Италия мәдениетінде ән өнерінің дамуы және түрлері
Italian classical music
Итальяндық мәдениет нақышы: 800-1000ж. дамыған грегориан, амброзиан, галликан ән салу өнері – монахтардың монофониялық, әдемі ән өнері. Тарих, мәдениет, тіл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия мәдениетінің бір саласы
Aspect of Italian Culture
Жаппай ән
Plainsong, plainchant деп те аталады, және көбірек Грегориандық, Амброзиандық және Галликандық ән айту, жалпы алғанда, монахтар орындаған монофониялық, сүйемелдемесіз, ерте христиандық ән айту стиліне жатады және Рим-католик шіркеуінде негізінен 800–1000 жылдар аралығында дамыған. Айырмашылықтар маргіналды болуы мүмкін, тіпті кейбір жағдайларда айтарлықтай болуы мүмкін. Бұл айырмашылықтар Рим империясы құлағаннан кейін Италия түбегінде болған этникалық, мәдени және тілдік әртүрлілікті көрсетеді. Италияның әртүрлі аймақтарында Рим-католик шіркеуінің ішінде әртүрлі монахтық дәстүрлер қалыптасты, бірақ олар әртүрлі уақытта және әртүрлі жерлерде пайда болды. Музыкаға нашар таныс адам да, мысалы, Миландық Амброзиан әндерінің қарапайым дыбыс беруі мен Беневенто әндерінің дауыстағы ерекше "шығыс" әшекейлі дірілінің айырмашылығын ести алады, бұл Грек православие шіркеуінің вокалдық дәстүрін көрсетеді. Дегенмен, айырмашылықтарға қарамастан, ұқсастықтар зор. Қай жағдайда болса да, 1100 жылға қарай Грегориан ән-күйінің ресми түрі бүкіл Италияда енгізілді, бірақ грек обрядтарының музыкасы түбектегі әртүрлі жерлерде, әсіресе Византияның бұрынғы билігінде болған жерлерде, мысалы Равеннада немесе оңтүстік түбекте, 1000 жылға дейін Византиялық иконаларға қарсы күрестен қашқан гректерге пана болған жерлерде сақталды. Әрине, грек обрядтары орындалған жерлерде әндер рим-католик литургиясындағыдай латын тілінде емес, грек тілінде орындалған.
Plainsong, also known as plainchant, and more specifically Gregorian, Ambrosian, and Gallican chant, refer generally to a style of monophonic, unaccompanied, early Christian singing performed by monks and developed in the Roman Catholic Church mainly during the period 800 1000 The differences may be marginal—or even great, in some cases. These differences reflect the great ethnic, cultural and linguistic diversity that existed after the fall of the Roman Empire on the Italian peninsula. Different monastic traditions arose within the Roman Catholic Church throughout Italy, but at different places and at older times. Even a musical non specialist can hear the difference, for example, between the straightforward tone production in the Ambosian chants from Milan and the chants from Benevento, which display a distinct "eastern" ornamental quiver in the voice, reflecting the vocal traditions of the Greek Orthodox Church. Yet, in spite of the differences, the similarities are great. In any event, the formal Gregorian chant was imposed throughout Italy by 1100, although the music of Greeks rites continued to be heard at various places on the peninsula, especially in those places which Byzantium had once held, such as Ravenna or in the southern peninsula, which had been a refuge for those Greeks fleeing the great Byzantine iconoclast controversies before the year 1000. Obviously, where Greek rites were practiced, the chants were sung in the Greek language and not in Latin, as they were in the Roman Catholic liturgy.
Триценто музыкасы
1300–1420 жылдар аралығында Италияда сурет, сәулет, әдебиет және музыканы қоса алғанда, өнер салаларындағы қарқынды даму кезеңі болды. Треченто дәуірінің музыкасы жаңа өрнектерді, әсіресе халық әндерінде және итальян тілі сияқты ана тілінің қолданылуында алғашқы қадамдар жасады. Осы жағынан алғанда, Треченто музыкасы Ренессанс дәуірінің құбылысы сияқты көріне алады; алайда, басым музыкалық тіл кейінгі орта ғасырларға жақын болды, ал музыка зерттеушілері Тречентоны көбінесе орта ғасырлық дәуірдің соңы деп санайды.
The Trecento, from about 1300 to 1420, was a period of vigorous activity in Italy in the arts, including painting, architecture, literature, and music. The music of the Trecento pioneered new forms of expression, especially in secular song and in the use of vernacular language, Italian. In these regards, the music of the Trecento may seem more to be a Renaissance phenomenon; however, the predominant musical language was more closely related to that of the late Middle Ages, and musicologists generally classify the Trecento as the end of the medieval era.
Дүниежүзілік музыка
1500 жылға дейінгі әлемдегі музыканың көп бөлігі жонглерлер, трубадурлар мен мимдердің еңбегінен тұрды. Бұл Италияда, тіпті бүкіл Еуропада тілдің кеңінен қолданылу дәуірі болды; яғни, адамдар өздерінің ана тілінде әндер жазып, орындауды бастады, ол латын тілі емес, аймақта сөйленетін ортағасырлық нео-латын тілінің бір түрі болатын. Осылайша, Данте 1300 жылы жазған «Құдайлық комедиясы» арқылы халық тілінің (оның тілі 18 ғасырдың соңына дейін «итальян» емес, «тоскан» деп аталды) көркем әдебиеттің құралы бола алатынын көрсетті. Бұл логикалық түрде әндердің мәтініне де қатысты. Осы орайда екі нәрсені атап өткен жөн: 1) әндердің сөздері туралы әннің дыбысынан гөрі көбірек мәліметке иеміз. Сөздерді әуендерді нотаға түсіруге қарағанда оңай жазуға болады. (Музыкалық нотацияны қараңыз). Осылайша, біз 12 ғасырда Прованста олардың тілінде дамыған трубадур дәстүрі болғанын білеміз, ал 1000 шақырым қашықтықтағы Сицилия аралында Фридрих II-нің Хогенштауфен сарайында да осындай трубадур дәстүрі болғанын білеміз, әндер халықтың диалектісінде орындалған (мысалы, араб тілінен үлкен әсер алған), бірақ олардың қалай естілгені туралы нақты білуге болмайды. Бізге тек қана бүгінде оңтүстік француз халық музыкасы сицилиялық халық музыкасынан едәуір өзгеше естілетіні белгілі. Халық музыкасы өзгеріске төтеп беруге бейім болғандықтан, қазіргі әуендік айырмашылықтар, гаммалар мен вокализация тәсілдерінің кейбіреулері сол кезде де болған болуы мүмкін деп болжауға болады. Орта ғасырларда кең таралған хор ән салудың сұрақ-жауап форматы – яғни, жеке әншінің жолына топ жауап беретін түрі – қауымның барлық мүшелерін қатыстыру үшін ортағасырлық шіркеу музыкасына енгізілді. «Арс Нова» деп аталатын күрделі полифония 14- және 15-ғасырларда пайда бола бастады; мадригалдар сияқты танымал шығармалар бір уақытта орындалатын әртүрлі әуендердің тығыз қабаттарын қолданды, мақсаты – дыбыстың өзара байланысқан және әдемі текстурасын жасау болды; бұл гармония емес, бірге дыбысталатын көптеген ноталардың үйлесімі. Гармония кейінірек пайда болған нәрсе. Дегенмен, монофониялық әндердің дыбысынан полифонияның бірнеше әуенінің бір уақытта орындалуына көшу – музыкалық қабылдауымыздағы революцияны білдіреді: атап айтқанда, бірнеше нәрсе бір уақытта естіліп тұрса да, оны тыңдау ләззатты болады.
Secular music before the year 1500 was largely the work of jongleurs, troubadours and mimes. This was the age of the great vernacularization of language in Italy—indeed, throughout Europe; that is, people started to write and sing songs in their native language, which was not Latin, but whatever brand of vernacular medieval neo Latin was spoken in their area. Thus, Dante showed with the Divine Comedy in 1300 that the common language (his was called "Tuscan" and not "Italian" until as late as the 18th century) could be a vehicle for fine literature. Logically, that extended to the lyrics of the songs that people sang. Two points are worth mentioning in this regard: (1) we know much more about the words of songs than we know about the actual sound of the music. Words were written down with much more ease than melodies were notated. (See musical notation). Thus, we know that there was a vibrant troubador tradition in the 12th century in the Provence in their language and we know that 1000 miles away on the island of Sicily there was also a vibrant troubador tradition at the Hohenstaufen court of Frederick II, songs sung in the dialect of the people (very much influenced, for example, by Arabic), but it is conjecture as to exactly what either one sounded like. We only know that southern French folk music, today, sounds quite a bit different from Sicilian folk music. Since folk music is relatively conservative in that it resists rapid change, we may assume that at least some of the obvious differences in melody, scales and approach to vocalising that exist now, existed then. The call and response nature of much popular choral singing in the Middle Ages—that is, a soloist singing a line that is then answered by a group—found its way into medieval church music as a way of involving all members of the congregation. The complicated polyphonies of what is called the Ars Nova began to be heard in the 14th century and 15th century; popular items such as madrigals employed increasing dense overlays of different melodies sung at the same time, the point being to create an interwoven and euphonious texture of sound; this is NOT the same as harmony, the sounding of many notes together in order to form a chord. That is a later invention. Nevertheless, the move from the monophonic sounds of chants to the many simultaneous melodies of polyphony does represent a revolution in our musical perceptions: to wit, you can have more one thing sounding at the same time and still find it pleasant to listen to.
Қайта өрлеу дәуірі
Көпшілік "Ренессанс" деген сөзді естігенде музыка туралы ойламайды. Дегенмен, 16 ғасырдағы сәулетшілер, суретшілер және мүсіншілер классикалық Грекияның жаңадан ашылған құндылықтарына құрмет көрсеткендей, сол дәуірдегі ақындар мен музыканттар да солай етуге тырысты. 1500-1600 жылдар аралығы – Еуропа музыка тарихындағы ең революциялық кезең; осы ғасырда гармония дамыды және опера дүниеге келді. Бұл екі құбылыс бір-бірімен байланысты. Оқырман Григориан әндерінің монофониясынан 1500 жылға дейінгі бірнеше ғасырлардағы мадригалдар мен басқа да музыканың күрделі полифониясына көшуіне назар бөлген болар. Музыкалық қабылдаудағы келесі өзгеріс сирек қолданылатын термин – гомофонияны қамтиды; яғни, ерекше көзге шығармай, бірақ гармонияның үстінде анық әуенді қолдайтын гармониялық аккорд немесе аккордтар тізбегінің дыбысталуы. Гомофоникалық музыкаға деген қажеттілік бірнеше фактордан туындады. Біріншіден, бір уақытта орындалатын көптеген әртүрлі әуендердің тым күрделі полифониясынан бас тарту болды. Екіншіден, бұл кезеңнің жаңа, жалпы музыкалық эстетикасы, оны Леонардо да Винчи 1500 жылы «пропорционалды бөліктердің бір мезгілдегі үйлесімі» деп сипаттады – яғни, 2:1 (октава), 3:2 (квинта) және 5:4 (мажорлық үшінші) сияқты қарапайым арифметикалық қатынастарға негізделген ноталардың бірге дыбысталуы. Егер сіз 400, 600, 800 және 1000 циклмен ноталар тудырсаңыз, сізде біздің музыкамыздағы ең қарапайым және үйлесімді дыбыстың барлық ноталары болады – мажорлық аккорд. Бұл шынымен де осылай қарапайым. (Музыкалық акустикаға қараңыз.) 16 ғасырды маңызды ететін үшінші фактор – Ренессанс дәуірінің әңгіме айтуға, адамдарды шағын сахнаға қою және оларға грек мифологиясы туралы ән айтуға деген ұмтылысы, мысалы, Орфей туралы әңгіме. Мұны істеу қиын, өйткені егер әркім бір уақытта ән айтса. Сондықтан полифония гомофонияға жол берді, ал алғашқы опералар грек мифологиясы туралы мәтіндері бар салыстырмалы түрде қарапайым әуендерден тұрды, олар итальян тілінде орындалып, қарапайым гармониялармен сүйемелденді. 16 ғасырда Италиядағы музыканың дамуындағы маңызды қала – Флоренция. (Сондай-ақ қараңыз: Флоренциялық Камерата, Винченцо Галилей, Жакопо Пери, Клаудио Монтеверди, Палестрина, Архангело Корелли.) Флоренциядан басқа, 1600 жыл шамасында Италияның тағы екі қаласы ерекше атауға лайық. Италиядағы музыканың даму тарихында қайсысы маңыздырақ деген мәселе бойынша екі қаланың жақтастары арасында достық бәсекелестік бар. Венеция коммерциялық операның туған жері екенін дұрыс айтады; ал Неаполь шіркеудің демеушілігімен ашылған музыка консерваторияларының тарихын көрсетеді, бұл институттар Италиядағы және, шын мәнінде, бүкіл Еуропадағы музыкалық өмір үшін композиторлар мен орындаушыларды дайындаған «қоректік жүйелерге» айналды. (Сондай-ақ қараңыз: Венеция музыкасы және Неаполь музыкасы.)
Most people do not think of music when they hear the term Renaissance. Yet, in the same sense that architects, painters, and sculptors of the 16th century were paying tribute to the newly rediscovered values of classical Greece, poets and musicians of that period attempted to do the same thing. The years between 1500 and 1600 are the most revolutionary period in European musical history; it is the century in which harmony was developed and the century that gave birth to opera. These two developments are connected. Readers will have noted the move from the monophony of Gregorian chants to the complicated polyphonies of madrigals and other music of the few centuries before 1500. The next shift in musical perception involves a less common term: homophony; that is, the sounding of a harmonic chord or progression of chords, not meant to stand out, but which support an obvious melody on top of the harmony. The desire—perhaps need—for homophonic music arose from a number of factors. First, there was a rejection of overly complicated polyphony of many different melodies running at the same time: second, a general, new musical aesthetic of the period, best summed up in the words of Leonardo da Vinci in 1500, who said that music was "the simultaneous conjunction of proportional parts"—that is, the sounding together of notes based on simple arithmetic rations such as 2:1 (which produces the sound of an octave), 3:2 (which produces the sound of fifth), and 5:4 (which produces the sound of a major third). Thus, if you generate notes at 400, 600, 800, and 1000 cycles per second, you have all the notes of the simplest and most harmonious sound in our music—the major chord. It really is that simple. (See Musical Acoustics.) Third on the list of factors that make the 16th century so important was the Renaissance desire to tell a story, to put people up on a small stage and have them sing songs about Greek mythology—the tale of Orpheus, for example. That is difficult to do if everyone is singing a melody at the same time; thus, polyphony gave way to homophony, and early opera consisted of relatively simple melodies with texts about Greek mythology, sung in Italian and supported by simple harmonies. The important city in Italy in this development of music in the 16th century was Florence. (See also: Florentine Camerata, Vincenzo Galilei, Jacopo Peri, Claudio Monteverdi, Palestrina, Arcangelo Corelli.) Besides Florence, two other Italian cities are particularly worthy of mention in the period around 1600. There is somewhat of a friendly rivalry between advocates of the two cities as to which one is more important in the history of the development of music in Italy. Venice justly claims its place as the birthplace of commercial opera; Naples points to its own history of church sponsored music conservatories, institutions that developed into "feeder systems," providing composers and performing musicians for much musical life in Italy and, indeed, Europe as a whole. (See also: Music of Venice and Music of Naples.)
17 ғасыр
1600-1750 жылдар аралығы музыканың барокко дәуірін қамтиды. Осы кезеңде көптеген маңызды оқиғалар болды. Олардың бірі – полифонияның әуендік күрделілігіне қайта оралу болды; алайда, әуендер қазіргі заманғы, қалыптасқан гармония жүйесіне негізделген, аккордтар мен мажор және минор гаммаларына. Бұл соңғы элемент гомофониялық музыка тұжырымының кеңейтілуі болып табылады және кез келген деңгейдегі әуендік күрделілікті мәтіннің маңыздылығынан жоғары қоюға мүмкіндік берді. Мәтін мен музыка арасындағы үстемдік күресі грек музыкасына дейін жетеді және Еуропаның барлық көркем музыкасы мен эстрадалық музыкасында қазір де жалғасуда. Гармония ішінде мелодияның мәтін есебінен жаңа үстемдігі оркестрдің аспаптық мүмкіндіктерін кеңейту және жаңару сияқты үлкен өзгерістерге әкелді; клавишті аспаптар екі жаққа да кеңейтілді; Страдивари сияқты шеберлердің аспап жасауы Кремона қаласында ірі өнеркәсіпке айналды; және аспаптық музыка адам дауысын сүйемелдеудің дәстүрлі рөлінен бөлек, жеке «бағыт» ретінде дамуға көшті. Аспаптық формаларға соната мен фуга сияқты туындылар жатады. Италиядағы осы кезеңдегі белгілі және ықпалды композиторларға Алессандро және Доменико Скарлатти, Бенедетто Марчелло және Антонио Вивальди жатады, олар осы кезеңде Неаполь және Венецияның маңыздылығын көрсетеді.
The period from about 1600 to 1750 encompasses the Baroque era of music. Many important things happened in this period. One was a return to the melodic complexities of polyphony; however, the melodies ran within a modern, established system of harmony based on chords and major and minor scales. This latter element is an extension of the concept of homophonic music and allowed melodic complexity of any variance to rise to dominance over the importance of text. The struggle for dominance between text and music goes back to the music of the Greeks and is still going on in all forms of European art music and popular music. This new dominance of melody within harmony at the expense of text led to great changes, including the expansion and invention of instrumental resources of the orchestra; the keyboard was extended in both directions; the making of instruments such as those by Stradivarius became a great industry in Cremona; and instrumental music started to develop as a separate "track," quite apart from the traditional role of accompanying the human voice. Instrumental forms include such things as the sonata and fugue. Well known and influential musical figures from this time period in Italy include Alessandro and Domenico Scarlatti, Benedetto Marcello and Antonio Vivaldi, representing the importance of Naples and Venice, respectively, within this period.
18 ғасыр
XVIII ғасырдың басынан сол ғасырдың соңына дейінгі кезеңді тарихшылар "классикалық музыка" деп атайды. (Айта кетсек, "классикалық" терминінің осы қолданылуы, тарихшы емес адамдардың "классикалық музыка" дегенімен – яғни "популярлы музыкаға" қарсы опералық және симфониялық музыканың барлығымен – сәйкес келмейді.) "Классикалық" термині осы кезеңдегі музыка үшін лайықты, себебі ол симфония және концерт сияқты музыкалық формалардың қалыптасуын білдіреді. Осылайша, "классикалық" термині классикалық грек философиясының Ренессанс мағынасында қолданылады – платондық форма, әдемілік сияқты нәрселер идеал ретінде мәңгілікке дейін сақталады, ал суретшінің (осы жағдайда композитордың) міндеті – сол идеалға форма беру. Сондықтан, мысалы, симфония оркестр үшін төрт бөлімнен тұратын стандартты туынды ретінде ресми түрде қалыптасады, және т.б. Италияда музыканы жазу және орындауға арналған материалдық база осы ғасырда едәуір дамыды. Осы кезеңде Неаполь және Милан қалаларында Сан-Карло және Ла Скала театрлары салынды. Бұл дәуір неаполитан, содан кейін итальяндық комедиялық операның өркендеу кезеңі болды. Операда мәтін мен музыка арасындағы тепе-теңдіктің қалпына келтірілуі де маңызды, бұл көбінесе Метастазионың либреттолары арқылы жүзеге асты. Осы ғасырдың маңызды итальян композиторлары: Джованни Баттиста Перголези, Никколо Пиччини, Джованни Паизиелло, Луиджи Боккерини, Доменико Чимароза, Муцио Клементи, Луиджи Керубини, Джованни Баттиста Виотти және Никколо Паганини. Бұл сонымен қатар "итальян музыкасының" халықаралық деңгейге көтерілген дәуірі болды, көптеген итальян композиторлары шетелде жұмыс істей бастады.
From the early 18th century to the end of that century encompasses what historians call "classical music". (Note that this use of the term "classical" does not correspond to what non historians mean when they say "classical music"—that is, all opera and symphonic music, as opposed to "popular music".) The term "classical" is appropriate for this period of music in that it marks the standardization of musical forms such as the symphony and concerto. Thus the term "classical" is used in the Renaissance sense of classical Greek philosophy—Platonic form, the idea that things such as beauty exist eternally as ideals, and that the artist's job—in this case, the composer's job—is put form on that ideal. Thus, we have, for example, a symphony formalized as a standard work in four movements for orchestra, and so forth. The physical plant for composition and performance of music in Italy advanced greatly during this century. It is the period in which the great opera houses in Naples and Milano were built: the San Carlo Theater and La Scala, respectively. It is the age, as well, of the rise to prominence of the Neapolitan—and then Italian—Comic opera. Important, too, is refinding of some sense of balance between text and music in opera, largely through the librettos of Metastasio. Important Italian composers in this century are: Giovanni Battista Pergolesi, Niccolò Piccinni, Giovanni Paisiello, Luigi Boccherini, Domenico Cimarosa, Muzio Clementi, Luigi Cherubini, Giovanni Battista Viotti and Niccolò Paganini. It is also the age in which "Italian music" became international, so to speak, with many of these Italian composers beginning to work abroad.
19 ғасыр
Бұл ғасыр Еуропа әдебиетінде, өнерінде және музыкасында романтизм дәуірі. Музыкадағы романтизм сол ғасырдың әдебиеті мен суреттерін сипаттайтын көптеген ерекшеліктермен ерекшеленеді: классицизмнің формальды талаптарына аз назар аудару, махаббат, ерлік, батылдық, бостандық сияқты адамдық құштарлықтарға көбірек үңілу, бәрі де француз ағартушылығының гуманизмінің тікелей нәтижесі. Итальян операсы көңіл көтеруге арналған комедиялық операның жеңілдігінен бас тартып, итальян лирикалық романтизмінің күрделі тақырыптарына көшуге бейім. Әрине, әрқашан танымал Россини бұл ереженің ерекше жағдайы болғанымен, 19-шы ғасыр итальян музыкасының басында Беллини, Доницетти, ал ғасырдың соңғы елу жылында итальян тарихындағы ең ұлы музыкалық тұлға Джузеппе Верди үстемдік құрды. Бұл сонымен қатар итальян музыкасы тарихындағы таза мелодияның ең ұлы композиторы, мүмкін, Жакомо Пуччинидің карьерасының бастапқы кезеңі, және әрине, соңғысы. Пуччини – 20-шы ғасырдың жаңа музыка дәуіріне жалғасқан көпір.
This is the century of Romanticism in European literature, art, and music. Romanticism in music is marked by many of the same characteristics that define that century's literature and painting: less attention to the formalities of classicism, more involvement of human passions such as love, heroism, courage, freedom, etc., all of which is a direct outgrowth of the humanism of the French Enlightenment. Italian opera tends to forsake the light heartedness of the Comic opera for the more serious fare of Italian lyric Romanticsm. Although the ever popular Rossini is certainly an exception to that, Italian music of the 19th century is dominated at the beginning by the likes of Bellini, Donizetti, and then, of course, for the last fifty years of the century by Giuseppe Verdi, the greatest musical icon in Italian history. It is also the time of the early career of Giacomo Puccini, perhaps the greatest composer of pure melody in the history of Italian music, and certainly the last one. Puccini is the bridge to the age of the new music of the 20th century.
20 ғасыр
Еуропалық музыкадағы романтизм ғасырлар тоғысында да сақталды. Италияда Верди мен Пуччинидің музыкасы бірнеше жыл бойы үстемдік құрды. Басқа итальяндық романтик композиторлар – кемінде батыс музыкасының тональдық дәстүрлерінде шығармалар жазуын жалғастырған композиторлар (бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Еуропаның жаңа атональдылығы мен диссонанстарына қарсы) – 20-ғасырға дейін жеткен композиторлардың қатарында Ариго Боито, Руджиеро Леонкавалло, Пьетро Маскагни, Франческо Силеа және Отторино Респиги бар. Бірақ, итальяндық композиторлардың романтизмнің құнсыздануына және Бірінші дүниежүзілік соғыс, психоанализ сияқты мәдени/ғылыми құбылыстар көптеген еуропалық өнер орталарында тудырған цинизмге жауап беруі заңды болды, онда – Роберт Луис Стивенсоннің айтуынша – «барлық адамдардың жасырын ойлары тозақты ұятқа қалдыруға лайық». Романтизм – операға қатысушылардың арасында танымал болғанына қарамастан, Бірінші дүниежүзілік соғыста өтті. Алайда, Италиядағы романтикалық музыканың өзінің ауырлығынан өлді деуге болмайды, өйткені Германиядағы соңғы романтикалық музыканың ұзақ және оркестрленген туындылары минималистік музыкаға жол берді. Бірақ абстракция, атональдық және жай ғана «қиын» музыка Пуччинидің қайтысынан кейін Италияға келді. 20-ғасыр итальяндық музыкасындағы ең маңызды тұлғалардың қатарында Лучано Берио, Луиджи Даллапикола, Гофредо Петрасси және Луиджи Ноно бар.
Romanticism in all European music certainly held on through the turn of century. In Italy, the music of Verdi and Puccini continued to dominate for a number of years. Other Italian Romantic composers—at least composers who continued to compose in the tonal traditions of Western music (as opposed to the new atonality and dissonances of post World War I Europe—composers who "made it" into the 20th century include Arrigo Boito, Ruggiero Leoncavallo, Pietro Mascagni, Francesco Cilea, and Ottorino Respighi. Yet, it was inevitable that Italian composers would respond to the fading values of Romanticism and the cynicism provoked in many European artistic quarters by such things as World War I and such cultural/scientific phenomena as psychoanalysis in which—at least according to Robert Louis Stevenson—"all men have secret thoughts that would shame hell." Romanticism—in spite of its lingering popularity with opera goers—died in the First World War. Romantic music in Italy, however, cannot be said to have died under its own weight, as one might say of the overlong and over orchestrated works of the late Romantic music in Germany that gave way to Minimalist music. But abstraction and atonality and, simply, "difficult" music did come to Italy after the death of Puccini. Among the most important Italian names in 20th century music are Luciano Berio, Luigi Dallapiccola, Goffredo Petrassi and Luigi Nono.