бригадалық депо (No. 3) да сол жерде болды. 1-ші Дурэм фюзельерлері мен 2-ші Солтүстік Дурэм ополчениесі жаңа полктің 3-ші және 4-ші батальондары болды, олардың деполары Барнард замкісі мен Дурэм қаласында орналасты. Дурхам атқыштар еріктілерінің бес еріктілер әскер батальоны – Дурхам атқыштар еріктілерінің 1-ден 4-ке дейінгі әкімшілік батальондары және 3-ші Дурхам атқыштар ерікті корпусы 1-ден 5-ке дейінгі еріктілер батальондарына айналды. Жаңа полк белгісі – Тюдор гүлі болды, бірақ ол ешқашан киімге тағылмады, тек 1934 жылға дейін полк туларында қолданылды. Оның орнына жеңіл жаяу әскердің керней мүйізі тәжбен және полктің аббревиатурасымен өзгертілді. Бұл жүйе бір полктің бір тұрақты батальонын елде қызмет етуіне және басқа батальондарды шетелдегі қызметке дайындау үшін жаттықтырылған сарбаздармен қамтамасыз етуге бағытталған.

188199

Полк құрылған кезде 1-ші батальон Үндістанда, Меерут қаласында, ал 2-ші батальон Ирландияда, Дублин қаласында орналасқан еді. Жаңа полктің құрамындағы бөлімдер 1873 жылдан бері сақталған жеке және тәуелсіз мәртебесін сақтап келді. Алайда, қызмет мерзімінің қысқаруы (алты жыл, содан соң резервте тағы алты жыл) және байланысты тұрақты және милициялық батальондарда офицерлердің ауысуының артуы, полкке бірігу процесін жеделдетті. 1882 жылдың тамызында 2-ші батальон Жерорта теңізіндегі гарнизонға жіберілді, Гибралтар мен Мальта арасында бөлінді, ал 1883 жылдың наурызында Гибралтарда қайта біріктірілді. Бұл шешім көпке ұнаған жоқ, себебі Депо округтен шығарылды және 1939 жылға дейін қайта оралмады, ол кезде ол Брансепет қамалына ауыстырылды. 1885 жылы 2-ші батальон Махдистік соғысқа қатысу үшін Мысырға жіберілді және генерал Стивенсон басқаратын күштермен бірге Вади-Хальфа мен Акаша арасындағы темір жолға жасалған шабуылдарды тойтарды, соның ішінде Гиннис шайқасында күш көрсетті. Шайқас аяқталғаннан кейін, арабтардың бір жүк кемесін (наггер) күзету кезінде батальонның атты жаяу әскері шамамен екі жасар араб баласын тапты. Бала қайтарылып келіп, Джеймс Фрэнсис Дурхам (Джимми Дурхам) деп шомылдырылды. Ол полкке қатысып, кернейшілердің капралы болды, бірақ 1910 жылдың тамызында қайтыс болды. 1887 жылдың қаңтар айында 2-ші батальон Суэцтен Үндістанға аттанды, ал наурыз айында 1-ші батальон Үндістаннан Ұлыбританияға оралды. Үндістанда 2-ші батальон үндістандық поло спортында үстемдік құрды, "байлар полктерімен" және атқыштармен 17 турнирде жеңіске жетті. 1897 және 1898 жылдары Пуна және Бомбей қалаларында оба індетімен күреске көмектесті.

Екінші Бура соғысы

1-ші батальон Ұлыбританиядан Оңтүстік Африкаға Екінші ағылшын-буар соғысына қатысу үшін жіберілді, 1899 жылдың қарашасында жергілікті күштер Мафекингте қоршауға түскеннен кейін, ал ондағы британдық күштер Лэдисмит қаласында толық қоршалғаннан кейін келді. Батальон генерал Редверс Буллердің Телуга өзені арқылы Лэдисмитке жақындауға жасаған сәтсіз әрекеттеріне қатысты, Коленсо шайқасында қосалқы күш ретінде болды, Спион Коптың шығысында диверсиялық шабуылдар ұйымдастырды және ақпан айының басында батальонмен бірге төбелердің екі биігіне шабуыл жасады, бірақ бұл позиция кейін тастап кетілді. Батальон Лэдисмиттің босатылуына көмектесті және 1900 жылдың қыркүйегінде Трансваальдің аннексиялануымен аяқталған шабуылға көп қатыспады. Содан кейін соғыс буарлардың британдық күштеріне және олардың байланыс жолдарына жасаған партизандық шабуылдарына айналды. Батальон Трансваальде теміржолдың бір бөлігін күзетті, ал екі взводты атты жаяу әскерге жіберді. Осы уақыт ішінде батальонға полктің басқа бөлімдері қосылды немесе нығайтылды. 1900 жылдың қаңтарында 2-ші батальонның бір ротасы Үндістаннан келді және Санна постында әрекет ете отырып, Бурма атты жаяу әскерінің құрамына кірді. 3-ші және 4-ші батальондар да Оңтүстік Африкада қызмет етті. 3-ші батальон 1900 жылдың ақпанында келді, ол Кейп колониясы мен Оранж еркін мемлекетінде байланыс жолдарын күзетті, конвойларды сүйемелдеді және 6 ай бойы Деутсдорп гарнизонында болды. 4-ші батальон 1902 жылдың ақпанында келді және көптеген жерлерде қызмет ететін бөлімдерге бөлінді, сондай-ақ конвойларды сүйемелдеген атты жаяу әскер ротасы құрылды. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1902 жылдың қыркүйегінде 4-ші батальонның 800-ге жуық офицері мен сарбазы SS Roslin Castle кемесімен Ұлыбританияға оралды және Ньюкаслға демобилизацияға келді.

Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын

1-ші батальон мен 2-ші батальонның ротасы 1902 жылдың қазан айының соңында SS Assaye кемесімен Оңтүстік Африкадан Үндістанға аттанды. 15 қарашада екі батальон да Каликутте кездесті, содан кейін бур әскерлерін күзетіп тұрған 2-ші батальон Ұлыбританияға қайтып кетті. 1-ші батальон Мадрас президенттігіндегі Веллингтон қаласында дислокацияланды. 1908 жылы Аумақтық күштер туралы заңға сәйкес, 3-ші және 4-ші батальондар өзара нөмірлерін алмастырып, жаңадан қосымша құрам ретінде 3-ші (резерв) және 4-ші (қосымша резерв) батальондар болып қайта құрылды. 1-ден 5-ші ерікті батальондар Аумақтық күштердің 5-тен 9-шы батальондары Дурхам жеңіл жаяу әскері болып қайта номерленді. 5-ші батальон Йорк және Дурхам бригадасының құрамына кірді, ал 6-шы–9-шы батальондар Нортумбриан дивизиясының Дурхам жеңіл жаяу әскері бригадасын құрады (кейіннен 1915 жылдың мамырында аумақтық құрылымдарға нөмірлер берілген кезде 50-ші (Нортумбриан) дивизиясының 150-ші (Йорк және Дурхам) бригадасы және 151-ші (Дурхам жеңіл жаяу әскері) бригадасы болып өзгерді). 5-ші батальон Стоктон-он-Тистегі Парадайс-роуде, 6-шы батальон Бишоп-Оклендтегі Юнион-стритте, 7-ші батальон Сандерлендтегі Ливингстон-роудта, 8-ші батальон Дархамдағы Джайлсгейтте, ал 9-шы батальон Гейтсхедтегі Берт Терренсте орналасқан (барлығы қазір бұзылған).

1914 жыл

6-дивизия 10-11 қыркүйекте Ұлыбритания экспедициялық күштерінің құрамында Францияға жетті. 20 қыркүйекте немістер британдық және француз күштерінің қосылған жеріне шабуыл жасады, бірақ олар тоқтатылды; соғысқа енгізілу кезінде 2-ші батальон бір күнде 1-ші батальонның бүкіл Бур соғысында жоғалтқан адамдар санына жуық шығынға ұшырады. Одақтастар мен немістер бір-бірін айналып өту үшін бірқатар қимылдар жасады, нәтижесінде «Теңізге қарай бәсеке» деп аталатын солтүстікке қарай жылжу басталды. Қазан айының басында солтүстікке қарай жылжу кезінде дивизияның қалған бөлігімен қайта қосылған 2-ші батальон Арментьер шайқасына қатысты, Арментьерден оңтүстік-шығысқа қарайғы басқа бөлімдерді күшейту үшін компанияларға бөлінді. Қазан айының соңында майданнан алынған кезде 2-ші батальон бастапқы құрамының 80% астамын қаза тапқан немесе жараланған күйінде жоғалтты. 16 желтоқсанда 18-ші батальон (Палс батальоны) жаудың отына түскен алғашқы Жаңа армия батальоны болды, ол кезде Хартлпулда жағалау қорғанысы қызметінде болған екі рота қалаға «Derfflinger», «Von der Tann» және «Blucher» броненосцы шабуыл жасағанда бес қаза және 11 жараланғанға ұшырады.

1915 жыл

Нев Шапельдегі британдықтардың және Шампаньдегі француздардың шабуылдары сәтсіз аяқталғаннан кейін, немістер 22 сәуірде Ипрдің екінші шайқасында шабуыл жасады. Осы уақытқа дейін полктің аумақтық батальондары 17-18 сәуірде 50-ші (Нортумбрия) дивизиясымен бірге Францияға келді. «Балабақша» кезеңінсіз, дивизия бригадалары қажет болған жағдайда Сент-Джулиан және Грейвенштафл қырқасының солтүстік бөлігінде орналастырылды. Апрельдің соңы мен мамыр айындағы қайталанған неміс шабуылдары Ипрге қарай шегінуге мәжбүр етті. 25-27 сәуір аралығында 8-ші батальон, 8-ші канадтық батальонмен бірге Ботлер фермасында қатарласып, 85-ші бригаданың қанатын сақтап қалды, нәтижесінде бір ротаның тиімді күшіне дейін азайды. Мамырдың соңында 5-ші, 7-ші, 8-ші және 9-шы батальондар Белльварде қырқасына неміс шабуылын баяулатқан күштердің құрамында болды – бұл Ипрдің екінші шайқасының соңғы шайқасы. Жоғалтуларға байланысты, маусым айында 8-ші батальон 6-шы батальонмен біріктіріліп, 6-шы/8-ші қосымша батальон құрылды, ол тамыз айында күшейтілгеннен кейін қайтадан бөлінді. Жаңа армияның алғашқы әскери батальондары – 43-ші бригаданың 10-шы батальоны, 14-ші (жеңіл) дивизия және 20-шы (жеңіл) дивизияның пионерлері болған 11-ші батальон Францияға мамыр және шілде айларында келді. 1915 жылдың 16 мамырында 7-ші батальон 50-ші дивизияның пионерлік батальонына айналдырылды. 30 шілдеде немістер жалынды таратқыштарды қолданды, олар 41-ші бригаданы кері тартты және фронттың оңтүстік бөлігін Жовэ және Санкьюар Вудсқа қарай итермеледі. 6-шы дивизияға шілде айының соңында бұрынғы шекараны қайта басып алу міндеті жүктелді. Содан кейін нығайтылған 2-ші батальон мақсатына жету үшін неміс шебіне параллель 500 ярдтық қашықтықты басып өтуге мәжбүр болды. 9 тамыздың таң атысында, 1-ші К. С. Л. И. сол жағында, батальон байонетпен неміс окоптарын басып алып, Менин жолының солтүстігінде британдық шепті қайта орнатты, бұл шайқаста 200-ге жуық қаза тапқан және 270 жараланғандарға айналды. Бригада, дивизия, корпус және армия командирлері мақтау білдірді, ал BEF командирі сэр Джон Френч шабуылды «науқанның кішігірім операцияларының ең жақсы жүргізілгендерінің бірі» деп атады. 21-ші және 24-ші дивизиялар Францияға жаңадан келгеніне және салыстырмалы түрде аз дайындыққа ие болғанына қарамастан, Лус шайқасы үшін резерв ретінде таңдалды. Ұзақ түнгі марштан кейін таң ата батальондар Лоос пен Хуллуч арасында, олардың оң жағында 70-ші төбеде неміс бекінісімен кездесті. Күн бойы екі батальон да артиллерия қолдауысыз бес рет шабуыл жасады, бірақ кері қайтарылды. 14-ші батальон 294 қаза тапқан және жараланғандарды жоғалтты, ал 15-ші батальон 642 адамды жоғалтты. Қарашаның соңында 14-ші батальон 6-шы дивизияның 18-ші бригадасындағы 2-ші батальонға қосылды. 4 қарашада полк соғыстағы алғашқы Виктория кресін жеңіп алды, 13-ші батальонның Пте Томас Кенни жараланған офицерді құтқарып қалды.

After the failure of British attacks at Neuve Chapelle and the French in Champagne, the Germans attacked at the Second Battle of Ypres on 22 April. By this time the territorial battalions of the regiment had just landed in France with the 50th (Northumbrian) Division on 17–18 April. Without any 'nursery' period the brigades of the Division were deployed as needed in the northern part of the salient around St Julian and the Gravenstafl Ridge. Repeated German attacks throughout late April and May forced a withdrawal toward Ypres. Between 25 and 27 April, the 8th battalion was reduced to the effective strength of one company after being enfiladed at Boetleer's Farm with the 8th Canadian battalion and is credited with saving the flank of the 85th Brigade. In late May, the 5th, 7th, 8th and 9th battalions were part of the forces that slowed the German assault on the Bellewaarde Ridge the last battle of Second Ypres. Due to its losses, in June, the 8th battalion was merged with the 6th battalion to form the 6th/8th Composite battalion, which separated back into its components in August after reinforcement. The first of the service battalions of the New Army, the 10th battalion of the 43rd Brigade, 14th (Light) Division and the 11th battalion which were pioneers of the 20th (Light) Division, arrived in France in May and July respectively. The 7th battalion was converted to the (50th) Division pioneer battalion on 16 May 1915. On 30 July, the Germans used Flamethrowers, which threw back the 41st Brigade and pushed the front line south back to Zouave and Sanctuary Woods. The 6th Division was tasked to retake the old line of late July. The now reinforced 2nd battalion had to face a 500 yard advance paralleling the German line before reaching its objective. In the early hours of 9 August, together with the 1st K. S. L. I. on its left, the battalion overran the German trenches at bayonet point and re established the British line on the north of the Menin road at a cost of nearly 200 dead and 270 wounded. Praise was received from the brigade, Division, corps and Army commanders and Sir John French commander of the BEF said of the assault it was " one of the best conducted of the smaller operations of the campaign". The 21st and 24th Divisions were chosen as part of the reserve for the Battle of Loos despite being newly arrived in France and having had comparatively little training. After a long night march, dawn found the battalions between Loos and Hulluch with a German redoubt on Hill 70 to their right. Over the course of the day, both essentially untrained battalions attacked a total of five times unsupported by artillery but were beaten back. The 14th battalion lost 294 killed and wounded, the 15th 642. In late November, the 14th battalion joined the 2nd in the 18th Brigade of 6th Division. On 4 November, the regiment won its first VC of the war when Pte Thomas Kenny of the 13th battalion rescued a wounded officer.

Үндістан

1-ші батальон Бірінші дүниежүзілік соғыс бойы Үндістанда қалды, Батыс майданға жіберілетін сарбаздардың үнемі азаюына тап болды. 1914 жылдың тамызында Пешавар дивизиясының Новшера бригадасының құрамында болды, 1915 жылы Солтүстік-Батыс шекарасында, ал 1916-1917 жылдары Мохмандарға қарсы жорықтарда қызмет етті. 1919 жылы үшінші ағылшын-афған соғысы басталғанда батальон Равалпиндиде орналасқан еді, онда көбінесе көмекші рөл атқарды. Мерзімі біткен әскерін демобилизациялағаннан кейін, батальонның бір бөлігі 1920 жылдың ақпанында Ұлыбританияға қайтып келді.

Соғыс аралығы

1920 жылға қарай, қызметтік батальондар таратылды, олардың корольдық тулары Дурхам соборында сақталды, бірақ 20-шы батальонның туы епископ Уэрмут шіркеуінде қалды. 1-ші батальон 3-ші батальоннан (милицияның соңғы әрекеті) келген жалдамалы сарбаздармен қайта құрылды және 1921 жылдың наурыз айында Жоғарғы Силезияда міндет атқару үшін, толық емес күшпен Германияға аттанды, 1922 жылдың шілдесінде Ұлыбританияға оралды. Батальон 3 жыл Мысырда болды, содан кейін 1930 жылдың сәуір айында Ұлыбританияға қайта оралды. 2-ші жаяу әскер дивизиясының 6-шы бригадасына қосылып, жаяу әскерді механикаландыру бойынша тәжірибелерге қатысты. Кейіннен 1937 жылдың қарашасында Шанхайға жіберілді, онда Порт-Суданнан келген 2-ші батальонның әскери қызметкерлерімен күшейтілді. 1938 жылдың қазан айында батальон Тяньцзиньге көшірілді және Германияға қарсы соғыс жарияланған кезде сол жерде болды. 2-ші батальон 1919 жылдың сәуір айында Германиядан Ұлыбританияға кадрлық құрам ретінде оралды; батальон қайта құрылды және 1919 жылдың қазанында Оңтүстік Ресейдегі Батумиге, соғыс аяқталғаннан кейінгі келісімдердің аумақтық шарттарын бақылау үшін жіберілді. 1920 жылдың шілдесінде Түркиядағы Измит қаласына, түрік келісімінің шарттарын қараша айына дейін бақылау үшін жіберілді. Одан кейін Үндістанға барып, 1927 жылдың ақпанында Халықаралық аймақты қорғау үшін Шанхайға жіберілді. Тамыз айында Үндістанға оралғаннан кейін Махсудтарға қарсы күресіп, 1930 жылдың мамырында Датта Кхел бекінісін босатып алды. Батальон Мысырда бірнеше ай болғаннан кейін 1937 жылдың қарашасында Ұлыбританияға оралды, 6-шы жаяу әскер бригадасының 2-ші жаяу әскер дивизиясында 1-ші батальонды алмастырды. 1920 жылдың ақпанында Территориялық күш қайта құрылды және сол жылдың соңында Территориялық армия деп аталды. 1930 жылдары әуе күшінің қаупі күшейгенін түсіне отырып, көптеген территориялық батальондар әуе қорғанысына ауыстырылды, яғни зениттік артиллериялық немесе іздеу бөлімдеріне айналдырылды, осылайша D.L.I. 5-ші және 7-ші батальондарын жоғалтты. Бұл бөлімдер енді полк құрамына кірмейтін болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде D.L.I. 15 батальон құрды, оның ішінде екі тұрақты, алты 1-ші және 2-ші желілік аумақтық (біреуі қайта аталды және басқа полкке берілді), ал қалғаны соғыс уақытында (көбінесе «Дюнкерк» батальондары деп аталды) құрылды. Олардың 10-ы Францияда, Бірмада, Солтүстік Африкада, Италияда, Францияда және Германияда активті қызметте болды. Бірінші дүниежүзілік соғыспен салыстырғанда батальондардың аз саны көбейіп келе жатқан мамандануға және оған байланысты қолдау талаптарының артуына байланысты болды. Бұған қоса, 26 батальоннан тұратын Ұлттық гвардия D.L.I. бас белгісін тақты. Соғыстан кейін фельдмаршал Монтгомери былай деп жазды: «Британ армиясындағы барлық жаяу әскер полктерінің ішінде D.L.I. мен соғыс кезінде ең жақын байланыста болдым. D.L.I. бригадасы [151-ші бригада] менің басшылығыммен Аламейннен Германияға дейін шайқасты. Бұл тамаша полк. Шайқаста тас сияқты берік және кез келген жағдайда толыққанды сенімді. Дурхамдық жауынгерлер – керемет сарбаздар; олар қатал шайқаста ерекше көзге түседі және әрқашан соңына дейін тұрады; олар өз мақсаттарына жетеді және барлық офицерлері қаза болған және жағдайлар шыдамсыз болған кезде де өз позицияларын ұстап тұрады». Қалған бірінші желілік аумақтық батальондар 50-ші (Нортумбрия) жаяу әскер дивизиясының 151-ші жаяу әскер бригадасын қайта құрды, бастапқыда екі бригадалық моторизацияланған дивизия. Аумақтықтар қайтадан екінші желілік батальондарды құрды, оларды реттік нөмірледі: 10-шы, 11-ші және 12-ші батальондар. Олар енді 23-ші (Нортумбрия) дивизиясының 70-ші жаяу әскер бригадасының құрамына кірді, бұл 50-ші дивизияның екінші желілік көшірмесі болды. 12-ші батальон Tyneside Scottish деп аталды және 1940 жылдың 31 қаңтарында батальон Black Watch (Royal Highland Regiment) құрамындағы Tyneside Scottish-тің 1-ші батальоны болу үшін полктен шықты. Соғыс басталған кезде 1-ші батальон Қытайдағы Тяньцзиньде, 2-ші батальон Вокингтегі 2-ші жаяу әскер дивизиясында болды, ал аумақтық батальондар екінші желісін құра бастады.

During the Second World War the D. L. I. raised 15 battalions, two Regular, six 1st and 2nd line Territorial (one renamed and transferred to another regiment), and the remainder war formed (mostly so called 'Dunkirk' battalions), with 10 seeing active service overseas in France, Burma, North Africa, Italy, and France and Germany. The low number of battalions raised compared to the First World War was due to the increasing specialisation of a more mechanised army and its associated support requirements. Additionally, twenty six battalions of the Home Guard wore the D. L. I. cap badge. After the war Field Marshal Montgomery was to write,text =Of all the infantry regiments in the British Army, the DLI was one most closely associated with myself during the war. The DLI Brigade [151st Brigade] fought under my command from Alameim to Germany It is a magnificent regiment. Steady as a rock in battle and absolutely reliable on all occasions. The fighting men of Durham are splendid soldiers; they excel in the hard fought battle and they always stick it out to the end; they have gained their objectives and held their positions even when all their officers have been killed and condition were almost unendurable. The remaining first line territorial battalions once again formed the 151st Infantry Brigade of the 50th (Northumbrian) Infantry Division, initially a two brigade motorised Division. The territorials again raised second line battalions now numbering them sequentially, 10th, 11th and 12th battalions, these were now part of 70th Infantry Brigade of the 23rd (Northumbrian) Division the 2nd line copy of the 50th Division. The 12th battalion was named as a Tyneside Scottish unit and on 31 January 1940 the battalion left the regiment to become 1st battalion, Tyneside Scottish of the Black Watch (Royal Highland Regiment). When the War broke out the 1st battalion was in China at Tientsin, the 2nd battalion at Woking in the 2nd Infantry Division and the territorial battalions had already begun to form their 2nd line.

Франция 1940 жыл

2-ші батальон 1939 жылдың қыркүйек айының соңында BEF құрамында 2-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге Францияға келді және Бельгиямен шекарада тез орналастырылды. 151-бригада 1940 жылдың қаңтар айының соңында 50-дивизиямен бірге келді, кейбір сарбаздар үшін дайындық әлі аяқталмаған, ал наурыздың соңында шекараға жақын орналасты. Екінші эшелон батальондары (және Тайнсайд шотландтары) сәуірдің басында 23-ші дивизияның жартылай дайындықтан өткен бөлігіне келді, артиллерия немесе минометтері болмады және артқы эшелондары қысқартылды. 70-ші бригадада 1400 сарбаз Брен мылтығынан оқ атпаған, ал 400-і мылтықпен соғыс курсын аяқтамаған. 10 мамырда немістер шабуыл жасағанда, 2-ші батальон 11-і күні кешке Диль өзеніне дейін Бельгияға көшті, ал 151-ші бригада резервте қалды. Дильде 2-ші батальон немістерді екі күн бойы ұстап тұрды, содан кейін 16 мамырда кері шегінуге бұйрық берілді, сол кезде лейтенант Аннан соғыстағы алғашқы «Виктория шарпысы» орденін жеңіп алды. 16 мамырда 151-ші бригадаға Дендре өзеніне қарай жылжуға бұйрық берілді, бірақ 18-і күні кері шегіне бастады. Неміс бронетехникалық шабуылын тежеу мақсатында, 70-ші бригаданы қоса алғанда, артқы эшелон олардың жолына шығуға бұйрық берілді. 13 мамырда басталған шерулер мен қарсы шерулер сериясынан кейін, бригада 20 мамырда Аррастың оңтүстігіндегі жолдарға таралып, батысқа қарай сапарлады. Сол жерде олар неміс бронетехникасының шабуылына ұшырады, ауыр қарулары болмағандықтан қорғаныс оқшауланған және шатас компаниялық әрекеттерге айналды. Келесі күні Сент-Полда бригада штабы, үш батальонның аман қалғандары және кейбір инженерлер 14 офицер мен 219 сарбаздан тұратын топты құрады, ал келесі бірнеше күн ішінде оларға басқа артта қалғандар қосылып, барлығы 800 адамға жетті. Аррастың оңтүстігіндегі шайқас неміс әскерінің алға жылжуын бес сағатқа тежеді деген мәлімдеме бойынша ресми тарих былай дейді: text=Бұл екі аумақтық дивизияның жау күштеріне келтірген зияны мен кешіктіргенінің қарапайым бағасы. Бірақ, мүмкін, бұл маңызды ескертумен қабылдануы мүмкін – сол кезде әрбір сағаттық кешігу Франциядағы британдық күштердің қалған бөлігіне есепсіз пайда әкелді. Қалдықтар «Марлифорс» құрамына біріктіріліп, 31 мамырда эвакуациялану үшін Дюнкеркке жетті. 20 мамырда 151-ші бригада батыс және оңтүстікке қарай шеру жасағаннан кейін Аррасқа қарсы шабуылдың бір бөлігі ретінде таңдалды. 6-шы және 8-ші батальондар тиісінше 4-ші және 7-ші Корольдік танк полкіне қолдау көрсетуі керек еді, ал 9-шы батальон резервте болды. Аррастың батысындағы алғашқы табыстардан кейін немістер қарсы шабуыл жасады, ал британдық күштер Вими жотасына кері шегінді. Бригада 25 мамырда бельгиялықтардың капитуляциясын тоқтату үшін солтүстікке жіберілді. Ол үшін олар Ле-Бассе каналындағы шайқастан шығу керек болды, 8-ші батальон каналдың солтүстігіндегі Карвин ауылын қайта басып алуға мәжбүр болды, және тек 27-сі күні бригада 50-ші дивизияның қалған бөлігімен бірге Ипрге қарай солтүстікке жылжуға мүмкіндік алды. 2-ші дивизия Дюнкерк дәлізінің батыс жағындағы 21 мильді қорғау үшін жіберілді, ал 2-ші батальон Сент-Венент маңында орналасты. 24-27 мамыр аралығында дивизия төрт танк дивизиясының (3-ші, 4-ші, 7-ші және СС «Тотенкопф») шабуылдарын тойтарды, нәтижесінде дивизияның 70% астам бөлігі зардап шекті және Корольдік Норфолк полкінің 2-ші батальонының 97 сарбазы Ла-Парадисте қаза тапты. 29 мамыр түнінде Дюнкерктен эвакуацияланғаннан кейін Ұлыбританияда қайта құрылған 2-ші батальон D ротасының қалдықтарынан, батальонның B эшелонынан, артта қалғандар мен сауыққандардан, шамамен 180 сарбаздан тұрды. Ипрге келген 151-ші бригада бірден кері шегінуге мәжбүр болды, ал Дюнкерк периметріне шегіну басталды. 30 мамырда бригада Берг және Рингслит каналдары арасында бекініп, 31-і күні неміс шабуылын тойтарды, содан кейін 1 маусымда Дюнкерк кенесінен Ұлыбританияға жол тартты.

The 2nd battalion arrived in France with the 2nd Infantry Division as part of the BEF in late September 1939 and was quickly deployed on the border with Belgium. The 151st brigade arrived in late January 1940 with 50th Division, with training still to be completed for some men, and moved up to the border at the end of March. The second line battalions (and the Tyneside Scottish) arrived in the part trained 23rd Division in early April, with no artillery or mortars and a reduced rear echelon with orders to complete their training and construct airfields. In the 70th brigade, 1400 men had not fired a Bren gun and 400 had not completed the war course with the rifle. When the Germans attacked on 10 May the 2nd battalion had moved into Belgium to the River Dyle by late on the 11th, 151st brigade was to be held in reserve. On the Dyle, the 2nd battalion held the Germans for two days until ordered to withdraw on 16 May, with Lt Annand winning the Army's first V. C. of the War. The 151st brigade was ordered to move forward to the River Dendre on 16 May, only to begin to fall back on the 18th. In an attempt to delay the German armoured thrust, the rear echelon, including 70th brigade, was ordered into its path. After a series of marches and counter marches that began on 13 May the brigade, on 20 May, was spread along the roads south of Arras travelling west. Here they were ambushed by German armour, without heavy weapons their defence became a series of isolated and confused company actions. At St Pol the next day the brigade headquarters, the survivors of the three battalions and some engineers amounted to 14 officers and 219 other ranks, joined by other stragglers in the next few days they total ~800 men. On the claim that the action south of Arras delayed the German advance by five hours, the official history states:

text=It is a modest estimate of what these two Territorial Divisions did to damage and delay the enemy's forces. But it may perhaps be accepted, with this important rider – at this time every single hour's delay was of incalculable service to the rest of the British forces in France. The remains were formed into "Marleyforce" and as such it reached Dunkirk to be evacuated on 31 May. On 20 May, 151st brigade, after a series of marches west and south, was chosen as part of the Arras counter attack. The 6th and 8th battalions were to support the 4th and 7th Royal Tank Regiments respectively, with the 9th battalion in reserve. After initial successes to the west of Arras the Germans counter attacked, and the British forces were withdrawn to Vimy Ridge. The brigade was then ordered north on 25 May to plug the gap of the impending Belgian surrender. To do this it had to extract itself from fighting on the Le Bassee Canal, the 8th battalion having to recapture the village of Carvin north of the canal, and only on the 27th could the brigade move north following the rest of 50th Division to Ypres. The 2nd Division had been sent to man 21 miles of the western side of the Dunkirk corridor with the 2nd battalion positioned near St. Venant. From 24 to 27 May the Division held off attacks by four Panzer Divisions (3rd, 4th, 7th and S. S. Totenkopf), ending with over 70% of the Division becoming casualties and the massacre of 97 men of the 2nd battalion, Royal Norfolk Regiment at La Paradis. When the 2nd battalion reformed in Britain after evacuation from Dunkirk on the night of 29 May it consisted of the remains of D company and the battalion's B echelon, stragglers and convalescents, some 180 men. Arriving at Ypres 151st brigade was almost immediately forced back, and the retreat to the Dunkirk perimeter began. By 30 May the brigade was entrenched between the Bergues and Ringsloot canals and reinforced by some remnants from 70th Brigade, after repulsing German attacks on the 31st, the brigade embarked for Britain from the Dunkirk mole late on 1 June.

Исландия

1940 жылы мамыр айында британдық әскерлер Исландияға шабуыл жасады, ал қазан айында 10-шы батальон келді, одан кейін бір айдан соң 70-ші бригаданың қалған бөлігі келді, 49-шы (Батыс Райдинг) жаяу әскер дивизиясында 148-ші бригаданы алмастырды. Олар болған кезде дивизия аралдың кең жазықтарында тікелей оқтарды қолдана отырып жаттығулар жасады, ал 70-ші бригада 1941 жылдың желтоқсан айында аралдан кетіп қалды.

Солтүстік Африка, Таяу Шығыс және Жерорта теңізі 194043

1-ші батальон Қытайдан шығып, 1940 жылдың қаңтарында Солтүстік Африкаға келді. Батальон желтоқсан айында генерал-лейтенант О’Коннордың шабуылында қолдаушы рөл атқарды, тек Сиди-Бараниге дейін жеткен құрама ротадан басқа. 1941 жылдың қаңтарында 22-ші гвардиялық бригадаға қосылып, Кассасинде десанттық операцияларға дайындық жасады, бірақ наурыз айында Эрвин Роммельдің қарсы шабуылы басталғанда шөлге қайтарылды. Хафайя өткелінде қарсы шабуыл жасаған батальон қарапайым моторизацияланған тактиканы және байланыс (флаг сигналдарын) қолданды, шабуыл сәтсіз аяқталды және батальон күшінің жартысынан астамын, соның ішінде D ротасының барлығын жоғалтты. Маусым айында күшейтілген батальон Виши билігіндегі Сирияны басып алуға қатысты, бірақ 1941 жылдың қазан айында Тобрук гарнизонындағы күштерді ауыстыру аясында Солтүстік Африкаға оралды. Олар неміс және итальяндық желілерді қарауылдап, шабуыл жасады, ал желтоқсанның басында Эль-Адемге жақын периметрді кеңейтіп, қоршауды жоюға көмектесті. Осы уақытта 151-ші бригадамен бірге 50-ші дивизия 1941 жылдың шілде айының басында Таяу Шығысқа жіберілді және айдың соңында аралдың қорғанысын күшейту үшін Кипрге жетті. Содан кейін 50-ші дивизия қараша айында Палестинаға, содан кейін Ирактағы Ирбильге жіберілді, оңтүстік Ресейден күтілетін неміс шабуылына қарсы тұру үшін күштерге қосылды. 1942 жылдың қаңтарында 1-ші батальон Мальта гарнизонына орналасты, 1943 жылдың маусым айында әуе шабуылында бірнеше адамын жоғалтқаннан кейін Солтүстік Африкаға оралды. 1942 жылдың ақпан айында 50-ші дивизия Батыс шөлге қайтарылып, британдық Сегізінші армияға қосылды және Газала желісінде орналасты. Бірнеше ай бойы Дурхам батальондары бейтарап аймақты қарауылдап, алдындағы неміс және итальяндық жабдықтау желілерін бұзып, ұрлап, «саудалық шабуылдар» жасады, содан кейін 27 мамырда Газаланы басталған Роммельдің бронетанкілік шабуылына арналған жабдықтау колонналарына шабуыл жасады. Дивизияның 150-ші бригадасы 1 маусымда капитуляцияға мәжбүр болды, ал Ось күштері енді қалған бригадалардың батысында, оңтүстігінде және шығысында болды. Колонналарды құрап, 6-шы және 8-ші батальондардың көпшілігі 14-15 маусым түнінде итальяндық, содан кейін неміс желілері арқылы батысқа қарай шығып, неміс бронетанкілік шабуылынан оңтүстікке қарай өтіп, Египет шекарасына дейін жетті. 9-шы батальон мен 6-шы батальонның бір бөлігі итальяндықтар мен немістер батысқа қарай бұрылу туралы ескертілгеннен кейін жағалау жолын таңдауға мәжбүр болды және Тобруктан батысқа қарай неміс позициялары арқылы шайқасты, олар 16 маусымда дивизияның қалған бөлігімен қайта қосылды. Тобруктың құлауынан кейін дивизия Мерса-Матрух қаласынан оңтүстікке қарай орналасты және 27 маусымда неміс 90-шы жеңіл дивизиясының шабуылына ұшырады, оның барысында Пт. А. Х. Уэкеншоу өлімнен кейін V.C. жеңіп алды, бірақ содан кейін 9-шы батальон позициялары оқшауланып, тек штаб-пәтері ғана құтылды. Дивизияға 28 маусымда тағы да колонналар құрамында, бірақ бұл жолы вадилермен қиын жерде шегінуге бұйрық берілді. Осылардың бірінде 8-ші батальон өзінің D ротасын неміс шабуылына ұшырады, ал кездесу нүктесі Фука неміс қолында болды, бұл кейбір колонналарды басып алуға әкелді. Қайта жиналғаннан кейін 50-ші дивизия Газала шайқасының басынан бері 8000-нан астам адам қаза тапқаннан кейін демалу және қайта ұйымдастыру үшін Аламейн желісінің артына шығарылды. Шекараның артында 6-шы, 8-ші және 9-шы батальондар 27/28 шілдеде Руин Ридждің оңтүстік бөлігіне шабуыл жасау үшін құрама батальонға бір ротадан қосты, ал австралиялықтар солтүстік бөлігіне шабуыл жасады. Позиция алынғанымен, неміс қарсы шабуылында құрама батальонның көбісі қаза тапты немесе тұтқынға алынды. 50-ші дивизия 4 қыркүйекте майдан шебіне қайта оралды және Эль-Аламейн екінші шайқасының алғашқы күндері шептің оңтүстік бөлігінде резервте қалды. 28 қазанда 151-ші бригада солтүстікке көшірілді және 152-ші бригадамен бірге 2-Жаңа Зеландия дивизиясының басқаруына өтті. 2 қарашаның басында үш батальон көруді 50 метрге дейін төмендеткен бомбалаудың түтіні мен шаңына қарамастан алға жылжи бастады және шашыраңқы неміс қарсылығына тап болып, таңертең мақсатына жетті. Мұнда олар 9-шы бронетанкті бригаданың жойылуына куә болды және 3 қараша күні кешке дейін 400-ге жуық адамын жоғалтып, жеңілдетілгенге дейін неміс бомбалауына ұшырады. 50-ші дивизия 1943 жылдың ақпан айында Сегізінші армия Марет желісіне жеткенде майдан шебіне қайта оралды. 20-21 наурыз түнінде 8-ші және 9-шы батальондар шабуыл жасап, вадиден өтіп, «Жас фашист» дивизиясының бекініп алған итальяндықтарымен шайқасты, ал 6-шы батальон 50-ші R.T.R. танктерімен бірге ерді. Танктер сол түні вадиден өте алмады, бірақ келесі түні 6-шы батальон және Шығыс Йоркшир полкінің 5-ші батальоны енуді күшейткеннен кейін 40 танк өте алды. 22 наурызда немістер 15-ші танкілік дивизиясымен қарсы шабуыл жасады және жаяу әскер батальондары вадиден кері шегінуге мәжбүр болды, 23 наурыздың таңында вадиден қайта өтті. 6-шы батальон, шайқауды барлығы 300-ге жуық офицерлер мен сарбаздарымен бастаған, шайқау соңында 65 жарақатсыз адамға дейін азайды, 8-ші және 9-шы батальондар да осындай жағдайда болды. Осыдан кейін дивизия майданнан алынып, Александрияға жіберілді. 3 қаңтарда 1943 жылы 16-шы батальон 46-шы жаяу әскер дивизиясының 139-шы бригадасымен бірге Алжирге қонды, ол британдық Бірінші армияның бір бөлігі болды. Олар Туниске өтіп, Седженане шайқасының бірінші шайқасында қатысты, онда 4 наурызға дейін жартысына жуық адамын жоғалтып, шегінуге мәжбүр болды. Бірінші армияның шабуылы сәуір айында жаңадан басталды және 22 сәуірде 16-шы батальон Герман Геринг дивизиясының адамы ұстаған Сиди-Барка төбесіне шабуыл жасады, төбеге емес, жалған шыңға жеткеннен кейін батальон келесі түні немістер шегінгенге дейін минометтік бомбалауға төтеп берді. Солтүстік Африкада немістер жеңілгеннен кейін 6-шы, 8-ші және 9-шы батальондар Александрияға қайтарылып, күшейтілді және Сицилияға шабуыл жасау үшін десанттық техникаға оқытылды. 16-шы батальон Тунистегі жеңіс шеруіне қатысқаннан кейін оқыту үшін Алжирге жіберілді. 1943 жылдың наурыз айында 18-шы батальонның екінші құрамы Мысырдағы Генафияда басқа D.L.I. батальондарының жазылғандарынан құрылып, 36-шы жағалау бригадасының жаяу әскер бөлігі ретінде қайта құрылды. 1943 жылдың маусым айында Африкаға оралған 1-ші батальон Сирияға көшірілді, онда ол 10-шы үнді жаяу әскер дивизиясына қосылды. Батальон Кос аралын басып алуға жіберілді, алғашқы рота 16 қыркүйекте келді, бірақ айдың соңына дейін бүкіл батальон аралда болды, осы уақыт ішінде неміс бомбалауы күшейді. 10 күн шайқасқаннан кейін парашютистер мен басқа неміс күштерінен қалған батальон адамы SBS арқылы 13 қазан күні аралдан шығарылды. Батальон қазан айының соңында Генафияда жиналған 129 офицер мен сарбаздан бірте-бірте қайта құрылып, 1944 жылдың наурыз айының соңына дейін толық күшіне жетті. Сәуір айында батальон Грек бригадасының бүліктерін басу үшін Александрияға жөнелтілді, бірақ айдың соңына дейін Италияға жолға шықты.

The 1st battalion left China and arrived in North Africa in January 1940 The battalion played a supporting role in Lieutenant General O'Connor's offensive in December except for a composite company which advanced as far as Sidi Barani. It joined the 22nd Guards Brigade in January 1941 and trained for amphibious operations at Qassassin, only to be returned to the desert in March when Erwin Rommel counter attacked. Counter attacking at Halfaya Pass the battalion used primitive motorised tactics and communications (flag signals), the attack failed and the battalion lost more than half its strength including the whole of D company. In June the reinforced battalion was deployed as part of the take over of Vichy controlled Syria, but in October 1941 it moved back to North Africa as part of the rotation of forces in the besieged Tobruk garrison. Here they patrolled and raided the German and Italian lines, and in early December extended the perimeter near El Adem as part of the lifting of the siege. Meanwhile, 50th Division with 151st Brigade had been sent to the Middle east arriving early July 1941 and at the end of the month deployed to Cyprus to improve the islands defences. From there the 50th Division was sent to Palestine in November and then on to Irbil in Iraq to be part of the forces to meet an anticipated German advance from southern Russia. In January 1942 the 1st Battalion was moved to garrison Malta, returning to North Africa in June 1943 after losing only a few men to air attack. In February 1942 the 50th Division was recalled to the Western Desert and the British Eighth Army and found itself on the Gazala line. For some months the Durham battalions patrolled no mans land disrupting and stealing German and Italian supply lines in front of them, 'commerce raiding' and then attacking the supply columns for Rommel's armoured thrust which began the Gazala on 27 May. The Division's 150th brigade was forced to surrender on 1 June and Axis forces were now west, south and east of the remaining brigades. Forming columns most of the 6th and 8th battalions broke out west through Italian then German lines on the night of 14/15 June, then travelled south past the German armoured thrust and east to the Egyptian border. The 9th battalion and a party from the 6th were forced to take the coastal route after the Italians and Germans had been alerted to the western breakout and fought through German positions west of Tobruk, they were reunited with the rest of the division on 16 June. After the fall of Tobruk the division was now placed on an escarpment south of the town of Mersa Matruh and on 27 June held attacks by the German 90th Light Division during which Pte A H Wakenshaw won a posthumous V. C. but after which the 9th battalion positions were isolated and overrun with only the headquarters company escaping. The division was ordered to withdraw on 28 June again in column formation but this time over ground broken by wadis. In one of these the 8th battalion lost its D company to a German ambush and the rendezvous point, Fuka, was in German hands leading to the capture of some un diverted columns. When reassembled the 50th Division was withdrawn behind the Alamein line to rest and reorganise after suffering over 8000 casualties since the start of the Gazala battle. While behind the lines the 6th, 8th and 9th battalions each contributed a company to a composite battalion for an attack on the southern part of Ruin Ridge on 27/28 July, while the Australians attacked the northern part. Although the position was taken, almost the entire composite battalion was killed or captured by the German counterattack. The 50th Division returned to the front line on 4 September, and during the first days of the Second Battle of El Alamein stayed in reserve in the southern part of the line. On 28 October, the 151st Brigade was moved north and with the 152nd Brigade came under command of the 2nd New Zealand Division for Operation Supercharge. Early on 2 November the three battalions advanced through the smoke and dust of the bombardment which reduced visibility to 50 yards and facing scattered German resistance reached their objective by the dawn. Here they witnessed the destruction of 9th Armoured Brigade and were subject to German shelling before being relieved on the evening of 3 November, having lost nearly 400 men. The 50th Division returned to the front line when the Eighth Army reached the Mareth Line in February 1943. On the night of 20/21 March, the 8th and 9th battalions attacked, crossing the wadi and fighting the dug in Italians of the Young Fascist Division, with the 6th battalion the tanks of 50th R. T. R. following The tanks were unable to cross the wadi that night, however the next night after the 6th battalion and the 5th battalion East Yorkshire Regiment reinforced the penetration, some 40 tanks were able to cross. On 22 March the Germans counterattacked with the 15th Panzer Division and the infantry battalions were forced to withdraw, crossing back over the wadi at first light on 23 March. The 6th battalion, which started the battle with a strength of only ~300 of all ranks, was reduced to 65 unwounded men by the end of the battle, the 8th and 9th were in a similar condition. Shortly after the division was withdrawn from the front and sent to Alexandria. On 3 January 1943 the 16th Battalion landed at Algiers with the 139th Brigade of the 46th Infantry Division, part of the British First Army. It moved into Tunisia it fought at the first battle of Sedjenane, where they were forced to withdraw by 4 March after losing nearly half their number. First Army's offensive was resumed in April and on 22 April, the 16th Battalion attacked the hill of Sidi Barka held by men of the Hermann Goering Division, after gaining a false crest instead of the summit, the battalion held on through mortar bombardment until the Germans pulled out the next night. With the defeat of the Germans in North Africa the 6th 8th and 9th battalions were withdrawn to Alexandria, reinforced and trained in amphibious techniques for the invasion of Sicily. The 16th Battalion, after taking part in the victory parade in Tunis, was sent to Algiers for training. In March 1943 a second incarnation of the 18th Battalion was raised at Genefia in Egypt from convalescents of the other D. L. I. battalions as the infantry component of 36th Beach Brick. Arriving back in Africa in June 1943 the 1st battalion was moved to Syria where it was attached to the 10th Indian Infantry Division. The battalion was chosen to be sent to invade the island of Kos, the first company arriving on 16 September but not until the end of the month was the whole battalion on the island, during which time German bombing was increasing. After 10 days of fighting paratroopers and other German forces the remaining men of the battalion were taken off the island by the SBS on 13 October. The battalion was gradually rebuilt from the 129 officers and men who assembled at Genefia at the end of October, and retrained and reinforced until at full strength by the end of March 1944. In April the battalion was deployed to Alexandria to contain a mutiny by the Greek Brigade, but by the end of the month had set sail for Italy.

Бірма 1941-45

1942 жылы сәуір айында 2-ші батальон 2-ші дивизиямен бірге Үндістанға жіберілді, маусым айында жетті. Бірнеше ай бойы джунглидегі шайқасқа және десанттық шабуыл әдістеріне оқытылды. Кейін сол жылы 6-шы бригада тәуелсіз құрылым ретінде құрылды. Бригада 1943 жылдың басында Аракан жерінде, Маю түбегіндегі Донбиакта шайқасты, бірақ күшті жапондық бекіністеріне қарсы аз ғана үлкен жетістікке жетті. Жапондықтар Идин көпірі арқылы түбекті кесіп тастағанда, бригада кері шегінуге мәжбүр болды. Бригада соғысып, мамыр айында Үндістанға қайта оралды. 1943 жылдың қалған бөлігінде және 1944 жылдың басында тағы да десанттық жаттығулардан өткеннен кейін, 2-ші дивизия 1944 жылдың сәуірінде Кохиманы босатуға жіберілді. Мұнда 2-ші батальон сәуірдің соңы мен мамырдың басында Гаррисон-Хилл және Ф.С.Д. қыратында шайқасты, ал Куки-Пикеттегі жапондық артиллериясы оларды бақылап отырды. Мамырдың басында Диампурға қайтарылған батальонда екі взводтан тұратын үш рота ғана болды. Маусым айында батальон Имфал жолымен алға жылжудың алдыңғы қатарында, қолдау көрсеткен бронетехникамен, жүріп өтті. 22 маусымда оның "А" ротасы 5-ші Үндістан жаяу әскер дивизиясының алдыңғы қатарлы бөлімдерімен байланысқа түсті және Имфал қоршауы бұзылды:

Содан кейін танктер ағашқа айналатын қамыш арасындағы қозғалысты байқап, оқ жаудыра бастады. Жылдамдап, тоқтады. Көптеген радиоарналар арқылы бір хабар жетті: біз қоршаудағы IV корпустың 5-ші Үндістан дивизиясының алдыңғы қатарлы бөлімдеріне шабуылдап жатырмыз! Имфал босатылды. Біз күннің шуағында жалғыз отырып, темекі шегіп, тамақтандық. Көп ұзамай қызметтік көліктер екі жақтан да келіп, шу шығара бастады. Жол қайта ашылды. Керемет күн еді. Шон Келли, "А" ротасының командирі, 2-ші Д.Л.И.

Дивизия желтоқсанға дейін демалды, содан кейін Орталық Бирмаға қарай жорығын жалғастырды, бірақ жеңіл, бірақ үздіксіз қарсылыққа тап болды. Мандалай алынғанда 6-шы бригада резервте болды. Содан кейін батальон Үндістанға қайтарылды және Рангунға шабуылға дайындалу үшін бұрынғы десанттық жаттығуларын қайталады. Нәтижесінде, олар 13 мамырда қорғанылмаған қалаға кірді. 1945 жылдың қыркүйек айында батальон Жапониядағы оккупациялық міндеттерге дайындалу үшін Үндістанға қайтарылды.

Сицилия, Италия және Грекия 194345

151-ші бригада 1943 жылғы 10 шілдеде Сицилияға ортақ шабуыл басталғанда шабуыл жасаушы бригада ретінде таңдалды, ал 6-шы және 9-шы батальондар алдыңғы қатарда болды. Қатты ауа райы салдарынан екеуі де кешігіп, қате жерге қонды, бірақ жеңіл қарсылыққа тап болды. 12 шілдеде 54-ші (Наполи) дивизиясының шабуылдарын тойтарып, ішкі аймаққа жылжудан кейін, Дурхам батальондарына 15 шілдеде 25 шақырымдық қашықтықты жеңіп келген 1-ші парашют бригадасының британдық десанттық жасағы оны басып алғаннан кейін Примосоль көпіріне баруға бұйрық берілді. Екі күндік қатал шайқастан кейін 1-ші фальширмгер дивизиясының сарбаздары көпірді қайтарып алды, бригада 500-ден астам жарақат алды. 5 тамызда Катанияға кіргеннен кейін, немістердің солтүстікке қарай жылжуын тоқтатуынан кейін, террасалы төбелер мен тас қабырғалары бар ландшафтта қиындықтар туды. Сицилиядағы қарсылық тоқтағаннан кейін бригада демалып, қазан айында Ұлыбританияға қайта оралатыны туралы хабарланды. 16-шы батальон 9 қыркүйекте екінші толқында Италиядағы Салерноға қонды, британдық X корпусының бір бөлігі ретінде, АҚШ-тың 5-ші армиясына қосылды және 15 қыркүйекке дейін жағажайдың периметрін қорғады. 18-ші батальон да Салерноға түскендердің қатарында болды (екі ротамен), жағажай тобының құрамында. 16-шы батальон 6 қазан күні Неапольге кірді, содан кейін 12 қазан күні Волтурно өзенін үнсіз кешіп өтіп, немістер байқамай тұрып алғашқы мақсатына жетті. Ол 8 күн бойы басып алған көпір басын ұстап тұрды. Батальон қысқы шепті бұзуға қатысты, қазан айының соңында Бернхардт шебінде (кейін полктің 70-ші батальонымен күшейтілді) және 1944 жылғы қаңтарда Густав шебін бұзды. Ақпан айында 46-шы дивизия демалыс пен қайта дайындық үшін Мысыр мен Палестинаға жіберілді, онда батальон Тель-Авивтегі тәртіпсіздіктерді басуға азаматтық билікке көмектесті. Шілдеде Италияға оралғанда, ол Готика шебінде қатысты, қыркүйек айының басында Гемманоға қарай жылжып, қарашада Козина каналын кесіп өтті. Желтоқсан айында батальон Грекияға бейбітшілікті сақтау және коммунистердің билікті басып алуына жол бермеу үшін жіберілді. Бастапқыда Афинаға жіберілген взвод оңға емес, солға бұрылғандықтан Акропольді кездейсоқ басып алды. Ол Фалерон және 1945 жылғы қаңтарда Патраста ELAS-пен шайқасқа қатысты. Батальон 1945 жылғы сәуірде Италияға оралды, бірақ шайқасқа қатыспады. Осы уақытта 1-ші батальон 1944 жылғы мамырда Италияға оралды, онда ол 10-шы Үндістан әскері дивизиясының 10-шы Үндістан жаяу әскер бригадасына қосылды және 19 мамырда Ортонаның солтүстігіндегі желіге қайта оралды. 1945 жылғы ақпан айында Готика шебінде шайқасып, жеңілді. Сәуірде Адриатика жағалауына оралған ол 15 сәуірде Силларо өзенін кешіп өтті, батальон Феррарадағы казармада тұрғанда қарулы келісім туралы жаңалықты естіді.

The 151st brigade was chosen as an assault brigade for the Allied invasion of Sicily on 10 July 1943 with the 6th and 9th battalions leading. Due to poor weather both landed late and in the wrong place but against light resistance. After advancing inland and breaking up attacks from the 54th (Napoli) Division on 12 July, the Durham battalions were ordered to Primosole bridge after its capture by British Paratroopers of the 1st Parachute Brigade arriving on 15 July after a forced march of 25 miles and the paratroopers had been forced from the bridge. After 2 days of ferocious battle against men of the 1st Fallschirmjager Division the bridge was retaken at a cost of 500 casualties to the brigade. After entering Catania on 5 August after the Germans withdrew the advance northward was contested in a landscape of terraced hillsides and stone walls. With the end of resistance in Sicily the brigade rested and was informed it was to return to Britain in October. The 16th battalion landed in Italy at Salerno as part of British X Corps, attached to US Fifth Army, on 9 September in the second wave, and defended the perimeter of the beach head until 15 September. The 18th battalion was also part of the landings at Salerno (with two companies) in its role as a beach group. The 16th battalion fought toward, and entered Naples on 6 October, then on 12 October made a silent crossing of the River Volturno reaching its first objective before the Germans noticed. It held the bridgehead it established for 8 days until relieved. The battalion took part in the forcing of the Winter Line, at the end of October at the Bernhardt line, (after which it was reinforced by drafts from the regiment's 70th battalion) and in January 1944 forcing the main Gustav line. In February, the 46th Division was withdrawn for rest and retraining to Egypt and Palestine, where the battalion aided the civil authorities during a riot in Tel Aviv. Returning to Italy in July, it fought hard on the Gothic Line advancing along the road to Gemmano in early September and crossed the Cosina Canal in November. In December the battalion was sent to Greece as part of the efforts to keep the peace and then to forestall a communist take over. Initially deployed to Athens, a platoon accidentally occupied the Acropolis after turning left instead of right. It became involved in fighting ELAS at Phaleron and in January 1945, Patras. The battalion returned to Italy in April 1945, but did not see action. Meanwhile, the 1st battalion had returned to Italy in May 1944 where it joined the 10th Indian Infantry Brigade in the 10th Indian Infantry Division and by 19 May was back in the line north of Ortona. fighting though the Gothic Line when it was relieved in February 1945. Returning to the Adriatic coast in April it crossed the Sillaro on 15 April, the battalion heard news of the Armistice while in billets in Ferrara.

Франция мен Германия 1944-45

50-ші дивизия 151-ші бригадасымен бірге 1943 жылдың қазан айында Нормандияға қонуға дайындық үшін Ұлыбританияға қайтарылды. Генерал Монтгомери тәжірибелі дивизиялардың шабуылға қатысуын қалаған еді. Оның шабуылдық дивизия екенін естіген қатардағы жауынгерлердің көпшілігі риза болмады. Бригада Голд Бичтің Кинг секторына екінші толқынмен түсті, онда 18-ші батальон да резервтік жағажай тобының жаяу әскері ретінде болды. Ішкі аймаққа жылжу кезінде маусымның ортасында Сент-Пьер, Верриер және Тилли-сюр-Сеулль маңындағы бокажда Панцер-Лер дивизиясының гранадерлерімен шайқасты. 10-шы және 11-ші батальондар 10 маусымда 49-шы жаяу әскер дивизиясымен бірге жағалауға түсті және Каенді айналып өтуге тырысты. 70-ші бригада Sherwood Rangers Yeomanry танкілерінің қолдауымен 27-28 маусымда Раурейді (11-ші батальон) және одан тыс биік жерді (10-шы батальон) басып алды. II СС танк корпусының әскерлері жасаған неміс қарсы шабуылы 11-ші және Тайнсайд шотланд батальондарымен ауыр шайқастан кейін тойтарылды, сол үшін лорд Хо Хо дивизияны «Полярлық аюдың қасаптары» деп атады (олардың құрама белгісіне сілтеме жасай отырып). Бірнеше күндік демалыс пен күшейтуден кейін Нормандиядағы бес D.L.I. батальоны 7 шілдеде 70-ші бригада 151-ші бригаданы Тилли-сюр-Сеулль маңында алмастырғанда қысқа уақытқа бірге болды. Айдың соңында бригада Каеннің шығысына көшіріліп, «Жаз» операциясының оң жақ фланкін қамтамасыз етті. Фалаиздегі неміс жеңілісінен кейін Мезидонға қарай жылдамдап, бригада 18 тамызда соңғы шайқасын жүргізді, содан кейін (екінші эшелондық құралым ретінде) Екінші армияның басқа бөлімдерін нығайту үшін таратылатындығы туралы хабар алды. 151-ші бригада шілдеде одақтастардың басқа жетістіктерімен бірге жылдамдады және тамыздың басында Сен-Пьер-ла-Виелден оңтүстікке қарай Фалаиз қалтасының солтүстік жиегіне шабуыл жасады. Нормандиядан шыққаннан кейін дивизия 29 тамызда Сенаны кесіп өтіп, 6 қыркүйекте Бельгия шекарасына жетті. Брюссельдегі қысқа демалыстан кейін бригада 69-шы бригададан кейін Альберт каналын кесіп өтіп, Гель ауылын басып алуға міндеттелді. Бірнеше қарсы шабуылдарды тойтарыс еткеннен кейін 15-ші дивизия 12 қыркүйекте бірде-бір оқ атусыз ауылға кірді, өйткені немістер шегініп кеткен еді. Қазан айында дивизия «Аралға» көшірілді, Айндховеннің солтүстігіндегі Ваал және Төменгі Рейн арасындағы жазық жерге. Ұзаққа соқпай, көппір басын кеңейту операциясынан кейін бригада қысқы айларда осы аймақты гарнизонмен қамтамасыз етті. Желтоқсан айында ауыр шығындарға байланысты 50-ші дивизия басқа құралымдарды нығайту үшін таратылды, ал 6-шы және 8-ші батальондар мерзімі біткен жауынгерлерден құралған оқу кадрларына дейін қысқартылып, Ұлыбританияға қайтарылды. 18-ші батальон 21-ші армия тобының байланыс әскерлері ретінде қызмет етті, алайда бір рота 1945 жылдың ақпанында қоршалған Каледен жасалған шабуыл кезінде немістермен шайқасты, батальон 1945 жылдың тамызында Каледе таратылды.

The 50th Division with its 151st brigade was withdrawn to Britain in October 1943 to be trained for the Normandy landings, General Montgomery had wanted veteran divisions to be part of the invasion. The news that it was to be an assault division was not universally well received by the other ranks. The brigade landed in the second wave on Gold Beach King sector on which the 18th battalion was also present in its capacity as the infantry of a reserve beach group. Advancing inland they faced the grenadiers of the Panzer Lehr Division in the bocage around St Pierre, Verrieres and Tilley sur Seulles throughout mid June. The 10th and 11th battalions were landed with the 49th Infantry Division on 10 June and were committed to the attempt to outflank Caen. The 70th brigade with support of the tanks of the Sherwood Rangers Yeomanry captured Rauray (11th battalion) and the high ground beyond (10th battalion) on 27–28 June. The German counter attack by troops of II SS Panzer Corps was held by the 11th and Tyneside Scottish battalions after such hard fighting that Lord Haw Haw called the division the Polar Bear Butchers (referencing their formation sign). After some days rest and reinforcement the five D. L. I. battalions in Normandy were briefly together when the 70th brigade relieved the 151st brigade around Tilley Sur Seulles on 7 July. Later in the month the brigade was transferred to the east of Caen and covered the right flank of Operation Spring. Advancing to Mezidon on the River Dives after the German defeat at Falaise, the brigade fought its last action on 18 August, after which the brigade (as a second line formation) received news it was to be disbanded to reinforce other units of the Second Army. The 151st brigade advanced in line with the other advances made by the allies in July and by early August was attacking hills south of St. Pierre la Vielle on what was to become the northern edge of the Falaise pocket. After the break out from Normandy the division crossed the Seine on 29 August and reached the Belgian border on 6 September. After a brief rest in Brussels the brigade was tasked to cross the Albert canal in the wake of the 69th brigade, and take the village of Gheel. After holding a series of counter attacks the 15th Division entered the village on 12 September without a shot being fired, as the Germans had retreated. In October the division was moved to the 'Island', the low lying ground between the Wall and the Lower Rhine north of Eindhoven. After a short operation to expand the bridgehead the brigade garrisoned the area in the early winter. In December, due to its heavy losses, the 50th Division was broken up to reinforce other formations, the 6th and 8th battalions were reduced to a training cadres of time expired men and returned to Britain. The 18th battalion had been serving as lines of communications troops of 21st Army Group, however one company fought the Germans during an attack from besieged Calais in February 1945, the battalion was disbanded at Calais in August 1945.

Соғыстан кейін

Соғыстан кейін 1-ші батальон 1946 жылдың қаңтарынан 1948 жылдың маусымына дейін Грекиядағы азамат соғысында белсенді қызмет етті. 2-ші батальон 1945 жылдың қарашасынан 1947 жылдың қаңтарына дейін Сингапурға жіберілді, содан кейін Бірмаға оралды. Наурыз айында Маймё маңындағы қарақшыларға қарсы операция жүргізді. Демобилизация батальонды 30 адамға дейін қысқартып, қараша айында Сингапурға оралғаннан кейін 1948 жылдың 18 ақпанында кадр ретінде Ұлыбританияға қайтарды. 6-шы, 8-ші және 9-шы аумақтық батальондар 1947 жылдың наурыз айында Аумақтық армияның құрамында қайта құрылды, ал 9-шы батальон 1948 жылдың шілдесінде 17-ші батальон, Парашют полкі деп аталды. 1948 жылдың 25 қыркүйегінде 2-ші батальонның қалған кадрлары 1-ші батальонға қосылды. Батальон Германиядағы одақтас әскерлерінің құрамында қызмет етті, 1949 жылы Дортмундта, ал 1951 жылы Берлинде орналасқан. 2-ші батальон 1952 жылы қайта құрылды. Бұл жеті полктің бірі болды, ал қалғандары – Грин-Ховардс, Ланкашир Фюзилерлері, Корольдік Уэлш Фюзилерлері, Корольдік Иннискиллинг Фюзилерлері, Black Watch және Шервуд Форестерлері. Сол жылы оның құрамының 50%-ға жуығы Ұлттық қызметтен өткендерден тұрды, бұл әскер құрамының жиі алмасуына әкелді. Бастапқы дайындықтан кейін батальон қыркүйек айының соңында Неачонға (159-шы бекет) алғаш рет орналасты. Онда ол өз окоптарын тазалап, жайлы ету процесін бастады және ешкімнің жерін бақылау үшін қарауылдауға кірісті. Қараша айында қытайлық сарбаздарды тұтқындау мақсатымен екі траншеялық шабуыл жасалды, бірақ қорғаныс отына және қытайлардың траншеялық жүйелеріндегі қазбаларды кеңінен пайдалануына байланысты бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды. Желтоқсанның соңында Кореяның суық қысында батальон 210-шы бекеттегі окоптарды жөндеуді бастады және қарауылдауды жалғастырды, ал қаңтардың соңында американдықтар оларды алмастырды. 1953 жылдың сәуір айының басында 94 корейлік сарбаздан тұратын, британдық киім киген және D.L.I. бас киім белгісін таққан топ келгеннен кейін батальон 355-шы бекеттегі американдықтарды алмастырды, бұл бекет тік беткейлері үшін «кішкентай Гибралтар» деп аталды. Батальон қытайлық қарауылдармен кездесіп, белсенді қарауылдауын жалғастырды. 2 шілде күні түнде Елизавета II патшайымның тәж киюіне арналған мерекелік шара ретінде А ротасының қарауыл тобы қытайлықтардың алдыңғы траншеяларынан шамамен он метрдей қашықтықта қызыл және сары түсті флуоресцентті ұшақтарды тану панельдеріндегі «EIIR» патшалық шифрын көрсетті. Таң атқанда біз ең алдымен жарқырап тұрған панельдерді көрдік. Таңертеңгі сағат жартысында Комонвелл дивизиясының барлық 25 фунттық зеңбіректер алдымыздағы қытайлықтарға қарай қызыл, ақ және көк түтін атып жіберді. Осы оқиғалар болып жатқанда, алдыңғы қатардағы әскерлер окоптың қабырғасына секіріп, Патшайымды үш рет құттықтады. Қытайлықтар түтіннің жамылуын пайдаланып шабуыл жасауы мүмкін деген алаңдаушылық болды, бірақ олар өзін ұстады және біздің бәріміз ақымақ екенімізді ойлады. Соғыстан кейін «The Observer» газетінің Патрик О’Донован D.L.I. жасақшыларымен окоптарда кездескендері туралы былай деп жазды: «Олар – жағдай ең қиын болғанда ең жақсы болған, мүмкіндігінше сол жаққа дауыс беруге үйлеріне қайтатын кішкентай, көңілді, сәл құрметсіз адамдар. Олар әскери мағынасыздықтан мүлдем құтылған, бірақ олардың кәсібилігі көршілері – АҚШ теңіз жаяу әскерлерін әуесқойлар сияқты көрсетті».

Post war, the 1st battalion was active in the Greek Civil War between January 1946 and June 1948, returning to Britain on 23 July 1948. The 2nd battalion was sent to Singapore from November 1945 to January 1947 when it returned to Burma. By March it was conducting operations against dacoits around Maymyo. Demobilisation had reduced the battalion to 30 men when it returned to Singapore in November and it returned to Britain on 18 February 1948 as a cadre. The 6th, 8th and 9th territorial battalions were reformed as part of the Territorial Army in March 1947, with the 9th battalion being renamed in July 1948 as the 17th battalion, Parachute Regiment. On 25 September 1948 the remaining cadre of the 2nd battalion was absorbed into the 1st battalion. The battalion served as part of the Allied occupation forces in Germany, stationed in Dortmund in 1949 and Berlin in 1951. The 2nd battalion was reformed in 1952efn|One of only seven regiments to do so, the others were the Green Howards, Lancashire Fusiliers, Royal Welch Fusiliers, Royal Inniskilling Fusiliers, Black Watch and Sherwood Foresters. During its year there up to 50% of its strength was composed of National Servicemen and resulted in a high turnover of men. After initial training in theatre the battalion was first stationed at Neachon (Point 159) in late September, to be greeted by the Chinese by name on arrival (on this and subsequent movement into the front line, as were other battalions). Here it began the never ending process of attempting to make its trenches clean and habitable, and began patrolling to dominate no mans land. In November two trench raids were mounted to try and capture Chinese soldiers, but these were unsuccessful in spite of reaching the Chinese lines due to defensive fire and the extensive use of dugouts by the Chinese in their trench system. At the end of December in the cold of a Korean winter, the battalion took over and began repairing the trenches at Point 210, and continued patrolling, they were relieved by the Americans at the end of January. In early April 1953, after being joined by a draft of 94 Korean soldiers who wore British uniform and the D. L. I. cap badge, the battalion relieved the Americans on Point 355, also known as "little Gibraltar" for its steep sides. The battalion continued to patrol vigorously, encountering Chinese patrols on occasion. On the night of 2 July, to celebrate the Coronation of Queen Elizabeth II, a patrol from A Company staked out the Royal cypher "EIIR" in red and yellow fluorescent aircraft recognition panels about ten metres below the Chinese forward trenches. Blockquote|text=So the first thing we saw at daybreak were these panels that stood out brilliantly. About half way through the morning every 25 pounder gun in the Commonwealth Division began firing red, white and blue smoke on the Chinese lines in front of us. While this was going on, the men in the forward positions jumped on the trench parapets and gave three cheers for Her Majesty. There was some concern that the Chinese might take advantage of the cover provided by the smoke and attack us, but they behaved themselves and probably thought that we were all mad.|sign=Capt Burini, D. L. I.|source= The battalion left Korea in September. After the war, Patrick O'Donovan of The Observer, wrote of the soldiers of the D. L. I. he met in the trenches:

text= small, cheerful, slightly disrespectful men who were at their best when things were most beastly and who would go home to vote as far left as they could. There was a singular lack of military nonsense about them and yet they were so professional that they made their neighbours, the United States Marines, look [like] amateurs.|sign=Patrick O'Donovan The Observer|source=

Корея поштасы

Кореядан 1-ші батальон Мысырға орналасты, онда батальонның кернейшілері 1954 жылғы 24 қазанда Эль-Аламейн ескерткішінің ашылу салтанатына қатысты. 1955 жылдың маусым айында батальон Ұлыбританияға оралды. Суэц дағдарысы кезінде батальон 1956 жылғы 4 қарашада Кувейтке жөнелту мүмкіндігімен Аденге ұшып келді. Батальонның көп бөлігі 1957 жылдың ақпанында қайтып келді, бірақ бір рота Уади-Хариб аймағында Йеменнің басып кіруіне тойтарыс беруге көмектесті. 1958 жылы батальон Кипрдегі төтенше жағдай кезінде әскерлермен қамтамасыз ету үшін қызмет етті және 1959 жылы Ұлыбританияға оралды. Содан кейін батальон 1961 жылы Германияда, ал 1963 жылы Гонконгта қызмет етті.

Борнео

1965 жылы маусымда Гонконгте болған кезде батальонға Индонезия-Малайзия қақтығысына Ұлыбританияның жауабы ретінде Борнеоға орналастырылатыны хабарланды. Олар мұндағы джунглиде Гуркхалар мен австралиялықтармен бірге Индонезия шекарасы арқылы құпия "Кларет" операцияларына қатысып, патрульдеуге кірісті. Осы операциялардың бірінде D. L. I. соңғы жауынгерлік қазасын тапты, 26 ақпан 1966 жылы Пте Томас Гриффитс қаза болды.

Құрастыру

Ақыры 1968 жылы батальон тағы да Кипрде қызмет етіп жатқанда, Дурхам жеңіл жаяу әскері үш округтік жеңіл жаяу әскер полкімен бірігіп, «Жеңіл жаяу әскері» деген бір үлкен полк құратыны жарияланды. Бұл полк Жеңіл жаяу әскерінің 4-ші батальоны болып қайта аталды. 1968 жылдың 12 желтоқсанында 1-ші батальон өз туын Дархам соборында өткен салтанатты шарада сақтауға берді. Шараға полктің соңғы бас қолбасшысы, принцесса Александра қатысты, ол батальон мен Д.Ж.Ә. қауымдастығының ардагерлерін тексерді.

Аскер музейі

Д.Л.И. Мұражайы (қазір жабық) Дурхам жеңіл жаяу әскерінің ресми мұражайы болды. Ол 1966 жылы ашылды. Англияның Дурхам қаласында орналасқан мұражайда полктің тарихына арналған көрмелер ұйымдастырылған, ерекше назар Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы іс-қимылдарына бөлінген. Көрмелерге форма киімдері, қару-жарақ, медальдар, тулар, бас киімдер, хаттар, фотосуреттер, белгілер, салтанатты киім-кешектер және басқа да заттар қойылған. Мұражайдың бірінші екі қабатында орналасса, үшінші қабатында Дурхам өнер галереясы болған. 2015 жылдың қазан айында Дурхам округі кеңесі шығындарды үнемдеу мақсатында Д.Л.И. мұражайын жабу туралы хабарлады. Бұл шешім Джон Ричардсон бастаған мұражайды сақтап қалу науқанына жол ашты. 2019 жылдың маусым айында Дурхам округі кеңесі округтік архивтерді Каунти-холлдан Маунт Освальдтағы жаңа тарих орталығына көшіру жоспарларын жариялады, онда Дурхам жеңіл жаяу әскерінің жинағы да орналасатын болады. Дурхам университеті Дурхам округі кеңесімен бірлесіп, Дурхамдағы Палас Гриндегі Палас Грин кітапханасында Д.Л.И. жинағының галереясын ұстап тұр.

Д.Л.И. мемориалы

2012 жылдың шілдесінде Ұлттық естелік арборетомында Дарем жеңіл жаяу әскері қауымдастығының ескерткіші салтанатты түрде ашылды. Салтанатқа полктің бұрынғы Бас қолбасшысы, ханшайым Александра қатысты.