Nash Motors корпорациясының ірі көліктері

Кіріспе

Nash Motors Corporation компаниясы шығарған үлкен габаритті автомобильдер.

Nash Ambassador – Nash Motors компаниясы 1927 жылдан 1957 жылға дейін шығарған сәнді автомобиль. Алғашқы бес жыл бойы ол ең жоғары жабдықталған нұсқа болды, ал 1932 жылдан бастап жеке модель ретінде сатылды. Ambassador автомобильдері жоғары сапалы жабдықтармен және әдемі жасалған, сондықтан оларға "Кеноша Дюсенберг" деген лақап ат берілді. Бірақ 1929 мен 1934 жылдар аралығында Nash жеті орындық седан мен лимузиндерді шығарған кезде, Ambassador сериясы өндірушінің "басты моделі" болды және 1954 жылы Nash-Hudson компаниялары біріккеннен кейін де солай қалды. 1958 жылдан 1965 жылға дейін автомобильдер Rambler Ambassador деп аталды, ал 1966 жылдан 1974 жылға дейін AMC Ambassador ретінде танылды. Ambassador моделінің атын үздіксіз қолдану оны "автомобиль тарихындағы ең ұзақ сақталған автомобиль брендтерінің бірі" етті.

1932-1934 жылдардың ортасы

1932 жылдың ортасында Нэш «Ambassador Eight» жеке модельдер қатарын құрды, ол бірнеше кузов стилінде ұсынылды, оның ішінде купелер мен викториялар. Дөңгелек базасы немесе дөңгелек аралықтарында орналасқан «Амбасадор» екі есе тұтану және жоғарғы клапандары бар, тік сегіз цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталған. Барлық автомобильдер сапасы, беріктігі, дизайны және жылдамдығы үшін «Кеноша Дюсенбергтері» деп аталды, олар өте сәнді жабдықталған. Бұл компанияның барлық модельдеріне жаңа кузовтар мен инженерлік жаңартуларды қамтитын Нэштің 1932 жылғы екінші сериясының бөлігі болды. АҚШ-тағы Ұлы депрессия кезінде барлық автомобильдердің сатылымы нашар болды, бірақ Нэш өркендеді және 1932 жылы General Motors компаниясынан басқа пайда тапқан жалғыз компания болды. 1933 жылғы Нэш модельдері 1932 жылдың басындағы маңызды стильдік және инженерлік өзгерістерден кейін көбінесе өзгеріссіз қалды және әлі де «шын мәнінде әдемі нәрсе» деп сипатталды. 1934 жылы Нэш «Speedstream» деп аталатын толығымен жаңа стильдік тақырыпты ұсынды, ол өте ақылды және арт-деко стилінде кузов панельдері мен қанаттарында әшекейлік қалыптарды кеңінен пайдаланды. Дизайнға орыс графы Алексис де Сахновскийтің ықпалы болды, ал жаңа кузовтарда ағымдық акценттер, оқ пішіндес фаралар, көлденең капот қабырғалары, артқы дөңгелектерге арналған қорғағыштар және толық құйрық бөлігі бар багаж бөлімдері болды. Осы жылы «Ambassador Eight» сериясы әртүрлі төрт есікті седан кузов стилімен шектелді. Nash Ambassador 8 енді қайта жасалған және төмен бағаланған LaSalle, Auburn V 12, REO Royale 8, Buick Series 34 90 және Chrysler Imperial Airflow сияқты автомобильдермен жаңа бәсекелестікке тап болды. CCCA барлық 1932 жылғы Advanced 8 және Ambassador 8 серияларын, сондай-ақ 1933 және 1934 жылғы Nash Ambassador 8 серияларын «Мақұлданған классика» деп мойындады.

1935-1942 жылдар

1935 жылы тағы бір толыққанды «Aeroform» стилі енгізілді, ол көліктің сыртқы түрін одан әрі жаңартты. «Амбассадор» Eight сериясына жаңа екі есікті седан қосылды. Дегенмен, 1935 жылғы «Амбассадор» Eight қысқартылған дөңгелек базасында жасалды және бұрынғы «Advanced Eight» қозғалтқышы қолданылды. Nash 1930-1934 жылдардағы үлкен модельдерді өндіруден және сатудан бас тартты. «Амбассадор» 1932 жылдың ортасынан 1935 жылға дейін тек Nash компаниясының қатарлы сегіз цилиндрлі қозғалтқышымен ұсынылды. 1936 жылы «Амбассадор» Six Nash компаниясының ең үлкен алты цилиндрлі қатарлы қозғалтқышымен толықтырылды, бұл бұрын «Advanced Six» деп аталған дөңгелек базалық модельде қолданылды. 1937 жылы Nash «Kelvinator Corporation» компаниясын сатып алды, бұл келісімнің шарты бойынша Чарли Nash таңдаған мұрагері Джордж У. Мейсон жаңа «Nash Kelvinator Corporation» президенті болды. 1937 жылғы модельдерде «Амбассадор» желісіне купелер мен кабриолеттер қайта оралды. 1936 жылдан бастап, жоғары деңгейдегі Nash модельдері бірдей кузовтарды пайдаланды, ал ұзын дөңгелек базасы, сондай-ақ капот және алдыңғы крылалар (плюс ұсақ безендірулер) арзан «Eight» модельдерін арзан «Six» модельдерінен ажырату үшін визуальды белгілер берді. 1937 жылдан бастап, тіпті төмен бағадағы «LaFayette» сериясы да осы жоспарға енді. Бұл негізгі формула 1974 жылғы соңғы AMC «Амбассадор» моделіне дейін қолданылды, тек 1962-1964 жылдардағы жағдайды қоспағанда, «Rambler Ambassador» және «Rambler Classic» бірдей дөңгелек базасын және алдыңғы металл бөліктерін бөлісті. 1937 жылы «Sinclair Oil Corporation» компаниясы Бейб Рутпен бейсбол жарысын ұйымдастырды, онда әр апта сайын 1937 жылғы «Nash Ambassador Eight» седаны сыйлық ретінде табыс етілді. 1940 жылы арнайы дизайнталған және жасалған кабриолет моделі – «Sakhnoffsky Special Cabriolet» сатылымға шығарылды. 1941 және 1942 жылдардағы модельдер үшін барлық Nash көліктері «Амбассадор» болып саналды және ұзын және қысқа дөңгелек базаларында жүрді. «Ambassador Eight» енді «Ambassador Six» дөңгелек базасын бөлісті. Nash «Unitized» деп атаған монокок конструкциясын қолдану арқылы салынған «Nash Ambassador 600» алғашқы танымал отандық автомобиль болды. 1941 жылдан 1948 жылға дейін «Nash Ambassador» модельдері осы бір бөлікті құрылымды дәстүрлі шассиге орналастырды, осылайша берік және сенімді автомобиль жасады. Бұл автомобиль алдыңғы және артқы жағында серіппелі аспасы бар «төмен бағадағы» нарық сегментіндегі алғашқы автомобильдердің бірі болды, бұл оған «Arrow Flight» жүру сезімін және басқа да артықшылықтарды сыйлады. Соғыс кезіндегі үнемдеу мақсатында, «Ambassador Six» және «Eight» 1942 жылы екі тұтану жүйесінен бас тартып, цилиндрге бір ғана тұтану шамды қалдырды. 1941-42 жылғы «Ambassador 600» L-тәрізді қозғалтқышпен жұмыс істеген жалғыз «Амбассадор» болды. Nash соғыстан кейінгі 1946-1948 жылдардағы модельдерде осы модельдік құрылымды сақтап қалды, бірақ «600» енді «Амбассадор» деп танылмайды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1942-1945 жж.) азаматтық автомобильдер мен жүк көліктерін өндіру тоқтатылды және компаниялар «демократияның арсеналына» кіретін өндіріске көшті.

The 1935 model year saw yet another complete re styling known as "Aeroform" with a further trimming of body styles. A new two door sedan was added to the Ambassador Eight series. However, the 1935 Ambassador Eight was now built on a shorter wheelbase, and used the smaller, former Advanced Eight engine. Nash discontinued manufacturing and marketing the big models of the 1930 1934 era. While the Ambassador had been offered only with Nash's in line eight from mid 1932 through 1935. The 1936 Ambassador Six added Nash's largest, in line six as well, in a wheelbase model, formerly known as the Advanced Six. In 1937 Nash acquired the Kelvinator Corporation as part of a deal that allowed Charlie Nash's handpicked successor, George W. Mason, to become President of the new Nash Kelvinator Corporation. The 1937 models saw the return of coupes and convertibles to the Ambassador lines. From 1936 onward, the senior Nash models used identical bodies, relying on a longer wheelbase as well as the hood and front fenders (plus subtle trim augmentations) to provide visual cues to differentiate the more expensive Eights from the less expensive Six models. Beginning in 1937, even the low priced LaFayette series came under this plan. This basic formula was used through the final AMC Ambassador in 1974, with the exception of 1962 to 1964, when the Rambler Ambassador and the Rambler Classic shared the same wheelbase and front sheet metal. In 1937, Sinclair Oil Corporation teamed up with Babe Ruth in a baseball contest where a 1937 Nash Ambassador Eight sedan was awarded every week. A custom designed and specialty built convertible model was marketed for 1940, the Sakhnoffsky Special Cabriolet. For the 1941 and 1942 model years only all Nash vehicles became Ambassadors and rode both long and short wheelbases. The Ambassador Eight now shared the Ambassador Six's The Nash Ambassador 600, built on a wheelbase, became the first popular domestic automobile to be built using the single welded "unibody" type of monocoque construction that Nash called "Unitized", rather than body on frame. From 1941 through 1948, Nash Ambassador models placed this unibody structure on top of a conventional frame, thus creating a solid and sturdy automobile. It was also one of the first cars in the "low priced" market segment with coil spring suspension in front and back, giving it "the Arrow Flight ride" along with other benefits. In the spirit of wartime conservation, the Ambassador Six and Eight lost their twin ignition feature for 1942, reverting to a single spark plug per cylinder. The 1941 42 Ambassador 600 was also the only Ambassador ever powered by an L head engine. Nash would remain with this model arrangement through the post war 1946 1948 model years, although the 600 would no longer be known as an Ambassador. Civilian car and truck production was curtailed during World War II (1942–1945) and companies turned to production that became part of the "arsenal of democracy."

1946-1948 жылдар

Соғыстан кейін өндіріс қайта басталғанда, "сегіздіктер" енді бағдарламаға кірмеді. 1946 жылғы Ambassador Six енді Nash компаниясының флагмандық моделі болды. 1946 жылы Nash "Suburban" деп аталатын Ambassador машинасының ағашпен қапталған нұсқасын ұсынды. Жоғары сапалы шамалы ағаштан жасалған рамасы және Мичиган штатының Овоссо қаласынан Митчелл Бентли жеткізген магони қаптамасы бар Suburban кузовы, әдемі "slipstream" седанының негізінде жасалған, ол 1940-шы жылдардың классикалық, ағымдас үлгідегі дизайны еді. Автокөлік өндірушісі ірі дилерлерге тек бір ғана кабриолет бөлді. 1949 жылғы модельге жаңа бір корпустық дизайнға көшу, 1950 жылғы Nash Rambler шағын көлігіне дейін кабриолет стилінің тоқтатылуын білдірді.

1952 жыл

Nash Ambassador 1952 жылы толыққанды жаңа дизайнмен шықты және компанияның 50 жылдығын тойлады, себебі оның алдындағы Томас Б. Джеффри компаниясы 1902 жылы алғашқы автомобильдерін сатқан болатын. Алтын жылдық мерекеге арналған Nash Airflyte стиліне қатысты есімдер ретінде Пининфарина аталды, бірақ бұл дизайн итальяндық каросерия шеберінің идеяларымен қатар, Nash-тың бас дизайнері Эдмунд Э. Андерсонның да еңбектерінің нәтижесі болды. Жаңа үлгілер 1949-1951 жылдарғы бұрынғы Ambassador модельдеріне қарағанда көбірек дәстүрлі сызықтарға ие болды және бірнеше дизайн жүлдесін жеңіп алды. Өндіріске еуропалық стильдегі бірнеше элементтер енгізілді, мысалы, кері бұрышпен орналасқан C тіректері және карталар мен күн көзілдірік сақтауға арналған алдыңғы әйнектің үстіне орнатылған ішкі торлы "жүк ұстағышы". Корея соғысынан туындаған материалдық шектеулерге байланысты, Nash автомобильдерінің сатылымы, көптеген басқа автокөлік өндірушілер сияқты, 1952 жылы күрт төмендеді.

1953 жыл

Амбассадорда шағын өзгерістер енгізілді, мысалы, капоттың ауа түймешігіндегі кішкентай хромдық аралықтар. «Амбассадорлар» екі карбюратормен және жоғары сығылымды алюминий баспен, Nash Healey-ден «Le Mans» опциясы ретінде шығарылды. Жылыту және желдету жүйесі Weather Eye деп аталды және енді Nash Kelvinators-тың жетілдірілген автомобиль кондиционерімен жабдықталуы мүмкін. Америкадағы басқа өндірушілер сол кезде кейбір модельдерде кондиционер ұсынғанмен, олардың кондиционерлері үлкен және ауыр, багаж көлігіне орнатылған кеңейтілгіш пен жылу алмастырғышпен жұмыс істеді, ол ауаны мөлдір пластик түтіктер арқылы машинаға жеткізіп, төбеге орнатылған желдеткіштер арқылы шығарып жіберді. Nash-тің құрылғысы арзан, ықшам болды, капоттың астына сыйып, басқа автокөлік өндірушілері ұсынған жүйелерден әлдеқайда төмен бағаланды (1955 жылы Nash оны 345 АҚШ долларына ұсынды, ал Oldsmobile үшін 550, Chrysler үшін 570 доллар тұрады); Ford сияқты басқа өндірушілер тіпті опциялық кондиционер ұсынбады. (Ол кезде тіпті жылытқыш та стандартты жабдық ретінде қарастырылмады.) «Амбассадор» тек бірнеше өзгерістермен жалғасты. Алдыңғы бөлігіне жаңа «айналмалы» ойыс тор және жартылай хромдалған фаралардың жиектері қосылды. Аспаптар панелі жаңа дизайнмен жасалды. Базалық жиынтық «Super» деп аталды, ал жоғарырақ «Custom» модельдерінде континенттік қосалқы дөңгелек тасымалдағышы және көптеген басқа жаңартулар төрт есікті седан және екі есікті «Country Club» купе түрінде қол жетімді болды. Стандартты I6 енді 7,6:1 сығылым қатынасымен және бір баррельді Carter карбюраторымен 3700 айналымда жұмыс істеді. Ford және Chevrolet өздерінің стандартты өлшемдегі модельдерін дилерлеріне тапсырыс болған-болмағанына қарамастан жіберіп отырды. Бұл автомобильдерді сату үшін жасалған үлкен жеңілдіктер тәуелсіз автокөлік өндірушілерінің (Hudson, Kaiser, Nash, Packard және Studebaker) сатылымдарының төмендеуіне әкелді. 1954 жылдың 14 қаңтарында Nash Kelvinator, қиын жағдайдағы Hudson Motor Car Company компаниясымен бірігіп, American Motors Corporation (AMC) құрды, ал Nash және Hudson дилерлері «Nash» немесе «Hudson» таңбасымен ерекшеленетін, бірақ әдеттегідей компактты Rambler-ді сатты. «Үлкен» Nash және Hudson модельдері сатылымда болғанмен, компанияның табысын қамтамасыз еткен Rambler сатылымы болды. Компактты Rambler-дің сәттілігі арта келе, жоғары сатылымды Nash автомобильдерінің, соның ішінде «Амбассадордың» сатылымы төмендеді. 1954 жылы барлығы 21 428 «Амбассадор» машинасы жасалды. «Амбассадор» модельдерінің қатары I6 қозғалтқышы бар «Super» седандарынан, сондай-ақ V8 қозғалтқышы бар «Super» және «Custom» седандарынан, және «Custom Country Club» купесінен тұрды. Packard V8 1956 жылдың сәуір айына дейін қол жетімді болды, содан кейін AMC өзінің V8 қозғалтқышын орнатты және автомобильдер енді «Ambassador Special» деп аталды. Олардың алдыңғы қанаттарында тік орналасқан «понтон» деп аталатын бөліктер болды. 1957 жылғы модельдерде алдыңғы дөңгелек арқалықтары кеңейтілді, шамамен «қалыпты» өлшемге келді. Дөңгелектер енді 14 дюймдік және стандартты 8,00 x 14 шиналарымен жабдықталды. 1957 жылғы «Амбассадордың» стандартты қозғалтқышы AMC-нің өз V8 қозғалтқышы болды, ол заманауи жоғарғы клапанды конструкциямен және ауыстырылған коленвалмен, 4 баррельді карбюратормен және екі шығару құбырымен жабдықталды. Жаңа қозғалтқыш номиналды қуаты және номиналды айналу моментімен жабдықталды. Ол 3 жылдамдықты қолмен басқару, автоматты өріс немесе Packard Ultramatic автоматты берілісімен жабдықталды. «Custom» модельдерінің стандарттық мүмкіндіктері электрлі тежегіштер, жеке реттелетін еңкейтілген алдыңғы орындықтар, артқы орындықтың орталық қол тірегі, капоттың әшекейі және тағы да көптеген мүмкіндіктерді қамтыды. Арнайы былғарыдан жасалған орындықтар және континенттік шиналар жиынтығы қосымша опция ретінде ұсынылды. 3600-ден астам үлкен Nash машинасы шығарылғаннан кейін, соңғы Nash «Амбассадор» 1957 жылдың жазында Висконсин штатының Кеноша қаласындағы өндіріс желісінен шықты. Дегенмен, «Амбассадор» атауы, желінің ең жоғары деңгейдегі моделі ретінде, 1974 жылға дейін Rambler және AMC брендтерімен сатылымда болды.

The Ambassador received minor changes, such as small chrome spacers on the cowl air scoop. Ambassadors were available with dual carburetors and a high compression aluminum head produceding as the "Le Mans" option as from the Nash Healey. The heating and ventilation system was called Weather Eye and now could be equipped with Nash Kelvinators' advanced Automobile air conditioning unit. While other manufacturers in America at the time offered A/C on some models, their air conditioning units were driven by a large and heavy, trunk mounted expander and heat exchanger that carried the air into the car via clear plastic tubes and out through ceiling mounted vents. Nash's unit was inexpensive, compact, fit under the hood, The option was priced well below systems offered by other carmakers (in 1955, Nash offered it at US$345, against $550 for Oldsmobile or $570 for Chrysler); other makers, such as Ford, did not even offer optional air conditioning. (At the time, even a heater was not always standard equipment.) The Ambassador continued with only a few changes. A new "floating" grille concave grille and partially chromed headlamp bezels were added to the front end. A redesigned instrument panel was a major change inside. The base trim was called "Super" while the higher "Custom" models featured a continental spare tire carrier and many other upgrades were available in four door sedan and two door "Country Club" hardtop forms. The standard I6 was now rated at at 3,700 rpm with its 7.6:1 compression ratio and a one barrel Carter carburetor. Ford and Chevrolet were shipping their standard size models to their respective dealers no matter if there were any orders for them. A price war with deep discounts to sell these cars meant a sales decline for the independent carmakers (Hudson, Kaiser, Nash, Packard, and Studebaker). Nash Kelvinator merged with ailing Hudson Motor Car Company as of January 14, 1954, to form American Motors Corporation (AMC), and both Nash and Hudson dealers sold the compact sized Ramblers that were identical save for the "Nash" or "Hudson" badging. Although the "senior" Nash and Hudson models continued to be marketed, it was sales of the Rambler that were powering the company's bottom line. As the compact Rambler's fortunes increased, sales of the senior Nash cars, including the Ambassador, decreased. A total of 21,428 Ambassadors were built in 1954. The Ambassador line up was reduced to Super sedans with I6 engines as well as V8 powered Super and Custom sedans and the hardtop Custom Country Club. The Packard V8 was available through April 1956 after which AMC installed its own V8 engine producing and the cars were now called "Ambassador Special". They were vertically stacked in the front fender "pontoons". The 1957 models featured enlarged front wheel well openings, to almost "normal" size. The wheels were now 14 inch with standard 8.00 x 14 tires. The standard engine for the 1957 Ambassador was AMC's own V8, a modern overhead valve design displacing It featured a forged steel crankshaft, a 4 barrel carburetor, and dual exhausts. The new engine was rated at and of torque. Available were a 3 speed manual transmission, an automatic overdrive unit, or Packard's Ultramatic automatic transmission. The Custom models standard features included power brakes, individually adjustable reclining front seats, rear seat center armrest, hood ornament, and many more. Special leather seating surfaces were optional as well as a continental tire kit. After production of under 3,600 big Nash cars, the final Nash Ambassador rolled off the Kenosha, Wisconsin production line in the summer of 1957. Nevertheless, the Ambassador as a top of the line model name would continue to be marketed, under Rambler and AMC brands, through 1974.

Шыдамдылық

1950 жылы Мексика арқылы 2172 миль (3495 км) қашықтықтағы "қаһармандыққа толы және ұлан-ғайыр қашықтықтағы" жарысқа сегіз Nash Ambassador қатысты. Жартысқа жуық, 126 автокөліктің 47-сі финиш сызығын кесіп өтті. Үш Ambassador барлық тоғыз кезеңді аяқтады, бірақ ең жоғары нәтиже көрсеткен көлік дисквалификацияланды. Жартысқа жуық, 126 автокөліктің 47-сі финиш сызығын кесіп өтті. Үш Ambassador барлық тоғыз кезеңді аяқтады, бірақ ең жоғары нәтиже көрсеткен көлік дисквалификацияланды. Жарыс төрешілерінің тез тексеруі нәтижесінде, көлік экипажын ауыстыруға тыйым салынғаны анықталды. 1950 жылы Nash динамикалық жұлдыздар Кертис Тернер мен Джонни Манцты шақырып, келісімшартқа отырды. 1950 жылдың 24 қыркүйегінде Солтүстік Уилксборо спидвейінде Эбенезер "Слик" Смит Nash Ambassador көлігін жүргізді, бірақ жарыстың ортасында апатқа ұшырап, 26 қатысушының арасында 20-шы орынды иеленді. Бұл көлік Билл Франс Панамерика жарысында апатқа ұшыраған еді. 1951 жылдың 8 сәуірінде Carrell Speedway (Гардена, Калифорния) трассасында Джонни Манцтың Nash Ambassador көлігі 200 айналымдық жарысты екінші орында аяқтады. Алайда, Манц үшін резервте болған Эбенезер "Слик" Смит, фиништік сызықты кесіп өтетін сәтте көлікті жүргізіп отырды. 1951 жылғы NASCAR маусымында басқа автокөлік өндірушілер де демеушілікке белсенді қатысты. 11 ақпан күні Дейтона Бич жол трассасында өткен маусымның ашылу кезеңінде Билл Холланд Nash Ambassador көлігін жүргізуде, бірақ механикалық ақауларға байланысты NASCAR Grand National жарысын 54 қатысушының арасында 47-ші орында аяқтады. 1 сәуірде Шарлотта спидвейінде Кертис Тернер өзінің Nash Ambassador көлігімен 150 айналымдық NASCAR Grand National жарысында жеңіске жетті. Бұл NASCAR Grand National сериясында үлкен габаритті Nash Ambassador үшін жеңіс болатын жалғыз жағдай еді. 1951 жылдың 14 шілдесінде Мэриленд штатының Ланхам қаласында өткен 400 айналымдық NASCAR Short Track Grand National жарысында Тони Бонадистің жеңіс тұғырына көтерілген көлігі – жаңа, ықшам Nash Rambler болды. 12 тамызда Мичиган штатының жәрмеңкелік автотрассасындағы жарыста 1951 жылғы Nash Ambassador "Motor City 250" жарысының ресми көлігі болды және оны NASCAR президенті Билл Франс жүргізді. Тим Флок Hudson көлігімен жарыста жеңіске жетіп, 7001 доллар ақшалай сыйлық пен жаңа Nash Ambassador көлігін жеңіп алды.

Eight Nash Ambassadors were entered in the 1950 Carrera Panamericana, a 2172 mile (3495 km) endurance race run over five days across Mexico. 47 of the 126 cars that started this "contest of heroic proportions and vast distances" were classified as finishers. Three Ambassadors finished all nine stages, but the highest placed car was disqualified. He was disqualified when a quick review by the race officials showed that the rules specifically prohibited changing a car's crew. For 1950, Nash recruited and signed dynamic stars Curtis Turner and Johnny Mantz. North Wilkesboro Speedway on September 24, 1950, Ebenezer "Slick" Smith drove a Nash Ambassador, but crashed midway through the race and finished 20th in the field of 26. This was the same car that Bill France had crashed in the Carrera Panamericana. Carrell Speedway (Gardena, California) on April 8, 1951, Johnny Mantz's Nash Ambassador finished the 200 lap race in second place. However, Ebenezer "Slick" Smith was actually driving the car at the checkered flag in relief for Mantz. For the 1951 NASCAR season, other automakers became more involved in sponsorship. Daytona Beach Road Course on February 11 Bill Holland driving a Nash Ambassador encountered mechanical trouble early in the season opening event to finish 47th from the 54 cars that started the NASCAR Grand National race. Charlotte Speedway on April 1 Curtis Turner won the 150 lap NASCAR Grand National race with his Nash Ambassador. This was the only first place finish for the large sized Nash Ambassador in the NASCAR Grand National series. The car driven to victory in the 400 lap NASCAR Short Track Grand National race in Lanham, Maryland by Tony Bonadies on July 14, 1951, was the new compact sized Nash Rambler. Michigan State Fairgrounds Speedway on August 12 The 1951 Nash Ambassador, was the Official Pace Car of the "Motor City 250" stock car race, and was driven by NASCAR's president, Bill France. Tim Flock won the race in a Hudson, earned $7,001 in cash, as well as a new Nash Ambassador.