Джеймс Гиббонс Хунекер: Америкалық сыншы және жазушы өмірі
James Huneker
Жеймс Гиббонс Хунекер (1857-1921) – американдық өнер, әдебиет және музыка сыншысы. Оның мақсаты – американдықтарды мәдени жетістіктермен таныстыру болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық өнер, әдебиет және музыка сыншысы Джеймс Гиббонс Хунекер (31 қаңтар 1857 – 9 ақпан 1921) – американдық өнер, кітап, музыка және театр сыншысы. Ерекше тұлға және амбициялы жазушы, ол досы, сыншы Бенджамин Де Кассерес айтқандай, "үлкен миссиясы бар америкалық" болды, ал оның миссиясы – американдықтарды өз заманының ең жақсы мәдени жетістіктерімен, отандық және еуропалық мәдениеттермен таныстыру болды. 1892 жылдан 1899 жылға дейін ол мүсінші Клио Хинтонға үйленген.
American art, literary and music critic
James Gibbons Huneker (January 31, 1857 – February 9, 1921) was an American art, book, music, and theater critic. A colorful individual and an ambitious writer, he was "an American with a great mission," in the words of his friend, the critic Benjamin De Casseres, and that mission was to educate Americans about the best cultural achievements, native and European, of his time. From 1892 to 1899, he was the husband of the sculptor Clio Hinton.
Өмірбаян
Хункер Филадельфияда дүниеге келді. Ата-анасы заңгер мамандығын оқуға мәжбүрлегендіктен, заңгерлік мансап оның қалауы емес екенін білді; ол музыка мен жазуға құштар болды, бір күні концерттік пианист және романдар жазушы болуды армандады. Жиырма бір жасында кеңседегі жұмысын тастап, Филадельфиямен байланысын үзді және (жүкті қызына, кейін әйеліне) Парижге кетті. Ата-анасы жіберген ақшамен толықтырылған қарапайым бюджетпен ол Парижде Леопольд Дютрелодан фортепиано сабағын алды және Фредерик Шопеннің шәкірті Жорж Матиастың фортепиано класына тыңдаушы болып қатысты. Сонымен қатар ол өмір бойы Еуропа өнері мен әдебиетін зерттей бастады және Виктор Гюго, Иван Тургенев, Густав Флобер, Гай де Мопассан және Эмиль Зола, сондай-ақ Эдуард Мане және Эдгар Дега секілді тұлғаларды қала көшелерінде кездестіргенде қуанды. Сол бір жылдық шетел сапары Хунэкердің өмірін өзгертіп жіберді. Хункер әйелі мен баласымен келесі жылы Филадельфияға оралды, бірақ ол туған қаласында бақытты бола алмады және Нью-Йорктің кең сахнасын аңсады, онда ол музыканы оқып жүріп, журналист ретінде тәжірибесін сынап көруді үміттенеді. Ол 1886 жылы әйелі мен баласын тастап, Нью-Йоркке көшіп келді. Ол фортепианодан сабақ беріп, богемиялық өмір салтын өмір сүрді, сонымен бірге Франц Листтің шәкірті Рафаэль Жозеффимен оқыды, ол оның досы және ұстазы болды. (Хунэкердің музыкалық құдайлары Лист, Шопен және Брамс болды. Ол 1900 жылы Шопеннің өмірбаянын жариялады және Ширмер музыка баспасы үшін Шопеннің толық шығармаларына түсініктеме жазды. Иоганн Брамстың пианиноға арналған сололық шығармаларын талдауы, композитордың толық шығармалары өлгеннен кейін жарық көргеннен кейін жазылған, әлі де жоғары бағаланады.) 1890 жылдары, музыкалық мансап туралы арманынан бас тарғаннан кейін, ол Нью-Йорктің музыка, өнер және театр өмірін қамтуға жауапты бос штатты сыншы ретінде толық уақыт жұмыс істеді. Ол көп оқитын адам болды, сонымен қатар, көпшілікке танымал және қызықты кітап сыншысына айналды. Америка журналистикасының тарихында Хункер негізінен Нью-Йорк Күнімен байланысты, өзінің пікірлерімен және өнер туралы кеңінен жариялануымен мақтанатын, өмірлі және құрметке ие Нью-Йорк газеті. Ол 1900-1902 жылдары газеттің музыка сыншысы, ал 1906-1912 жылдары өнер сыншысы болды. Ол сондай-ақ отыз жыл ішінде үлкен таралымды және шағын баспа журналдарында жариялады: мысалы, Харпер Базар, М'л. Нью-Йорк, Метрополитен журналы, Солтүстік Америка шолуы, Пак, Ридидің айнасы, Скрибнер журналы, Ақылды жиын, Театр және қала тақырыптары. Оның түрлі журналдар мен газеттердегі көрнекті өнер тұлғаларымен жасаған сын-пикирлері, бағандары мен сұхбаттары Чарльз Скрибнердің 1904-1920 жылдар аралығында шығарған бірнеше кітабында жарияланды. Өмірі бойы Еуропаға жыл сайынғы сапарлары Джеймс Гиббонс Хунэкерге американдықтарға көркем және сахналық өнердегі жаңалықтар туралы хабарлауға мүмкіндік берді. Ол көбінесе қарапайым сынға ие болған заманда көптеген әріптестерінен гөрі заманауи өнер мен музыка туралы көбірек білген және білімді болды, және ол өзін Американың мәдени жетілуіне жұмыс істейтін адам ретінде сезінді. Хункер өзінің құштарлығымен, өзін-өзі оқыту арқылы алған білімімен және кейде әсем әдеби стилімен танымал болды. Густав Мороның суреті "көптеген ғасырлар бойы жасалып келген, асыл тастармен қапталған, таңғажайып түстермен боялған, бірақ автордың махаббатына бөленген, ерекше сұлулыққа ие болған, ежелгі хризелефантин мүсініне ұқсайды". Сыншы дегеніміз - "Бармекидтердің қонақасына барып, тәңірлер сыйлаған аспан маннасын көру, иіскеп, бірақ дәмін татып көрмейтін адам". Басқа уақытта Хункер таңғажайып қысқалықпен және өткірлікпен жазды: Эрнест Лоусонның пейзаждары "жарылған асыл тастар палитрасымен" жасалды, ал Аш-кан суретшісі Джордж Люкс "Ист-Сайдтың Чарльз Диккенсі" болды. Американың мәдени өмірінде консервативті талпыныстар басым болған кезде, ол өзінің кредосын 1908 жылы Нью-Йорк Санның бағандарында батыл мәлімдеді: "Біздің Кенге жаңа адам кіргенде, назар аударуды ауыстырып көруге тырысайық. Әр адам өз темпераментін зерттейік және өзімізден басқа адамдардың музыкасына сай келетінін сұрамайық. Мектеп мұғалімінің үлгісі бойынша баға беру ғасырлар бұрын ескірген болуы керек еді. Қазіргі заманғы өнерді сағынған адам қазіргі өмірдің қызығын, қуанышын сағынған болады". Хунэкердің сол кездегі атақ-даңқының бір бөлігі оның қалыптастырған жарқын бейнесімен байланысты. Ол шаршамайтын әлеуметтік адам ретінде танымал болды, ол көп мөлшерде ішімдік іше біліп, қызықты әңгімелер айтатын, (оның кең ауқымды эротикалық тәжірибелерін ескере отырып) әзіл-қалжыңға толы болатын. Оның досы Х. Л. Менкен оның кешкі ас дастарқанындағы әңгімесін "нағыз таңғажайып, қызық оқиғалар, өткір пікірлер және ойшаң әзілдердің бірегей қоспасы" деп сипаттады. Көптеген естеліктерде ол ұмытылмас тұлға ретінде еске алынады. Хунэкердің соңғы жылдары қаржылық қиындықтармен өтті. Ол өмірінің соңына дейін концерттерге сын жазып жүрді, бірақ оның бос штатты жұмысы, қаншалықты көп болса да, оған үлкен кіріс әкелмеді, ал оның көптеген кітаптарының сатылым көрсеткіштері орташа болды. Ол 1921 жылы Нью-Йорк қаласында пневмониядан қайтыс болды, 64 жасқа толғанда. Ол екінші әйелі мен бір баласынан, бірінші некесінен туған ұлынан аман қалды. Екінші некесінен туған екі қызы ата-аналарынан бұрын қайтыс болды.
Huneker was born in Philadelphia. Forced by his parents to study law, he knew that a legal career was not what he wanted; he was passionately interested in music and writing, hoping one day to be a concert pianist and a novelist. At twenty one, he abandoned his office job and Philadelphia ties and (with his pregnant girlfriend, then wife) left for Paris, telling his parents that he was departing only the night before the ship sailed. On a tight budget supplemented with money his parents sent, he studied piano under Leopold Doutreleau in Paris and audited the piano class of Frédéric Chopin's pupil Georges Mathias. He also began a lifelong immersion in European art and literature and was thrilled to catch sight on his wanderings through the city of Victor Hugo, Ivan Turgenev, Gustave Flaubert, Guy de Maupassant, and Émile Zola as well as Édouard Manet and Edgar Degas. That year abroad changed Huneker's life. Huneker and his wife and child returned to Philadelphia the following year, but he was never happy again in his native city and longed for the wider stage of New York, where he hoped to try his luck as a journalist while he continued his study of music. He moved to New York City in 1886, having abandoned his wife and child. There he scraped by, giving piano lessons and living a downtown bohemian life, while he studied with Franz Liszt's student Rafael Joseffy, who became his friend and mentor. (Huneker's musical gods were Liszt, Chopin, and Brahms. He published a biography of Chopin in 1900 and wrote the commentary on Chopin's complete works for Schirmer's music publishing company. His analysis of the piano solo works of Johannes Brahms, written shortly after that composer's complete works were published posthumously, is still highly regarded.) By the 1890s, after finally giving up his dream of a music career for himself, he was working full time as a freelance critic responsible for covering the music, art, and theater scene of New York. A voracious reader, he also became a prolific and entertaining book reviewer. In the history of American journalism, Huneker is principally associated with the New York Sun, a lively, respected New York daily which prided itself on its opinionated political commentary and extensive coverage of the arts. He was the paper's music critic from 1900–1902 and its art critic from 1906–1912. He also published in a range of high circulation and small press journals, both mainstream and avant garde, over a thirty year period: e. g., Harper's Bazaar, M'lle. New York, Metropolitan Magazine, North American Review, Puck, Reedy's Mirror, Scribner's Magazine, The Smart Set, Theatre and Town Topics. His reviews, columns, and interviews with major artistic figures from various magazines and newspapers were reprinted in several books published by Charles Scribner between 1904 and 1920. Yearly trips to Europe throughout his life also afforded James Gibbons Huneker the opportunity to report to Americans on new developments in the visual and performing arts. In an age of largely parochial criticism, he was more sophisticated and knowledgeable about modern art and music than many of his colleagues, and he saw himself as a someone who was explicitly working for America's cultural coming of age. Huneker was known for his passionate enthusiasms, self taught erudition, and sometimes extravagant prose style. Gustave Moreau's art "recalls an antique chryselephantine statue, a being rigid with precious gems, pasted with strange colors yet charged with the author's magnetism possessing a strange feverish beauty." A critic was one who "sits down to a Barmecide feast, to see, to smell, but not to taste the celestial manna vouchsafed by the gods." At other times, Huneker wrote with admirable brevity and acuity: Ernest Lawson's landscapes were created with "a palette of crushed jewels", and the Ash can painter George Luks was "the Charles Dickens of the East Side." At a time when conservative tastes dominated American cultural life, he stated his credo boldly in a New York Sun column in 1908: "Let us try to shift the focus when a new man comes into our ken. Let us study each man according to his temperament and not ask ourselves whether he chimes in with other men's music. The giving of marks in schoolmaster's fashion should have become obsolete centuries ago. To miss modern art is to miss all the thrill and excitement our present life holds." Part of Huneker's notoriety in his day was connected to the flamboyant persona he established. He was known as a tirelessly social man with an enormous capacity for liquor and stimulating conversation, which (given his extensive erotic experiences) could be quite ribald. His friend H. L. Mencken described his dinner table conversation as "a really amazing compound of scandalous anecdotes, shrewd judgments, and devastating witticisms." Numerous memoirs from the period recall him as an unforgettable personality. Huneker's last years were spent in financially straitened circumstances. He continued reviewing concerts to the end of his life, but his freelance work, however prolific, had never afforded him a large income and the sales figures for his many books were moderate at best. He died in New York City of pneumonia in 1921, at the age of sixty four. He was survived by his second wife and one child, his son by his first marriage. Two daughters from his second marriage having predeceased their parents.
Музыкалық сыншы
1880 жылдары Хунекер «Музыкалық курьер» газетінің музыка редакторы қызметін атқарды, содан кейін «Нью-Йорк Сан», «Нью-Йорк Уорлд», «Нью-Йорк Таймс» және «Филадельфия Пресс» газеттерімен жұмыс істеді. Ол өзінің бағандарында Рихард Вагнер, Клод Дебюсси, Рихард Штраус және Арнольд Шенбергтің шығармаларын жақтап, олардың еңбектері кеңінен қабылданбастан бұрын олар туралы жазды, сондай-ақ заманының барлық көрнекті дирижерлері мен опера әншілері туралы мақалалар жариялады. Ол опера әншісі Мэри Гарденнің жарықтандырушы (кейде еңкейтін) жанкүйері болды, ол «Пеллеас пен Мелисанда» және «Таис» операларындағы өнерімен танымал болды, оны «лирикалық сахнада Дюсенің ең жақын бейнесі – орхидеялы Цирце» деп атады. Ол Джакомо Пуччини мен Сергей Прокофьевтің музыкасы уақыт өте келе ұмытылып кетеді деп ойлап, кейбір пікірлерін білдірді, бірақ оның көптеген бағалары болашақты болжады.
In the 1880s, Huneker served as the music editor of the Musical Courier, followed by stints with the New York Sun, the New York World, the New York Times, and the Philadelphia Press. In his columns, he proselytized for Richard Wagner, Claude Debussy, Richard Strauss and Arnold Schoenberg, long before their work was generally accepted, and wrote about all of the major conductors and opera singers of his time. He was a particular (sometimes obsessive) fan of the opera singer Mary Garden, renowned for her singing in Pelléas and Mélisande and Thais, whom he called "an orchidaceous Circe the nearest approach to Duse on the lyric stage." He expressed reservations that have not stood the test of time, believing that the music of Giacomo Puccini and Sergei Prokofiev would eventually fall out of favor, but many of his judgments have proved prescient.