Блэр тауы шайқасы: АҚШ тарихындағы ең ірі еңбек көтерілісі

Кіріспе

1921 жылы АҚШ-та болған зорлық-зомбылық еңбек дауы
Билл Близзард қылмыс жасады деген айыптан босатылды
Қамауға алынған шахтерлердің көпшілігі ақталып шықты немесе қысқа мерзімге бас бостандығынан айырылды
| тарап1 = Ереуілдегі көмір шахтерлері Біріккен шахтерлер одағы
| тарап2 = Болдвин Фелтс жеке тергеу агенттігі Логан округі шерифінің департаменті Батыс Вирджиния штатының полициясы
| тарап3 = АҚШ армиясы
Батыс Вирджиния армиясының Ұлттық гвардиясы
| жетекшілер1 = Билл Близзард Мэри Джонс
| жетекшілер2 = Дон Чафин
| жетекшілер3 = Уильям Эубанкс
| саны1 = 10 000
| саны2 = 3 000
| саны3 = 27 000
| қазалар1 = белгісіз
Блэр тауы шайқасы – АҚШ тарихындағы ең ірі еңбек көтерілісі және Американдық Азамат соғысынан бергі ең ірі қарулы көтеріліс. Бұл қақтығыс Батыс Вирджиния штатының Логан округінде, 20 ғасырдың басында Апалачияда болған Көмір соғыстарының бір бөлігі ретінде, еңбек даулары сериясы аясында болды. 1921 жылдың тамыз айының соңынан қыркүйек айының басына дейін бес күн бойы 10 000-ға жуық қарулы көмір шахтерлері 3 000 заңгер мен ереуіл бұзушыларға (Логан қорғаушылары деп аталды) қарсы тұрды. Шахта операторларының қолдауымен, шахтерлер Оңтүстік-Батыс Вирджинияның көмір кен орындарында кәсіподақ құруға тырысқан кезде жұмысшылар мен шахта басшылығы арасындағы шиеленіс күшейді. Шамамен бір миллион оқ атылғаннан кейін шайқас аяқталды, ал АҚШ армиясы, Батыс Вирджиния армиясының Ұлттық гвардиясы, Макдауэлл округінің тумасы Уильям Эубанкс басшылығымен президенттік бұйрықпен араласты.

Өмірбаян

1890 жылы Біріккен шахтерлер одағы құрылғаннан бастап, Батыс Вирджиния штатының Минго округі мен оның төңірегіндегі көмір шахталары тек одаққа мүше емес жұмысшыларды жұмысқа қабылдады және одаққа мүшелікті дереу жұмыстан шығаруға негіз ретінде қарастыратын еңбек шартын қатаң сақтады. Шахташылар көбінесе компаниялық қалаларда тұрғандықтан, жұмыстан шығару үйден қуумен тең болды. 1920 жылы UMW-нің жаңа президенті Джон Л. Льюис аймақтағы одақтасуға қарсылықты үш онжылдыққа созылған қарсылықты аяқтауға тырысты. Ол 1919 жылғы Біріккен шахтерлер одағының көмір шабуылына қатысқан шахтерлерден және Батыс Вирджиниядағы одақтан тыс шахталардың бәсекелестігінен зардап шеккен шахта операторларынан күшті қысымға ұшырады. Бұл одақтасу күшін арттыруға 83 жасында құйындарды қоздырған сөздерімен белгілі Майер Джонс және жергілікті одақтың президенті Франк Кинидің күш-жігері кірді. 3000-нан астам Минго округының шахтерлері одаққа қосылды және бірден жұмыстан шығарылды. Көмір компаниялары бұрынғы қызметкерлерінің отбасыларын үйден қуу үшін Болдуин-Фелтс детективтік агенттігінің агенттерін жалдады. 1920 жылдың 19 мамырында Ли Фелтс сияқты оннан астам Болдуин-Фелтс детективтері Минго округының Матеван қаласына келді және Лидің ағасы Альберт Фелтспен байланысқа түсті. Альберт пен Ли – жеке детективтік агенттіктің тең иесі және директоры Томас Фелтстің ағалары. Болдуин-Фелтс агенттері ұйымдастыруға тырысатын топтарға қарсы зорлық-зомбылық қолдануымен танымал одаққа қарсы күрескендер еді. Агенттер 1914 жылы Колорадодағы Ладлоу трагедиясына да жауапты болды. Альберт бұрын Матеван ауданында болып, 1920 жылы мэр Кабелл Тестерманға 500 доллар (қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) қалалық шатырларға автоматтар орналастыру үшін пара беруге тырысқан, бірақ Тестерман бас тартқан. Осы күні Альберт пен Ли тағы 11 адаммен бірге Стоун-Маунтин көмір компаниясының жеріне бет алды. Олар алғашқы отбасыны – әйелді және оның балаларын үйден қуды. Оларды қарумен қоршап, жаңбырдың астында заттарын тастап, жолға шығарды. Бұл көрініске куә болған шахтерлер ашуланып, қалаға хабар жіберді. Агенттер қаладан кету үшін теміржол станциясына бара жатқанда, полиция бастығы Сид Хатфилд және шахтерлерден құралған топ оларды тоқтатып, тұтқындалғанын айтты. Альберт Фелтс Хатфилдті тұтқындауға ордері бар екенін мәлімдеді. Тестерманға хабар берілді, ол Сидті тұтқындағанды естіп, көшеге жүгіріп шықты. Хатфилд дүкенге кірді, ал Тестерман ордерді көруді сұрады. Оны қарап шыққаннан кейін қала әкімі Тестерман: «Бұл жалған ордер!» деп айғайлады. Осы сөздермен атыс басталды, және Хатфилд агент Альберт Фелтсті атты. Тестерман, Альберт және Ли Фелтспен бірге он адам қаза тапты (үшеуі қаладан, жетісі агенттік қызметкерлері). Бұл атыс Матеван қырғыны деп танылды және шахтерлер үшін оның символдық маңызы зор болды. Көшбасшысы Болдуин-Фелтс детективтік агенттігі жеңіліске ұшырады. Сид Хатфилд одақтас шахтерлер үшін бірден аңызға айналды және көмір операторлары мен олардың жалдаған қарулы күштерінің қанауын жеңуге үміт сыйлады. 1920 жылдың жазы мен күзінде Минго округында одақ күшейді, сондай-ақ көмір операторларының қарсылығы да күшейді. Тюг өзенінің бойында және жағасында атыс-шабыс жиі болып тұрды. Маусым айының соңында капитан Брокустың басшылығымен штаттық полиция Уильямсон маңындағы Лик Крик шатырлы лагеріне шабуыл жасады. Шахтерлер Броккус пен Мартиннің адамдарына лагерьден оқ атқан, ал штаттық полиция жауап ретінде шахтерлерді атты, тұтқындады, шатырларды жыртып, шахтер отбасыларының мүліктерін шашыратып жіберді. Екі тарап та қаруларын күшейтті, ал Сид Хатфилд қарсылықты күшейтуді жалғастырды, әсіресе Тестерманның зергерлік дүкенін қару сату орынына айналдырды. 1921 жылдың 26 қаңтарында Альберт Фелтсті өлтіргені үшін Хатфилдке сот басталды. Бұл оқиға бүкіл елге мәлім болды және шахтерлердің мәселесіне көп көңіл бөлді. Сот процесі барысында Хатфилдтің беделі мен аңызы өсті. Ол журналистерге сурет түсіріп, сұхбат беріп, өзінің аңызын одан әрі күшейтті. Барлық ер адамдар ақырында ақталды, бірақ жалпы алғанда одақ елеулі сәтсіздіктерге тап болды. Шахталардың 80% жаңадан келген жұмысшылармен және жұмысқа оралу үшін «сары иттің» шартына қол қойған бұрынғы ереуілшілермен қайта ашылды. 1921 жылдың мамыр айының ортасында одақтас шахтерлер одақтан тыс шахталарға толыққанды шабуыл жасады. Ұзақ уақыттан кейін қақтығыс Тюг өзенінің барлық аймағын қамтыды. Бұл «Үш күндік шайқас» бейтараптық туын көтеріп, әскери жағдай енгізумен аяқталды. Басынан бастап шахтерлер әскери жағдайды бір жақты деп қарады. Жүздеген шахтерлер тұтқындалды, ең кішкентай бұзушылық та түрмеге жазалауға әкелуі мүмкін, ал «заң мен тәртіп» жағындағылар жазадан босатылғандай көрінді. Шахтерлер партизандық тактиканы және саботаж жасауға жауап берді. Осы шиеленісті жағдайда Хатфилд 1921 жылдың 1 тамызында Макдауэл округында көмір тиегішін жарған күдікпен сотталу үшін сапарға шықты. Оныңмен бірге жақын досы Эд Чемберс және олардың әйелдері де болды. Олар сот үйінің баспалдақтарымен көтерілгенде, қарусыз және әйелдерінің қанатында, Болдуин-Фелтс агенттерінің тобы баспалдақтардың үстінде оқ ашты. Хатфилд дереу қаза тапты. Чемберс оқтан тесілген денесімен баспалдақтан төмен құлады. Салли Чемберстің наразылығына қарамастан, агенттердің бірі баспалдақтан төмен түсіп, Чемберстің басына жақыннан оқ атты. Хатфилд пен Чемберстің денелері Матеванға қайтарылды, ал олардың өлтірілуі туралы хабар тауларда таралды. Хатфилдтің өлтірілуіне ашуланған шахтерлер, кісі өлтірушілер жазасыз қалатынын білген соң, қаруланып, таулы елді мекендерінен шығып кетті. Кіші Көмір өзенінің бойындағы шахтерлер бірінші болып ұйымдасып, аймақты патрульдеу және күзету сияқты шараларға кірісті. Логан округының шерифі Дон Чафин Кіші Көмір өзені аймағына жасақшыларды жіберді, онда қарулы шахтерлер жасақшыларды тұтқындап, қаруларын алып, қашып кетті. 1921 жылдың 7 тамызында Біріккен шахтерлер одағының (UMW) 17 округінің басшылары, Оңтүстік Батыс Вирджинияның көп бөлігін қамтитын, Чарлстон штатының астанасында митингі шақырып, жиналды. Осы басшылар – бұрынғы шахталық қақтығыстардың ардагерлері Франк Кини мен Фред Муни. Екеуі де жергілікті, оқымысты және сөзді болды. Кини мен Муни губернатор Эфраим Морганмен кездесіп, шахтерлердің талаптарын жазылған петицияны табыс етті. Морган талаптарды бірден қабылдамағаннан кейін шахтерлер көбірек алаңдап, Мингоға тұтқындалған шахтерлерді босату, әскери жағдайды аяқтау және округты ұйымдастыру үшін наурыз ұйымдастыру туралы әңгімелеуге кірісті. Бірақ Блэр Маунтин, Логан округы және шериф Чафин тікелей жолға тұрды.

Since the founding of the United Mine Workers union in 1890, coal mines in Mingo County, West Virginia and its surrounds hired only non union workers, and strictly enforced employment contracts that included union membership as grounds for immediate termination. As miners in the area lived almost exclusively in company towns, termination also meant eviction. In 1920, the UMW's new president John L. Lewis sought to finally end the three decade resistance to unionization in the area. He was under increased pressure to do so from both miners elsewhere participating in the United Mine Workers coal strike of 1919, and from affected mine operators who were now being undercut by nonunion mines in West Virginia. This unionization push included efforts from Mother Jones, who gave fiery speeches at the age of 83, and Frank Keeney, president of the local union district. Over 3,000 Mingo County miners joined the union—and were summarily fired. The coal companies then hired agents of the Baldwin–Felts Detective Agency to evict the families of their former employees. On May 19, 1920, a dozen Baldwin–Felts detectives, including Lee Felts, arrived in Matewan in Mingo County and connected with Lee's brother Albert Felts. Albert and Lee were the brothers of Thomas Felts, the co owner and director of the private detective agency. The Baldwin–Felts agents were union busters who had a reputation for using violence against groups looking to organize. The agents were also responsible for the Ludlow Massacre of 1914 in Colorado. Albert had already been in the Matewan area and had tried to bribe Mayor Cabell Testerman with 500.0 in 1920 is equivalent to about <calculated amount> in recent years to place machine guns on roofs in the town; Testerman refused. That afternoon Albert and Lee, along with 11 other men, set out to the Stone Mountain Coal Co. property. The first family they evicted was a woman and her children; the woman's husband was not home at the time. They forced them out at gunpoint and threw their belongings in the road under a light but steady rain. The miners who saw it were furious, and sent word to town. As the agents walked to the train station to leave town, Police Chief Sid Hatfield and a group of deputized miners confronted them and told them they were under arrest. Albert Felts replied that in fact he had a warrant for Hatfield's arrest. Testerman was alerted, and he ran out into the street after a miner shouted that Sid had been arrested. Hatfield backed into the store and Testerman asked to see the warrant. After reviewing it, Mayor Testerman exclaimed, "This is a bogus warrant." With these words, a gunfight erupted and Chief Hatfield shot the agent Albert Felts. Testerman together with Albert and Lee Felts were among the ten men killed (three from the town and seven from the agency). This gunfight became known as the Matewan Massacre, and its symbolic significance was enormous for the miners. The seemingly invincible detective agency Baldwin–Felts had been beaten. Chief Sid Hatfield became an immediate legend and hero to the union miners, and a symbol of hope that the oppression by coal operators and their hired guns could be overthrown. Throughout the summer and into the fall of 1920 the union gained strength in Mingo County, as did the resistance of the coal operators. Sporadic shootouts occurred up and down the Tug River. In late June state police under the command of Captain Brockus raided the Lick Creek tent colony near Williamson. Miners were said to have fired on Brockus and Martin's men from the colony, and in response the state police shot and arrested miners, ripped the canvas tents to shreds and scattered the mining families' belongings. Both sides were bolstering their arms, and Sid Hatfield continued to fuel the resistance, specifically by converting Testerman's jewelry store into a gun shop. On January 26, 1921, the trial of Hatfield for killing Albert Felts began. It was in the national spotlight and brought much attention to the miners' cause. Hatfield's stature and mythical status grew as the trial proceeded. He posed and talked to reporters, fanning the flames of his own legend. All men were acquitted in the end, but overall the union was facing significant setbacks. Eighty percent of mines had reopened with imported replacements and ex strikers who signed yellow dog contracts to return to work. In mid May 1921 union miners launched a full scale assault on non union mines. In a short time the conflict had consumed the entire Tug River Valley. This "Three Days Battle" was finally ended by a flag of truce and the implementation of martial law. From the beginning, the miners perceived the enforcement of martial law as one sided. Hundreds of miners were arrested; the smallest of infractions could mean imprisonment, while those on the side of "law and order" were seen as immune. The miners responded with guerrilla tactics and sabotage. In the midst of this tense situation, Hatfield traveled to McDowell County on August 1, 1921, to stand trial on charges of dynamiting a coal tipple. Along with him traveled a good friend, Ed Chambers, and their wives. As they walked up the courthouse stairs, unarmed and flanked by their wives, a group of Baldwin–Felts agents standing at the top of the stairs opened fire. Hatfield was killed instantly. Chambers was bullet riddled and rolled to the bottom of the stairs. Despite Sally Chambers' protests, one of the agents ran down the stairs and shot Chambers once more, point blank in the back of the head. Hatfield's and Chambers' bodies were returned to Matewan, and word of the slayings spread through the mountains. The miners, angry that Hatfield had been murdered and knowing the assassins would escape punishment, began to take up arms and pour out of their mountain settlements. Miners along the Little Coal River were among the first to organize, and began actions such as patrolling and guarding the area. Sheriff Don Chafin of Logan County sent troopers to the Little Coal River area, where armed miners captured the troopers, disarmed them and sent them fleeing. On August 7, 1921, the leaders of the United Mine Workers (UMW) District 17, which encompasses much of southern West Virginia, called a rally at the state capitol in Charleston. These leaders were Frank Keeney and Fred Mooney, who were veterans of previous mine conflicts in the region. Both were local, well read and articulate. Keeney and Mooney met with Governor Ephraim Morgan and presented him with a petition of the miners' demands. When Morgan summarily rejected the demands, the miners became more restless and began to talk of a march on Mingo to free the confined miners, end martial law and organize the county. But Blair Mountain, Logan County, and Sheriff Chafin stood directly in the way.

Шайқас

7 тамыздағы митингте Мэри Харрис "Ана" Джонс кеншілерді Логан және Минго округтеріне жүріп бармауға және одақты күшпен құруға шақырды. Кейбіреулер оны батылдығын жоғалтқаны үшін айыптады, ол жеңіл қаруланған одақ күштері мен ауыр қаруланған Логан округінің шерифтері арасындағы қақтығыста қан төгілуден қорқыды. Бірақ Морган тағы да алдағанын сезген қарулы адамдар 20 тамызда Канахва округінің Мармет маңындағы Ленс-Крик тауына жинала бастады. Төрт күннен кейін шамамен 13 000 адам жиналып, Логан округіне қарай жолға шықты. Қақтығысқа асыққан Канахва округінің Сент-Олбанс маңындағы кеншілер "Көк болат арнайы" деп аталған Chesapeake and Ohio жүк пойзын тартып алып, Бун округінің Данвилл қаласында "Қанды Мингоға" бет алған шерушілер колоннасымен кездесу үшін пайдаланды. Осы уақытта Кини мен Муни Огайоға қашып кетті, ал отты Билл Близзард кеншілердің де-факто басшылығын өз мойнына алды. Темірқасықта кәсіподаққа қарсы шериф Шафин Блэр тауында қорғаныс құрылысын бастады. Ол Логан округінің көмір операторлары қауымдастығынан қаржылық қолдау алды, нәтижесінде елдегі ең ірі жеке қарулы күш – 2000-ға жуық адам құрылды. Алғашқы шайқас 25 тамызда таңертең болды. Кеншілердің көп бөлігі әлі де 24 шақырымдай қашықтықта болды. Келесі күні президент Уоррен Г. Хардинг федералды әскерлерді және Армияның Martin MB 1 бомбалаушыларын жіберумен қорқытты. Боун округінің Мэдисон қаласындағы ұзақ келісімдерден кейін кеншілер үйлеріне қайтуға көндірілді. Бірақ күрес әлі аяқталған жоқ. Чафин жеке армиясын құруға бірнеше күн жұмсағаннан кейін, Логан округінің көмір шахталарын ұйымдастыруға жасалған одақтың әрекеттерін тоқтату үшін күресін тоқтатуға ниеті болмады. Мэдисон шешімінен кейін бірнеше сағат өткен соң, Шафин адамдары Блэр тауының солтүстігіндегі Шарплс қаласында одаққа жақын адамдарды атып тастады деген қауесет тарады, сондай-ақ шайқас кезінде отқа түскен отбасылар туралы да хабарлар болды. Ашуға булыққан кеншілер Блэр тауына қайта бұрылып, көптеген адамдар ұрланған және тартып алынған пойыздармен сапарлады. 29 тамызда шайқас толыққанды басталды. Шафин адамдары, саны жағынан кем болғанымен, биік жағдайлар мен жақсы қару-жараққа ие болды. Кеншілерге қолдан жасалған бомбалар тастау үшін жеке ұшақтар жалданып алынды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған уытты газ бен жарылғыш бомбалардың қосындысы Джеффри, Шарплс және Блэр қалаларының жанында бірнеше жерде тасталды. Кем дегенде біреуі жарылмады және кеншілермен табылды; ол кейін сатқындық және кісі өлтіру ісі бойынша сот процесінде қорғаныс үшін маңызды дәлел ретінде пайдаланылды. Генерал Билли Митчеллдің бұйрығымен Мэрилендтен келген армиялық бомбалаушылар да әуеден бақылау үшін пайдаланылды. Мартин бомбалаушысының біреуі қайтып келе жатқанда апатқа ұшырап, бес экипаждың төртеуі қаза тапты. 30 тамызда Морган Батыс Вирджиния Ұлттық гвардиясының полковнигі Уильям Эубанксты кеншілерге қарсы тұратын үкіметтік және ерікті күштерге басшылық етуге тағайындады. Бір апта бойы атыс-шабыс жалғасты, бір кезде кеншілер Логан қаласына және олардың мақсатты аймақтарына – оңтүстіктегі одақ құрылмаған Логан және Минго округтеріне жақындап келді. Екі тарап та қосымша атыс күшімен бірге пулеметтер мен гатлинг мылтықтарын қолданды. Шафин күштері Блюфилдтен (Батыс Вирджиния) 90 адамнан, Хантингтоннан (Батыс Вирджиния) 40 адамнан және Батыс Вирджиния штатының полициясынан 120 адамнан тұрды. Шафин күштерінің үш адамы – екі ерікті және шериф орынбасары қаза тапты. 2 қыркүйекке дейін федералды әскерлер келді. Көптеген кеншілердің өзі де ардагерлер болғандықтан, АҚШ әскерлеріне оқ атуға бармады. Билл Близзард кеншілерге келесі күні үйлеріне қайтуды бұйырды. Түрмеге түсуден және қаруларын тәркілеуден қорқып, кеншілер Логан округінен кетер алдында мылтықтары мен тапаншаларын орманға жасырудың жолдарын тапты. Кейбіреулері кейін табылды, сонымен қатар көптеген пайдаланылған және жаңа патрондар археологтарға шайқастың барысын анықтауға көмектесті. Шайқас аяқталғаннан кейін 985 кеншіге кісі өлтіру, кісі өлтіруге сөз байласу, кісі өлтіруге көмектесу және Батыс Вирджиния штатына опасыздық жасағаны үшін айып тағылды. Көпшілігі ақылды қазылар алқасымен ақталды, ал басқалары төрт жылға дейін түрмеде отырды, соңғысы 1925 жылы мерзімінен бұрын босатылды. Близардтың сотында жарылмаған бомба үкімет пен компаниялардың қатыгездігінің дәлелі ретінде пайдаланылды, нәтижесінде ол ақталды.

At a rally on August 7, Mary Harris "Mother" Jones called on the miners not to march into Logan and Mingo counties and set up the union by force. Accused by some of losing her nerve, she feared a bloodbath in a battle between lightly armed union forces and the more heavily armed Logan County deputies. Yet, feeling Morgan had lied to them again, armed men began gathering at Lens Creek Mountain, near Marmet in Kanawha County, on August 20. Four days later an estimated 13,000 had gathered and began marching towards Logan County. Impatient to get to the fighting, miners near St. Albans, in Kanawha County, commandeered a Chesapeake and Ohio freight train, renamed by the miners the "Blue Steel Special", to meet up with the advanced column of marchers at Danville in Boone County on their way to "Bloody Mingo". During this time Keeney and Mooney fled to Ohio, while the fiery Bill Blizzard assumed quasi leadership of the miners. Meanwhile, the anti union Sheriff Chafin had begun to set up defenses on Blair Mountain. He was supported financially by the Logan County Coal Operators Association, creating the nation's largest private armed force of nearly 2,000. The first skirmishes occurred on the morning of August 25. The bulk of the miners were still 15 mile (24 km) away. The following day, President Warren G. Harding threatened to send in federal troops and Army Martin MB 1 bombers. After a long meeting in Madison, the seat of Boone County, the miners were convinced to return home. But the struggle was far from over. After spending days assembling his private army, Chafin would not be denied his battle to end union attempts at organizing Logan County coal mines. Within hours of the Madison decision, rumors abounded that Chafin's men had shot union sympathizers in the town of Sharples, just north of Blair Mountainand that families had been caught in crossfire during the skirmishes. Infuriated, the miners turned back toward Blair Mountain, many traveling in other stolen and commandeered trains. By August 29 the battle was fully underway. Chafin's men, though outnumbered, had the advantage of higher positions and better weaponry. Private planes were hired to drop homemade bombs on the miners. A combination of poison gas and explosive bombs left over from World War I were dropped in several locations near the towns of Jeffery, Sharples and Blair. At least one did not explode and was recovered by the miners; it was used months later to great effect as evidence for the defense during treason and murder trials. On orders from General Billy Mitchell, Army bombers from Maryland were also used for aerial surveillance. One Martin bomber crashed on its return flight, killing four of the five crew members. On August 30, Morgan appointed Colonel William Eubanks of the West Virginia National Guard to command the government and volunteer forces confronting the miners. Sporadic gun battles continued for a week, with the miners at one time nearly breaking through to the town of Logan and their target destinations, the non unionized Logan and Mingo counties to the south. Gatling guns and machine guns were employed by both sides, along with additional firepower. Chafin's forces consisted of 90 men from Bluefield, West Virginia; 40 from Huntington, West Virginia; and about 120 from the West Virginia State Police. Three of Chafin's forces, two volunteers and a deputy sheriff, were killed,

Federal troops arrived by September 2. The miners, many of whom were veterans themselves, were unwilling to fire on U. S. troops. Bill Blizzard passed the word for the miners to start heading home the following day. Miners fearing jail and confiscation of their guns found clever ways to hide rifles and handguns in the woods before leaving Logan County. Some were found later, along with many spent and live cartridges which helped archeologists reconstruct the course of the fighting. After the battle, 985 miners were indicted for murder, conspiracy to commit murder, accessory to murder, and treason against the State of West Virginia. Though the majority were acquitted by sympathetic juries, others were imprisoned for up to four years, with the last being paroled in 1925. At Blizzard's trial, the unexploded bomb was used as evidence of the government and companies' brutality, and he was acquitted.

Мұра

Қысқа мерзімде бұл шайқас көмір өнеркәсібінің иелері мен басшылығы үшін үлкен жеңіс болды. Америка Кеншілер Одағының (UMWA немесе UMW) мүше саны келесі бірнеше жылда 50 000-нан астам кеншіден шамамен 10 000-ға дейін азайды, және 1935 жылға дейін, Ұлы депрессиядан кейін және президент Франклин Делано Рузвельт басшылығымен «Жаңа мәміле» басталуынан кейін ғана UMW Оңтүстік Батыс Вирджинияда толыққанды ұйымдастырылды. Бұл одақ жеңілісі UMWA үшін жалпы алғанда маңызды салдарға әкелді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін көмір өнеркәсібі құлдырауға бет бұрды. Батыс Вирджиниядағы жеңіліс салдарынан одақ Пенсильвания және Кентуккиде де әлсіреді. 1925 жылдың соңына қарай Иллинойс жұмсақ көмір өндірісі бойынша одақтасқан жалғыз штат болып қалды. Ұзақ мерзімде бұл шайқас Батыс Вирджинияның қауіпті көмір кендеріндегі кеншілердің қорқынышты жағдайларын әйгілеуге көмектесті. Сондай-ақ, бұл заңның еңбекшілердің жағында болуы үшін, қарсылық көрсетіп, зорлық-зомбылыққа ұшыраған басшылыққа қарсы тұру арқылы саяси күрес кезінде одақтың тактикасын өзгертуге әкелді. Бұл, ақырында, 1933 жылы «Жаңа мәміле» кезінде бірнеше жылдан кейін әлдеқайда үлкен ұйымдасқан еңбек жеңісіне әкелді. Бұл өз кезегінде UMWA-ға 1930 жылдардың ортасында Болат жұмысшылары сияқты көптеген танымал одақтарды ұйымдастыруға көмектесуге және Америка Еңбек Федерациясы (AFL) және Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресі (CIO) сияқты еңбек одақтарының және бас ұйымдарының құрылуына ықпал етті. Әдебиет тұрғысынан Диана Гиллиам Фишердің «Қазан төбесі» поэзия жинағы «1920-21 жылдардағы Батыс Вирджиниядағы кен соғыстарын» зерттейді.

Сайттың болашағы

2006 жылдың ортасынан бастап жергілікті әуесқой археолог Кеннет Кинг кәсіби археологтар тобын шайқас алаңын одан әрі зерттеу үшін жетекшілік етті. Кинг пен команданың алғашқы сараптамасы "15 ұрыс орнын картаға түсіріп, мылтық пен оқ-дәрі қаптамаларынан бастап, монеталар мен батареяларға дейін мыңнан астам артефакттарды тапты [және] алаңға ешқандай бұзушылық келмегенін анықтады", бұл бұрын "Arch Coal Inc." компаниясы жүргізген зерттеулерге қарсы келді, олар Блэр тауының кен пайдалану құқығына ие екі компанияның бірі болып табылады. 2008 жылдың сәуірінде Блэр тауы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне (NRHP) енгізілді. Сайт 2009 жылдың 30 наурызында NRHP тізіміне қабылданды және қосылды, бірақ Батыс Вирджиния штатының тарихи ескерткіштерді сақтау кеңсесінің (SHPO) қателіктері салдарынан барлық наразылықтар нотариалды түрде расталмады, соның салдарынан сайт тізімнен алынып тасталды. 2010 жылдың ортасында "АҚШ-тың ең ірі көмір өндіруші екі компаниясының – "Arch Coal, Inc." және "Massey Energy Company" компанияларының еншілес фирмалары Блэр тауының жоғарғы беткейлері мен қырларын жарып, кең аумақты кенге ашуға рұқсат алды, бұл таудың көп бөлігін жойды", – деп хабарлады National Geographic. 2012 жылдың қазан айында федералды округтік судья тарихи ескерткішті қорғау үшін сотқа жүгінуге арналған қорғау топтарының коалициясының құқығы жоқ екенін шешті. 2014 жылдың 26 тамызында Колумбия округінің апелляциялық соты 2:1 дауыспен бұл шешімді жоққа шығарып, істі қарауға қайтарды. 2016 жылдың сәуірінде федералды сот Блэр тауындағы шайқас алаңын Ұлттық тізілімнен алып тастау туралы бұйрықты күштен шығарды, ал сайтты тізімге қайта қосу туралы шешім Ұлттық тізілімнің сақтаушысына жүктелді. 2018 жылдың 27 маусымында Сақтаушы Кеңсесі 2009 жылғы сайтты тізімнен алып тастау туралы шешімнің "қате" екенін мәлімдеді және сол күнден бастап сайт қайтадан Ұлттық тізілімде тіркелгенін растады.

Тарихи түсінік

Блэр тауының шайқасы Батыс Вирджиния штаты арқылы тарихи жол белгісімен еске алынады. Бұл белгіні Батыс Вирджинияның Мәдениет және тарих бөлімі жасаған. Белгіде жазылған мәтін:

БЛЭР ТАУЫНЫҢ ШАЙҚАСЫ. 1921 жылдың тамыз айында Билл Близзард басқаратын 7000 шахтер Мармет қаласында UMWA үшін оңтүстік көмір кендерін ұйымдастыру мақсатымен Логанға қарай шеруге жиналды. 31 тамызда Блэр тауына жеткен шахтерлер шериф Дон Чафин басқаратын полиция қызметкерлері мен шахта күзетшілерінен тойтарыс алды, олар бекітілген позицияларда күтіп отырған. Бес күндік шайқас АҚШ армиясы мен әуе күштерінің келуімен аяқталды. Оңтүстік Батыс Вирджинияда UMWA ұйымдастыру жұмыстары 1933 жылға дейін тоқтатылды. Белгі Батыс Вирджиния 17 тас жолында, Логаннан шығысқа қарай 8 миль (13 км) жерде, Этель мен Блэрдің арасында орналасқан.