Жон мен Дональд Паркинсон: Лос-Анджелестің сәулетшілері

Кіріспе

Американдық архитектура фирмасы

Джон және Дональд Паркинсон – 20 ғасырдың басында Лос-Анджелес аймағында қызмет еткен әке мен ұлдан құралған архитектура фирмасы. Олар қаланың көптеген танымал ғимараттарын жобалап және салған, олардың ішінде Grand Central Market, Memorial Coliseum және City Hall бар.

Алғашқы жылдар

Джон Паркинсон (12 желтоқсан 1861 – 9 желтоқсан 1935) 1861 жылы Англияның Ланкашир графтығындағы Скортон деген шағын ауылда дүниеге келген. Он алты жасында ол жақын орналасқан Болтон қаласындағы сәулетші және инженер Джонас Брэдшоудың басшылығымен алты жылдық оқуға шәкірт болды, онда ол қолөнерді және құрылыс жұмыстарын үйренді. Болтонның Механика институтында архитектуралық эскиздерді және инженерлік ілімді оқу үшін кешкі сабақтарға қатысты. 21 жасқа келгенде шәкірттігін аяқтағаннан кейін, ол жаңа өмір іздеп Солтүстік Америкаға көшті; Виннипегте қоршаулар жасады және Миннеаполисте баспалдақ салуды үйренді. Англияға қайтқаннан кейін ғана, Англияның құрылыс саласының мансаптық өсу үшін көп уақыт пен еңбек талап ететінін білді. Ол сол кездегі өзінің білімі мен дағдылары Америкадағы кем реттелген мүмкіндіктерге сәйкес келетініне көз жеткізді. Паркинсон Калифорнияға барып, Напада қоныстанды, онда ол қайтадан баспалдақ салушы болып жұмыс істеді және бос уақытында архитектуралық тапсырыстарды қабылдады, алғашқы коммерциялық жобаларының бірі – Напа банкі ғимаратына қосымша (1888 жыл, бұзылған).

Сиэтл жаттығулары

Напаны «өлген қала» деп есептеген Паркинсон 1889 жылдың ақпанында Сиэтлге қарай солтүстікке аттанды, өйткені жобалаушы ретінде жұмысқа орналаса алмады. Наурыз айында ол Сесил Эверспен серіктестік құрды, бірақ бұл серіктестік бір жылдан астам уақыттан кейін тоқтатылды. Паркинсон 1889 жылдың қыркүйегінде Нападан мүлдем кетіп қалды, бірақ жергілікті ағаш өңдеу заводтарымен кәсіби байланыстарын сақтап, ағаш және әр түрлі безендіру бұйымдарын жеткізіп тұрды. Паркинсонның Пьюгет Саунд айманындағы алғашқы жобаларына Олимпиа қаласындағы Олимпиа қонақ үйі (1889; қиратылған), Мерсер аралындағы Калкинс қонақ үйі (1889; қиратылған) және бірнеше тұрғын үйлер кірді. 1889 жылдың 6 маусымында болған Сиэтлдегі Ұлы өрттен кейін ол бірнеше маңызды бизнес орталықтарын, 1889–90 жылдарға салынған Батлер блогын (өзгертілген) және кейіннен қалааралық ғимарат деп аталған Сиэтл Ұлттық банкінің ғимаратын (1890–92), романдық жаңғыру стиліндегі архитектураның көрнекті үлгісін салуға ие болды. 1891 жылы Паркинсон Сиэтлдің Фримонт ауданындағы Б. Ф. Дэй мектебінің (1891–92; өзгертілген) жобалау конкурсында жеңіске жетті. Содан кейін Сиэтл мектеп кеңесі Паркинсонды Сиэтл мектептерінің архитекторы және басшысы етіп тағайындады. Паркинсон келесі бірнеше жыл бойы Сиэтл мектептерінің барлық жобаларына жауапты болды, соның ішінде Тынық мұхиты мектебі (1892–93; қиратылған) және Каскад мектебі (1893–94; қиратылған) салынды. Ол сондай-ақ Сиэтл семинариясын (1891–93), Сиэтл Тынық мұхиты университетінің алғашқы ғимаратын (қазір Александр Холл деп аталады) және Сиэтл университетінің алғашқы ғимаратын – иезуит колледжі мен шіркеуін (1893–94; өзгертілген) (қазір Гарранд ғимараты деп аталады) жобалады. Паркинсон өзінің ғимараттарының эскиздерін кәсіби архитектуралық басылымдарда жиі жариялап тұрды. Ол Америка Сәулетшілер институтының Вашингтон штаты бөлімшесінің алғашқы мүшесі болды (қазіргі AIA Сиэтл бөлімшесінің ізашары). Паркинсон жылжымайтын мүлікке инвестиция жасады және ол Сиэтл Атлетика клубы ғимаратының (1893–94; қиратылған) архитекторы және құрылысшысы болды. Оның инвестициялары 1893 жылғы паника, ауыр ұлттық экономикалық дағдарыс, 1893 жылдың маусымынан кейін құрылыс жұмыстарын тоқтатуға байланысты оны қаржылық жағынан осал қалдырды. Паркинсонның мектептегі лауазымы 1894 жылдың басында Сиэтл мектеп кеңесі тарапынан тоқтатылды. 1893 және 1894 жылдары ол бірнеше конкурста қатысты, бірақ ешқандай тапсырыс жеңіп алмады.

Considering Napa a "dead town", Parkinson ventured north to Seattle in February 1889, where he opened his first architectural practice after failing to secure a position as a draftsman. In March he entered a partnership with Cecil Evers, but this ended little more than a year later; Parkinson would leave Napa for good in September 1889 but would retain professional relationships with local mills to supply lumber and trim. Parkinson's early projects in Puget Sound included the Olympia Hotel, Olympia (1889; destroyed), the Calkins Hotel, Mercer Island (1889; destroyed), and several residences. After the Great Seattle Fire of 6 June 1889, he secured several important business blocks, the Butler Block (1889–90; altered), and the Seattle National Bank Building, later called the Interurban Building (1890–92), an exemplary work of Romanesque Revival architecture. In 1891, Parkinson won the design competition for the B. F. Day School (1891–92; altered), located in the Fremont neighborhood of Seattle. Thereafter the Seattle School Board appointed Parkinson as the Seattle Schools Architect and Superintendent. Parkinson was responsible for all Seattle Schools projects over the next several years, including the Pacific School (1892–93; destroyed) and the Cascade School (1893–94; destroyed). He also designed the Seattle Seminary (1891–93) the first building at Seattle Pacific University (now known as Alexander Hall); and the Jesuit College and Church (1893–94; altered) the first building at Seattle University (now known as the Garrand Building). Parkinson frequently published renderings of his buildings in the professional architectural press. He was an early member of the Washington State Chapter of the American Institute of Architects (predecessor to today's AIA Seattle chapter). Parkinson invested in real estate and he was both architect and developer of the Seattle Athletic Club Building (1893–94; destroyed). His investments left him financially vulnerable when the Panic of 1893, the severe national depression, curtailed construction after June 1893. Parkinson's schools position was terminated by the Seattle School Board early in 1894. In 1893 and 1894, he entered several competitions, but failed to win any commissions.

Лос-Анджелестегі Паркинсон фирмасы

Жобалары мен Сиэтлде жұмысқа орналасу мүмкіндіктері болмағандықтан, Джон Паркинсон 1894 жылы Лос-Анджелеске көшіп, Екінші және Үшінші көшелер арасындағы Спринг-стритте сәулет бюросын ашты. 1896 жылға қарай Паркинсон қаланың алғашқы "А" класты, отқа төзімді болаттан жасалған құрылысын – Үшінші көше мен Бродвейдегі Гомер Лафлин ғимаратын жобалады. Оның 1901 жылғы Сусана Мачадо Бернард үйі мен шарабасы тарихи-мәдени ескерткіш деп жарияланып, Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1904 жылы Төртінші көше мен Спринг көшесіндегі Брайли блогының дизайны Лос-Анджелесте салынған алғашқы "асқабақ" болып есептеледі. 1928 жылы қалалық әкімшілік ғимараты салынып біткенге дейін ол қаладағы ең биік құрылыс болып саналды. 1905 жылы Паркинсон Г. Эдвин Бергстроммен он жылға созылған серіктестік құрды. Паркинсон мен Бергстром Лос-Анджелестегі маңызды құрылыстарды жобалайтын жетекші сәулет фирмасына айналды. Бергстром 1915 жылы жеке тәжірибесін ашу үшін серіктестіктен шықты.

Паркинсон және Паркинсон

Джон Паркинсонға 1920 жылы оның ұлы Дональд Б. Паркинсон (1895–1945) қосылды. Паркинсон мен Паркинсон Лос-Анджелестің ең тамаша ғимараттарының көптеген жобаларын жасады, олар қаланың ең мәңгілік сәулеттік ескерткіштеріне айналды. Тізімде: Оңтүстік Калифорния университетінің кампусының бас жоспары және бірнеше танымал ғимараттары (1919–1939), Лос-Анджелес мемориалдық Колизей (1923 және 1930–1931), Лос-Анджелес қалалық әкімдігі (1928, Альберт С. Мартин/құрылымдық және Джон С. Остин/жұмыс суреттерімен бірлесіп), Булокс Уилшир (1929) және Юнион Станциясы (1939). Джон Паркинсон Лос-Анджелес қаласының орталық бөлігіндегі Першинг алаңының маңызды алғашқы қайта жаңартуын аяқтады. Олардың еңбектері 1932 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының өнер сайысындағы сәулеттік іс-шараның да бір бөлігі болды.