1865 жылғы Кенттегі теміржол апаты

Кіріспе

Кенттегі темір жол апаты, 1865 жылғы. Стейплхерст темір жол апаты – 9 маусым 1865 жылы сағат 13:13-те Кент қаласының Стейплхерст ауданында болған пойыздың рельстен шығуы. Оңтүстік-Шығыс темір жолының Фолкстоуннан Лондонға бағытталған пойзы инженерлік жұмыстар кезінде рельстің бір бөлігі алынып тасталған виадуктан өте жатқанда рельстен шығып, он жолаушы қаза тауып, қырық адам жарақат алды. Сауда кеңесінің баяндамасында бір адамның қызыл тумен алысқа орналастырылғаны, бірақ ереже бойынша ол одан да алыс болуы керек екені және пойыздың тоқтауға жеткілікті уақыты болмағаны анықталды. Сол кезде 53 жастағы Чарльз Диккенс Элен Тернан мен оның анасымен бірге пойызбен саяхаттап жатты; олардың барлығы рельстен шығудан аман қалды. Ол зардап шеккендерге көмектесті, олардың кейбіреулері оның қасында қайтыс болды. Бұл оқиға Диккенске зор әсер етті; ол екі аптаға дауысын жоғалтты, ал кейін пойызбен саяхаттағанда шаршап, басқа көлік түрлерін пайдалануға тырысты. Диккенс апат болған күнінің бес жылынан кейін қайтыс болды; оның ұлы ол ешқашан толыққанды жазылмағанын айтты.

Жолақты бұру

1865 жылғы 9 маусымда Лондонға күнделікті кемелік пойыз Фолкстондан сағат 14:36 мен 14:39 аралығында кетіп, Франциядан келген толқынды каналдық паромнан жолаушыларды алды. Тендерлік локомотив № 199 бір тежегіш вагоны, екінші сыныпты вагон, жеті бірінші сыныпты вагон, екі екінші сыныпты вагон және үш тежегіш вагонынан тұратын пойызды тартты, жалпы сексен бірінші сыныпты және отыз бес екінші сыныпты жолаушыларды тасымалдады. Үш тежегіш вагонында күзетшілер болды, олармен жүргізуші локомотивтің сыбызғысы арқылы байланыса алды. Пойыз Headcorn теміржол стансасынан өткеннен кейін, жүргізуші қызыл туды көрді. Ол тежегіштерге сигнал берді және локомотивті кері бұрды, бірақ локомотив пен тежегіштер пойызды сағат 15:13-те Беулт виадугын кесіп өтер алдында шамамен баяулатты, онда инженерлік жұмыстар кезінде жолдың бір бөлігі алынып тасталған еді. 3 метр биіктігінде, әрқайсысы 6 метр ені бар сегіз қанатты виадук, сол кезде көбінесе құрғақ болған өзен төсегінен өтеді. Локомотив, тендер, вагон және алдыңғы екінші сыныпты вагон виадуктен өтіп, бірінші сыныпты вагондарға жалғасты, оның екінші ұшы құрғақ өзен төсегінде қалды. Келесі жеті вагон да лайлы өзен төсегіне құлады; соңғы екінші сыныпты вагон артқы вагонға жалғастырылды, соңғы екеуі шығыс жағалауда қалды. Он адам қаза тауып, 40 адам жарақат алды; жеті вагон сызықтан шығуы немесе құтқару операциясы кезінде қирады. Сауда кеңесінің 1865 жылғы 21 маусымда жарияланған есебінде өткен 8-10 аптада сегіз адамнан тұратын бригада мен бригадир Headcorn және Staplehurst теміржол станциялары арасындағы виадуктардағы жолдың астындағы ағаштарды жаңартып келгені анықталды. Пойыз келмеген кезде жолдар алынып тасталатын. Алайда, 9 маусымда бригадир Джон немесе Генри Бендж, сол күні толқынды кеме пойзының кестесін дұрыс түсінбеді, ол ағылшын каналындағы толқынға байланысты әртүрлі уақытта жүретін. Ережеге сәйкес, қызыл тулы адам алыс болуы керек еді, бірақ жұмысшы тым алыс кетпеді, ерекше жақын орналасқан телеграф бағаналарын санады және пойыз тоқтауға жеткілікті уақыты болмады. Сондай-ақ, жүргізушіге аймақтағы жол жөндеу жұмыстары туралы ескерту берілген жоқ. Бендж кейіннен адам өлтіруге қатысқаны үшін сотталды.

On 9 June 1865 the daily boat train to London left Folkestone between 2:36 pm and 2:39 pm, having taken on board passengers from the tidal cross channel ferry from France. Tender locomotive No. 199 hauled the train comprising a brake van, a second class carriage, seven first class carriages, two second class carriages and three brake vans, carrying a total of eighty first class and thirty five second class passengers. Three of the brake vans were staffed with guards, with whom the driver was able to communicate using a whistle on the engine. Just after the train passed Headcorn railway station at , the driver saw a red flag. He whistled for the brakes and reversed his engine, but the locomotive and brakesmen only managed to slow the train to around before it derailed at 3:13 pm crossing the Beult viaduct, where a length of track had been removed during engineering works. The 10 feet (3 m) high viaduct, with eight openings each 21 feet (6 m) wide, crossed over a river bed, mostly dry at the time of the accident. The locomotive, tender, van and leading second class carriage made it across and remained coupled to the first class carriage, the other end of which rested in the dry river bed. The next seven carriages ended up likewise in the muddy river bed; the last second class carriage remained coupled to the trailing vans, the last two of which remained on the eastern bank. There were ten fatalities and 40 people injured; seven carriages were destroyed, either in the derailment or during the rescue operation. The Board of Trade report, published on 21 June 1865, found that for the previous eight to ten weeks a team of eight men and a foreman had been renewing the timbers under the track on viaducts between Headcorn and Staplehurst railway stations. The track would be removed when no train was due. However, on 9 June the foreman, John or Henry Benge, had misread his timetable as to the schedule that day of the tidal boat train, which ran at a different time depending on the tide in the English Channel. Regulations required a man with a red flag to be away, but the labourer was only away, having counted telegraph poles that were unusually close together, and the train had insufficient time to stop. There had also been no notification to the driver about the track repairs in the area. Benge was subsequently tried for manslaughter.

Куәгерлер

Жол-көлік оқиғасына бірнеше куәгер куә болды. Бірі, дөңгелектердің рельстен шығуын «екі қатты соққы, бір сәтте қараңғылық пен хаосқа толы болды» деп сипаттады. Тағы бірі қираған вагондардың ішінде адамдардың тұтқындалғанын, «өлгендер мен жараланғандардың ағынын, қорқынышпен айқайлаған әйелдердің дауысын және кішкентай балалардың шырылдаған жылауын» естігенін хабарлады. Чарльз Диккенс өзінің сүйіктісі Эллен Тернан және оның анасы Фрэнсис Тернанмен бірге бірінші сынып вагонында болды, ол толығымен өзенге құлап түспей, рельстен шықты. Ол терезе арқылы вагондан шығып, Тернандарды құтқарып, брендисі мен суға толтырылған шляпасымен зардап шеккендерге көмектесті, олардың кейбірі оның қасында қайтыс болды. Ол басқа аман қалғандармен бірге Лондонға шұғыл пойызбен кетер алдында, жарық көрмеген «Біздің ортақ достасымыз» романының қолжазбасын алып қалды. Диккенс романдағы постскриптіде оқиғаны мойындады:

Осы жылғы маусымның 9-шы жұма күні Бофин мырза мен әйел (қолжазбада Ламмл мырза мен әйелді таңғы асқа қабылдаған күйінде) менімен бірге Оңтүстік-Шығыс теміржолында қатты апатқа ұшырадық. Басқаларға көмектесе алғанымды істегеннен кейін, мен вагонға қайта кірдім – виадуктан құлай жаздап, бұрылыста қисайып қалды, лайықты жұпты құтқару үшін. Олар қатты кірленген, бірақ басқа жарақат алмаған. [ ] Мен оқырмандарымымен мәңгілікке ажырасып қалуға осыдан бұрын ешқашан осынша жақын болмағанымды шүкіршілікпен еске аламын, менің өмірімде екі сөз жазылғанша: – СОҢЫ. Кейін Диккенс пойызбен саяхаттағанда жүйкелі болды, мүмкіндігі болғанда басқа көлік түрлерін пайдаланды. Ол апаттан бес жыл өткен соң қайтыс болды; оның ұлы «ол ешқашан толыққанды қалпына келмегенін» айтты.