Батыс кеншілер мен металлургтар федерациясы (1893-1967)

Кіріспе

Батыс АҚШ және Канададағы кеншілер мен металлургтердің кәсіподағы (1893–1967)

Батыс кеншілер федерациясы (WFM) – АҚШ-тың батыс бөлігіндегі және Британдық Колумбиядағы кендерде белсенділігімен танымал болған кәсіподақ. Оның қатты тау-кеншілерді және балқытушыларды ұйымдастыруға жасаған тыраныстары оны жұмыс берушілермен де, мемлекеттік билік органдарымен де қақтығыстарға, тіпті шайқастарға әкелді. Осы күрестердің ең айқын мысалы 1903–1904 жылдары Колорадо штатының Криппл Крик ауданында болды; осы қақтығыстар Колорадо еңбек соғыстары деп аталды. WFM 1905 жылы Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшыларының құрылуына маңызды үлес қосты, бірақ бірнеше жылдан кейін бұл ұйымнан шықты. 1916 жылы WFM өзінің атын Халықаралық шахта, диірмен және балқытушы жұмысшылар одағы (көбінесе Шахта-диірмен деп аталады) деп өзгертті. Біршама әлсірегеннен кейін, ол Жаңа мәміленің алғашқы жылдарында қайта жанданып, 1935 жылы Өнеркәсіптік ұйымдар конгресін (CIO) құруға көмектесті. 1950 жылы соғыстан кейінгі «қызыл үрей» кезінде Коммунистік басшылықтан бас тартудан бас тартқаны үшін Шахта-диірмен одағы CIO-дан қуылды. Американың Біріккен болат жұмысшылары (USWA) оның мүшелерін тартып алуға тырысқан жылдар бойы күрескеннен кейін, Mine Mill және Канадалық автожұмысшылар 1967 жылы бірігіп, Mine Mill Local 598 атауын сақтап қалды.

Негізін қалау

Қатты тау-кен өндірушілер бұрынғы онжылдықтарда ұйымдасуға үнемі, бірақ көбінесе сәтсіз әрекеттер жасағаннан кейін, 1893 жылдың 15 мамырында Батыс тау-кеншілер федерациясы құрылды. Федерация Монтана штатының Бутте қаласы, Айдахо штатының Бару-Ди-Ален, Колорадо, Оңтүстік Дакота және Юта штаттарының мыс, күміс және қорғасын кеншілерін өкілдік ететін бірнеше кеншілер одағының бірігуі арқылы құрылды. Одақ құрған кеншілер бұрын шахта иелерімен және үкіметтік билікпен бірнеше қиын шайқастарды бастан өткерген: 1892 жылдың ақпан айында Бару-Ди-Алендегі ереуілде компания күзетшілері бес ереуілшіні өлтіргеннен кейін, кеншілер күзетшілерді қарусыздандырып, жүзден астам ереуіл бұзушыны қаладан шығарып салды. Жауап ретінде губернатор Н. Б. Уилли тәртіпті қалпына келтіру үшін федералды әскерлерді сұрады; Президент Бенджамин Харрисон әскери жағдай жариялаған генерал Джон Скофилдті жіберді, ол 600 ереуілшіні тұтқындап, оларды сотқа, кепілге немесе Habeas Corpus құқығынан айырып түрмеге қамады. Содан кейін Скофилд жергілікті шахта иелеріне қайта жұмысқа алған кәсіподақ мүшелерін босатуды бұйырды. Осы қарсылық кезінде Бару-Ди-Ален кеншілері Монтана штатының Бутте қаласындағы Бутте кеншілер одағынан айтарлықтай көмек алды, олар көмек жіберу үшін ғимараттарын кепілге берді. Жергілікті кәсіподақтар Бару-Ди-Алендегідей Кеншілер қауымдастығының ықпалына ұшырауы мүмкін деген алаңдаушылық күшейді. 1893 жылдың мамыр айында Буттеде Солтүстік тау-кен лагерьлерінен қырыққа жуық делегат жиналып, Батыс тау-кеншілер федерациясын құрды, ол Батыс аймағындағы барлық кеншілерді ұйымдастыруға тырысты.

Криппл Крик, Колорадодағы 1894 жылғы ереуіл

Кейінгі ереуілдерде де зорлық-зомбылық орын алды. Колорадо штатындағы Криппл-Крик қаласында шахта иелері жұмыс күнін сегіз сағаттан он сағатқа ұзартқаннан кейін, шахтерлер шахта ғимараттары мен жабдықтарын динамитпен жарып тастады. Аудандық шериф мыңдаған қарулы көмекшілерді жалдады, бірақ оларды бақылаудан шығарды. 1894 жылғы бұл күрес – шахта иелерін қолдаған қарулы топтан ереуілдегі шахтерлерді қорғау үшін штат милициясы шақырылған сирек ереуілдердің бірі болды. Иелердің жұмыс күнін қайта сегіз сағатқа дейін қысқартуға және шахтерлердің жалақысын күніне үш долларға көтеруге келісім бергені арқасында одан әрі зорлық-зомбылықтың алдын алуға мүмкіндік болды – бұл одақ Батыс аймағында осыдан кейін күрескен стандартты жалақы еді. Бұл жетістік WFM-ге келесі он жылда күрт өсуге және он үш штатта екі жүзден астам жергілікті ұйым құруға мүмкіндік берді.

Лидвилл, Колорадо 1896-97 жылғы ереуіл

Алайда, Лидвиллдегі шахта иелеріне қарсы күрес WFM басшылығын радикалдыландырды. Бұлт қаласы кеншілер одағының (CCMU) өкілдері, Батыс кеншілер федерациясының 33-жергілікті ұйымы, күніне үш доллар таппайтын барлық кеншілер үшін күн сайын елу цент жалақыны көтеруді сұрады. Одақ өзін ақтауға лайық деп санады, себебі 1893 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде кеншілердің жалақысынан күніне елу цент кесілген еді. Келіссөздер сәтсіз аяқталып, 968 кенші жұмыстан шықты. Шахта иелері, құпия кәсіподаққа қарсы келісімге қол қойысып, Шахта иелері қауымдастығын құрған, тағы 1332 кен жұмысшысын жұмыстан шығарды. Иелері одақтың қызметін бақылау үшін жұмысшы-тыңшыларды жалдады, сондай-ақ, жаңа жұмысшылар туралы хабарлау үшін қосымша тыңшыларды тартты. Кәсіподақ басшылары зорлық-зомбылыққа қарсы ескерту жасағаннан кейін бірнеше күн өткен соң Коронадо шахтасында зорлық оқиғасы болды. Кем дегенде төрт кәсіподақ кеншісі мен бір өрт сөндіруші қаза тапты. Колорадо губернаторы МакИнтайр Колорадо Ұлттық гвардиясын Лидвиллге жіберді. WFM келесі жылы AFL-ден шықты. Басқа ұйымдардың, оның ішінде Монтана штатының Сауда және Еңбек кеңесінің қолдауымен, жаңа федерация құру туралы ұсыныс жасалып, WFM AFL-ге балама ретінде Батыс Еңбек одағын (WLU) құрды. WLU 1898 жылы Солт-Лейк-Ситиде өткен құрылтайда құрылды. Оның мақсаты – Батыстағы барлық жұмысшыларды біріктіру.

Coeur d'Alene, Айдаходағы 1899 жылғы жанжал

Кьор-д'Аленде тағы бір қақтығыс зорлық-зомбылықпен өтті. Айдахо штатының Уорднер қаласындағы табысты Бункер Хилл тау-кен компаниясы кәсіподақ мүшелері деп саналатын он жеті жұмысшыны жұмыстан босатты. Айдахо губернаторы Франк Стейненбергтің өтініші бойынша президент Уильям Маккинли әскери күштерді жіберіп, 1000 адамды ешқандай таңдау жасамай ұстап, оларды «саяқана» деп аталатын қамауға алды. Кәсіподақты қолдайтын Эмма Лэнгдон 1908 жылғы кітабында губернатор Стейненбергтің Coeur d'Alene аймағына әскерлер келгеннен кейін бір апта ішінде банк шотына 35 000 доллар салды деген күдік тудырды, бұл шахта операторларынан пара алған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Кейін Дж. Энтони Лукас өзінің «Үлкен қиындық» кітабында осы ақшаға растау берді. 1899 жылы штатқа Coeur d'Alene бойынша қудалауға қаржы қажет болғанда, Тау-кен иелері қауымдастығы 32 000 доллар жинады, оның үштен бірі Бункер Хилл мен Салливаннан болды. Олар 25 000 долларды губернатор Стейненбергке қудалау ісін жүргізу үшін қалауынша пайдалануға берді. Бұл ақшаның бір бөлігі [адвокаттарға] төленді. Айдахо кеншілері «саяқанада» айлар бойы қамауда ұсталды – мұндай жағдайда мал ұстауға да жарамсыз құрылыс, биік торы бар. Кеншілердің кейбіреулері ешқандай қылмыс жасаған жоқ болса да, ақырында босатылды, ал басқалары сотталды. Жүздеген адамдар айыпталмай, уақытша түрмеде қалды. Coeur d'Alene шахта иелері кәсіподақ кеншілерін жұмысқа алудан шеттету үшін рұқсат негізінде жұмысқа алу жүйесін енгізді.

Радикализмнің өсуі

1901 жылы өткен құрылтайда WFM кеншілері «әлеуметтік және экономикалық жағдайлардың толыққанды революциясы» «жұмысшы табының жалғыз құтқарылу жолы» екенін жариялауға келісті. WFM жетекшілері жалақы жүйесін жоюға ашық шақырды. 1903 жылдың көктеміне қарай WFM елдегі ең күшті еңбек ұйымына айналды.

1903-04 жылғы Колорадодағы ереуілдер

Жұмысшыларды ұйымдастыру жоспары, өңдеу зауыттарымен одан да қатал қақтығысқа әкелді, олар жұмысшыларына оннан он екі сағатқа дейін жұмыс істеген кеншілерден жартылай жалақы төледі. 1903 жылы Колорадо штатының Колорадо қаласында металлургия жұмысшылары ереуілге шыққанда, Криппл Крик кеншілері олардың талаптарымен ынтымақтастық танытып ереуілге шыққандықтан, олар өз талаптарын күрессіз жеңе алатын сияқты көрінді. Бірақ, металлургиялық зауыттың бірі Колорадо губернаторы Джеймс Гамильтон Пибоди араласып келісімге келген шартты қабылдамағанда, губернатор федералды әскерді шақырды. Пибоди кәсіподақтарға және бизнестің өз ісін қалағанынша жүргізу құқығын шектейтін кез келген әлеуметтік заңнамаға қарсы болды. Колорадодағы басты мәселе – сегіз сағаттық жұмыс күні. Заң шығарушы орган қауіпті салаларда, мысалы, кен өндіру және металлургияда жұмыс күнін сегіз сағатқа дейін шектеу туралы заң қабылдағанда, Колорадо Жоғарғы соты оны конституцияға қайшы деп жариялады. Колорадо халқы сегіз сағаттық жұмыс күнін бекітетін референдум өткізді, бірақ металлургия зауыттарының иелері мен Республикалық партия түзетуді іске асыратын жаңа заңды қабылдауға қарсы тұрды. Бұл билік Колорадо Ұлттық гвардиясының қолында болды, олардың жалақысын мемлекет емес, бизнес қауымдастығы төледі. Олардың басшысы генерал Шерман Белл жүздеген кәсіподақ жетекшілерін, ереуілшілерді және жергілікті мемлекеттік қызметкерлерді тұтқындады. Белл жергілікті газеттерге әскерилерге қарсы материалдарды жариялауға тыйым салды және оны ренжіткен газеттің барлық қызметкерлерін тұтқындауға бұйрық берді. Беллтің сөзімен айтқанда, "Әскери қажеттілік азаматтық немесе әлеуметтік заңдарды танымайды". Кәсіподақтың адвокаты түрмедегілерді хабеас корпустың бұйрығымен босатуға тырысқанда, Белл: "Хабеас корпус болсын, қарғыс! Біз оларға өлімнен кейін тексеру жасаймыз!" деп жауап берді. Жағдай ушықты. 1903 жылдың 21 қарашасында кенде болған жарылыстан суперинтендант пен бригадир қаза тапқаннан кейін, Белл барлық ереуілшілердің жұмысқа оралуын немесе ауданнан қуылғанын талап ететін бұйрық шығарды. 1904 жылдың 6 маусымында Колорадо штатының Виктор қаласына жақын жердегі Independence депосында бомба жарылып, он үш ереуіл бұзушы қаза тапқанда, шериф Х.М. Робертсон тергеуге барды. Көшелерге ашулы адамдар жиналғандықтан жағдай өте шиеленісті болды. Криппл-Крик кеншілер қауымдастығы және кәсіподаққа қарсы күзетші ұйым, Криппл-Крик аудандық азаматтар альянсы, Виктор әскери клубында зорлық-зомбылыққа жауап беру жолдарын талқылау үшін кездесу өткізді. Біраз уақыттан кейін, Кеншілер қауымдастығы кәсіподаққа тым төзімді деп санаған шериф Робертсонға қарсы шығып, дереу отставкаға кетуін немесе линчтенуін талап етті. Робертсонның орнына Эдвард Белл тағайындалды, ол Кеншілер қауымдастығының және Азаматтар альянсының мүшесі болды. Провокацияға дайын жағдайға түскен Кеншілер қауымдастығы мен Азаматтар альянсы Виктордағы Батыс тау-кеншілер федерациясының кеңсесінің алдындағы бос алаңда қоғамдық жиналыс өткізді. Кәсіподаққа қарсы сөздер дау-жанжалға, содан кейін төбелес пен оқ атуға ұласты. Екі кәсіподақ емес адам қаза тапты, ал екі тараптан тағы бес адам жарақат алды. WFM мүшелері кеңсесіне сиынып, Ұлттық гвардияның L ротасы кеңсесін қоршап алып, жақын маңдағы шатырлардан ғимаратқа оқ атып, қамауға алды. Соңында 40 кәсіподақ мүшесі басылып, төртеуі жаңа жараланған күйде берілді. Азаматтар альянсы ғимаратқа кіріп, оны қиратты. Кейіннен күзетшілер аймақтағы барлық кәсіподақ кеңселерді қиратты, ал генерал Белл жүздеген ереуілшілерді депортациялау үшін Ұлттық гвардияны пайдаланды. Генерал Белл Джеймс Бернске тиесілі Портленд кенішін WFM-мен келісімге келгендігі үшін жапты.

The plan to organize the mill workers led to even fiercer battles with the refinery companies, who paid their workers half what miners earned for a ten to twelve hour day. When smelter workers went on strike in Colorado City, Colorado in 1903 it appeared that they might be able to win their demands without a serious fight, since the Cripple Creek miners were striking in sympathy with their demands. However, when one of the smelter operators refused to accept the deal brokered by the Governor of Colorado, James Hamilton Peabody, the Governor called in federal troops. Peabody was a fierce opponent of unions and of any social legislation that limited businesses' right to run their own affairs as they saw fit. The crucial issue in Colorado was the eight hour day. When the Legislature had enacted a statute limiting the workday in hazardous industries, such as mining and smelting, to eight hours, the Colorado Supreme Court declared it unconstitutional. The voters of Colorado then passed a referendum authorizing the eight hour day, but the smelter owners and Republican Party fought any efforts to pass a new statute implementing the amendment. That power took the form of Colorado's National Guard, whose salaries were paid by the business community, not the State. Their commanding officer, General Sherman Bell, began arresting union leaders, strikers, and local public officials by the hundreds. Bell prohibited local newspapers from printing any material unfavorable to the military and ordered the arrest of the entire staff of a newspaper whose editorial had offended him. In Bell's words, "Military necessity recognizes no laws, either civil or social". When a lawyer for the union sought to free the prisoners on a writ of habeas corpus, Bell responded, "Habeas corpus, be damned! We'll give 'em post mortems!" The violence intensified. After a mine explosion on November 21, 1903 killed a superintendent and foreman, Bell announced a vagrancy order that required all strikers to return to work or be deported from the district. When a bomb exploded at the Independence Depot near Victor, Colorado on June 6, 1904, killing thirteen strikebreakers, Sheriff H. M. Robertson went to investigate. The situation became very volatile, with throngs of angry men gathered in the streets. The Cripple Creek Mine Owners' Association and an anti union vigilante organization, the Cripple Creek District Citizens' Alliance, called a meeting at the Victor Military Club to formulate a response to the violence. A short time later Sheriff Robertson, whom the Mine Owner's Association deemed too tolerant of the union, was confronted and ordered to resign immediately or be lynched. Robertson was replaced with Edward Bell, a member of both the Mine Owner's Association and the Citizens' Alliance. In a hostile environment ripe for provocation, the Mine Owner's Association and the Citizens' Alliance called a public meeting in a vacant lot across from the Western Federation of Miners union hall in Victor. Speeches against the union gave way to arguments, followed by fist fights and shooting. Two non union men were killed and five others on both sides were wounded in the melee. WFM members took refuge in their hall, but Company L of the National Guard surrounded the hall and laid siege, firing into the building from nearby rooftops. Forty union members eventually surrendered, with four of them sporting fresh wounds. The Citizen's Alliance entered the building and trashed it. Vigilantes subsequently destroyed every union hall in the area, while General Bell used the National Guard to deport hundreds of strikers. General Bell closed the Portland Mine, owned by James Burns, because it had come to an agreement with the WFM.

Шабуылдардың салдары

Соттар 1903-1904 жылдардағы ереуіл кезінде теміржол станциясын жаруда айыпталған барлық кәсіби одақ мүшелерін ақтап, депортацияланғандарға өтемақы төледі, бірақ ереуіл мен кәсіби одақ Криппл Крикте күйреп қалды; ұқсас шаралар Колорадо штатының Теллурайд қаласында да қолданылды. Бұл әрекеттер WFM-ді Колорадодағы көптеген кеншілердің лагерьлерінен ығыстырып шығарды.

Бингем ереуілі, 1912 жыл

1912 жылы 18 қыркүйекте шамамен 4800 шахтер Юта мыс компаниясына және "Бингем лагерінің барлық маңызды шахталарына, астық шабу машиналарына және қорыту заводтарына ереуіл жариялады". Юта штатының басқа шахтерлері де қолдау көрсеткенімен, ереуілге қатысушылардың саны 9000-ға жетті. Компания Юта Ұлттық гвардиясының қорғауымен қоса, 5000 адамнан тұратын қосымша күш жалдады. Қазан айында ереуіл аяқталып, ай соңында Дэниел К. Джеклинг жалақыны көтерді. Бұл Padrone жүйесінің тоқтатылуына да әкелді.

Эль-Пасодағы балқытушылардың ереуілі, 1913 жыл

1913 жылдың сәуір айында Американың Техас штатындағы Эль-Пасо қаласындағы Америкалық қорыту және тазарту компаниясының мыс қорыту зауытында бірнеше жүз мексикалық-американдық жұмысшы ереуілге шықты. Ереуіл кезінде WFM өкілдері IWW өкілдерімен жұмысшыларды өздерінің кәсіподақтарына біріктіру үшін бәсекелесті. WFM Эль-Пасода жергілікті кәсіподақ құрып, 400-ден астам жұмысшыны тіркеді, алайда ереуілді ешбір кәсіподақ толығымен бақылай алмады. Бірнеше аптадан кейін ереуіл сәтсіз аяқталғанымен, WFM-нің жергілікті ұйымы сақталды.

Мичиган мыс шабуылдары, 1913-1914 жылдар

1913 жылдың шілдесінде Батыс тау-кеншілер федерациясының жергілікті ұйымдары Мичиган мыс аймағындағы барлық шахталарда жалпы ереуіл жариялады. Ереуілге ұлттық WFM-нің келісімі болмады, себебі батыстағы соңғы ереуілдерден кейін федерацияның қаржысы өте төмен еді. Одақ ереуілді қолдады, бірақ ереуілшілерге жалақы және жабдықпен қамтамасыз етуде үлкен қиындықтарға тап болды. Жүздеген ереуілші шахталардың кіреберісін қоршап, басқа жұмысшылардың жұмысқа баруына кедергі келтірді. Көптеген шахталар жабылды, бірақ ереуіл мәселесінде жұмысшылардың пікірлері бөлінгендіктен, келісімге келу қиын болды. Одақ 8 сағаттық жұмыс күнін, күндік ең төменгі жалақыны 3 долларға белгілеуді, бір адамдық бұрғылауды тоқтатуды және компаниялардың оларды қызметкерлердің өкілі ретінде мойындауын талап етті. Шахталар Ұлттық гвардияның күзетімен қайта ашылды, көптеген жұмысшылар жұмысына оралды. Компаниялар 8 сағаттық жұмыс күнін енгізді, бірақ күндік 3 долларлық ең төменгі жалақыны белгілеуден, бір адамдық бұрғылаудан бас тартты, және әсіресе Батыс тау-кеншілер федерациясының мүшелерін жұмысқа алудан жаңылды. 1913 жылғы Рождество қарсаңында Батыс тау-кеншілер федерациясы Калуметтегі итальяндық қайырымдылық қоғамының залында ереуілшілер мен олардың отбасылары үшін кеш ұйымдастырды. Зал 400-500 адамға толы болғанда, біреу "өрт!" деп айғайлады. Өрт болған жоқ, бірақ қашып кетуге тырысқан 73 адам, оның 62-сі бала, қаза тапты. Бұл оқиға "Италиялық зал апаты" деп танылды. Апаттан кейін, WFM президенті Чарльз Мойерге оқ атып, оны Чикагоға бағытталған пойызға күштеп отырғызды. Ереуілшілер 1914 жылдың сәуір айына дейін қарсы тұрды, бірақ соңында ереуілден бас тартты. WFM-нің операцияларын жүргізуге немесе болашақ ереуілдерге қаржыландыруға амал қалмады.

WFM Монтана штатындағы Бютті жоғалтады

1914 жылы Монтана штатының Бутте қаласындағы мыс кеншілері WFM-ге адал болғандар мен күш қолдануды жақтағандарға бөлінді, олардың көпшілігі радикалды Өнеркәсіптік жұмысшылар әлеміне (Industrial Workers of the World) көңіл білдірді. Күш қолданушылар жыл сайынғы Одақ күні шеруіне қатысқан WFM өкілдеріне шабуыл жасап, кейін WFM штаб-пәтерін динамитпен жарықтырды. Олар өздерінің қарсы одағын құрды, бірақ WFM де, жаңа күш қолданушы одақ та кеншілер арасында бейбітшілікті сақтай алмады, сондықтан кен иелері екі одақты да мойындамады. Соның салдарынан, көп жылдар бойы WFM-нің бекінісі болған Буттедегі кен иелері 1914 жылдан 1934 жылға дейін ешқандай кеншілер одағын мойындамады.

IWW-тің құрылуы

WFM-нің жеңілісі оны Роки тауларындағы жұмыс берушілермен күресте одақтастар іздеуге мәжбүр етті, бұл одақтан бас тарғысы келмейтін күрес еді. Батыс еңбек одағы 1902 жылы өзін Америка еңбек одағы деп атады. WFM енді өнеркәсіптік синдикализм мен социализмді қолдайтындармен бірігіп, 1905 жылы бүкіл әлемдік өнеркәсіптік жұмысшылар федерациясын құруға тырысты. WFM 1901 жылы социалистік бағдарламаны қабылдады. Идахо штатында күміс кеншісі болып кәсіподаққа қосылған "Биг Билл" Хейвуд, одақтың капитализмге қарсы тұрысын ең қарапайым тілмен түсіндірді: ол кеншілердің жағына шықты, олар "алтынды таба қоймады, қазба қоймады, ұнтақта қоймады, бірақ қандай да бір түсініксіз алхимия арқылы барлық алтын олардың меншігіне өтті!" деді. Хейвуд IWW-нің алғашқы төрағасы болды және оның жұмысын "еңбек киімдерін киген социализм" деп сипаттады. Бірақ келесі жылы IWW ішіндегі "революционерлер" мен "реформаторлар" арасындағы фракциялық даулар, сонымен қатар WFM басшылығын бөліп, 1907 жылы WFM-нің IWW-ден шығуына әкелді. Бөліністен кейін WFM-нің бұрынғы басшылары Билл Хейвуд пен Винсент Сент-Джон IWW-де жұмыс істеу үшін WFM-нен кетті. WFM 1911 жылы AFL-ға қайта қосылды.

Хейвуд, Петибоун және Мойердің соты

1905 жылғы 30 желтоқсанда Айдахо штатының бұрынғы губернаторы Франк Стейненберг өлтірілген кезде, билік өкілдері Колорадода кәсіподақтың президенті Чарльз Мойерді, оның хатшысы Билл Хейвудты және бұрынғы мүшесі Джордж Петтибонды тұтқындап, Стейненбергтің өлтірілуіне қатысқандығы үшін сотқа берді. Прокуратура Гарри Орчардтың куәлігіне көп сүйенді, ол кәсіподақтың екінші Криппл Крик ереуілі кезінде қадағалаушылар мен жұмыс бұзушыларды өлтіру үшін бомбаларды орналастыруды оған тапсырғандағын және Хейвуд, Мойер және Петтибоун оны губернатор Стейненбергті өлтіру үшін жалдағандағын мәлімдеді. Прокуратура Джеймс Макпарлендтің жетекшілік жұмысына көп сүйенді, ол Пинкертон детективтік агенттігінің оперативтігі ретінде қызмет етіп, үш он жыл бұрын Молли Магуайрларды соттауға көмектескен және олардың үшеуін де айыптауға сенімді болды. Макпарланд Орчардты, егер ол Батыс тау-кеншілер федерациясының "ішкі шеңбері" қылмысты тапсырғандығын куәлік берсе, өлім жазасынан құтылуға болатынына көндірді. Содан кейін кәсіподақтың "ішкі шеңберіне" қарсы қудалау ісін Ceour d'Alene District Mine Owners' Association тікелей қаржылық үлесімен қаржыландырды, бұл қаржыландыру, формальды түрде мемлекет үшін жұмыс істейтін прокурорларға жасалды, бірақ шындығында жеке мүдделер үшін. Бұл жағдайды естігеннен кейін президент Теодор Рузвельт Айдахо губернаторы Франк Гудингке қатаң сөгіс айтып, мұндай жағдайды "өте ауыр бұзушылық" деп сипаттады: Егер губернатор немесе Айдахоның басқа лауазымды тұлғалары операторлардан немесе кез келген басқа капиталистен осы қудалауға тікелей немесе жанама түрде қатысты бір цент алса, олар әрбір адал азаматтың құрметін жояды және мен жеке олардың нағыз қылмыс жасағанын сезінер едім. Рузвельт бұл қатаң сөздерді, WFM басшыларының кінәлі екендігіне көз жеткізгеніне қарамастан айтты. Губернатор Гудингтің президентке берген жауабында сотқа арналған қаржылық айналым туралы бұрмаланған есеп берілді және кен иелерінен алынған ақшаны қайтаруға уәде берілді. Гудинг президентке берген уәдесін мұқият орындады [Ол көп рет ашық түрде жариялады] ешқандай жеке көздерден немесе ұйымдардан доллар түспеген және түспейді, [содан кейін] кен иелерінен ақша алуын жалғастырды. Айдахо кен иелерінен басқа, Айдаходан тыс жердегі қуатты және бай өнеркәсіпшілер де Батыс тау-кеншілер федерациясын жою мақсатымен тартылды. Прокурорлық күш-жігерге жұмсалған 75 000 - 100 000 доллар көлеміндегі қайырымдылықтар Колорадо кен иелері қауымдастығынан және басқа да бай Колорадо донорларынан бір уақытта сұралды және жіберілді. Басқа штаттардағы кен мүдделері – мысалы, Невада және Юта да қарастырылды. Қорғаушы сол кездегі ең танымал адвокат Кларенс Дарроуды жалдады, ол бірнеше жыл бұрын Юджин В. Дебстің мүддесін қорғаған. Айдахо мен Колорадоның мемлекеттік және жергілікті үкіметтерінің, Кен иелері қауымдастықтарының, Пинкертон және Тиль детективтік агенттіктерінің және басқа да мүдделі өнеркәсіпшілердің бірлескен күш-жігеріне қарамастан, қазылар алқасы Билл Хейвудты ақтап шықты. Келесі жылы Петтибоун да ақталды, ал Мойерге қарсы барлық айыптар алынып тасталды. Жеке қудалауда Орчард айыпталып, өлім жазасына кесілді. Оның жазасы жеңілдетілді және ол өмірінің қалған бөлігін Айдахо штатының түрмесінде өткізді. Орчард 1954 жылы түрмеде қайтыс болды.

When Frank Steunenberg, a former governor of Idaho, was murdered on December 30, 1905, the authorities arrested Charles Moyer, president of the union, Bill Haywood, its secretary, and George Pettibone, a former member, in Colorado and put them on trial for Steunenberg's murder. The prosecution relied heavily on the testimony of Harry Orchard, who claimed that the union had directed him to plant the bombs that killed supervisors and strikebreakers during the second Cripple Creek strike and that Haywood, Moyer and Pettibone had hired him to assassinate Governor Steunenberg. The prosecution had depended heavily on the investigative work of James McParland who, acting as an operative for the Pinkerton Detective Agency, had helped convict the Molly Maguires three decades earlier, and felt confident that it would convict all three. McParland persuaded Orchard that he could avoid the gallows if he testified that an "inner circle" of Western Federation of Miners leaders had ordered the crime. The prosecution of that "inner circle" of the union was then funded, in part, by direct contributions from the Ceour d'Alene District Mine Owners' Association to prosecuting attorneys who were, ostensibly, working for the state rather than for private interests. Upon hearing of this circumstance, president Theodore Roosevelt issued a particularly stern rebuke to Idaho Governor Frank Gooding, describing such a state of affairs as the "grossest impropriety":

If the Governor or the other officials of Idaho accept a cent from the operators or from any other capitalist with any reference, direct or indirect, to this prosecution, they would forfeit the respect of every good citizen and I should personally feel that they had committed a real crime. Roosevelt's strong words came in spite of the fact that he had already concluded the WFM leaders were guilty. Governor Gooding's response to the President provided a severely distorted account of the financial arrangements for the trial, and a promise to return money contributed by the mine owners. Gooding then:

kept the narrowest construction of his promise to the president [He then proclaimed publicly and often that] no dollar has been or will be supplied from any private source or organization whatsoever, [and then] went right on taking money from the mine owners. In addition to Idaho mine owners, powerful and wealthy industrialists outside of Idaho were also tapped in an effort to destroy the Western Federation of Miners. Donations for the prosecutorial effort estimated in the range of $75,000 to $100,000 were simultaneously solicited and forwarded from the Colorado Mine Owners' Association and other wealthy Colorado donors. Mining interests in other states – Nevada and Utah, for example – were approached as well. The defense hired Clarence Darrow, the most renowned lawyer of the day, who had represented Eugene V. Debs several years earlier. In spite of the combined efforts of state and local governments in Idaho and Colorado, the Mine Owners' Associations, the Pinkerton and Thiel Detective Agencies, and other interested industrialists, the jury acquitted Bill Haywood. Pettibone was also acquitted early the next year, and all charges against Moyer were dropped. In a separate prosecution, Orchard was convicted and sentenced to death. His sentence was commuted, and he spent the rest of his life in an Idaho prison. Orchard died in prison in 1954.

Шахталық диірмен

Кейінгі ереуілдердің сәтсіздігі мен 1914 жылғы экономикалық дағдарыс WFM мүшелерінің санының күрт азаюына әкелді. 1916 жылы кәсіподақ өзінің атын Халықаралық шахта, қорыту және металлургия жұмысшылары одағы деп өзгертті. Одақ көбінесе тиімсіз болды, мүшелері ақпаратты жұмыс берушілеріне өткізіп, келесі екі онжылдықтың көп бөлігінде мүшелері үшін маңызды жемістерге қол жеткізе алмады. Дегенмен, 1934 жылы кеншілер мен металлургтер одақты қайта жандандырды. Өзінің белсенді тамырларына оралған одақ Баттедегі базасынан батысқа, содан кейін оңтүстікке және Канадаға тарады. Сондай-ақ, Нью-Джерсидегі темір емес металлургиялық зауыттарында кәсіподақ ұйымдары болды – Перт-Амбойдағы «American Smelting and Refining Company» (ASARCO) және Картереттегі «U. S. Metals Company» компанияларында. Одақ Өнеркәсіптік ұйымдастыру комитетінің алғашқы мүшелерінің бірі болды, ол кейіннен Өнеркәсіптік ұйымдар конгресіне айналды. Одақ сонымен қатар радикалды саяси дәстүрлеріне оралды, өйткені 1940 жылдардың соңында АҚШ Коммунистік партиясының мүшелері одақтың президенті болды. Алайда, бұл басшылық және қаржы жұмсалуына қатысты келіспеушіліктерге әкелді және соғыстан кейінгі «қызыл үрей» күшейген кезде, Американың Болат жұмысшылары, Автомобиль жұмысшылары және басқа да одақтар, әсіресе оңтүстіктегі кен өндірісінде рейдтер ұйымдастырды, онда CIO негізінен ақ нәсілді кеншілердің жергілікті ұйымдарын өтуге ынталандырды. 1950 жылы Коммунистік партия жетекшілерін қызметтен босатудан бас тартқаннан кейін CIO одақты ресми түрде шығарды. Одақ тағы он жеті жыл бойы күресін жалғастырды, жұмыс берушілермен күресте өзін барынша әлсіз сезінді. 1950 жылдары батыстағы бекіністерінде Болат жұмысшыларының оны алмастыру әрекеттерін жеңгенмен, оңтүстіктегі алдыңғы қадамдарды ұстап тұру қиын болды. Сонымен қатар, консервативті мүшелер, одақтың сыртқы саясатына және афроамерикандық және мексикалық американдық одақтастардың санының артуына наразылық білдіріп, жергілікті ұйымдарын одақтан шығаруға тырысты, бұл 1954 және 1959 жылдары «Anaconda Copper Mining Company» компаниясына қарсы ұйымдастырылған ереуілдерді әлсіздеткен жарылыстарға әкелді. Ақырында, 1967 жылы одақ Бутте мен Канададағы жергілікті ұйымдарын жоғалтқаннан кейін Болат жұмысшыларымен бірікті. Тек Онтарионың Садбери қаласындағы 598-ші жергілікті ұйым, қаладағы Болат жұмысшыларымен келіспеушілікке және кейде зорлық-зомбылыққа толы тарихы болғандықтан, бірігуге қарсы дауыс берді – ол 1993 жылға дейін дербес болды, ол кезде Канадалық Автомобиль жұмысшыларымен бірікті.

The failure of later strikes and the depression of 1914 brought about a sharp decline in the WFM's membership. In 1916 the union changed its name to the International Union of Mine, Mill, and Smelter Workers. The union had become largely ineffective, riddled with members who passed information on to their employers, and unable to win substantial gains for its members for most of the next two decades. Things changed, however, in 1934 when miners and smeltermen revitalized the union. Returning to its militant roots, the union spread throughout the west from its base in Butte, and then into the South and Canada. There were also union locals in non ferrous smelters in New Jersey – in Perth Amboy at the American Smelting and Refining Company (ASARCO), and in Carteret at the U. S. Metals Company. The union was one of the original members of the Committee for Industrial Organizing, which later transformed itself into the Congress of Industrial Organizations. The union also returned to its radical political traditions, as members of the Communist Party USA came to hold the presidency of the union in the late 1940s. That, however, sparked further disagreements over leadership and expenditures and, as the postwar red scare picked up momentum, prompted raids by the United Steelworkers of America, the United Auto Workers and other unions, particularly in mining in the South, where the CIO encouraged predominantly white miners' locals to defect. The CIO formally expelled the union in 1950 after it refused to remove its communist leaders. The union soldiered on for another seventeen years, finding itself increasingly outmatched in its battles with employers. While it defeated all of the Steelworkers' efforts to replace it in its western strongholds in the 1950s, it had a harder time holding on to its outposts in the South. In addition, more conservative members, uneasy with the union's foreign policy and with the increasing number of African American and Mexican American unionists, tried to take their locals out of the union, opening up fissures that weakened the union's strikes against the Anaconda Copper Mining Company in 1954 and 1959. The union eventually merged with the Steelworkers in 1967 after losing locals to it in Butte and Canada. Only Local 598 in Sudbury, Ontario, which had a contentious and sometimes violent history with the city's Steelworkers locals, voted against the merger – it remained autonomous until 1993, when it merged with the Canadian Auto Workers.

Жердің тұзы

1954 жылы түсірілген "Жер тұзы" фильмі, Голливудтың қара тізіміне енген он режиссердің бірі Герберт Биберманның туындысы, Нью-Мексико штатындағы "Mine Mill" кенішшілерінің бір жарым жылға созған ереуілін бейнелейді; актерлердің көпшілігі осы кәсіподақтың қатардағы мүшелері болды. Дегенмен, продюсерлер ағылшын тілді актерлерді ереуіл бұзушылардың немесе шерифтердің орынбасарларының рөліне тартуда қиындыққа тап болды; одақты ұнатпағандар фильмге қатысудан бас тартты, ал одаққа көңіл білдіргендер тіпті актер ретінде де жақтарын ауыстыруға бармады. Фильмнің жұлдызы Розаура Ревуелтас түсірілім кезінде елден қуылды, сондықтан продюсерлер кейбір сахналарда дублерді пайдалануға және басқаларын түсіріп, оның дауысын Мексикада жазуға мәжбүр болды. Түсірілім аяқталғаннан кейін бір кәсіподақ мүшесінің/актердің үйі мен кәсіподақ ғимараты өртенді. Фильмде бейнеленген "Mine Mill" ұйымдастырушысы Клинтон Дженкс, кейіннен Тафт-Хартли заңы бойынша барлық кәсіподақ өкілдерінен талап етілетін антта коммунист емес екенін жалған айтқаны үшін сотталды; оның үкімі Жоғарғы Сотта "Дженкске қарсы АҚШ" ісінде (353 U. S. 657, 1957) жоққа шығарылды. Продюсерлер Голливудта фильмді өңдеуге келісетін пост-өндіріс компаниясын немесе псевдонимдермен немесе түнде жұмыс істеуге дайын білікті монтажшыларды таба алмады. Фильм тек бірнеше кинотеатрларда көрсетілді; көптеген кинотеатрлар оны қабылдамады, тіпті бастапқыда көрсетуге келіскендері де болды. Кейбір кинотеатрларда көрсетуге келіскен киномеханиктер оны көрсетуден бас тартты. Фильмді жасау жолындағы күрес, түпнұсқа ереуіл туралы суреттер мен ақпарат, сонымен қатар фильмнің толық нұсқасы www.Organa.com сайтында қолжетімді. Арнайы басылымға "Голливудтың ондығы" фильмі де кіреді.

Ресми құжаттар

Американың Батыс тау-кеншілері федерациясының тоғызыншы жылдық конвенциясының ресми баяндамалары: 1901 жылғы 27 мамыр – 6 маусым аралығында Денвер қаласындағы Odd Fellows залында өткен. Пуэбло, Колорадо: Pueblo Courier, 1901 жыл. Американың Батыс тау-кеншілері федерациясының он жылдық конвенциясының ресми баяндамалары: 1902 жылғы 26 мамыр – 7 маусым аралығында Денвер қаласындағы Odd Fellows залында өткен. Денвер, Колорадо: Colorado Chronicle, 1902 жыл. Американың Батыс тау-кеншілері федерациясының он бірінші жылдық конвенциясының ресми баяндамалары: 1903 жылғы 25 мамыр – 10 маусым аралығында Денвер қаласындағы Odd Fellows залында өткен. Денвер, Колорадо: Western Newspaper Union, 1903 жыл. Американың Батыс тау-кеншілері федерациясының он бірінші жылдық конвенциясының ресми баяндамалары: 1904 жылғы 23 мамыр – 8 маусым аралығында Денвер қаласындағы Odd Fellows залында өткен. Денвер, Колорадо: Western Newspaper Union, 1904 жыл.