Кіріспе
Ағылшын театр компаниясы
The German Reed Entertainments 1855 жылы құрылған және Томас Герман Рид (1817–1888) әйелі Присцилла Герман Рид (қызметтес аты Хортон) (1818–1895)пен бірге басқарды. Лондон театрының беделсіз орын саналатын дәуірде, Герман Ридтер отбасы қырық жыл бойы отбасылық демалыс шараларын ұйымдастырып, сыйлы театр да танымал бола алатынын көрсетті. Бұл шаралар Lower Regent Street-тегі Royal Gallery of Illustration-да, кейіннен Лондонның Langham Place-дегі St. George's Hall-да өтті. Томас және Присцилла Герман Ридтер көбінесе осындай шараларға кішкентай актерлер тобымен бірге қатысты. Олар Фредерик Клей, В. С. Гилберт және Артур Лоу сияқты жаңа таланттарды, сондай-ақ Ф. К. Бернанд сияқты белгілі жазушыларды шараларға қатыстыру арқылы көптеген ойын-сауықтарды жасады. Томас Герман Рид көптеген шараларға арналған музыканы өзі жазды.
Неміс Рид театралды революциясы
Бұл ойын-сауық "әдепті" музыкалық қойылымдардан тұрды. Виктория дәуірінің басында театрға баруды қоғамдық жағдайы жақсы адамдар ұнатпайтын. Шекспир мен классикалық британдық пьесалар қойылды, бірақ Лондон сахнасында ашық-жасық фарстар, бурлесктер және француз оперетталарының нашар бейімделулері үстемдік құрды. Джесси Бонд жазғандай, сахна құлдырап кеткен, Елизавета заманының мәртебесі мен грузин заманының жасампаздығы бұрынғысы болмай кетті, тартымсыз трагедия мен түксыздар фарсы – көрерменнің таңдауы осы еді, ал театр адал британдық үй иесі үшін жаман атқа ие болды. Осы олқылықты жоюға алғашқы қадамды неміс Reed Entertainers жасады. German Reed Entertainments – жұртшылық балаларын қауіпсіз әкеле алатын тұңғыш құрметті ойын-сауық орны болды, ол жұмсақ, зиялы, күлкілі музыкалық ойын-сауық ұсынды. Олардың мысалы құрметті театр танымал бола алатынын көрсетті және Гилберт пен Салливан сияқты ізбасарларды ынталандырды. 1856 жылы ойын-сауық жақын жердегі "Иллюстрация галереясына" көшті. Бұл кәсіпорын ақыры "Мырза және ханым German Reeds ойын-сауықтары" болып қалыптасты. Олар мекемені театр деп атамай, эвфемизм ретінде "Иллюстрация галереясы" деп атады, актерлерді "ойын-сауықшылар" деп, ал қойылымдарды "ойын", "экстраваганза", "мелодрама" немесе "бурлеск" сөздерін қолданбай "ойын-сауық" немесе "иллюстрация" деп атады. Рид өзі осы қойылымдардың көпшілігіне музыка жазды және көбінесе ханым German Reed-пен бірге оларда өнер көрсетті. Лондонда осындай мекеме болған жоқ, сондықтан галерея тез танымал болды. Галерея 500 орындық шағын театр болды. Бастапқыда қойылымдарда фортепиано, кейін гармония және кейде арфа қолданылды. Бастапқыда ойын-сауық үш актерден тұрды, бірақ 1860 жылдардың ортасына қарай актерлер құрамы төртке дейін кеңейтілді. Көбінесе қойылымдардың сюжеттерінде жаңылысқандықтар мен маскировкалар кездеседі. 1860 жылдан 1868 жылға дейін неміс Reed-терге Джон Орландо Парри көмектесті, ол пианист, мимик, пародист және әзіл-қалжың әншісі болды (Джордж Гроссмит үшін шабыт көзінің бірі). Ол танымал болған музыкалық және драмалық монологтың жаңа түрін жасады. Уақыт өте келе, Ридтер аз кейіпкерлерге арналған драмалық қойылымдар мен қысқа комикалық операларды қосты. Рид жас композиторлардың "камералық опера" деп атаған шағын камералық операларымен тәжірибе жасады. German Reed-тер Молой, Фредерик Клей, Артур Салливан, Чарльз Кинг Холл және Альфред Сельер сияқты жас композиторларды, кішкентай сахналары үшін ең жақсы декораторларды және "Панч" және "Фан" журналдарының ең жас жазушыларын тарта алды.
The stage was at a low ebb, Elizabethan glories and Georgian artificialities had alike faded into the past, stilted tragedy and vulgar farce were all the would be playgoer had to choose from, and the theatre had become a place of evil repute to the righteous British householder A first effort to bridge the gap was made by the German Reed Entertainers |
The German Reed Entertainments became the first respectable venue for dramatic amusement to which the public could safely bring their children, presenting gentle, intelligent, comic musical entertainment. Their example showed that respectable theatre could be popular and encouraged successors such as Gilbert and Sullivan. In 1856, the entertainments moved to the more intimate Gallery of Illustration. These eventually became "Mr. and Mrs. German Reeds Entertainments". They called the establishment, euphemistically, the "Gallery of Illustration," rather than a theatre, the actors were "entertainers", and the pieces were called "entertainments" or "illustrations", eschewing the words "play", "extravaganza", "melodrama" or "burlesque". Reed himself composed the music for many of these pieces and often appeared in them, along with Mrs. German Reed. There was nothing else like this establishment in London, and the Gallery rapidly achieved popularity. The Gallery was an intimate 500 seat theatre. The accompaniment consisted of piano at first, and later also a harmonium and sometimes a harp. At first, the entertainments utilized a cast of three; but by the mid 1860s, they had expanded to pieces with a cast of four. Often the pieces' plots involved mistaken identities and disguises. From 1860 to 1868, the German Reeds were assisted by John Orlando Parry, a pianist, mimic, parodist and humorous singer (one of George Grossmith's inspirations). He created a new type of musical and dramatic monologue that became popular. As time went on, the Reeds added a dramatic pieces and brief comic operas designed for a small number of characters. Reed experimented with what he called opera di camera small chamber operas by young composers. The German Reeds were able to attract fine young composers such as Molloy, Frederic Clay, Arthur Sullivan, Charles King Hall. and Alfred Cellier, the best scenic designers for their tiny stage, and the best young writers from Punch and Fun magazines.
Кейінгі жылдар
Драматург В. С. Гилберт 1869-1875 жылдары неміс Ридтер ұсынған алты ойын-сауық үшін либретто жазды, олардың кейбіреулері Ридтің өзінің музыкасымен болды, соның ішінде No Cards, Ages Ago, Our Island Home, A Sensation Novel, Happy Arcadia және Eyes and No Eyes. Бұл туындылардың бірнешеуінде кейін Савой операларында қайта пайда болған идеялар кездеседі. Мысалы, Ages Ago пьесасында суреттер галереясы тірілген, бұл идея Руддигор операсында да қолданылды. Г-н Герман Ридтің өнер көрсетуі Гилбертке оның танымал контральто рөлдерін жасауға шабыттандырды. Герман Рид Артур Салливан мен Ф. К. Бернандтың Cox and Box операсының алғашқы кәсіби қойылымын ұйымдастырды және олардан тағы бір опера, The Contrabandista тапсырыс берді. Гилберт пен Салливанның алғашқы опералық жетістіктерінде неміс Ридтердің роліне байланысты, бір сатирашы олардың операларын "Ридтердің арасында өршіген" деп атады. Артур Сесил 1869 жылы No Cards қойылымында неміс Ридтерге қосылып, бес жыл бойы жұмыс істеді. Фанни Холланд алғаш рет 1869 жылы Галереяда Ages Ago қойылымында өнер көрсетті және 1895 жылға дейін, басқа театрлардағы екі жылды есептемегенде, көптеген ойын-сауықтарда үздіксіз қатысты. 1870 жылы Ричард Корни Грен, зиялы, мәдениетті және әзілқой қоғамдық ойын-сауықшы (Гросмиттың жақын досы және бәсекелесі), өзінің алғашқы Галереялық ойын-сауығында, Our Island Home қойылымында пайда болды, жақын арада өзінің эскиздерін орындап, Пэрри тоқтаған жерден жалғастырды. Ол 1895 жылға дейін неміс Ридтер тобында қалды, сондай-ақ Гамильтон Кларктың музыкасымен жазылған Nobody’s Fault (1882), Итон Фэннингтың музыкасымен жазылған All at Sea (1881) және The Head of the Poll (1882) қойылымдарында өнер көрсетті, бұл қойылымдар жақсы пікірлер алды. Г-н Герман Рид 1879 жылы зейнеткерлікке шықты. Альфред Герман Рид пен Греннің 1895 жылы қайтыс болуы ойын-сауықтардың тоқтауына әкелді.