Леош Яначек операсы «Макропулос ісі» – 3 актілі шығарма. Карел Чапек пьесасы негізінде жазылған, 1926 ж. Брнода алғаш қойылды. Яначектың соңғы операларының бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Леош Яначек операсы
Леош Яначек операсы
Opera by Leoš Janáček
the opera by Leoš Janáček
«Макропулостың ісі» (немесе «Макропулостың құпиясы», немесе сөзбе-сөз аударғанда «Макропулостың мәселесі»; чех тілінде Věc Makropulos) – Леош Яначектың музыкасы мен либреттосымен жазылған 3 актілі чех операсы. Яначек операсын Карел Чапектің «Макропулостың ісі» пьесасы негізінде жазған. 1923 және 1925 жылдар аралығында жазылған «Макропулостың ісі» оның соңғы операларының бірі болды және оның көптеген кейінгі туындылары сияқты, Камила Стоссловаға деген құштарлығынан шабыттанды. Операның әлемдік тұңғыш көрсетілісі 1926 жылдың 18 желтоқсанында Брнодағы Ұлттық театрда Франтишек Нойманның дирижерлігімен өтті.
The Makropulos Affair (or The Makropoulos Case, The Makropulos Secret, or, literally, The Makropulos Thing; Czech Věc Makropulos) is a Czech opera in 3 acts, with music and libretto by Leoš Janáček. Janáček based his opera on the play Věc Makropulos by Karel Čapek. Composed between 1923 and 1925, The Makropulos Affair was his penultimate opera and, like much of his later work, was inspired by his infatuation with Kamila Stösslová, a married woman much younger than himself. The opera received its world premiere at the National Theatre in Brno on 18 December 1926, conducted by František Neumann.
Құрастыру тарихы
Яначек бұл пьесаны 1922 жылғы 10 желтоқсанда Прагада көрсетудің басында көріп, бірден оны опера ретінде пайдалану мүмкіндігін байқады. Ол Чапекпен хат алмасып, ол бұл идеяға қолдау көрсетті, бірақ пьесаға құқықтарды алудағы құқықтық мәселелер жұмысты кешіктірді. 1923 жылғы 10 қыркүйекте бұл мәселелер шешілген соң Яначек операны жазуға кірісті. 1924 жылдың желтоқсанына дейін ол жұмыстың бірінші нұсқасын аяқтады. Ол тағы бір жыл ноталарды жетілдіріп, 1925 жылғы 3 желтоқсанда аяқтады. Музыкалық тұрғыдан алғанда, шығарманың көп бөлігінде тақырыптық даму шамалы, оның орнына тыңдаушыға түрлі мотивтер мен идеялардың көптігі ұсынылады. Яначектың жазбалары мұның бұлдіргіш, мазасыз басты кейіпкер Эмилия Марти/Элина Макропулостың музыкалық бейнесін жасау үшін жасалған әдейі амал екенін көрсетеді. Тек соңғы актінің соңында, Макропулостың осалдығы ашылғанда ғана музыка оны тұтас бойы жетелеген бай лирикалық арнаны пайдаланып, дамытады.
Janáček had seen the play early in its run in Prague on 10 December 1922, and immediately saw its potential as an opera. He entered into a correspondence with Čapek, who was accommodating towards the idea, although legal problems in securing the rights to the play delayed work. When these problems were cleared on 10 September 1923, Janáček began work on the opera. By December 1924, he had completed the first draft of the work. He spent another year refining the score, before completing it on 3 December 1925. Musically, much of the piece has little in the way of thematic development, instead presenting the listener with a mass of different motifs and ideas. Janáček's writings indicate that this was a deliberate ploy to give musical embodiment to the disruptive, unsettling main character Emilia Marty/Elina Makropulos. Only at the end of the final act, when Makropulos' vulnerability is revealed, does the music tap into and develop the rich lyrical vein that has driven it throughout.