Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Кіші флорикан (Sypheotides indicus), сондай-ақ лих немесе хармор деп те аталады, бастардтар тұқымдасының ең кіші өкілі және Sypheotides туысының жалғыз мүшесі. Ол Үнді субконтинентіне ендемик, биік шөптесі далаларда кездеседі және жазғы жаңбыр маусымында аталықтары жасаған секіріп билеумен танымал. Аталықтың көбею кезеңінде қара және ақ түсті контрастты реңі бар, сондай-ақ мойнының артына қарай созылатын ерекше ұзын бас қауырсындары бар. Бұл бастардтар негізінен жаз айларында Үндістанның солтүстік-батыс және орталық бөліктерінде кездеседі, бірақ қыс айларында Үндістан бойынша кеңірек таралады. Бұл түрдің саны өте азайып барады және Пакистан сияқты ареалының кейбір бөліктерінде жойылған. Оған аң аулау және мекендеу ортасының нашарлауы қауіп төндіреді. Оған ең жақын түр – Бенгал флориканы (Houbarobsis bengalensis), ол ірілеу және ақ тамақ, мойын және ұзын қауырсындары жоқ.
The lesser florican (Sypheotides indicus), also known as the likh or kharmore, is the smallest in the bustard family and the only member of the genus Sypheotides. It is endemic to the Indian Subcontinent where it is found in tall grasslands and is best known for the leaping breeding displays made by the males during the monsoon season. The male has a contrasting black and white breeding plumage and distinctive elongated head feathers that extend behind the neck. These bustards are found mainly in northwestern and central India during the summer but are found more widely distributed across India in winter. The species is highly endangered and has been extirpated in some parts of its range such as Pakistan. It is threatened both by hunting and habitat degradation. The only similar species is the Bengal florican (Houbarobsis bengalensis) which is larger and lacks the white throat, collar and elongated plumes.
Таксономия және жүйелеу
1782 жылы ағылшын суретшісі Джон Фредерик Миллер өзінің «Icones animalium et plantarum» атты еңбегінде майда флориканның (әйел түрі) қолмен боялған суретін жариялады. Ол «Otis indica» есімді екі атауын берді. Қазір бұл түр 1839 жылы француз табиғаттанушысы Рене Лессон енгізген «Sypheotides» туысына жататын жалғыз түр. Түр монотипті, яғни, ішкі түрлері танылмайды. Кішкентай бөденелердің екі түрі «флорикан» деп аталады. Бұл сөздің голланд тілінен шыққандығы айтылады. Бұрын «Sypheotides» туысына қазіргі «Houbaropsis bengalensis» (немесе Бенгал флориканы) да кірген, екеуі де кішкентай және жыныстық диморфизмнің кері белгілерін көрсеткен. «Sypheotides» туысының табан сүйегі (tarsus) ұзын, ал еркектердің маусымдық түсінің өзгеруі жеке туыстың сақталуына себеп болды. Еркек және әйелдердің түсі бастапқыда екі түрлі деп есептелген, соның нәтижесінде «aurita» және «indica» аттары пайда болды, ал бұл түр бұрын «Otis», «Eupodotis» және «Sypheotis» туыстарына жатқызылған. Латын туысының жынысына байланысты түрдің аяқталуы талқыланды және «indicus» дұрыс деген қорытындыға келді. Денесінің көлденең жағдайы, мөлшері және жерде жүргенде құйрық қауырсындарын тік ұстауы олардың жергілікті аттарының тауыспен байланыстыруына әкелді, кейбір аймақтарда бұл құсқа «шөп тауыс» (мысалы, «khar mor», «tan mor») деген ат берілген. «Likh» атауын Үндістанның солтүстік-батыс аймақтарында қолданады және оны Үндістандағы британдық аңшылар қабылдаған.
In 1782 the English illustrator John Frederick Miller included a hand coloured plate of a female lesser florican in his Icones animalium et plantarum. He coined the binomial name Otis indica. It is now the only species placed in the genus Sypheotides that was introduced in 1839 by the French naturalist René Lesson. The species is monotypic: no subspecies are recognised. The two species of smaller bustards have been called "floricans". The word has been thought to be of Dutch origin. The genus Sypheotides earlier included what is now Houbaropsis bengalensis (or Bengal florican), the two species being small and showing reverse sexual size dimorphism. The tarsus is long in Sypheotides and the seasonal plumage change in male has led to the retention of the separate genus, Male and female plumages were initially thought of as separate species leading to the names aurita and indica and the species has been placed in the past in the genera Otis, Eupodotis and Sypheotis. The species ending which is related to the gender of the Latin genus has been debated and it believed that indicus is correct. The horizontal body carriage, size and habit of holding up their tail feathers when walking on the ground have led their local names to make associations with peacocks, with a popular name being the equivalent of "grass peacock" (such as khar mor, tan mor) in some areas. the name Likh is used in northwestern India and adopted by British sportsmen in India.
Сипаттама
Тұқымдық киімдегі еркектің басы, мойны және төменгі жағы қара түсті. Дегенмен, оның тамағы ақ. Бас екі жағындағы құлақ қауырсындарының артынан шамамен 4 дюймдік, лента тәрізді үш қауырсын өсіп, артқа қарай созылып, иіліп, кепшұқ тәрізді ұштармен аяқталады. Арқасы мен иық қауырсындары V пішіндес белгілермен ақ түсті мозаикалы. Қанат қауырсындары ақ. Тұқымдық маусымнан кейін еркектің қанатында ақ түс болуы мүмкін. Ұрғашысы еркегінен сәл ірілеу. Тұқымдық емес киімдегі ұрғашы және еркектер сары-қоңыр түсті, қара жолақты, бас және мойнында қара белгілер бар. Арқасы қара түсті, жолақты. Мойын мен жоғарғы кеудесі сары-қоңыр, ал жолақтары қарынға қарай азаяды. Еркектердің сыртқы қауырсындары жұқа және ішкі бөлігінде тілімделген. Аяқтары ақшыл сары, ал көзі сары. Жас құстардың мойнында тамаққа жақын U пішіндес белгісі бар.
A male in breeding plumage has a black head, neck and lower parts. However, his throat is white. Around three 4 inch long, ribbon like feathers arise from behind the ear coverts on each side of the head and extend backwards, curving up and ending in spatulate tip. The back and scapulars are mottled in white with V shaped marks. The wing coverts are white. After the breedings season, the male tends to have some white in the wing. The female is slightly larger than the male. The females and males in non breeding plumage are buff with black streaks with darker markings on the head and neck. The back is mottled and barred in black. The neck and upper breast are buff with the streaks decreasing towards the belly. The outer primaries of the males are thin and notched on the inner web. The leg are pale yellow and the iris is yellow. Young birds have a distinct U shaped mark on the neck near the throat.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бұрын бұл түр Үндістан субконтинентінің көп бөлігінде кеңінен таралған, бірақ Шри-Ланкада кездеспеген. Ол негізінен Үндістанның орталық және батыс бөліктерінде көбейеді. Пакистанның Белуджистан провинциясының Макран жағалауынан тарихи мәліметтер сақталған. Бұл түр жаңбырға жауап ретінде қозғалады деседі, сондықтан олардың кейбір жерлерде кездесуі болжайсыз болуы мүмкін, кейбір маусымдарда күрт көбейіп кетуі мүмкін. Гуджаратта шамамен 500 еркек құс сақиналанды, және олардың ішінде 18-ге жуығы табылды, көбісі сақиналанған жерлерден 50 шақырымдай қашықтықта. Флорикан мекендемелерін шөптесін жерлермен, егістіктермен және кезекпен жайылымдармен араластырып басқару, төмен өнімділік деңгейінде ең жақсы нәтижелер берді.
The species was formerly more widespread across much of Indian Sub continent, but not in Sri Lanka. It breeds mainly in the central and western parts of India. Historic records exist from the Makran coast of Balochistan province in Pakistan. The species is said to move in response to rainfall and their presence at locations can be erratic, with sudden large numbers in some seasons. About 500 males in Gujarat were ringed and nearly 18 were recovered, most of them within about 50 kilometres of their ringing sites. Managing florican habitats as grassland interspersed with croplands and pastures spared rotationally provided optimal results at low production level.
Мінез-құлық және экология
Бұл жайралар жеке немесе жұптарда қалың шалғынды жерлерде, кейде егістіктерде кездеседі. Жергілікті тайпа аңшылары көбейтін маусымда еркектерді жиі атып алатын, себебі оларды таныстыру оңай болатын. Олардың еті жеуге жақсы, бірақ Бенгал флориканының етінен нашар саналады. Олар басқа жайралардан жылдамрақ ұшады және ұшу кезінде қаз сияқты көрінеді. Әдетте флорикандар таңертеңгі немесе кешкі уақытта жем жейді, бірақ жаңадан келген құстар күні бойы жем жейді. Көбейтін маусымда еркектер шөптен кенеттен секіріп шығып, ерекше қарқыраған немесе соққан дыбыс шығарып, қанаттарын қағып, сәл иіліп түседі. Секірудің ең жоғары нүктесінде мойын артқа иіліп, аяқтары отырғандай бүктеледі. Еркектер белгілі бір демонстрациялық орындарын жақсы көреді, ал осындай демонстрациялық құстарды атудың салдарынан бұрынғыда популяциясы күрт азайған. Лектердегі жер тегіс болып, өсімдік жамылғысы төмен және жақсы көрінуге мүмкіндік береді, ал жиі пайдаланылатын жерлерде таптау іздері байқалады. Аналықтары ұяда қорғаныс көрсетіп, қанаттарын, құйрығын және мойын қауырсындарын жаяды. Аналықтар сыбызғыдай дыбыс шығарып, еркектерді шақырады. Еркектер көршілес еркектерге қатысты агрессивті болады. Ұя жердегі беткей ойыс, 3-4 (1.88 x 1.6 дюйм) жұмыртқа салады. Ұя әдетте қалың шөпте орналасқан. Аналықтары ғана жұмыртқаны жарып, балапандарды күтіп-бағады. Инкубация кезеңі шамамен 21 күнге созылады.
These bustards are found either singly or in pairs in thick grassland or sometimes in crop fields. Indigenous tribal hunters regularly shot the males during the breeding season, as they were easy to spot because of their courtship display. It was said to be good for eating but considered inferior to the meat of the Bengal florican. They fly faster than other bustards and give a duck like impression in flight. Usually floricans feed during the early hours of mornings or in the evenings, except in the case of newly migrated birds which feed throughout the day. During the breeding season, males leap suddenly from the grass with a peculiar croaking or knocking call, flutter their wings and fall back with slightly open wings. At the apogee of the leap the neck is arched backwards and the legs folded as if in a sitting posture. Males are said to favour particular display sites and shooting of these displaying birds has led to sharp declines in the populations in the past. Lek sites tend to have flat ground with low vegetation and good visibility and well used sites usually show signs of trampling. Females have a defensive display at nest which involves spreading their wings, tail and neck feathers. The females are said to produce a whistling call which attracts males. Males are aggressive towards other males in the neighbourhood. The nest is a shallow scrape on the ground and 3 4 (1.88 x 1.6 inches) eggs are laid. The nest location is usually in dense grass. Females take sole part in incubation and rearing the chicks. The incubation period is about 21 days.