RAF Chelveston: Британдық әуе базасының тарихы

Кіріспе

Британдық әуе күштері станциясы (1940–1962)

Royal Air Force Chelveston немесе жай ғана RAF Chelveston – бұрынғы Корольдік әуе күштері станциясы. Ол Англияның Нортгемптоншир графтығындағы Челвестон ауылына жақын, Веллингбороның шығысына қарай 5 миль (8 км) қашықтықта, В645 (бұрынғы A45 тас жолының) оңтүстік жағында орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл әуеайлақты Корольдік әуе күштері және АҚШ Әскери-әуе күштері пайдаланған. Ол USAAF-тың 105-ші станциясы деп белгіленген. Суық соғыс кезінде Челвестон ұшу бөлімшелеріне база болды, бірақ оның басты міндеті – төтенше жағдай туғанда АҚШ-тан келген Әскери-әуе күштерінің бөлімшелерін қабылдауға дайын тұру еді. 1970 жылдардың ортасында Қорғаныс министрлігі әуеайлақтың көп бөлігін жеке меншікке сатты, бірақ RAF Alconbury және RAF Molesworth-қа бекітілген АҚШ әскери қызметшілері тұратын әскери тұрғын үйлер аймағы сатылмады.

Шығу тегі

1940 жылы Челвестонның құрылысы басталды, қысқа шөпті ұшу-қону жолақтары және үш ангар біріктіріліп салынды. Әуеайлақ 1941 жылғы тамыз айында RAF станциясы ретінде ашылды. Алғашқыда ол Орталық артиллерия мектебі үшін пайдаланылды, содан кейін Әуе десанттық күштердің тәжірибелік орталығы глайдерлерімен бірге оны өз бақылауына алды. Шөппен жабылған ұшу-қону жолақтары ауыр 4 қозғалтқышты бомбалаушыларға қолайсыз деп табылғандықтан, бетонды ұшу-қону жолақтары, руллинг жолдары және тұрақ алаңдары салынды. Әуеайлақ А кластың әуеайлақ стандарттарына дейін жаңартылды, содан кейін ол АҚШ-тың 8-ші әуе армиясының ауыр бомбалаушылар әуеайлағы ретінде пайдаланылды.

60-шы әскер тасымалдаушы топ

1942 жылдың басында Челвестон американдық Сегізінші әуе күштеріне берілді. Челвестонды алғаш басып алған АҚШ Әскери-әуе күштерінің бөлімшесі – 60-шы әскер тасымалдаушы тобы болды. 60-шы топ 10-шы, 11-ші, 12-ші және 26-шы эскадрильялардан тұрды, олар 53 C-47 ұшағымен жабдықталған. 60-шы топ шілде айының басында келді, бірақ оның қалуы қысқа болды, айдың соңында RAF Aldermaston-ға көшті. Ұлыбританиядағы оқуын аяқтағаннан кейін, бұл бөлім Жерорта теңізі аймағындағы операцияларға 12-ші әуе күштеріне қосылды.

301-ші бомбалау тобы (ауыр)

1942 жылдың 9 тамызында 301-ші бомбалау тобы (ауыр) станцияға орналасты. 301-ші топ Брэмптон-Грандждегі 1-ші жауыгерлік қанатына қарасты болды. Оның операциялық эскадрильялары 32-ші, 352-ші, 353-ші, 354-ші және 415-ші бомбалау эскадрильялары болды, олардың әрқайсысы Boeing B-17 Flying Fortress бомбалаушыларымен жабдықталған. Бұл топ АҚШ Әуе күштерінің Англияға келген екінші ауыр бомбалау тобы еді. 1942 жылдың 5 қыркүйегінде ол Францияның солтүстігіндегі Руан теміржол түйініне алғашқы операциялық миссиясын орындады. Челвестон станциясында болған кезінде, бөлімше су асты кемелерінің базаларына, әуежайларға, теміржолдарға, көпірлерге және континенттегі, негізінен Франциядағы басқа да нысандарға шабуылдар жасады. 301-ші бомбалау тобы Операция «Мшعل» (Torch) операциясына бөлінді және 1942 жылдың 26 қарашасында Алжирдегі Тафарауи әуеайлағына ауыстырылып, Он екінші әуе армиясына жіберілді.

305-ші бомбалау тобы (ауыр)

Келесі топ Челвестонды пайдалану үшін 305-ші бомбалау тобы (ауыр) болды, ол 1942 жылдың желтоқсанында RAF Grafton Underwood-тан көшіп келді. 305-ші бомбалау тобы Еуропалық театр операцияларында ең көп марапатталған АҚШ-тың бомбалау топтарының бірі еді. 305-ші топ 40-шы ұрыс қанатына қарасты болды. Топтың құйрық коды – "Үшбұрыш G". Оның операциялық эскадрильялары (және фюзеляж кодтары) – 364-ші (WF), 365-ші (XK), 366-шы (KY) және 422-ші (JJ) бомбалау эскадрильялары. Олар бастапқыда B-17F ұшақтарымен жабдықталған, кейін 1944 жылы B-17G-ге жаңартылды. 1942/43 жылдардың қысында 305-ші топты полковник Кертис ЛеМей басқарды және ол АҚШ Әскери-әуе күштерінің нацистер бақылаған Еуропаны күндізгі бомбалау тактикасын дамытуға үлкен үлес қосты. Бұл негізгі процедуралар мен техникалар кейін Тынық мұхитында соғысқан Boeing B-29 Superfortress ұшақтарына бейімделді. 305-ші бомбалау тобы 1943 жылдың 27 қаңтарында Вильгельмсхавендегі теңіз портын бомбалады, бұл 8-ші әуе армиясының ауыр бомбалаушыларының Германияға алғашқы тереңдеуі болды. 1943 жылдың ортасына дейін топ Францияда, Германияда және Бенлюкс елдеріндегі су асты кемелеріне арналған бекіністер, доктар, порттар, кеме құрылыс орындары, мотор зауыттары және пойыз құрастыру станциялары сияқты стратегиялық нысандарға шабуыл жасады. 305-ші бомбалау тобы 1943 жылдың сәуірінде Паристегі өнеркәсіптік нысананы жаудың қарсы шабуылына және ауыр зениттік оққа қарамастан, дәлдікпен бомбалағаны үшін "Ерекше бірлік" аталымын алды. 1943 жылдың екінші жартысында топ жау территориясына тереңдеп, ауыр өнеркәсіпке соққы беруді бастады. Маңызды нысандарға Норвегиядағы алюминий, магний және нитрат зауыттары, Берлиндегі өнеркәсіптік кәсіпорындар, Мерсебургтегі мұнай зауыттары, Анкламдағы ұшақ құрастыру зауыттары, Гдынядағы кемежайлар және Швайнфурттағы подшипник зауыттары кірді. 364-ші бомбалау эскадрильясының ұшқыштары, бірінші лейтенанттар Уильям Р. Лоули-младший және Эдвард С. Майкл, 1944 жылдың 20 ақпаны мен 11 сәуірінде Германиядағы нысананы бомбалағаннан кейін ұшақтарына қарсы шабуыл жасаған жауынгерлердің салдарынан ұшақтары қатты зақымдалғандықтан, экипаж мүшелері жараланғандықтан және өзі ауыр жарақат алғандықтан, олардың есімдеріне "Құрмет медалі" табысталды. Әрбір ұшқыш ұшағын тік құлаудан алып шығуға үлкерді, жараланғандардың парашютпен секіруге мүмкіндігі жоқ екенін түсініп, ұшақтарын Англияға қайтарып, сәтті қонуға мәжбүр болды. 305-ші топ 1944 жылдың 11 қаңтарында Германияның орталық бөлігіндегі ұшақ зауыттарына қарсы көрсеткен қарсылығы үшін тағы бір "Ерекше бірлік" аталымын алды. Топ 1944 жылдың 20-25 ақпанында "Ұлы апта" кезінде неміс авиациясына қарсы ауыр бомбалаушылардың қарқынды науқанына қатысты. Стратегиялық нысандарды бомбалаудан басқа, 305-ші топ жиі тактикалық миссияларды орындап, жаяу әскер бөлімдерін қолдады. 1944 жылдың маусымында Нормандияға түсуге дейін, ол V қару-жарақ орындары, әуежайлар және жөндеу шеберханалары сияқты жаудың нысандарын бейтараптандыруға көмектесті. 6 маусымда топ ұрыс аймағына жақын жаудың бекіністерін бомбалады. Нормандия шайқасы кезінде 305-ші топ 1944 жылдың шілдесінде Сен-Лодағы жер күштерінің алдында жау позицияларына шабуыл жасады және қыркүйек айында Голландияға әуеден шабуыл жасаған "Маркет-Гарден" операциясын жабу үшін зениттік батареяларды жойды. 422-ші бомбалау эскадрильясы 1943 жылдың жазында арнайы бөлімшеге айналды, ол B-17 ұшақтарымен тәжірибелік түнгі бомбалау миссияларына қатысып, түнде парақша таратуды жүзеге асырды. 1944 жылы эскадрилья H2X әуе радарымен жол табу техникасын пайдаланып, қызметін кеңейтті. 305-ші топ 1944 жылдың желтоқсаны мен 1945 жылдың қаңтарында болған Арденн шайқасына қатысып, соғыс аймағындағы әскери нысандарды бомбалады және 1945 жылдың наурыз айында Рейн өзенінен өткен әуе шабуылын қолдады. V-E күнінен кейін 305-ші топ 1945 жылдың шілдесінде Бельгиядағы Сент-Тронд әуежайына көшірілді, ал 1945 жылдың қазан айында Челвестон Корольдік әуе күштеріне қайтарылды.

The next group to use Chelveston was the 305th Bombardment Group (Heavy), moving in from RAF Grafton Underwood in December 1942. The 305th Bomb Group was one of the most decorated USAAF bomb groups in the European Theater. The 305th BG was assigned to the 40th Combat Wing at RAF Thurleigh. The group tail code was a "Triangle G". Its operational squadrons (and fuselage codes) were the 364th(WF), 365th (XK), 366th (KY) and 422d (JJ) Bomb Squadrons, each initially equipped with B 17Fs, then upgraded to the B 17G in 1944. During the winter of 1942/43, the 305th was commanded by Colonel Curtis LeMay and pioneered many of the techniques of daylight bombing used by the USAAF over Nazi controlled Europe. These fundamental procedures and techniques were later adapted to the Boeing B 29 Superfortress which fought in the Pacific. The 305th BG bombed the navy yards at Wilhelmshaven on 27 January 1943 when heavy bombers of Eighth AF made their first penetration into Germany. Through mid–1943, the group attacked strategic targets as submarine pens, docks, harbours, shipyards, motor works, and marshalling yards in France, Germany, and the Low Countries. The 305th BG received the Distinguished Unit Citation for a mission in April 1943 when an industrial target in Paris was bombed with precision in spite of pressing enemy fighter attacks and heavy flak. During the second half of 1943, the unit began deeper penetration into enemy territory to strike heavy industry. Significant objectives included aluminum, magnesium, and nitrate works in Norway, industries in Berlin, oil plants at Merseburg, aircraft factories at Anklam, shipping at Gdynia, and ball bearing works at Schweinfurt. First Lieutenants William R. Lawley Jr. and Edward S. Michael, pilots in the 364th Bomb Squadron, each received the Medal of Honor for similar performances on 20 February and 11 April 1944, respectively. In each case a B 17 was severely damaged by fighters after it had bombed a target in Germany, crew members were wounded, and the pilot himself was critically injured; recovering in time to pull his aircraft out of a steep dive, and realising that the wounded men would be unable to bail out, each pilot flew his plane back to England and made a successful crash landing. A second Distinguished Unit Citation was awarded to the 305th for withstanding severe opposition to bomb aircraft factories in central Germany on 11 January 1944. The unit participated in the intensive campaign of heavy bombers against the German aircraft industry during Big Week, 20–25 February 1944. In addition to bombardment of strategic targets, the 305th BG often flew tactical interdictory missions and supported infantry units. Prior to the invasion of Normandy in June 1944, it helped to neutralize enemy installations such as V weapon sites, airfields, and repair shops. On 6 June, the unit bombed enemy strongholds near the battle area. During the Battle of Normandy the 305th attacked enemy positions in advance of ground forces at Saint Lô in July 1944 and struck anti aircraft batteries to cover the Operation Market Garden airborne invasion of the Netherlands in September. The 422nd Bomb Squadron became a specialist unit in the summer of 1943, taking part in experimental night bombing missions with the B 17 and carrying out leaflet dropping sorties in the darkness. In 1944, the squadron extended its activities to pathfinder techniques using the H2X airborne radar. The 305th took part in the Battle of the Bulge, December 1944 − January 1945, by bombing military installations in the battle zone, and supported the airborne assault across the Rhine in March 1945. After V E Day, the 305th moved to St Trond Airfield, in Belgium in July 1945 and Chelveston was returned to the RAF in October 1945.

Соғыстан кейінгі кезең

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Челвестон RAF тарапынан "күтуге қойылды" және No. 25 RAF техникалық қызмет көрсету бөлімінің серік алаңына айналды. 20th Century Fox киностудиясы "12 сағат биіктікте" фильмінің бастапқы сахналарын Челвестонда түсірді. Осы сахналарда Дин Джаггер сомдаған американдық ӘАҚ ардагері, өзінің бомбалау тобының үй базасы болған "Арчбериге" (Челвестон) қайта оралады. Әуежай көбінесе құмбас, тек ара-тұра сиырлар кездеседі, бірақ бақылау мұнарасы, барақтар мен ангарлар бұрынғы үйінен алыс болған жердің қираған, бірақ әсерлі естеліктері ретінде сақталған.

АҚШ Әуе күштері

Корея соғысы және Кеңес Одағының артушы қатеріне байланысты, АҚШ пен Ұлыбритания Ұлыбританиядағы АҚШ әскери күштерінің қатысуын кеңейтуге келісті. 1952 жылдың 1 желтоқсанында Челвестон американдықтардың басқаруына қайта келді.

Стратегиялық әуе командалығы

1952 жылы RAF Челвестон АҚШ Әуе күштеріне берілді. АҚШ Әуе күштері Челвестонды жаңа Boeing B-47 Stratojet орта қашықтықтағы ядролық бомбалаушыны алға орналастыру үшін "Reflex" базасы ретінде пайдалануды жоспарлады. Стратегиялық әуе қолбасшылығы ядролық бомбалаушы күштерін таратып, B-47-нің шамамен жартысын Батыс Еуропа мен Солтүстік Африкадағы алдыңғы базаларға орналастыруды көздеді. Кеңес Одағы мен Варшава шарты елдерінің шекаралары B-47-нің ұшу қашықтығында болғандықтан, "Reflex" базалары бомбалаушыларды 90 күндік кезеңдермен экипаж және ұшақ алмасу үшін орналастыруға мүмкіндік берді. Алайда, Еуропадағы АҚШ Әуе күштері (USAFE) 7503-ші Әуе қызметтері қанаты арқылы әуежайды қайта жаңғыртуды жүзеге асырды. База қайта құрылды және әуежайда құрлықаралық бомбалаушыларды қабылдау үшін 3353 метрлік (11000 фут) жаңа ұшу-қону жолағы салынды. Соғыс жылдары салынған, тозығы жеткен ғимараттар жаңа нысандармен ауыстырылды. 1955 жылдың қарашасынан бастап Челвестон 7-ші әуе дивизиясының 7530-шы әуе базасы эскадрильясына резервтік база ретінде берілді. Boeing B-47 Stratojet 90 күндік кезеңдермен қанаттары ауысып келгенде Челвестон үшін әдеттегі көрініс болды. Челвестонға орналастырылған Стратегиялық әуе қолбасшылығының (SAC) B-47 қанаттарының екеуі – Огайо штатының Локборн әуе базасынан 301-ші бомбалау қанаты және Флорида штатының МакДилл әуе күштері базасынан 305-ші бомбалау қанаты болды. Бұл қанаттар екінші дүниежүзілік соғыстағы B-17 бомбалаушы топтарының тікелей мұрагерлері еді. 1958 жылы Трапстон қаласындағы Сент-Джеймс шіркеуі бұрын Челвестон шіркеуінде орнатылған орындықтарды алды.

Еуропадағы АҚШ Әуе күштері

Француз президенті генерал де Голльдің барлық шетелдік ядролық күштерді Франциядан шығару талабынан кейін, Батыс Еуропадағы АҚШ Әскери-әуе күштерінің дислокациясында үлкен өзгерістер болды және B-47 ұшақтарының орналасуы тоқтатылды. 1959 жылдың 1 қыркүйегінде Челвестонның басқару құқығы SAC-тан USAFE-ге ауыстырылды. Базаның басқаруы RAF Alconbury-дегі 10-шы тактикалық барлау қанатына берілді, ол Батыс Германиядан Англияға көшірілген болатын. 10-шы ТРВ Альконберидегі барлық төрт эскадрильяны орналастыра алмады, сондықтан олардың бірі Челвестон базасында орналастырылды, ол қанаттың серік базасы болды. Базаның міндеті 42-ші тактикалық барлау эскадрильясының Douglas RB-66C Destroyer барлау ұшақтарын қолдауға өзгертілді. Алғашқы B-66 ұшақтары 26 тамызда базаға келді және 18 қыркүйектің ортасына қарай барлығы жеткізілді. Эскадрильяның қызметіне арнайы электрондық барлау және электрондық қарсы шаралар кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және 1950 жылдары салынған көптеген ниссен үйлері мен басқа да ғимараттар, сондай-ақ көшелер мен басқа да инфрақұрылымдар бұзылды. 1960 жылдардың басынан бері пайдаланылмаса да, осы құрылыстардың көпшілігі алынған кезде жақсы жағдайда болды. Базаның басқа бөліктері жеке шаруашылықтарға сатылды, RAF Molesworth-қа тағайындалған қызметкерлердің отбасыларына арналған АҚШ Әскери-әуе күштері сақтап қалған бірнеше тұрғын үйлер мен кішкентай мектепті қоспағанда. Американдық әскери қызметкерлердің саны азайғандықтан, бұл үйлер соңғы жылдары Қорғаныс министрлігіне өткен болуы мүмкін. Үлкен J типіндегі ангар 1980 жылдардың соңына дейін 10-шы ТРВ-де RAF Alconbury базасында Соғыс резервтік материалдарын (WRM) сақтау үшін пайдаланылды. Альконбери әуежайы жабылғаннан кейін ол бұзылды. 1977 жылы бұрынғы әуежай аумағында RAF жоғары жиілікті сигналдар станциясы құрылды, оны RAF No. 81 Сигналдар бөлімі басқарды және антенналардың үлкен массивімен жабдықталды (Ұлыбританияның STCICS жүйесінің бөлігі). Аумаққа Лондондағы Қорғаныс министрлігімен және Хай-Уайкомбтегі RAF Strike Command-пен байланыстыратын микротолқынды релелік мачта орнатылды. Бір мачтаның қуаты 600 Вт болды және ол RAF VOLMET сигналдарын 5.450 МГц USB және 11.253 МГц USB жиіліктерінде берді. Станция 2003 жылдың желтоқсанында RAF жоғары жиілікті байланыс жүйесі Қорғаныс жоғары жиілікті байланыс қызметімен ауыстырылған кезде жабылды.

Following French President General de Gaulle's requirement for all foreign nuclear forces to leave France, there was a major readjustment of USAF deployments in Western Europe, and the B 47 deployments ended. On 1 September 1959, jurisdiction of Chelveston was transferred from SAC to USAFE. Control of the base was assigned to the 10th Tactical Reconnaissance Wing at RAF Alconbury, which had been moved from West Germany to England. The 10th TRW could not accommodate all four squadrons of the wing at Alconbury, so one was based at Chelveston, which became its satellite. The mission was changed to support Douglas RB 66C Destroyer Reconnaissance aircraft of the 42nd Tactical Reconnaissance Squadron. The first B 66s arrived at the base on 26 August and by mid 18 September all were present. The squadron's activities consisted of specialized electronic reconnaissance and electronic countermeasures. with large numbers of nissen huts and other buildings erected during World War II and during the 1950s were also all demolished, including the removal of streets and other infrastructure. Although unused since the early 1960s, most of these structures were in relatively good condition at the time of their removal. Other parts of the base were sold to private agricultural interests, with the exception of some housing units retained by the USAF for families of personnel assigned to RAF Molesworth and a small school. These homes may have been sold by the MOD in recent years, due to the reduced number of American military personnel in the areas. The large J Type hangar was retained by the 10th TRW at RAF Alconbury for storage of War Reserve Material (WRM) assets until the late 1980s. It was demolished after the closure of the Alconbury flightline. An RAF high frequency signals facility was established on the former airfield site in 1977, operated by RAF No. 81 Signals Unit and with a large array of antennas (part of UK STCICS). The site incorporated a microwave relay mast linking the site with the MOD in London and RAF Strike Command in High Wycombe. One mast was of 600W power that transmitted RAF VOLMET on 5.450 MHz USB and 11.253 MHz USB. The station closed in December 2003 when the RAF's high frequency communications system was replaced by the Defence High Frequency Communications Service.