Кіріспе

1231–1271 жылдар аралығындағы Моңғол Юаньның жаулап алулары

1231 және 1270 жылдар аралығында Моңғол империясы Кореяның Горёо мемлекетіне қарсы бірнеше жорықтар жүргізді. Бұл жорықтардың жеті маңыздысы халықтың көптеген өмірін құрбан етті. Соңғы жорық Горёоның көп бөлігін шамамен 80 жылға Юань әулетінің бағыныштылығына түсірді. Дегенмен, осы кезеңде қарсылық қозғалыстары болды және 1274 жылы Горёоның бір бөлігі моңғолдардың бақылауынан шықты.

Хитандық шабуыл (1216 1219)

Горёо моңғолдармен алғаш рет 1211 жылы кездесті, осы кезде Горёоның Цзинь әулетіне (1115–1234) жіберген елшісі моңғол әскерлерінің қолынан қаза тапты. Кейін моңғолдар қарсыластары хитандарды қуа жетелеп, Горёо аумағына кірді. 1211 жылы Цзиньге әскери қолбасшы ретінде қызмет еткен хитандық ханзада Елю Люге көтеріліс жасап, Ляодунның бір бөлігін басып алды. Екі жылдан кейін ол өзін Ляоның билеушісі деп жариялады. Елю Люге өзінің кіші інісі Елю Сибудан жеңіліп, Чингисханнан узурпаторға қарсы көмек сұрады. Сибуды оның министрлерінің бірі Елю Циню де басып алды. 1214 жылы Цзинь Пуксиан Ваннуға көтерілісті басуды тапсырды. Бірақ Пуксиан Ванну жеңіліп, 1215 жылы өзі көтеріліс жасады. Донгцзинге ("Шығыс астанасы") негізделген Пуксиан Ванну Дачжэнь ("Ұлы Джурчен") мемлекетін жариялады. 1216 жылдың көктемінде Цзиньден қашқан хитандар Пуксиан Ваннудың аумағын басып алып, Дэнчжоудан Поджуға (Уйджу) дейінгі аймақты иеленді. 1216 жылы моңғолдар Елю Люгемен бірге хитан көтерілісшілерін Горёо шекарасына дейін қуа жетелеп, Ялу өзенінің төменгі ағысындағы аралда орналасқан Дафуинге шабуыл жасады. Хитандар Горёодан көмек сұрады, бірақ өтініш қабылданбаған соң, хитандар шамамен 90 000 адаммен Ялу өзенінен өтіп, Горёо шекарасын басып алды. Хитан көтерілісшілері 1217 жылы Корея түбегіндегі оңтүстікке қарай тонаумен айналысты, содан кейін кореялық генерал Ким Ч'вирёдан бірнеше рет жеңіліп, кері шегінуге мәжбүр болды. Олар назарын Пуксиан Ваннудың аумағына аударды. Пуксиан Ванну моңғолдардан жеңіліп, бағынды, бірақ моңғол әскері кері шегінген кезде, ол шығысқа қарай Ялуға қарай жылжыды және 1217 жылдың басында Донгся ("Шығыс Ся") мемлекетін жариялады. Цзиньнің қысымымен ол шығысқа қарай, Тюмен өзенінің төменгі ағысына қарай қашып кетті. Осы жерде хитандар Горёодан қашып келді. Хитандар күш-жігер жинап, 1217 жылдың күзінде тағы да Горёоға шабуыл жасады. Хитан шабуылы Кангдонг қаласын басып алғаннан кейін тоқтатылды, онда Горёо күштері оларды ұстап тұруға мүмкіндік алды. 1218 жылдың қысында Хажэн мен Жала басқаратын 10 000 моңғол әскері Ванян Цыюань басқаратын 20 000 шығыс жучжэнь әскерімен бірге солтүстік-шығыстан Горёоға кірді. Олар Хважу, Мэнжу, Сунджу және Төкчу қалаларында хитандықтарды жеңді. Моңғолдардың жорығын қар жауғандықтан тоқтатуға тура келді. Хажэн аудармашы Чжао Чжунсяң арқылы Солтүстік-Батысты басқаратын Горёо қолбасшысы Чо Ч'унға хат жіберіп, екі елге азық-түлік беруді және хитандарды бағындырғаннан кейін аға-іні қарым-қатынасына кіруді талап етті. Чо Чонг пен Ким Ч'вирё моңғолдардың талаптарын қанағаттандыруды жақтады, бірақ Горёо соты одан да қорқынышты болды. Ақырында олар Чоның талабы бойынша моңғол күштерін қамтамасыз етуге келісті. Моңғолдарға мың бушель күріш пен мың сарбаз жіберілді. Олар моңғолдардың Теджу қаласындағы хитандарға шабуыл жасағанын өз көздерімен көрді. Моңғолдар бұл күш-жігерді жақсы қабылдады. 1219 жылдың басында Кангдонгтағы соңғы хитан бекінісін басып алуға дайындық жүргізілді. Горёодан келген әскерлер моңғол-жучжэнь күштеріне қосылды. Шамамен 50 000 хитандықтар бағынып, қақпаларын ашты. Кангдонг құлағаннан кейін Горёо Жала лагеріне делегация жіберді, сондай-ақ моңғол командирлеріне сыйлықтар берді. Моңғол елшілері Годжонг Горёомен (1213–1259 жылдары билеген) кездесіп, оған әдеттегі рәсімдерсіз құжат тапсырды. Чо моңғол және жучжэнь командирлерін Ялуға ертіп барды, онда моңғолдар көптеген Горёо жылқыларын тартып алып, кетіп қалды. Бірақ олар Поджуда 41 адамын қалдырып, Горёо тілін үйренуі үшін және моңғолдардың қайта оралуын күтуі үшін қалдырды. Моңғолдар жыл сайын Горёодан алым-салық жинауды бастады, және екі жыл ішінде Годжонг алым-салық төлеуді тоқтатуды және моңғолдарға қарсы тұруды ұсынды. Хитан шабуылдарынан кейін солтүстік-батыстағы жағдай нашар болды. 1219 жылдың күзінде әскери қолбасшылар Хан Сунь мен Та Чи Поджуда көтеріліс жасап, Пуксиан Ваннуға қосылды, ол өз күшін 10 000 шығыс жучжэньмен көбейтті. Олар Цзинь қолбасшысы Югексиямен одақтасуға тырысты. Югексия оларды тойға шақырып, өлтірді. Олардың бастары 1220 жылдың басында Кэсонға жіберілді, осының арқасында Югексия Горёо сотынан жоғары награда алды. Бірақ Югексия бірнеше жыл бойы Горёоның шекаралық қалаларын тонады. Поджуға тәртіпті қалпына келтіру үшін жіберілген әскерлер соншалықты көп адам өлтірді, төрт айдан кейін тағы бір көтеріліс болды, оны басуға 5 000 әскер қажет болды. Тауларға қашқан хитандар Горёо гарнизондарына шабуыл жасауын жалғастырды.

Кореяға бірінші монғол шапқыншылығы (1231 жылдың тамызы - 1232 жылдың қаңтары)

1221 жылы Жугуй бастаған моңғол елшілігі талаптар тізімін жасады, ал бірнеше күннен кейін 6000-7000 моңғол әскері Горёо шекарасына жетті. Олар Горёо сарайында салқын күшпен қабылданады. 1224 жылы Пуксиан Ванну моңғолдардан тәуелсіздігін жариялап, одақ құру үшін Горёоға елшілер жіберді. Горёо бұл ұсынысты қабылдамады, ал келесі төрт жылда Шығыс Джурчендер Горёоға шабуыл жасады. 1229 жылы моңғолдар мен Горёо арасындағы қарым-қатынастың нашарлауына байланысты бейбіт келіссөздерге тырысты. 1224 жылы моңғолдардың жоғары лауазымды өкілдері келіп, салықты беруді қадағалады. Олар тек сусар терілерін алып, қалғандарын Ялу өзенінің жағасында тастап кетті. Жолда оларды қарақшылар өлтірді. Моңғолдар Горёодан күдіктенгендіктен, 1225 жылдың басында қарым-қатынас үзілді. Моңғолдар Горёоға Пуксиан Ваннуға шабуыл жасауды бұйырғанда, Горёо бұған бағынбады. 1231 жылдың 26 тамызында Саритай бастаған моңғол әскері Ялу өзенінен өтіп, Хамсин қыңын қоршады. Қорғаныс генералы Чо Сукчхан мен комиссардың орынбасары Чон Кан Хамсин қыңын моңғолдарға тапсырды. Моңғол әскері екіге бөлініп, бір тобы Сакжуға шабуыл жасау үшін солтүстікке, екінші тобы Ялу өзені бойымен төменге бет алды. Оңтүстікке бет алған екінші топ Чонджуға жеткенде, Ким Кёнсон моңғолдармен күресуге тырысты, бірақ қаланың барлық халқы қашып кеткендіктен, ол Куджу қамалына қайтты. Чонджудан моңғолдар Инжуға қарай жол тартты, онда Хонг Бок Вон бас сауғалап, аймақты және 1500 үйді бағындырды. Кейін оның отбасы Горёоға қарсы жорықтарда маңызды рөл атқарды, жол көрсетушілер болып қызмет етті. Чолчуда (Хамгён провинциясында) моңғолдарға мойынсұнуды қаламаған ер адамдар өздерінің тамақтарын кесіп, астық қоймасын және барлық әйелдер мен балаларын өртеп жіберді. Қараша айында Юнджу, Сонджу және Квакчу құлдырады. Моңғолдар Чаджу мен Батыс астанасын (Пхеньянды) айналып өтіп, күшті қарсылыққа тап болды. Джи Гван Су басқарған құл әскері өлімге дейін шайқасты. Олар Чаби асуына, Кэсонға кіретін қақпаға жеткенше Хванджуды басып алды. Чжоу Үш әскерді шақырып, провинциялардан әскер жинады. Югексия 5000 сарбаз жіберді, тіпті қарақшылар да Горёо әскеріне қосылды. И Часон басшылығымен үш армия қазан айының басында Кесонгтан шығып, 8000 моңғол әскерінің күтпеген шабуылынан аман қалды. Анжуда Горёо әскері жеңілді, содан кейін Горёо моңғолдармен келіссөздер бастады. Алайда, қарашаның соңында моңғолдардың Горёодан бағынуын талап еткені туралы хабар сотқа жеткенде, Горёоның жауабы қарсылықты жалғастыру болды. Кейсонгты желтоқсанның соңында моңғол әскері қоршады. Горёо ресми түрде бағынды, ал Үш әскер де бағынды. Горёоның бағынуы соғыстың бірден аяқталғанын білдірмеді. Моңғолдар бұрын басып алған қалаларды тонады. Чон Кан Хамсин қыңында моңғолдарды өлтіруге тырысты, бірақ Сяовешенг атты адам қашып кетті. Чанжуда қатты шайқас болған кезде Чаджу берік тұрды. Куджуды қоршауда Пак Со моңғолдарға қарсы қорғаныс үшін айналасындағы қалалардан жиналған күштерді басқарды. Ким Чонгон шығыс және батыс қабырғаларды қорғады, ал Ким Кёнсон оңтүстікті қорғады. Моңғолдар батыс, оңтүстік және солтүстік қақпаларына бірнеше рет шабуыл жасады. Олар қабырғаларға көтерілу үшін шөп пен ағаштан жасалған арбаларды, сондай-ақ мұнараларды қолданды, бірақ қорғаушылар балқытылған темірмен қарсы соғысып, қоршау машиналарын өртеп жіберді. Олар қала қабырғаларын бұзуға тырысты, бірақ туннель құлады. Оңтүстік қабырғаға 15 үлкен катапульта шабуыл жасады. Қорғаушылар шабуылшыларды өз катапульталарымен қуып, балшық пен суды отты оқтарды сөндіру үшін қолданды. Моңғолдар 40 күн қаланы қоршап алғаннан кейін біршама уақытқа кері шегінді, бірақ кейіннен күш-жігермен оралды. Олар 30 катапультаны орнатып, 50 жерде қала қабырғасын бұзып тастады, бірақ олар жөндеуден өтті, ал Пак Со шабуылдаушыларды табысты шабуыл жасап, қуып жіберді. Куджу мен Чаджу, ақыры, Горёо сотының бірнеше бұйрықтарынан кейін бағынды. Пак Со мен Чжуның қорғаушысы Чхо Чунмёмг қазаға кесілу қаупіне тап болды, бірақ моңғолдар олардың батылдығына қарап, оларды құтқарды. Саритай 10 000 кішкентай жылқы, 10 000 үлкен жылқы, 10 000 қызыл қайыс, 20 000 сусар терісі мен бір миллион жасаққа арналған киім талап етті. Сондай-ақ, патшаның әулеті, аймақ басшылары мен жоғары лауазымды адамдардан кепілдерді талап етті. Горёо тарапынан үлкен сыйлық берілді, бірақ кепілдер берілмеді. 1232 жылдың көктемінде генерал Саритай өзінің бас әскерін солтүстікке қайтарды, Горёоның бейбіт шарттарын сақтауын қамтамасыз ету үшін Горёоның солтүстік-батыс аймақтарындағы әртүрлі қалаларда 72 моңғол әкімшілік шенеунігін (Даруғачи) қалдырды. Олар қазіргі Солтүстік Пхёнъян провинциясының және Оңтүстік Пхёнъян провинциясының көп бөлігін бақылады.

Кореяға екінші монғол шапқыншылығы (1232 жылдың маусым 1232 жылдың желтоқсаны)

Бұрынғы жорықта моңғолдар Кэсонгқа қауіп төндірген кезде Чхо У отбасын Гангва аралына жіберді. 1232 жылдың көктемінде Чхо У барлық жоғары лауазымды адамдарды резиденциясына шақырып, астананы Гангваға көшіруді ұсынды. Оған қарсы шыққан Ким Сеч'унг жоспарға наразылық білдіргені үшін жазаланды. Патшалық отбасы Гангваға көшірілді, ал провинцияларға елшілер жіберілді. Олар халыққа таулы бекіністерге немесе жағалау аралдарына паналауға бұйрық берді. Көшіру аяқталғаннан кейін, 1232 жылдың жазында, құрлықтағы моңғолдардың даргухачилері өлтірілді. Батыс астанасы (Пхеньян) әлі де моңғолдарға өткен Горёо сардары Хонг Бок Вонның бақылауында болды. Батыс астананың халқы, егер моңғол билеушілерін өлтіру жоспары орындалса, моңғолдардың кек алуынан қорқып, көтеріліс жасады. Батыс астананың үкімет шенеуніктері Чхо аралына қашып кетті. 1232 жылдың жазында Саритай бастаған моңғол шапқыншылығы Хан аңғарына көп кедергісіз оңтүстікке қарай басып кірді. Бірақ Ч'оин соңына шабуыл жасағанда, Саритай монах Ким Юн Ху атқан жебеден қаза тапты. Моңғол әскері шегінді, ал Хонг Бок Вон олар бағындырған аймақты қадағалауға қалды. 1233 жылдың көктемінде моңғол елшісі Горёо жасаған қылмыстардың тізімін жеткізді. Горёоның жауабы Хонг Бок Вонға қарсы шабуыл жасап, оны Батыс астанасынан қуу болды. Хонг отбасымен бірге Ляоянг пен Шэньянға, ал Батыс астананың халқы аралдарға қоныс аударды. Моңғолдар Хонды солтүстік-батыс Горёоның басшысы етіп тағайындады.

Кореяға үшінші монғол шапқыншылығы және келісім (1235 жылдың шілдесі - 1239 жылдың сәуірі)

1233 жылдың соңында Гүюк пен Алчидай хан Пуксиан Ваннуды жеңіп, 1234 жылдың басында Цзинь мемлекетін басып алды. 1235 жылғы құрултайда Өгедей хан Горёоға, Оңтүстік Сунға, Волганың батысындағы халыққа шабуыл жасауға және Кашмирдің шектеріне дейін ілгерілеуге бұйрық берді. 1235 жылдың жазында моңғол әскерлері Горёоға шабуыл жасады. Гангва аралының төңірегіне қорғаныс жүйесі орнатылды, ал Оңтүстік астананың (қазіргі Сеул) және Гванджу халқына аралға көшіп өтуге бұйрық берілді. 1235 жылдың соңында Танқут Батурдың басшылығымен моңғол және шығыс журчен әскерлері Йонгганг, Хамджонг, Самдунг және Хаэпъён (қазіргі Санджу) қалаларын басып алды. 1236 жылдың көктемінде моңғол әскерлері оңтүстікке жылжып, Хванджу, Синджу және Анжу қалаларын алды. Қысқа дейін моңғолдар Оңтүстік астанаға жетіп, Чонджу қаласына енді. Горёо моңғолдарға қарсы әскер шығаруға тырыспады, ал шабуылдық әрекеттер шағын топтарға жасалған шабуылдармен шектелді. Халқына тау қамалдары немесе аралдағы бекіністер сияқты қорғанысты жерлерге көшіп, өздерін қорғауға кеңес берілді. Гангва аралы күшті қорғалғандықтан, моңғолдар оны басып алуға тырыспады. Басқыншылық кезінде король Годжонг буддалық қанонды басу үшін қалыптар жасауға бұйрық берді, ал жұмыс 1237 жылы басталды. "Горё Дэжанггёң" 1248 жылы аяқталды. Горёодан кейбір адамдар моңғолдарға көшті. 1238 жылдың жазында Чо Хёнсуп пен И Вуньо басшылығындағы 2000 адам моңғолдарға бағынды. Чо Хонг Бок Вонның басқаруына берілді. И Кунсик те 12 адаммен бірге дезертир болды. 1238 жылдың қысында келіссөздер басталды, онда Горёо мәңгілік мойынсұнуға уәде берді, содан кейін моңғолдар шегінді. Моңғол елшілері талаптардың тізімін әкелді. Осы кезде Горёоның анасы қайтыс болды, патша қайғы кезеңін мойынсұнудан бас тарту үшін сылтау ретінде пайдаланды. Кейіннен ауру және жасының үлкендігі сияқты көптеген себептер келтірілді. Горёо Синан герцогы Чонды тұтқынға алып, оны патшаның бауыры деп көрсетті. Ол 148 адаммен бірге моңғол сарайына өтініш пен сыйлық әкелді. Патшаның туысы, Йонгньёнг герцогы Ван Сунь да мұрагер ханзада болып көрсетіліп, моңғол сотына барымта ретінде жіберілді. 1241 жылы 17 жастағы ханзаданың моңғол сотына келуі және құрмет миссияларының жалғасуы Горёо үшін 1247 жылға дейін тынығу әкелді. Моңғолдардың талабына қарамастан, Горёо астанасы материкке көшірілмеді. Бірнеше жылдан кейін Годжонг материкте моңғол елшілерімен кездесті, бірақ Горёоны қорғауға жауапты Чхо У және оның ізбасарлары өмірінің соңына дейін аралда қалды. Бұл уақытша тыныштық оңтүстік Горёоға қорғаныс дайындау туралы хабарламалар жіберуге мүмкіндік берді. Горёоның қарсыласуы 1247 жылы моңғолдардың тағы бір шабуылына әкелді.

Кореяға төртінші монғол шапқыншылығы (1247 жылдың шілдесі - 1248 жылдың наурызы)

1247 жылдың күзінде Амукан басқарған моңғол әскері және Хонг Бок Вон жетекшілік еткен көмекші күш Йомжуға (қазіргі Йонан ауданы) жетті. Монғолдар Чончон өзенінің солтүстігіндегі аймақты бақылап алып, Горёоға шабуылдар жасады. 1248 жылы Гүйүк ханның қайтысынан кейін патшалық кепіл Wang Чон Горёоға қайтып келді.

Кореяға жорық (1253 жылдың шілдесі - 1254 жылдың қаңтары)

1251 жылы Мөңке хан билікке көтерілгенде, моңғолдар талаптарын қайта қойды. Мөңке хан 1251 жылдың қазан айында таққа отырғанын хабарлап, Горёоға елшілер жіберді. Ол король Годжонды жеке өзіне шақыруды және штабын Гангва аралынан Корея құрлығына көшіруді талап етті. Бірақ Горёо сарайы корольді жіберуден бас тартты, өйткені ескі король мұндай алыс сапарға шыға алмады. Мөңке хан тағы да нақты тапсырмалармен елшілер жіберді. Горёо шенеуніктері елшілерді жақсы қабылдады, бірақ олардың патшасы Мөңке ханның бұйрықтарын орындамайды деп сынады. Мөңке хан Екуге Кореяға қарсы әскерді басқаруды бұйырды. Алайда Мөңке хан сарайындағы корей оны 1253 жылдың шілдесінде жорық бастауға көндірді. Еку, Амуқанмен бірге Горёо сарайының қарсылық көрсетпеуін талап етті. Сарай бас тартты, бірақ моңғолдарға қарсы тұрмады, халықты тау бекіністеріне және аралдарға жинады. Моңғолдарға қосылған Горёо қолбасшыларымен бірлесіп, Жалаиртай Қорши Кореяны қиратты. Екудің елшісінің бірі келгенде, Годжонг оны Син Чуандағы жаңа сарайында күтіп алды. Годжонг астананы құрлыққа көшіруге келісіп, өгей ұлы Ангёнгті кепіл ретінде жіберді. Моңғолдар 1254 жылдың қаңтарында атысты тоқтатуға келісті.

Моңғолдардың Кореяға алтыншы шабуылдары (1254 жылдың шілдесі - 1254 жылдың желтоқсаны)

Кейін монғолдар Горёоның жоғары лауазымды шенеуніктерінің Гангхуа аралында қалғанын және монғолдармен келіссөз жүргізгендерді жазалағанын білді. 1253 және 1258 жылдар аралығында Жалаиртай бастаған моңғолдар Кореяға қарсы соңғы, сәтті әскери науқанда төрт қырып түсірерлік шабуыл жасады. Мөңке тұтқынның Горёо әулетінің нағыз ханзадасы емес екенін түсінді. Сондықтан Мөңке Горёо сарайын алдағаны үшін айыптады және монғолға жақын корей генерал Ли Хённың отбасын өлтірді. 1254 жылы Мөңке әскерінің қолбасшысы Жалаиртай Горёоның көп бөлігін қиратты және 206 800 адамды тұтқынға алды. Аштық пен бейшаралық шаруаларды моңғолдарға бас июға мәжбүр етті. Олар Юнхунгте жергілікті шенеуніктермен бірге мыңдық кеңсе құрды.

Кореяға жорық (1255 жылдың қыркүйегі - 1256 жылдың маусымы)

Моңғолдар 1255 жылдан бастап, дезертирлерге кеме жасауды бұйырып, жағалаудағы аралдарға шабуылдауды бастады. Ляодун түбегінде моңғолдар корейлік дезертирлерді 5000 шаңыраудан тұратын колонияға біріктірді. Монгке хан тағы да хан Еонгньёнг пен Хонг Бок Вонды, сондай-ақ Джалалтай тарапынан капитан ретінде ұсталғандарды алып, үлкен әскер жіберді. Олар Гапгот Даданға (甲串岸) жиналып, Канхва аралына шабуыл жасауға дайындық көрсетті. Бірақ, жаңа ғана Моңғолияға барған Ким Суган (金守剛) Монгке ханға көндіріп, моңғолдар Горёдан кері шегінді.

Кореяға жорық (1257 жылдың мамыр - 1257 жылдың қазан айы)

1258 жылы Горео королі Годжонг пен Чхое тайпасының қызметкерлерінің бірі Ким Инжун қарсы төңкеріс ұйымдастырып, Чхое отбасының басшысын өлтірді, осылайша Чхое отбасының алты онжылдық билігі аяқталды. Кейін король монғолдармен бейбіт келісім жасауды сұрады. Горео сарайы болашақ король Вонджонды монғол сарайына кепіл ретінде жіберіп, Каегёнға қайта оралуға уәде берген соң, монғолдар Орталық Кореядан шығып кетті. Гореода екі топ болды: монғолдармен соғысқа қарсы болған ғалымдар тобы және соғысты жалғастыруды қалаған, Чхое тайпасы басқарған әскери хунта. Ғалымдар тобы диктатор Чхоены өлтіргеннен кейін бейбіт келісімге қол қойылды. Келісім Гореоның тәуелсіздігі мен дәстүрлі мәдениетін сақтауға мүмкіндік берді. Бұл монғолдар Гореоны тікелей басқарудан бас тартып, Гореоға автономия бергенін, бірақ Горео королі монғол ханшайымына үйленуі және монғол хандарына бағынуы керек екенін білдірді.

Кореяға монғолдардың тоғызыншы шабуылдары

1257 жылы моңғолдар Кореяға тоғызыншы рет басып кірді.

Салдары

Онжылдықтар бойы соғыс жүргізілгеннен кейін, Гореоның көп бөлігі қирады. Кейіннен Гореода ағаштан жасалған ең бір ғимарат та қалмады деседі. Мәдениетке зиян келтірілді, Хвангньонсаның тоғыз қабатты мұнарасы мен алғашқы Трипитака Кореяна жойылды. Гурьёның мұрагер ханзадасының бағынуын көрген соң, Хубилай хан қуанып: "Гурьё – бұл бұрынғыда Тан Тайцзунның өзі шабуыл жасап, жеңе алмаған ел. Ал енді мұрагер ханзада маған келді, бұл аспанның қалауы!" деді. 1270 жылға дейін моңғолдармен бейбітшілік орнату мәселесі бойынша патша сарайындағы ішкі тартыстар жалғасты. Чхо Чон ханнан бастап, Горео күшті Чхое әулетінің жеке армиясымен басқарылатын әскери диктатураға айналды. Осы әскери шенеуніктердің бір бөлігі Самбиолчо көтерілісін (1270–1273) ұйымдастырып, Корея түбегінің оңтүстік жағалауындағы аралдарда қарсылық көрсетті. Воньчжоңнан бастап, шамамен 80 жыл бойы Горео Юань әулетінің вассалы және міндетті одақтасы болды. Моңғол және корей билеушілері арасында некелік байланыстар да болды, моңғол ханзадалары мен аристократтары корей ханшайымдарына үйленді және керісінше. Хубилай хан тұсында Горео королі Чунгнёль Хубилайдың бір қызына үйленді. Кейіннен, император Ги аталған корей ханшайымы Тогон Темүрмен некелесіп, императрица болды, ал оның ұлы Аюширидара Солтүстік Юань әулетінің императоры атанды. Горео корольдері Мардин, ұйғыр және моңғолдардың (Ойрат, Хунгират және Икер) басқа да маңызды әулеттері сияқты жоғары мәртебеге ие болды. Бір Горео монархы Хубилай ханның ең сүйікті немересі болған және Юань сарайында өскен деген әңгіме бар. Горео сарайындағы моңғол даругачилеріне жатақ берілді және кейде Горео сарайының істеріне белсенді түрде араласуға дайын болды. Бүгінгі күнге дейін Жежу аралында бірнеше моңғол сөздері қолданылып келеді. Сонымен қатар, моңғолдардың Еуразиядағы үстемдігі мәдени алмасуға ықпал етті, мысалы, корей идеялары мен технологияларының моңғолдар бақылауындағы басқа аймақтарға таралуына себеп болды. Горео әулеті Юань әулетінің ықпалында сақталды, бірақ 1350 жылдары Юань гарнизондарын кері қайтаруға мәжбүр болды, осы кезде Юань әулеті Қытайдағы кең ауқымды көтерілістерден зардап шеге бастады. Бұл мүмкіндікті пайдаланып, Горео королі Гонгмин солтүстік территориялардың бір бөлігін қайтарып алды.