Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы өнер орталығы, Англия
Лондондағы опера театры
Performing arts venue in London, England
the opera house in London
Корольдік опера театры (ROH) – Ковент-Гарденде, Лондонның орталық бөлігінде орналасқан тарихи опера театры және маңызды өнер орталығы. Үлкен ғимарат бұл жердің бұрынғы қолданылуына орай жиі Ковент-Гарден деп аталады. Бұл Корольдік опера, Корольдік балет және Корольдік опера театрының оркестріне үйі. Бұл жердегі алғашқы театр, Корольдік театр (1732), тарихының алғашқы жүз жылында негізінен драмалық театр ретінде қызмет етті. 1734 жылы алғашқы балет көрсетілді. Бір жыл өткен соң, Георг Фридрих Гендельдің операларының тұңғыш маусымы басталды. Оның көптеген опералары мен ораториялары Ковент-Гарден үшін арнайы жазылып, сонда тұңғыш рет қойылды. Қазіргі ғимарат – бұл жердегі үшінші театр, алдыңғы ғимараттар 1808 және 1856 жылдары болған өрт салдарынан қирады. Фасад, вестибюль және зал 1858 жылға дейін салынған, бірақ қазіргі кешеннің көбі 1990 жылдардағы кең масштабты реконструкциядан кейін жаңартылды. Негізгі зал 2256 адамға арналған, бұл оны Лондонның үшінші ең үлкен залына айналдырады, және төрт қабатты ложалар мен балконнан және амфитеатр галереясынан тұрады. Сахна алды кең, сахнаның тереңдігі мен биіктігі бірдей. Негізгі зал I санаттағы ескерткіш болып табылады.
The Royal Opera House (ROH) is a historic opera house and major performing arts venue in Covent Garden, central London. The large building is often referred to as simply Covent Garden, after a previous use of the site. It is the home of The Royal Opera, The Royal Ballet, and the Orchestra of the Royal Opera House. The first theatre on the site, the Theatre Royal (1732), served primarily as a playhouse for the first hundred years of its history. In 1734, the first ballet was presented. A year later, the first season of operas, by George Frideric Handel, began. Many of his operas and oratorios were specifically written for Covent Garden and had their premieres there. The current building is the third theatre on the site, following disastrous fires in 1808 and 1856 to previous buildings. The façade, foyer, and auditorium date from 1858, but almost every other element of the present complex dates from an extensive reconstruction in the 1990s. The main auditorium seats 2,256 people, making it the third largest in London, and consists of four tiers of boxes and balconies and the amphitheatre gallery. The proscenium is wide, with the stage of the same depth and high. The main auditorium is a Grade I listed building.
Давенент патенті
Корольдік театрдың негізі 1662 жылы Карл II-нің сэр Уильям Дэвенентке берген патенттік хаттарында сақталған. Бұл хаттар Дэвенентке Лондондағы жалғыз екі патенттік театр компаниясының (Дюк компаниясы) бірін басқаруға рұқсат берді. Патенттік хаттар 19 ғасырға дейін патент иелерінің ұрпақтарының қолында болды. Олардың қайда екені көп уақыт бойы белгісіз болды, бірақ 2019 жылдан бері Филадельфиядағы Розенбах мұражайы мен кітапханасында сақтаулы.
The foundation of the Theatre Royal, Covent Garden lies in the letters patent awarded by Charles II to Sir William Davenant in 1662, allowing Davenant to operate one of only two patent theatre companies (The Duke's Company) in London. The letters patent remained in the possession of the patentees' heirs until the 19th century. Their whereabouts were unknown for some time, but as of 2019 they are held in the Rosenbach Museum & Library, Philadelphia.
Бірінші театр
1728 жылы Линкольн-Инн-Филдс театрындағы герцог компаниясының директоры Джон Рич, Джон Гейден «Жақсылық операсын» (The Beggar's Opera) тапсырыс берді. Бұл жобаның сәттілігі оған ежелгі монастырь бағының орнында Корольдік театрды (дизайнері Эдвард Шепард) салуға қажетті капиталды әкелді. Иниго Джонс 1630 жылдары осы жердің бір бөлігін алаң мен Сент-Пол шіркеуімен (қазір актерлер шіркеуі деп белгілі) дамытты. Бұған қоса, Корольдік жарғымен аймақта жеміс-жидек және көкөніс базары құрылды, ол 1974 жылға дейін сол жерде сақталды. Театр 1732 жылдың 7 желтоқсанында ашылғанда, Ричтің актерлері оны Уильям Конгревтің «Әлемнің жолы» (The Way of the World) пьесасының тұсаукесерлік көрсетілімі үшін ғимаратқа процессиямен алып кірді. Бірінші ғасырында театр негізінен драмалық театр ретінде жұмыс істеді, Карл II-нің патенттік хаттары Ковент-Гардендегі Корольдік театр мен Дрюри-Лейндегі Корольдік театрға Лондонда сөздік драма қоюға эксклюзивті құқық берді. Екі труппа арасындағы жиі алмасуға қарамастан, бәсекелестік күшті болды және олар көбінесе бір уақытта бірдей пьесаларды қойды. Рич репертуарға пантомиманы енгізді, өзі Джон Лун сахналық атымен Гарлекин рөлінде өнер көрсетті. Маусымдық пантомима дәстүрі қазіргі театрларда 1939 жылға дейін жалғасты. 1734 жылы театр өзінің алғашқы балетін, «Пигмалионды» (Pygmalion) көрсетті. Джордж Фридерик Гендель 1719 жылы Линкольн-Инн-Филдс театрының музыкалық директоры болып тағайындалды, бірақ театр үшін операның алғашқы маусымы 1734 жылға дейін өткізілмеді. Оның алғашқы операсы «Il pastor fido» болды, одан кейін «Ariadante» (1735) және келесі жылы «Alcina» мен «Atalanta» премьерасы болды. 1743 жылы «Мессияның» (Messiah) патшалық көрсетілімі өтті, оның сәттілігі нәтижесінде Ұлы ораториялардың дәстүрі қалыптасты. 1735 жылдан 1759 жылы қайтыс болғанға дейін Гендель театрдың тұрақты маусымдарын өткізді, оның көптеген опералары мен ораториялары осы сахна үшін жазылды немесе Лондонда алғаш рет орындалды. Ол өзінің органы Джон Ричке мұра етіп қалдырды, ол сахнада маңызды орынға қойылды. Ол 1808 жылдың 20 қыркүйегінде театрды жойған өртте жоғалған көптеген құнды заттардың бірі болды. 1792 жылы сәулетші Генри Холланд аудиторияны қайта жаңартты, ғимараттың қабырғасын кеңейтіп, сыйымдылығын арттырды.
In 1728, John Rich, actor manager of the Duke's Company at Lincoln's Inn Fields Theatre, commissioned The Beggar's Opera from John Gay. The success of this venture provided him with the capital to build the Theatre Royal (designed by Edward Shepherd) at the site of an ancient convent garden. Inigo Jones had developed part of this property in the 1630s with a piazza and St Paul's church (now known colloquially as the actors' church). In addition, a Royal Charter had created a fruit and vegetable market in the area, a market which survived in that location until 1974. At the opening of the theatre on 7 December 1732, Rich was carried by his actors in procession into the building for its inaugural production of William Congreve's The Way of the World. During its first century, the theatre was operated primarily as a playhouse, with the Letters Patent granted by Charles II giving the Theatre Royal, Covent Garden and Theatre Royal, Drury Lane exclusive rights to present spoken drama in London. Despite the frequent interchangeability between the two companies, competition was intense, and the companies often presented the same plays at the same time. Rich introduced pantomime to the repertoire, performing himself, under the stage name John Lun, as Harlequin. A tradition of seasonal pantomime continued at the modern theatre until 1939. In 1734, the theatre presented its first ballet, Pygmalion. George Frideric Handel was named musical director of the company at Lincoln's Inn Fields in 1719, but his first season of opera for the theatre was not presented until 1734. His first opera was Il pastor fido, followed by Ariodante (1735), and the première of Alcina, and Atalanta the following year. In 1743 there was a royal performance of Messiah; its success resulted in a tradition of Lenten oratorio performances. From 1735 until his death in 1759, Handel gave regular seasons at the theatre; many of his operas and oratorios were written for that venue or had their first London performances there. He bequeathed his organ to John Rich, and it was placed in a prominent position on the stage. It was among many valuable items lost in a fire that destroyed the theatre on 20 September 1808. In 1792 the architect Henry Holland rebuilt the auditorium; he expanded its capacity within the existing shell of the building.
Екінші театр
Қайта құру 1808 жылдың желтоқсанында басталды, ал екінші Корольдік театр, Ковент-Гарден (Роберт Смирк жобалаған) 1809 жылдың 18 қыркүйегінде «Макбет» қойылымымен ашылды, содан кейін «Квекер» атты музыкалық ойын-сауық болды. Актер-менеджер Джон Филип Кембл, қайта құру шығындарын және жер иесі, Бедфорд герцогы енгізген жердің арендасын өтеуге көмектесу үшін орын бағасын көтерді, бірақ бұл қадам соншалықты жағымсыз болды, көрермендер таяқтарды соққылап, ысқырып, наразылық білдіріп, билеп, қойылымдарды бұзды. «Ескі баға көтерілісі» екі айдан астам уақытқа созылды, ал театр басшылығы көрермендердің талаптарына мойынсұнуға мәжбүр болды. Осы кезеңде ойын-сауықтар әртүрлі болды: опера мен балет қойылды, бірақ олармен шектелмеді. Кембл бала-орындаушы Мастер Бетти сияқты түрлі артистерді шақырды; ұлы клоун Джозеф Гримальди Ковент-Гарденде өзінің атын шығарды. Театрда сол кездегі көптеген танымал актерлер, соның ішінде трагедия актрисалары Сара Сидонс және Элиза О’Нилл, Шекспир актерлері Уильям Макреди, Эдмунд Кин және оның ұлы Чарльз өнер көрсетті. 1833 жылдың 25 наурызында Эдмунд Кин «Отеллоны» ойнап жатқанда сахнада құлап, екі айдан кейін қайтыс болды. Алғашқы пантомималар музыкамен сүйемелденетін мимиктер түрінде орындалды, бірақ мюзик-холлдар танымал болған сайын Гримальди пантомима әйелін театрға енгізіп, көрермендердің ән айту дәстүрін қалыптастырды. 1821 жылға қарай би мен клоундық Гримальдиге соншалықты физикалық ауырлық тудырды, ол тіпті жүре алмай қалды және театрдан кетіп қалды. 1828 жылы ол мүсірсіз қалды; Ковент-Гарден бас тартқаннан кейін Дрюри Лейн оған арналған қайырымдылық концерті өткізді. 1817 жылы Ковент-Гарден сахнасын жарықтандырған бұрынғы шамдар мен май шамдарын жаппай жалын газ жарығы алмастырды. Бұл жақсарту болды, бірақ 1837 жылы Макреди алғаш рет театрда пантомима, «Ковентридің Пипинг Томы» қойылымы кезінде прожекторды қолданды. Прожектор оттегі мен сутегі жалынымен қыздырылған әк блогын пайдаланды. Бұл сахнадағы актерлерді бөліп көрсету үшін жарық шоғын пайдалануға мүмкіндік берді. 1843 жылғы Театрлар заңы патенттелген театрлардың драма монополиясын бұзды. Сол кезде Хеймаркеттегі Корольдік театр балет пен операның негізгі орталығы болды, бірақ 1846 жылы Корольдік театрдың дирижері Майкл Коста басшылықпен дауласып, компанияның көп бөлігін өзімен бірге алып, Ковент-Гарденге адалдығын ауыстырды. 1846 жылғы өрттен кейін аудитория толығымен қайта жаңартылды, ал 1846–1847 жылдар аралығында компания Лицей театрында өнер көрсетті. Театр 1847 жылдың 6 сәуірінде Россинидің «Семирамида» қойылымымен Корольдік итальян операсы ретінде қайта ашылды. 1852 жылы француз композиторы Луи Антуан Жюльен өзінің «Пьетро-иль-Гранде» операсын ұсынды. «Көрнекі» бес қойылым болды, соның ішінде сахнада тірі аттар мен өте қатты музыка болды. Тәнтігерлер оны толық сәтсіздік деп санады, ал Жюльен құрып, Америкаға қашып кетті. Коста және оның ізбасарлары 1892 жылға дейін барлық операларды итальян тілінде, тіпті бастапқыда француз, неміс немесе ағылшын тілдерінде жазылған операларды да қойды, ол кезде Густав Малер Ковент-Гарденде Вагнердің «Нибелунг сақинасы» циклының тұсаукесерін ұсынды. Содан кейін опера үйінің атауынан «итальян» сөзі ақырын алынып тасталды. Давенпорт ағайындыларын әшкерелеген фокусник Джон Генри Андерсон медиумдар мен спиритизмді сынаған шоуларын қою үшін театрды жалдады. Андерсон ұйымдастырған гала-спектакль мен бал-маскадан кейін театр 1856 жылдың 5 наурызында таңертең өртеніп, қирады.
Rebuilding began in December 1808, and the second Theatre Royal, Covent Garden (designed by Robert Smirke) opened on 18 September 1809 with a performance of Macbeth followed by a musical entertainment called The Quaker. The actor manager John Philip Kemble, raised seat prices to help recoup the cost of rebuilding and the cost of an increased ground rent introduced by the landowner, the Duke of Bedford, but the move was so unpopular that audiences disrupted performances by beating sticks, hissing, booing and dancing. The Old Price Riots lasted over two months, and the management was finally forced to accede to the audience's demands. During this time, entertainments were varied; opera and ballet were presented, but not exclusively. Kemble engaged a variety of acts, including the child performer Master Betty; the great clown Joseph Grimaldi made his name at Covent Garden. Many famous actors of the day appeared at the theatre, including the tragediennes Sarah Siddons and Eliza O'Neill, the Shakespearean actors William Macready, Edmund Kean and his son Charles. On 25 March 1833 Edmund Kean collapsed on stage while playing Othello, and died two months later. Early pantomimes were performed as mimes accompanied by music, but as Music hall became popular, Grimaldi introduced the pantomime dame to the theatre and was responsible for the tradition of audience singing. By 1821 dance and clowning had taken such a physical toll on Grimaldi that he could barely walk, and he retired from the theatre. By 1828, he was penniless; Drury Lane held a benefit concert for him after Covent Garden refused. In 1817, bare flame gaslight had replaced the former candles and oil lamps that lighted the Covent Garden stage. This was an improvement, but in 1837 Macready employed limelight in the theatre for the first time, during a performance of a pantomime, Peeping Tom of Coventry. Limelight used a block of quicklime heated by an oxygen and hydrogen flame. This allowed the use of spotlights to highlight performers on the stage. The Theatres Act 1843 broke the patent theatres' monopoly of drama. At that time Her Majesty's Theatre in the Haymarket was the main centre of ballet and opera but after a dispute with the management in 1846 Michael Costa, conductor at Her Majesty's, transferred his allegiance to Covent Garden, bringing most of the company with him. The auditorium was completely remodeled after an 1846 fire, during the following 1846–47 seasons, the company performed at the Lyceum Theatre. The theatre reopened as the Royal Italian Opera on 6 April 1847 with a performance of Rossini's Semiramide. In 1852, Louis Antoine Jullien the French eccentric composer of light music and conductor presented an opera of his own composition, Pietro il Grande. Five performances were given of the 'spectacular', including live horses on the stage and very loud music. Critics considered it a complete failure and Jullien was ruined and fled to America. Costa and his successors presented all operas in Italian, even those originally written in French, German or English, until 1892, when Gustav Mahler presented the debut of Wagner's Ring cycle at Covent Garden. The word "Italian" was then quietly dropped from the name of the opera house. The conjuror John Henry Anderson, who had exposed the Davenport brothers, leased the theatre to stage his shows which were critical of mediums and spiritualism. After a gala performance and bal masqué organised by Anderson, the theatre caught fire in the early hours of 5 March 1856 and was destroyed.
Үшінші театр
Эдвард Миддлтон Барри жобалаған үшінші театрдың құрылысы 1858 жылдың 15 мамырында Майербердің «Гугеноттар» операсымен ашылды. Луиза Пайн мен Уильям Харрисон басқарған Корольдік ағылшын операсы труппасы 1858 жылдың 11 желтоқсанында Дрюри-Лейн Корольдік театрында соңғы қойылымын көрсетіп, 1858 жылдың 20 желтоқсанында Ковент-Гарденде Майкл Балфенің «Сатанелла» операсының премьерасымен тұрақтап, жаңа театрдың сахнасында алғаш рет көрсетілген опера болды. 1865 жылға дейін олар мұнда өнер көрсетті. Театр 1892 жылы Корольдік опера үйіне (ROH) айналды, француз және неміс туындыларының саны артты. Опера мен балеттен қысқы және жазғы маусымдар ұйымдастырылды, сонымен қатар ғимарат пантомима, концерттер мен саяси жиналыстар үшін де пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде театр Мүгедектер министрлігіне жиһаз сақтау орны ретінде берілді. Жеке қаржы жинау арқасында компания Carillion компаниясымен ғимаратты кең ауқымды (213 миллион фунт стерлинг) қайта жаңартуға кірісті, бұл жұмыс 1997 мен 1999 жылдар аралығында сэр Ангус Стирлинг төрағалығымен жүзеге асты. Бұл кешеннің ауданын кеңейту үшін жақын орналасқан бірнеше ғимараттарды, тіпті толыққанды бұзуды талап етті. Ғимараттың өзі сақталды, бірақ кешеннің жартысынан астамы жаңадан салынды. Жобалау тобын архитекторлар Джереми Диксон және Диксон Джонс BDP компаниясынан Эдвард Джонс басқарды. Акустикалық дизайнды Rob Harris және Arup Acoustics компаниясынан Джереми Ньютон жасады. Arup инженерлік құрылыспен, ал Stanhope дамытумен айналысты. Жаңа ғимарат бұрынғыдай дәстүрлі ат үлгісіндегі аудиторияға ие, бірақ техникалық жабдықтары, репетиция залдары, кеңселер мен оқу орындары жақсартылды. Сонымен қатар, жаңа студиялық театр – Линбери, және қоғамдық кеңістіктер құрылды. Бұрын декорация сақтау орны ретінде пайдаланылған және күйреуге айналған ескі гүлдер залының жаңартылуы, жаңа және кең қоғамдық жиналу орынын жасады. Қазіргі таңда ROH бұл театрдың Еуропадағы ең заманауи театр мекемесі екенін мәлімдейді. 1983/84 маусымында мектеп спектакльдері үшін енгізілгеннен бері барлық опералық қойылымдарда проскуниумның үстіне проекцияланатын субтитрлер қолданылады. 1999 жылы театр қайта ашылғаннан бері электрондық либретто жүйесі кейбір орындықтардағы шағын видеоэкрандарда аударма ұсынады, ал үйдің басқа бөліктеріне қосымша мониторлар мен экрандар орнатылатын болады. 2014 жылы «Ашық жоба» атты жобалау жұмыстары басталды, мақсаты театр ғимаратын күндіз көпшілікке ашу, сондай-ақ кіреберістерді, вестибюльді және Линбери театрын жақсарту болды. «Ашық жоба» аясында IQ Projects компаниясына жоғары қабаттағы бар мен мейрамхананы әртүрлі тапсырыс бойынша жасалған шыны элементтерін пайдалана отырып жаңарту тапсырылды. 2020 жылдың қазан айында BBC Корольдік опера үйінің COVID-19 пандемиясына байланысты шектеулер салдарынан кірісінің 60% жоғалғанын хабарлады. Осыған байланысты, ондаған жылдар бойы опера үйінде ілінген Дэвид Хокнидің 1971 жылғы Сэр Дэвид Вебстердің портреті Кристи аукционында сатылымға қойылды. Ол ақыры 12,8 миллион фунт стерлингке сатылды. Сатудан түскен қаражат мекеменің өмір сүруін қамтамасыз етуге қажет болды. «Маңызды штат қысқартулар» жасалды және жұртшылықтан қаржылық көмек сұралды. Сонымен қатар, опера үйі Мәдениетті қайта жаңарту қорынан несие алуға өтініш берді. 2023 жылы оркестр мүшелері Карл III мен Камилланың тәж кию рәсімінде орындау үшін таңдалды.
Work on a third theatre, designed by Edward Middleton Barry, and opened on 15 May 1858 with a performance of Meyerbeer's Les Huguenots. The Royal English Opera company under the management of Louisa Pyne and William Harrison, made their last performance at Theatre Royal, Drury Lane, on 11 December 1858 and took up residence at Covent Garden on 20 December 1858 with the premiere of Michael Balfe's Satanella – the first opera to have its world premiere at the new theatre – and continued there until 1865. The theatre became the Royal Opera House (ROH) in 1892, and the number of French and German works offered increased. Winter and summer seasons of opera and ballet were given, and the building was also used for pantomime, recitals and political meetings. During the First World War, the theatre was requisitioned by the Ministry of Works for use as a furniture repository. and private fundraising had been raised to enable the company to embark upon a major £213 million reconstruction of the building by Carillion, which took place between 1997 and 1999, under the chairmanship of Sir Angus Stirling. This involved the demolition of almost the whole site including several adjacent buildings to make room for a major increase in the size of the complex. The auditorium itself remained, but well over half of the complex is new. The design team was led by Jeremy Dixon and Edward Jones of Dixon Jones BDP as architects. The acoustic designers were Rob Harris and Jeremy Newton of Arup Acoustics. The building engineer was Arup with Stanhope as developer. The new building has the same traditional horseshoe shaped auditorium as before, but with greatly improved technical, rehearsal, office, and educational facilities. Additionally, a new studio theatre, the Linbury, as well as more public space was created. The inclusion of the adjacent old Floral Hall, which had fallen into disrepair and was used as a scenery store before redevelopment, created a new and extensive public gathering place. The venue is now claimed by the ROH to be the most modern theatre facility in Europe. Surtitles, projected onto a screen above the proscenium, have been used for all opera performances since they were introduced for school matinees in the 1983/4 season. Since the reopening of the theatre in 1999 an electronic libretto system provides translations onto small video screens for some seats, and additional monitors and screens are to be introduced to other parts of the house. In 2014 design work, known as the Open Up Project, began with the aim of opening the theatre's building to the public during the day, as well as improving the entrances, lobby areas and the Linbury Theatre. As part of the Open Up Project, IQ Projects were tasked with the renovation of the upper floor bar area and restaurant utilising various elements of bespoke glazing. In October 2020, the BBC reported that the Royal Opera House had lost 60% of its income as a result of restrictions implemented in response to the COVID 19 pandemic. As a consequence, the 1971 Portrait of Sir David Webster by David Hockney, which had hung in the opera house for several decades, was put up for auction at Christie's. It eventually sold for £12.8 million. The funds raised from the sale were needed to ensure the survival of the institution. "Significant redundancies" and an appeal for public donations were also made. In addition, the opera house applied for a loan to the Culture Recovery Fund. In 2023 members of the orchestra were selected to play at the coronation of Charles III and Camilla.
Пол Хамлин Холл
Пол Хамлин залы – негізгі опера үйіне іргелес және тікелей кіреберіспен жалғасқан үлкен темір және шыны құрылым. Зал қазір опера үйінің атриумы және басты қоғамдық кеңістігі ретінде қызмет етеді, шампан бар, мейрамхана және басқа да қонақжайлы сервистер ұсынылады, сонымен қатар барлық деңгейлердегі негізгі залға кіруге мүмкіндік бар. Бұл ғимарат бұрын Гүлдер залы деп аталған. Ол бастапқыда опера үйі гүлдер (сондай-ақ жемістер мен көкөністер) сататын базарды орналастыру үшін салынған, сондықтан осы ат берілген. Оны Эдвард Миддлтон Барри жобалап, 1860 жылы ашқан. Концерт залы ретінде пайдаланылғаннан кейін, 1887 жылы Ковент-Гарден базарының бір бөлігіне айналды. 1956 жылы ғимаратта өрт шығып, содан кейін ол ұзақ уақыт бойы құлай бастады. 1977 жылы опера үйі оны сатып алып, қойма ретінде пайдаланды. 1990-шы жылдардағы жаңғырту жобасының аясында Гүлдер залын қайта жаңғырту опера үйі үшін жаңа қоғамдық кеңістіктерді құру үшін құйма темір құрылымын көтеруді қамтыды. Залдың оңтүстік жағы қазір басқа ғимаратпен біріктірілген, сондықтан құйма темірден жасалған оңтүстік портигі бөлшектелді және Бороу рыногында қайта құрастырылды, онда ол екінші дәрежелі мұра ретінде тіркелген. Жаңғырту жұмыстары филантроп Альберто Вилардың 10 миллион фунт стерлинг көмектесетіні туралы уәдесіне сүйене отырып жүргізілді, және бірнеше жыл бойы бұл зал Вилардың Гүлдер залы деп аталды, бірақ Вилар уәдесін орындамады. Осының салдарынан, опера үйі Пол Хамлиннің мүлкінен білім беру және даму бағдарламаларына 10 миллион фунт стерлинг көмектескеннен кейін, 2005 жылдың қыркүйегінде залдың атауы Пол Хамлин залы деп өзгертілді. Бас залдагы қойылымдар үшін басты қоғамдық кеңістік ретінде қызмет етумен қатар, Пол Хамлин залы түрлі шараларды өткізу үшін де қолданылады, оның ішінде жеке кештер, би кештері, көрмелер, концерттер және семинарлар.
The Paul Hamlyn Hall is a large iron and glass structure adjacent to, and with direct access to, the main opera house building. The hall now acts as the atrium and main public area of the opera house, with a champagne bar, restaurant and other hospitality services, and also providing access to the main auditorium at all levels. The building was formerly known as Floral Hall. It was originally built by the Opera House to house a flower market (also selling fruits and vegetables), hence the name. It was designed by Edward Middleton Barry and opened in 1860. After being used as a concert hall, it became part of the Covent Garden Market in 1887. A fire broke out in the building in 1956, after which it sat derelict. It was acquired by the Opera House in 1977 and used as storage space. The redevelopment of the Floral Hall as part of the 1990s redevelopment project involved lifting up the cast iron structure to accommodate new public areas for the opera house underneath. The southern side of the hall now connected with another building, so the cast iron south portico was dismantled and rebuilt in Borough Market, where it is separately Grade II heritage listed. The redevelopment had gone ahead on the strength of a pledge of £10m from the philanthropist Alberto Vilar and for a number of years, it was known as the Vilar Floral Hall; however Vilar failed to make good his pledge. As a result, the name was changed in September 2005 to the Paul Hamlyn Hall, after the opera house received a donation of £10m from the estate of Paul Hamlyn, towards its education and development programmes. As well as acting as a main public area for performances in the main auditorium, the Paul Hamlyn Hall is also used for hosting a number of events, including private functions, dances, exhibitions, concerts, and workshops.
Линбери студиялық театры
Линбери студиялық театры – Корольдік опера үйінің жер асты деңгейінде салынған, икемді, қосымша өнер орыны. Онда артқа сырғып шығатын қанатты орындықтар және едені жоғары немесе төмен түсіріле алатын, студиялық еденге, көтерілген сахнаға немесе оркестрлік ойықпен сахнаға айналдыруға болатын мүмкіндік бар. Театр 400-ге дейін көрерменді қабылдай алады және түрлі шараларды өткізеді. Ол жеке шаралар, дәстүрлі театрлық қойылымдар, концерттер, сондай-ақ қоғамдық және білім беру іс-шаралары, өнімдерді таныстыру, кешкі ас, көрмелер және тағы да басқалар үшін пайдаланылады. Өзінің қоғамдық аймақтарымен, оның ішінде бар және гардеробпен, Лондонның ең жоғары технологиялық жабдықталған өнер орындарының бірі болып табылады. Линбери тәуелсіз компаниялар және Корольдік опера үйінің заманауи өндірістік бөлімі ROH2 аясында эксперименталды және тәуелсіз би мен музыка қойылымдарын ұйымдастыруымен ерекшеленеді. Линбери студиялық театры Корольдік балет мектебінің қойылымдарын үнемі қояды, сондай-ақ «Жылдың жас британдық бишісі» конкурсын қабылдайды. Бұл ғимарат 1990-шы жылдардағы Корольдік опера үйінің жаңартуының бір бөлігі ретінде салынды. Ол Линбери қорының жаңартуға жасаған қайырымдылықтарын еске алу үшін аталған. Қорды Престон Кандовер лорды Сэнсбери және оның әйелі Аня Линден басқарады, ол бұрынғы Корольдік балет бишісі. Линбери атауы Линден және Сэнсбери есімдерінен туындаған. Ол 1999 жылы Кройдонның үш орта мектебінің (оның ішінде Coloma Convent Girls' School және Edenham High School) бірлескен «About Face» атты ерекше қойылымымен ашылды.
The Linbury Studio Theatre is a flexible, secondary performance space, constructed below ground level within the Royal Opera House. It has retractable raked seating and a floor which can be raised or lowered to form a studio floor, a raised stage, or a stage with orchestra pit. The theatre can accommodate up to 400 patrons and host a variety of different events. It has been used for private functions, traditional theatre shows, and concerts, as well as community and educational events, product launches, dinners and exhibitions, etc., and is one of the most technologically advanced performance venues in London with its own public areas, including a bar and cloakroom. The Linbury is most notable for hosting performances of experimental and independent dance and music, by independent companies and as part of the ROH2, the contemporary producing arm of the Royal Opera House. The Linbury Studio Theatre regularly stages performances by the Royal Ballet School and also hosts the Young British Dancer of the Year competition. The venue was constructed as part of the 90s redevelopment of the Royal Opera House. It is named in recognition of donations made by the Linbury Trust towards the redevelopment. The Trust is operated by Lord Sainsbury of Preston Candover and his wife Anya Linden, a former dancer with the Royal Ballet. The name Linbury is derived from the names Linden and Sainsbury. It was opened in 1999 with a collaboration from three Croydon secondary schools (including Coloma Convent Girls' School and Edenham High School) in an original performance called About Face.
Манчестердегі Корольдік опера театры
2008 жылы Корольдік опера театры мен Манчестер қалалық кеңесі Манчестердегі Корольдік опера театры деп аталатын жаңа жобаны жоспарлауды бастады. Бұл ұсыныс бойынша Манчестердегі Палац театры қайта жаңартылып, Корольдік балет және Корольдік операның қойылымдарын қоя алатын театрға айналдырылатын болды. Корольдік опера театры жыл сайынғы 18 апталық маусымға театрды иеленуі және Корольдік операның 16 қойылымын, Корольдік балеттің 28 қойылымын, сондай-ақ басқа да кішкентай қойылымдарды ұйымдастыру жоспарланған еді. Бір жыл өткен соң, Лоури Мәдениет, Олимпиада, Бұқаралық ақпарат құралдары және спорт министрі Бен Брэдшоуға, Англия өнер кеңесіне, Манчестер қалалық кеңесіне және Корольдік опера театрына ашық хат жолдап, жобаны қазіргі түрінде тоқтатуды сұрады. 2010 жылы жобаның кең ауқымды өнерді қаржыландыруды қысқарту шараларының аясында тоқтатылғаны жарияланды.
In 2008 the Royal Opera House and Manchester City Council began planning stages a new development known as Royal Opera House, Manchester. The proposal would have seen the Palace Theatre in Manchester refurbished, to create a theatre capable of staging productions by both the Royal Ballet and the Royal Opera. It was intended that the Royal Opera House would take residence of the theatre for an annual 18 week season, staging 16 performances by the Royal Opera, 28 performances by the Royal Ballet and other small scale productions. A year later The Lowry sent an open letter to the then Secretary of State for Culture, Olympics, Media and Sport, Ben Bradshaw, Arts Council England, Manchester City Council and the ROH, calling for the scheme, in its current form, to be scrapped. In 2010 it was announced that the project was being shelved as part of larger arts funding cuts.
High House Production Park (High House, Purfleet) (Порфлиттегі High House өндіріс паркі)
Корольдік опера театры 2010 жылғы 6 желтоқсанда Эссекс қаласындағы Перфлиттегі High House мекенжайында опералары мен балеттері үшін декорациялар жасау орталығын ашты. Ғимараттың жобасын Николас Харь архитекторлары жасаған. Парктегі құрылыстың бір бөлігін қаржылаған Шығыс Англия даму агенттігі: "Бірінші кезеңде Корольдік опера театрының Боб және Тамар Манукиан өндіріс шеберханасы және қоғамдық аймақтары бар" деп мәлімдеді.
The Royal Opera House opened a scenery making facility for their operas and ballets at High House, Purfleet, Essex, on 6 December 2010. The building was designed by Nicholas Hare Architects. The East of England Development Agency, which partly funded developments on the park, notes that "the first phase includes the Royal Opera House's Bob and Tamar Manoukian Production Workshop and Community areas".