Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темза қорғауы (ресми атауы – Темза өзенінің сақшылары) – Англиядағы Темза өзенін басқаруға жауапты ұйым. Ол 1857 жылы Лондон қаласының Стейинс қаласына дейінгі билігін алмастыру мақсатымен құрылған. Тоғыз жыл өткен соң, Уилтширдегі Криклейдтен бастап, Грэйн аралындағы Янтлет шығанағындағы теңізге дейін бүкіл өзенді басқару құзыретына алды. 1909 жылы Таидуэй (жоғарғы және төменгі сағасы) Лондон портына берілген кезде оның аумағы азайтылды. 1974 жылы қорғау басқармасы Темза су басқармасына қосылды, кейіннен ол дерлік барлық жағдайларда Қоршаған ортаны қорғау агенттігіне берілді.
The Thames Conservancy (formally the Conservators of the River Thames) was a body responsible for the management of that river in England. It was founded in 1857 to replace the jurisdiction of the City of London up to Staines. Nine years later it took on the whole river from Cricklade in Wiltshire to the sea at Yantlet Creek on the Isle of Grain. Its territory was reduced when the Tideway (upper and lower estuary) was transferred to the Port of London Authority in 1909. In 1974 the conservancy was taken into the Thames Water Authority, later to devolve to the Environment Agency in almost all respects.
Өмірбаян
Лондонның батысында орналасқан Стейнс қалашығы мен Янтлет бұғазы арасындағы өзеннің бөлігі 1197 жылдан бері Ричард Арыстанжүректің жарғысы бойынша Лондон қаласының меншігіне өтті. Бұл аумақ Лондон тастарымен белгіленген. 1771 жылы Темзадағы кеме жүруді басқару үшін, жиырма жыл бұрын құрылған органның негізінде Темза кеме жүру комиссиясы құрылды. Комиссия мүшелері Стейнстен жоғарырақ құлыптар мен бөгеттерді орнатуда белсенді болғанмен, Лондон қаласының билігіне араласпады. Лондон корпорациясы 19 ғасырдың басында Теддингтоннан Пенттон-Хукқа дейін бірнеше құлыптар салды. Сондай-ақ, Сэнбери мен Шеппертон арасындағы жағалауларды нығайту үшін бұрынғы Лондон көпірінің қиратылған материалдарын пайдаланды. Бірақ, 1840 жылдары үкімет Виктория жағалауын салуды ұсынғанда және Таж өзен төсегіне құқық талап еткенде қиындықтар туды. Осы дау 17 жылға созылды. Осы уақытта теміржолдардың бәсекелесі болғандықтан, өзендегі тасымал көлемі күрт азайды. 1839 жылы алынған жол төлемі 1849 жылы 16 000 фунт стерлингтен 8 000 фунт стерлингке дейін төмендеді, ал 1850 жылғы техникалық қызмет көрсетуге кеткен шығындар шамамен 7 000 фунт стерлингке бағаланды. Қаланың қажетті шығындарды төлеуге құлықсыздығы наразылықтарға әкелді. 1857 жылғы Темзаны қорғау заңы бойынша Таж өз құқықтарын қайтарып алып, оларды жаңа органға берді.
The stretch of river between the town of Staines, just to the west of London, and Yantlet Creek had been claimed by the City of London since 1197 under a charter of Richard the Lionheart. The jurisdiction was marked by the London Stones. In 1771 the Thames Navigation Commission was established from a body created twenty years earlier to handle navigation on the river. Although the commissioners were active in establishing locks and weirs above Staines, they did not interfere with the jurisdiction of the City of London. The City of London Corporation built a series of locks from Teddington to Penton Hook at the beginning of the nineteenth century. They also used material from the demolished Old London Bridge to support the embankments between Sunbury and Shepperton. However trouble arose around 1840 when the government proposed building the Victoria Embankment and the Crown claimed title to the river bed. The dispute simmered on for 17 years. Meanwhile, as a result of competition from the railways, the volume of traffic on the river had been drastically reduced. Income from tolls fell from £16,000 in 1839 to less than £8,000 in 1849, while maintenance charges for 1850 were estimated at nearly £7,000. The City's unwillingness to pay for necessary expenditure led to complaints. By the Thames Conservancy Act 1857, the Crown reclaimed its rights and transferred them to the new body.
Бірінші консервация (1857)
Лондон қаласы 1857 жылдың қазан айында өзінің мүлкін Темза қорғау ұйымына тапсырды. 1857 жылдың маусым айында Теддингтондағы жаңа шлюздің бірінші тасы қазіргі орнында, үш шлюздің ортаңғысы ретінде салынды. Ұйым оны 1858 жылы тар қайық шлюзімен бірге ("қабір" деп белгілі) ашты, содан кейін ережелер енгізді. 1858 жылы Теддингтон шлюзінен өтетін әрбір бу кемесінен 15 шиллинг алым алынды және жылдамдық шегі сағатына 5 мильге белгіленді. Бұл ағыс бойында сағатына 5 миль, ал ағысқа қарсы сағатына 4 миль деп түзетілді. Ричмондтан Стейнске дейін тор салуға тыйым салынды. Жаңа билік жер иелерінің араласуына қарсы балықшылардың құқықтарын растады және су күзетшісінен "тәжірибесіз адамдарға қайықтарды жалға берудің дұрыс емес әрекетіне" назар аудару туралы хабарлама алды. Осы уақытта өзеннің көп бөлігін басқару Темза кеме жүру комиссарларының жауапкершілігінде болды, бірақ 1866 жылы бұл өзгерді.
The City of London handed its inventory to the Thames Conservancy in October 1857. In June 1857 the first stone of a new lock at Teddington had been laid at the present position, being the central of the three locks. The conservancy opened it in 1858 together with the narrow skiff lock, (known as "the coffin"). and the conservancy soon imposed regulations. In 1858 a toll of 15 shillings was imposed on every steam vessel passing Teddington Lock, and a speed limit set to five miles per hour. This was amended to 5 mph with the stream and 4 mph against it. Netting from Richmond to Staines was prohibited forever. The new authority reaffirmed the rights of anglers against interference from landowners and received a notice from the water bailiff drawing attention to the "improper practice of letting boats for hire to inexperienced persons". At this time the management of the bulk of the upstream river was the responsibility of the Thames Navigation Commissioners, but this changed in 1866.
Екінші консервация (1866)
1866 жылы өзеннің барлық бөлігіндегі кеме қатынасын бір басқаруға беру тиімді деп есептелді. Темза комиссарларының саны тым көп, Темза өзеніндегі шлюздер мен бөгеттердің жағдайы нашар, ал оларды күтіп ұстауға жеткілікті қаржы болмады. Бір басқару аясында өзеннің жоғарғы ағысы дұрыс күтілсе және төменгі бағалар сақталса, көлік қозғалысының артуына болады деп саналды. 6 тамыз 1866 жылы қабылданған Темза навигациялық заңы 1866 жылғы Темза консервациясына Криклейдтен Янтлет сағасына дейінгі 177 мильді (285 км) басқару құқығын берді. Заңға сәйкес, комиссарлардың барлық шлюздері, каналдары және басқа да құрылыстары консервацияға берілді. Сонымен қатар, барлық бөгеттерді жеке меншік иелерінен консервацияға беру қарастырылды. Бұрынғы бөгеттердің иелері жауапкершіліктен босатылды, бірақ Бускот пен Итон бөгеттері Бускот паркінің иесінің меншігінде қалды. Көптеген бөгеттер Оксфорд пен Стейнс арасындағы әлі де жұмыс істеп тұрған жиырма сегіз су диірменіне тиесілі болды, ал диірмендердің суға құқығы, олардың көптегені Domesday Book дәуіріне дейін жетеді, мойындалды. Өзенге немесе оның салаларына жаңа ағын сулар құюға рұқсат берілмеді және қолданыстағы ағын сулар құрылыстары жойылуға тиіс болды. Бес су компаниясынан әрқайсысынан жылына 1000 фунт стерлинг мөлшерінде қосымша түсім алынды. Саутварк және Воксхолл, Гранд Джанкшн және Батыс Миддлсекс су компаниялары 1850 жылдары Хэмптон қаласында өздерінің құрылыстарын салған, себебі Tideway-ден су алуға тыйым салынған болатын. Ламбет және Челси су компаниялары бастапқыда Ситинг Веллсқа көшіп келді, бірақ кейін Шығыс Молезиге орналасты. Лондон қаласы өзеннің өзінің бөлігіндегі өзен төсегіне ие болса, Темза комиссарларында мұндай құқық болған жоқ, сондықтан Темза консервациясы Стейнстен жоғарыдағы бөлігіне өзен төсегінің меншігін алған жоқ, ол өзен жағалауындағы иелердің меншігінде қалды (және қазір де солай). 1866 жылдың тамызында консервация Оксфорд пен Виндзор арасындағы жұмыстарды тексерді және қазан айында бағалар кестесін бекітті. Bell Weir Lock маусым айында құлап, келесі жылы қайта салынды. 1868 жылы Оксфордтың үстіндегі төрт шлюздің үшеуіне – Сент-Джон, Бускот және Пинкхилл шлюздеріне баж салынып алынды. Руши шлюзі алынып тасталды және бөгеттерге баж алынбады. Бұл Оксфордтың үстіндегі кеме қатынасының нашарлығын көрсетеді. Өзеннің қалған бөлігіндегі кейбір ескі шлюздер әлі де ағаштан жасалған болып, біртіндеп жаңартылды немесе ауыстырылды. 1869 жылы аяқталған жұмыстарға Ромни шлюзінің қайта құрылуы және Теддингтонға қайық сырғанауының қосылуы кірді. 1870 жылы Хэмблден және Бенсон шлюздері қайта салынды, содан кейін 1871 жылы Дейс шлюзі және 1872 жылы Годстоу шлюзі. 1870 жылдары Теддингтон бөгеті екі рет құлап, үлкен зиян келтіргені туралы хабарлар бар. 1872 жылы консервация Радкот пен Ньюбридж арасындағы кеме қатынасын Руши шлюзін жөндеу арқылы қайта ашуға уәде берді, бірақ 1874 жылы уәдесін орындауға жеткілікті қаражаты жоқ екенін мойындады. Бұл кезде өзеннің нашар жағдайына, әсіресе жоғарғы ағысында, және кәріздің тұрақтылығына қатысты шағымдар жиі түсті. Шлюздерді ауыстыру 1874 жылы Шиплейк пен Кливпен, 1875 жылы Кавершеммен, 1876 жылы Уитчерчпен және 1877 жылы Белл Уэйрмен жалғасты. 1883 жылы консервация Уоллингфордтағы Чалмор ойығындағы шлюзді алып тастады, Уоллингфорд тұрғындары оны сақтау туралы көп жылдар бойы өтініш білдіргеннен кейін. Хамблдендегі бөгеттер 1884 жылы салынды, ал өзен арқылы өту құқығы жаяу жүргіншілерге арналған жол салу арқылы сақталды. Брей шлюзі 1885 жылы қайта салынды. 1885 жылы Темзаны сақтау туралы заң қабылданды, ол өзенді қоғамдық демалыс үшін сақтауды қамтамасыз етті. Өзенде атысқа тыйым салынды, бұл алаңдатушылық тудырды. Заңда "Кез келген адамға ләззат алу немесе пайда табу үшін өзеннің кез келген бөлігімен саяхаттауға немесе серуендеуге құқық бар" (жеке кесулерден басқа) делінген. Өзен спорт пен демалыс үшін өте танымал болды. Көптеген регаталар немесе "судағы мерекелер" ұйымдастырылды және Джером К. Джеромның 1889 жылы жарық көрген "Кішке мінген үш адам" кітабында әдеттегі қайықпен саяхат туралы айтылған. Шлюздерді ауыстыру 1888 жылы Маршпен, 1890 жылы Темплмен және 1892 жылы Кукхаммен жалғасты. 1892 жылы Радкот шлюзінде бірінші жаңа шлюз салынды, ал 1893 жылы Чертси шлюзі ұзартылды. 1894 жылы Ричмонд және Теддингтон арасындағы өзенде кем дегенде 5 фут (2 метр) тереңдікте су болуын қамтамасыз ету үшін Ричмонд шлюзі және бөгет кешені салынды. 1894 жылғы Темзаны сақтау туралы заң негізінен заңнаманы ретке келтіруден тұрады. Консервация ақыры Оксфордтың үстіндегі кеме қатынасына назар аударды, қолданыстағы бөгеттерді шлюздерге және жаяу жүргіншілерге арналған көпірлерге ауыстырды. Жаңа шлюздер 1896 жылы Графтон және Нортмур шлюздері, ал 1898 жылы Шиффорд шлюзі салынды. Сондай-ақ 1898 жылы консервация Пинкхилл және Руши шлюздерін қайта салды. Төмен ағысында Бовени 1898 жылы қайта салынды, ескі шлюз қайық сырғанауымен ауыстырылды, ал Шеппертон 1899 жылы басқа бағытта қайта салынды. 19 ғасырдың соңына қарай кемелердің мөлшерінің өсуі және Лондон портының дамуы басқару мәселелерін тудырды, ал 1900 жылы жарияланған комиссияның есебінде портқа жауапты болу үшін бір орган құру ұсынылды. Темзадағы ең үлкен шлюз – 650 фут (198 м) болатын Теддингтон шлюзі 1904–1905 жылдары салынды. 1905 жылы қайта салынған шлюздерге Эбингдон, Сент-Джонс, Соннинг және Осней кірді. Молези шлюзі 1906 жылы, ал Мэплдурхэм шлюзі 1908 жылы ауыстырылды.
In 1866 it was considered expedient to put the navigation of the whole of the river under one management It was said that the Thames Commissioners were too numerous, the locks and weirs on the River Thames were in a bad condition and income was insufficient to pay for maintenance. It was believed that under single management with the upper river maintained properly and with lower tolls overall the traffic would increase. On 6 August 1866, the Thames Navigation Act 1866 allowed the Thames Conservancy to take over management of the river from Cricklade to Yantlet Creek, a distance of 177 miles (285 km). Under the act, all locks canals and other works of the commissioners were transferred to the conservancy. In addition provision was made for all weirs to be transferred to the Conservancy from private owners. Former owners of weirs were freed from liability but two weirs at Buscot and Eaton remained to the owner of Buscot Park. Most weirs belonged to the twenty eight water mills still operating between Oxford and Staines and the entitlement to water of the mills, many of which dated back to Domesday Book, was recognised. No new flow of sewage into the river or its tributaries was allowed and existing sewage works were to be removed. New revenue was raised by a £1,000 per annum charge on each of the five water companies. The Southwark and Vauxhall, Grand Junction and West Middlesex water companies had set up their works at Hampton in the 1850s after it became illegal to take water from the Tideway. The Lambeth and Chelsea water companies had moved initially to Seething Wells but later relocated to East Molesey. Whereas the City of London owned the river bed for its part of the river, the Thames Commissioners did not and hence Thames Conservancy did not acquire the ownership of the river bed for the section above Staines which remained (and remains) the property of the riparian owners. In August 1866 the conservancy inspected works between Oxford and Windsor and in October settled a table of tolls. Bell Weir Lock had collapsed in June and was rebuilt the following year. In 1868 tolls were placed on three of the four locks then above Oxford – St John's, Buscot and Pinkhill Locks. Rushey Lock was omitted and there were no tolls on the weirs. This reflects the poor state of navigation above Oxford. Some of the old locks on the rest of the river were still wooden pens and these were gradually renewed or replaced. Works completed in 1869 included the rebuilding of Romney Lock and the addition of a boat slide at Teddington. In 1870 Hambleden Lock and Benson Lock were rebuilt, followed by Day's Lock in 1871 and Godstow Lock in 1872. In the 1870s it is recorded that Teddington weir collapsed twice causing enormous damage. In 1872 the conservancy promised to reopen navigation between Radcot and Newbridge by repairing Rushey Lock but in 1874 recognised that they lacked the funds to meet the promise. There were regular complaints at this time about the poor state of river particularly in upper reaches and the persistence of sewage. Lock replacements continued with Shiplake and Cleeve in 1874, Caversham in 1875, Whitchurch in 1876 and Bell Weir in 1877. In 1883 the conservancy removed the lock at Chalmore Hole at Wallingford, after many years petitioning by residents of Wallingford for its retention. The weirs at Hambleden were built in 1884 and the public right of way across the river sustained by building the walkway. Bray Lock was rebuilt in 1885. The Thames Preservation Act 1885 was passed to enshrine the preservation of river for public recreation. It prohibited shooting on the river which had become a cause of concern. The act noted "It is lawful for all persons for pleasure or profit to travel or to loiter upon any and every part or the river" (apart from private cuts). The river had become exceedingly popular for sport and leisure. Many regattas or "aquatic fetes" had been instigated and Jerome K. Jerome's Three Men in a Boat published in 1889 described a typical boating journey. Lock replacements continued with Marsh in 1888, Temple in 1890 and Cookham in 1892 The first new lock was built at Radcot Lock in 1892, and Chertsey Lock was lengthened in 1893. A major work in 1894 was the Richmond Lock and weir complex built to ensure that there is always at least a 5 feet (2 m) depth of water in the river between Richmond and Teddington. The Thames Conservancy Act 1894 consisted mainly of tidying up legislation. The conservancy finally addressed navigation above Oxford, replacing the existing weirs with locks and footbridges where there was a right of way. New locks were Grafton Lock and Northmoor Lock in 1896 and Shifford Lock in 1898. Also in 1898 the conservancy rebuilt Pinkhill and Rushey. Downstream, Boveney was rebuilt in 1898, with the old lock replaced by a boat slide and Shepperton was also rebuilt on a different alignment in 1899. By the end of the 19th century the advance in the size of ships and the growth of the Port of London raised questions of management and a royal commission reported in 1900 recommending that a single body take responsibility for the port. Meanwhile at Teddington, the barge lock, the largest lock on the river at 650 feet (198 m), was built in 1904–1905. Locks rebuilt in 1905 included Abingdon, St Johns, Sonning and Osney. Molesey Lock was replaced in 1906 and Mapledurham Lock in 1908.
Лондон порттық басқару органының бөлінуі
1908 жылғы Лондон порты туралы заң Ричмонд шлюзін қоса алғанда, Тайдвейге жауапкершілікті Лондон порты басқармасына жүктеді, ол 1909 жылдың 31 наурызында өкілеттіктерін іске қосты. Шекара белгісі биліктің ортақ шегарасын Теддингтон және Твикенхэм приходтарының шекарасы ретінде анықтады, Теддингтон шлюзінің астында обелиск орналасқан: Темза консервациясы Криклейд пен Теддингтон арасындағы тасқынға ұшырамайтын өзен бөлігіне жауапты болды. 1909 жылы Пентон-Хук және 1910 жылы Хёрлиде шлюздер қайта жаңартылды. 1912 жылы консервация Боултер шлюзінде ауқымды жұмыстар жүргізді, оған Рей Милл аралын сатып алу кірді. 1913 жылы Чертси шлюзінің ұзындығы арттырылды, ал 1914 жылы Марш шлюзі қайта құрылды. Горинг шлюзі 1921 жылы үшінші орталық қақпалар жиынтығымен жаңартылды, ал Годстоу шлюзі 1924 жылы қайта жаңартылды. 1927 жылы Санбериде жаңа шлюз салынды, ескісі сақталды. Марлоу және Иффли шлюздары да сол жылдары жаңартылды. 1928 жылы Оксфордтан жоғарыдағы кеме жүруге қолайлы жағдай жасау жұмысы Эйншам және Кингс шлюздарының салынуымен аяқталды. Келесі маңызды жоба – 1930-1935 жылдар аралығында Десбороу-Катты қазу болды. 3/4 миль (1 км) болатын бұл канал өзенді Уэйбридж мен Уолтон-он-Темс арасында тікелей бағытқа бұрып, Шеппертон және оның Төменгі Халлифорд аймағынан өтетін қиялы бағыттан сақтады. Бұл канал Чертси мен Олд-Шеппертон қалаларында су тасқынының жиілігін азайтып, өзеннің осы бөлігіндегі қашықтықты екі есеге қысқартты. 1932 жылғы Темза консервациясы туралы заң (22 және 23 Geo. 5. c. xxxvii) өзендегі тұрақтар мен қону платформаларын салу мәселелерін реттеді. 1960 жылдары шлюздерді жаңғырту басталды, ал 1961 жылы Шиплейк шлюзінде алғашқы гидравликалық жүйе енгізілді. Сэндфорд шлюзі 1972 жылы қайта салынды.
The Port of London Act 1908 transferred responsibility for the Tideway including Richmond Lock to the Port of London Authority, which began its duties on 31 March 1909. A demarcation point set the authorities' shared boundary as that of the parishes of Teddington and Twickenham, with an obelisk below Teddington Lock: the Thames Conservancy remained responsible for the non tidal river between Cricklade and Teddington. Lock rebuilds took place at Penton Hook in 1909 and Hurley in 1910. In 1912 the conservancy undertook major works at Boulter's Lock, which involved the purchase of Ray Mill Island. Chertsey Lock was lengthened in 1913 and Marsh Lock rebuilt in 1914. Goring Lock was rebuilt in 1921 with a third central set of gates and Godstow Lock rebuilt in 1924. In 1927 a new lock was built at Sunbury, the old one being retained. Marlow Lock and Iffley Lock were redeveloped in the same years. In 1928 the improvement to navigation above Oxford was finally completed with the building of Eynsham Lock and King's Lock. The next significant undertaking was the digging of Desborough Cut between 1930 and 1935. The 3/4–mile (1 km) cut took the river on a straight course between Weybridge and Walton on Thames, and avoiding a meandering stretch past Shepperton and its Lower Halliford locale. The channel cut the regularity of flooding in Chertsey and Old Shepperton and halved the distance of travel on that part of the river. The Thames Conservancy Act 1932 (22 & 23 Geo. 5. c. xxxvii) dealt with construction of jetties and landing stages on the river. In the 1960s modernisation of the locks began with the first hydraulic system introduced at Shiplake Lock in 1961. Sandford Lock was rebuilt in 1972.
Басқару
20-ғасырда консервация құрылымындағы маңызды өзгерістер 1930 жылғы Жерді кептіру туралы заңның қабылдануымен басталды. Бұл Англия мен Уэльстің көп бөлігінде су жинау және кептіру басқармаларын құрды, бірақ Темза өзені Теддингтоннан жоғарыдағы бөлігінде осы заңтың 79-бабында көрсетілгендей, ерекше жағдай ретінде қарастырылды. Консерваторлар автоматты түрде су жинау басқармасына айналды және заңның 34-бабында сипатталған кептіру функцияларын орындауға міндетті болды, бірақ заң күшіне енгеннен кейін екі жыл өткен соң ғана. Барлық қолданыстағы консерваторлар отставкаға келуге міндетті болды, бірақ олар жаңа жүйе аясында қайта тағайындалуы мүмкін еді. 6-қосымшада 31 жаңа мүшені тағайындауға жауапты тұлғалардың тізімі келтірілген, олардың көп бөлігі округтік кеңестер мен округтік қалалық кеңестерден, сондай-ақ Ауыл шаруашылығы және балық шаруашылығы министрі, Сауда кеңесі және Көлік министрі тағайындаған бір-бір мүшеден тұрды. Ауыл шаруашылығы және балық шаруашылығы министрі ішкі кептіру басқармаларымен кеңескеннен кейін үш қосымша мүшені тағайындауға құқылы болды. Жаңа консерваторлар заң бойынша өздерінің қызметіне қатысты жеке есептерді, сондай-ақ 1894 жылдан 1924 жылға дейінгі әртүрлі консервациялық заңдар бойынша оларға жүктелген қызметтерге қатысты есептерді жүргізуге міндетті болды. 1948 жылғы Өзендер туралы заң су жинау басқармаларын өзен басқармаларымен алмастырды, бұл Англия мен Уэльстің барлық аумағын қамтыды, бірақ Темза консервациясы тағы да ерекше жағдай ретінде қарастырылды. Бұл заң өзен басқармаларына жаңа конституциялық, қаржылық және жалпы әкімшілік өкілеттіктер берді, бірақ Темза консервациясы 1930 жылғы заңнамаға сәйкес жұмыс істеуін жалғастырды. Келесі өзгеріс 1961 жылғы Жерді кептіру туралы заңның қабылдануымен болды, оның ережелері Темза консервациясына қолданылды, бірақ консервация басқа өзен басқармалары сияқты ресми түрде өзендік органға айналмады. Заңда Темза консерваторларының өздерінің кейбір өкілеттіктерін Өзендер туралы заңнан емес, 1950 жылғы және 1959 жылғы Темза консервациялық заңдарынан алатыны айтылды. 1973 жылғы Су туралы заң өзендік органдарды таратып, оларды он аймақтық су басқармасымен алмастырды, және 1974 жылдың 1 сәуірінде Темза консервациясы жаңа Темза су басқармасына біріктірілді, бірақ ұйымның көп бөлігі басқарманың Темза консервациялық бөлімі ретінде сақталды. Алайда, 1989 жылғы Су туралы заңның нәтижесінде 1990 жылы Темза суы жекешелендірілгеннен кейін өзенді басқару функциялары жаңа Ұлттық өзендер басқармасына, ал 1996 жылы Қоршаған орта агенттігіне берілді.
Significant change in the structure of the conservancy in the 20th century began with the passing of the Land Drainage Act 1930. This created catchment boards and drainage boards over much of England and Wales, but the Thames above Teddington was treated as a special case, as outlined in section 79 of that act. The conservators automatically became a catchment board, and were required to carry out the drainage functions described in section 34 of the Act, although not until two years after the act came into force. All the existing conservators had to resign, although they could be reappointed as part of the new regime. Schedule 6 contained a list of who was responsible for the appointment of the 31 new members, which consisted mostly of county councils and county borough councils, together with one appointed by the Minister of Agriculture and Fisheries, one by the Board of Trade and one by the Minister of Transport. The Minister of Agriculture and Fisheries could also appoint three additional members after consultation with internal drainage boards. The new conservators were required to keep separate accounts relating to their activities under the act, and those relating to activities bestowed on them by various Conservancy Acts dating from 1894 to 1924. The River Boards Act 1948 replaced catchment boards with river boards, covering the whole of England and Wales, but again the Thames Conservancy was treated as a special case. The act introduced new constitutional, financial and general administrative powers for the river boards, but the Thames Conservancy continued to operate under the 1930 legislation. The next change occurred with the passing of the Land Drainage Act 1961, the provisions of which were applied to the Thames Conservancy, although the conservancy did not formally become a river authority in the way that other river boards did. Mention was made in the act that the Thames Conservators derived some of their powers from the Thames Conservancy Act 1950 and Thames Conservancy Act 1959, rather than the River Boards Act. The Water Act 1973 abolished river authorities, replacing them with ten regional water authorities, and on 1 April 1974, the Thames Conservancy was subsumed into the new Thames Water Authority, although much of the organisation remained intact as the authority's Thames Conservancy Division. However when Thames Water was privatised in 1990 as a result of the Water Act 1989, the river management functions passed to the new National Rivers Authority and in 1996 to the Environment Agency.