Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вестминстер қаласындағы бұрынғы театр, Лондон, Англия.
Former theatre in City of Westminster, London, England
Сент-Джеймс театры Лондонның Сент-Джеймс көшесінде орналасқан. Ол 1835 жылы ашылып, 1957 жылы бұзылды. Театрды танымал әнші Джон Брэхам жобалап, салғызған; алайда, ол ақша жоғалтып, үш маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты. Келесі қырық жылдағы бірнеше басқарушылар коммерциялық сәттілікке жете алмады, соның салдарынан Сент-Джеймс театры бақытсыз театр ретінде танылды. 1879–1888 жылдары актерлер Джон Хейр, Мэдж және В. Х. Кендал басқаруымен ғана театр гүлдене бастады. Hare Kendal басқаруын қысқа да сәтсіз әрекеттер жасаған басқа жалға алушылар алмастырды, содан кейін актер-режиссер Джордж Александр 1891 жылдан 1918 жылы қайтыс болғанға дейін басшылық етті. Александр басшылығымен театр Лондон қоғамының талғамына тым сай келмейтін, бірақ әрекетті бағдарламасымен көзге түсті. Ол ұсынған пьесалардың ішінде Оскар Уайльдтың «Леди Виндермирдің желдеткіші» (1892) және «Асық болудың маңызы» (1895) және А. В. Пинероның «Екінші миссис Танкерей» (1893) пьесалары бар. Александрдың қайтысынан кейін театр бірнеше басқарушылардың бақылауына өтті. Ұзақ уақыт бойы көрсетілген қойылымдардың арасында «Миссис Чейнидің соңғысы» (1925), «Қайтермеушілік» (1927), «Кейінгі Кристофер Бин» (1933) және «Зейнеткерліктегі әйелдер» (1939) болды. 1950 жылдың қаңтарында Лоуренс Оливье және оның әйелі Вивьен Ли театрдың басқаруын өз қолына алды. Олардың сәтті туындылары «Venus Observed» (1950) және 1951 жылғы Ұлыбритания фестивалі үшін «Цезарь мен Клеопатра» және «Антоний мен Клеопатра» қойылымдары болды. 1954 жылы Теренс Раттиганның «Аралас үстелдері» 726 қойылым көрсетілді, бұл Сент-Джеймс театрының тарихындағы ең ұзақ қойылым. Қойылым барысында, бір құрылыс компаниясы театрдың меншігін сатып алып, оны бұзуға және орнына кеңсе үйі салмаққа қажетті заңдық рұқсат алды. Көптеген наразылықтарға қарамастан, театр 1957 жылдың шілдесінде жабылып, сол жылдың желтоқсан айында бұзылды.
The St James's Theatre was in King Street, St James's, London. It opened in 1835 and was demolished in 1957. The theatre was conceived by and built for a popular singer, John Braham; it lost money and after three seasons he retired. A succession of managements over the next forty years also failed to make it a commercial success, and the St James's acquired a reputation as an unlucky theatre. It was not until 1879–1888, under the management of the actors John Hare and Madge and W. H. Kendal that the theatre began to prosper. The Hare Kendal management was succeeded, after brief and disastrous attempts by other lessees, by that of the actor manager George Alexander, who was in charge from 1891 until his death in 1918. Under Alexander the house gained a reputation for programming that was adventurous without going too far for the tastes of London society. Among the plays he presented were Oscar Wilde's Lady Windermere's Fan (1892) and The Importance of Being Earnest (1895), and A. W. Pinero's The Second Mrs Tanqueray (1893). After Alexander's death the theatre came under the control of a succession of managements. Among the long running productions were The Last of Mrs Cheyney (1925), Interference (1927), The Late Christopher Bean (1933) and Ladies in Retirement (1939). In January 1950 Laurence Olivier and his wife Vivien Leigh took over the management of the theatre. Their successes included Venus Observed (1950) and for the 1951 Festival of Britain season Caesar and Cleopatra and Antony and Cleopatra. In 1954 Terence Rattigan's Separate Tables began a run of 726 performances, the longest in the history of the St James's. During the run it emerged that a property developer had acquired the freehold of the theatre and obtained the requisite legal authority to knock it down and replace it with an office block. Despite widespread protests the theatre closed in July 1957 and was demolished in December of that year.
Негізгі деректер және құрылыс
1878 жылы «Ескі және Жаңа Лондон» басылымында «Сент-Джеймс театры» өзінің пайда болуымен «өмір бойы жиған табысын қауіпті салымға салатын түсініксіз құмарлықтардың біріне» қарызды екені айтылған. Опер өнерінің көрнекті өкілі Джон Брахэм, театрды әсем Сент-Джеймс аймағында, Кинг-стриттегі жерге жоспарлаған, ол жер батыс жағынан Крон-Пасаж, шығыс жағынан Энджел Корт және оңтүстік жағынан Пэлл Молл ғимараттарымен шектесетін. Бұл жерде 17 ғасырдан бері «Неро» атты қонақ үй тұрған, бірақ қазір ол тасталып, құлдырап жатыр. Кіріс табу үшін ғимараттың қасбетіне бір-екі дүкен орналастырылу жоспарланған. Театрды салу және ашу оңай болған жоқ. The Theatres Trust журналы Брахэмнің архитекторы Сэмюэл Бизлимен және басқа да мамандармен, сондай-ақ мердігерлермен үнемі дауласып тұрғанын хабарлайды. Ол сонымен қатар театр ашуға қажетті лицензия алуда да қиындықтарға тап болды; жақын орналасқан Корольдік театрдың басшылығы, сондай-ақ басқа да мүдделі тараптар оған қарсы шықты. Лицензияны Уильям IV-нің бұйрығымен Лорд Чемберлен берді, бірақ Брэхам бәсекелестер тарапынан қарсылыққа ұшырады.
In 1878 Old and New London commented that the St James's Theatre owed its existence "to one of those unaccountable infatuations which stake the earnings of a lifetime upon a hazardous speculation". John Braham, a veteran operatic star, planned a theatre in the fashionable St James's area, on a site in King Street, bounded by Crown Passage to the west, Angel Court to the east and buildings in Pall Mall to the south. A hotel called Nerot's had stood there since the 17th century but was by now abandoned and decaying. To generate income, the façade would incorporate one or two shops. Building and opening the theatre were not straightforward. The Theatres Trust comments that Braham quarrelled regularly with his architect, Samuel Beazley, and other professional advisers and contractors. He also faced difficulties in obtaining the necessary licence to open a theatre; the management of the nearby Theatre Royal, Haymarket opposed it, as did other interested parties. The licence was issued by the Lord Chamberlain on the instructions of William IV, but Braham continued to encounter opposition from rivals.
Алғашқы жылдары: 18351857
Театр 1835 жылдың 14 желтоқсанында Гилберт à Бекеттің екі фарсы мен оның әйелі Мэри Энн à Бекеттің музыкасы бар "Агнес Сорел" операсынан тұратын үш бөлімді қойылыммен ашылды. 1836 жылдың сәуір айында театрға көптеген қонақ француз труппалары келді, бұл дәстүр 122 жыл бойы Санкт-Джеймс театрының өмірінде үзіліспен сақталды. Оның бағдарламасына арыстан, маймыл, иттер мен ешкілердің өнер көрсетуі кірді. 1839 жылдың қарашасында театр сыншысы және тарихшысы Дж. К. Тревин "Друри Лейн мен Ковент-Гарденнің бұрынғы автократы" деп атаған Альфред Банн театрды иелігіне алып, оның атын Принц-консорттың құрметіне "Принц театры" деп өзгертті. Баннның алғашқы ұсыныстарының бірі – "Der Freischütz" операсымен басталатын неміс операсының маусымы болды. Королева Виктория мен Принц-консорт маусым кезінде екі қойылымды тамашалады, бірақ Баннның басқаруы ерекше көзге түспеді және табысты болмады. Француздық қойылымдардың арасында Митчелл кейде театрды жалға беріп тұратын. 1846 жылы Бен Джонсонның "Әркім өзінің қылығымен" атты әуесқойлық қойылымында Диккенс капитан Бобадил рөлін ойнады. Митчелл халықаралық ойын-сауықтарға құштарлық танытты және неміс әуежайшыларын, тирольдық әншілерді, Фанни Кемблдің драматикалық оқуларын, П.Т. Барнумның сегіз және алты жастағы бала ғажайыптары – Кейт пен Эллен Бейтманды Шекспирдің сахналарында, ал ең танымал – америкалық стильдегі миньстрель шоулар туралы Лондонды қызықтырған эфиопиялық серенадашыларды ұсынды, бұл ойын-сауық түрі ондаған жылдар бойы танымал болды. Митчелл кеткеннен кейін актриса Лора Сеймур (1820–1879) Чарльз Ридпен бірлесіп, 1854 жылдың қазанынан 1855 жылдың наурызына дейін бір маусымға театрды басқарды. Сеймурдың басшылығымен интерьер қайта жаңартылды, бірінші қабаттағы ложалар қазіргі сәнді киім шеңберімен ауыстырылды. Оның басқаруындағы ерекше оқиғалардың бірі – комедиялық актер Дж. Л. Тульдің Лондонға дебюті болды. 1856 жылдың көп бөлігінде театр жабық болды, бірақ 1857 жылы Жак Оффенбах Парижден тоғыз туындысынан тұратын опера буффе труппасын әкелгенде театр патшалық және қоғамдық ықыласқа оралды. Одан кейін 1857 жылдың тамызында екі апта бойы толық залмен ойнаған Christy Minstrels басқа жерлерге көшті. Бұл труппаның табысы көп жылдар бойы жалғасты, ал оның танымалдылығы көптеген бәсекелестердің оның атын көшіруіне себеп болды. Альфред Уиган, Брахамның алғашқы труппасының мүшесі болған, 1860 жылы қысқа мерзімге театрды иелігіне алды, одан кейін Джордж Вининг басқарды. 1862 жылдың желтоқсанында билікті қабылдаған Фрэнк Мэтьюс басқару кезінде театрдың ең ұзақ қойылымы – "Леди Одлидің құпиясы" 104 түн бойы сахналанды. Мэтьюс 1863 жылдың шілдесінде басқаруын тоқтатты, одан кейін Бенджамин Вебстер келді, ол бірнеше қайта қойылымдар мен жаңа бурлесктер мен экстраваганзалар қойды, бірақ олар қаржылық жағынан сәтті болмады. Вебстердің труппасының мүшесі Рут Герберт 1864 жылы театрды иелігіне алып, 1868 жылға дейін басқарды. Ол Генри Ирвингті Лондон сахнасындағы алғашқы маңызды рөлімен таныстырғаны үшін көп мақтау алды. Келесі айда театр В. С. Гилберттің алғашқы бурлескі – "Дулькамара! немесе Кішкентай қаз бен Ұлы шарлатаң" қойылымын ұсынды, бұл Доницеттидің "L'elisir d'amore" операсының пародиясы болды және келесі жылдың Пасхасына дейін сахналанды. Оның кеткеннен кейінгі маусымда Хортенс Шнайдер ойнаған екі Оффенбах қойылымы болды, олар 1868 жылдың маусым айында Уэльс принсі мен Лондон қоғамын театрға шақырды. және ол өзінің маңызды клиенттерін, сәнді қоғамның көрермендерін наразылыққа ұшыратпауға тырысты. Сент-Джеймс театрын иелігіне алғаннан кейін бір жыл ішінде Александр Оскар Уайльдпен өзара тиімді кәсіби қарым-қатынас орнатты, оның "Леди Виндермирдің желдеткішін" 1892 жылдың ақпанында қойды. Келесі жылы ол Пинероның "Екінші миссис Танкерейін" ұсынды, ол 1893 жылдың мамыр айында сахналанды. "Леди Виндермирдің желдеткіші" сияқты, бұл пьесада да "өткені бар әйел" бейнеленген, бірақ Уайльдтың пьесасынан айырмашылығы, ол трагедиямен аяқталды. Ол кезде бұл батыл қадам деп саналды, бірақ Александр өзінің көрермендерін білген және Пирсонның "қатесіз тәуекелдің қауіпсіз жолы" деп атаған нәрсесіне сүйенді. Пинероның пьесасы мен Александрдың есімі ең жақын байланысты болған шығармасы – "Асық ниетті болудың маңызы" арасында Александрдың ең айқын сәтсіздігі болды. Танымал романшы Генри Джеймс "Гай Домвилл" атты пьесасын жазды, ол отбасын құтқару үшін діни қызметкерліктен бас тартып, мұрагерге үйленген, бірақ ақырында діни қызметіне қайта оралған батыр туралы. Пьесаны Лондондық менеджмент қабылдамады, бірақ Александр оны қабылдап, 1895 жылдың 5 қаңтарында Сент-Джеймс театрында қойды. Ол үйдің ең қымбат бөлігінде отырғандар тарапынан әдептілікпен қабылданды, ал арзан орындықтарда отырғандар наразылық білдірді. Джеймс өзінің інісіне жазған хатында: "Үйдің барлық азаматтық күштері ең батыл, ұзақ және тұрақты қол соғулармен қашқындықтардың, ысқырықтар мен мысықтардың (бір түрлі зоопарктағы аңдардың айқайы сияқты) күресіне қарсы күресті. Бұл нервтік, сезімтал және шаршаған автор үшін көруге қызықты көрініс болды" деді. 1895 жылдың ақпанында Александр Уайльдтың "Асық ниетті болудың маңызы" пьесасын қойды. Пьесаның көрермендер мен сыншылар тарапынан сәттілігі дереу және айқын болды, бірақ ол қысқа ғана уақытқа созылды. Премьерадан кейін бірнеше апта өткен соң Уайльд гомосексуалдық акт жасады деген айыппен қамалды, сотталып, түрмеге жабылды. Қоғам оған қарсы бұрылды, және Александр автордың атын афишалардан алып тастау арқылы пьесаны сахнада ұстап тұруға тырысса да, 83 қойылымнан кейін оны шығаруға мәжбүр болды. Александр басқаруында Сент-Джеймс театры тек тұрмыстық комедия мен қоғамдық драмаға ғана назар аударған жоқ. Оған "The Prisoner of Zenda" сияқты костюмді драмалар, руританиялық шайқастар да кірді.
The theatre opened on 14 December 1835 with a triple bill consisting of two farces by Gilbert à Beckett and an opera, Agnes Sorel, with music by his wife, Mary Anne à Beckett. In April 1836 the first of many visiting French companies played at the theatre, a tradition that endured intermittently throughout the 122 year existence of the St James's. His programmes included the presentation of performing lions, monkeys, dogs and goats. In November 1839 Alfred Bunn, whom the theatre critic and historian J. C. Trewin called a former "autocrat of Drury Lane and Covent Garden", took over the house, and changed its name to "The Prince's Theatre" in honour of the Prince Consort. Among Bunn's early offerings was a season of German opera, beginning with Der Freischütz. Queen Victoria and the Prince Consort came to two performances during the season, but otherwise Bunn's tenure was undistinguished and unprofitable. In between French offerings, Mitchell occasionally sub let the theatre. In 1846, an amateur performance of Ben Jonson's Every Man in his Humour included Dickens playing Captain Bobadil. Mitchell had a fondness for international entertainments, and presented German conjurors, Tyrolean singers, dramatic readings by Fanny Kemble, P. T. Barnum's infant prodigies – Kate and Ellen Bateman, aged eight and six – in scenes from Shakespeare, and, most popular of all, the Ethiopian Serenaders who enthused London about the American style minstrel shows, a form of entertainment that remained popular for decades. After Mitchell left, the actress Laura Seymour (1820–1879) ran the theatre for a season in association with Charles Reade, from October 1854 to March 1855. Under Seymour's management the interior was remodelled, replacing the first tier of boxes with the now more fashionable dress circle. Among the few notable aspects of her tenure was the London debut of the comic actor J. L. Toole. The house was once again dark for most of 1856, but in 1857 the theatre returned to royal and public favour when Jacques Offenbach brought his opéra bouffe company from Paris, with a repertoire of nine of his works. This was followed by the Christy Minstrels who played to good houses for two weeks in August 1857 before moving to other venues. refn|The success of the troupe continued for many years, and its popularity caused many rivals to copy their name. Alfred Wigan, who had been a member of Braham's original company, briefly took over the house in 1860, and was succeeded, equally briefly, by George Vining. Under Frank Matthews, who took over in December 1862, the theatre had its longest running production thus far: Lady Audley's Secret, which ran for 104 nights. Matthews ended his tenancy in July 1863 and was followed by Benjamin Webster, who mounted a series of revivals and a few new burlesques and extravaganzas, which were financially unsuccessful. A member of Webster's company, Ruth Herbert, took over in 1864 and ran the theatre until 1868. She attracted much praise for presenting Henry Irving in his first important appearance on a London stage. The following month the theatre presented W. S. Gilbert's first burlesque, Dulcamara! or, The Little Duck and the Great Quack, a parody of Donizetti's L'elisir d'amore, which ran until Easter the following year. The season after her departure was notable for two Offenbach productions in which Hortense Schneider starred, bringing the Prince of Wales and London society to the theatre in June 1868. and his care to avoid alienating his key clientele, the fashionable society audience. Within a year of taking over the St James's, Alexander began a mutually beneficial professional association with Oscar Wilde, whose Lady Windermere's Fan he presented in February 1892. The following year he produced Pinero's, The Second Mrs Tanqueray, presented in May 1893. Like Lady Windermere's Fan it featured "a woman with a past", but unlike Wilde's play it ended in tragedy. It was thought daring at the time, but Alexander knew his audiences and kept to what Pearson called his "safe path of correct riskiness". Between Pinero's play and the work with which Alexander's name has become most closely associated – The Importance of Being Earnest – came Alexander's most conspicuous failure. The celebrated novelist Henry James had written a play, Guy Domville, about a hero who renounces the priesthood to save his family by marrying to produce an heir, but finally reverts to his religious calling. The play had been turned down by one London management, but Alexander took it on and opened it at the St James's on 5 January 1895. It was received politely by those in the more expensive parts of the house and impolitely by those in the cheaper seats. refn|James wrote to his brother, "All the forces of civilization in the house waged a battle of the most gallant, prolonged & sustained applause with the hoots & jeers & catcalls of the roughs, whose roars (like those of a cage of beasts at some infernal 'Zoo') were only exacerbated (as it were!) by the conflict. It was a charming scene, as you may imagine, for a nervous, sensitive, exhausted author to face. In February 1895 Alexander presented Wilde's The Importance of Being Earnest. The success of the play with audiences and critics was immediate and considerable, but it was short lived. Within weeks of the premiere Wilde was arrested on a charge of committing homosexual acts and was tried, convicted and imprisoned. The public turned against him, and although Alexander tried to keep the production of the play going by removing the author's name from the playbills, he had to withdraw it after 83 performances. Under Alexander, the St James's did not solely concentrate on drawing room comedy and society drama. There were costume dramas, including the Ruritanian swashbuckler, The Prisoner of Zenda,
1899 жылдың соңында Александр театрды кеңейтілген қайта құрылымға ұшырату үшін жапты, нәтижесінде The Era журналы "Лондондағы драманың ең әдемі ғимараттарының бірі" деп атады, сонымен бірге оның тартымдылығы мен жайлылығын сақтап қалды. Қайта құрылым театрдың отыру сыйымдылығын арттырды, бұл оның қаржылық мүмкіндіктерін арттырды. Театр 1900 жылдың 2 ақпанында Энтони Хоуптың "Руперт Хентцау" қойылымымен қайта ашылды, оны Уэльс принці тамашалады. The Manchester Guardian қайта құрылған театрдың "қазір Лондондағы ең әдемі театрлардың бірі" екеніне келісті. Александрдың басқаруы жаңа ғасырға көшті, репертуарды әртүрлілендіре берді, 1902 жылы Дантенің "Құдай комедиясынан" алынған эпизодқа негізделген "Паоло және Франческа" атты өлеңмен драма қойды, сондай-ақ театрдың әдеттегі қойылымдары, мысалы, Пинероның "His House in Order" драмасы, бұл өнер және кассалық табысқа жетті, 427 қойылымға дейін сахналанды.
At the end of 1899 Alexander closed the theatre to have it largely reconstructed, producing what The Era called "one of the handsomest temples of the drama in London", while retaining its charm and cosiness. The rebuilding provided increased seating capacity, which enhanced the financial viability of the theatre. It reopened on 2 February 1900 with a performance of Rupert of Hentzau by Anthony Hope attended by the Prince of Wales. The Manchester Guardian agreed that the redeveloped theatre was "now one of the handsomest in London". Alexander's management continued into the new century, continuing to vary the repertory with, in 1902, a verse drama, Paolo and Francesca, based on an episode in Dante's The Divine Comedy, as well as the theatre's more usual fare such as Pinero's drama His House in Order, an artistic and box office success, running for 427 performances.
1918-1939 жылдар
1918 жылы Александр қайтыс болғаннан кейін жалға алу құқығын американдық импресарио Гилберт Миллер қабылдады. Ол өз қойылымдарын уақыт-уақыт ұсынса да, көбінесе театрды басқа менеджерлерге жалға берді. Алғашқысы – Гертруда Эллиотт, ол 383 қойылым көрсеткен «Жастық көзі» атты американдық фантастикалық пьесасын ұсынды және бас рөлде ойнады. Содан кейін Миллер актер Генри Эйнлимен серіктестікке кірісіп, 1920 жылы «Юлий Цезарь» спектаклін қойды. Эйнли Марк Антоний рөлін сомдады, ал құрамында Базил Гилл, Клод Рейнс, Милтон Росмер және Лилиан Брейтвейт болды. Спектакль 83 рет көрсетілді. Одан кейін қоғамдық драмалар мен жеңіл комедиялар қатары ұсынылды, оның ішінде 1921 жылғы «Поллидің өткені» пьесасында болашақ жұлдыздар көптеп қатысты, олардың ішінде Хелен Хей, Эдит Эванс және Ноэль Ковард бар еді. 1923 жылы Уильям Арчердің «Жасыл құдай» мелодрамасы 417 қойылымға созылды. 1920 жылдары Сент-Джеймс театрында Питер Пэннің Рождестволық маусымдары қойылды, Питер рөлін Эдна Бест (1920 және 1922) және Жан Форбс Робертсон (1929) ойнады, ал Капитан Хукты Эйнли (1920), Эрнест Тезигер (1921), Лин Хардинг (1922) және Джеральд дю Мориер (1929) сомдады. 1925 жылдың қыркүйегінде дю Мориер мен Гладис Купер Фредерик Лонсдейлдің «Миссис Чейнидің соңғысы» (1925) спектаклін ұсыну үшін театрды жалға алды. Спектакль 1926 жылдың соңына дейін 514 рет көрсетілді. Роланд Пертуи мен Гарольд Дирденнің триллері «Қысылыс» (1927) үлкен жетістікке жетіп, 412 қойылым көрсетілді. Одан кейін сәтсіздікке ұшыраған «S.O.S» (1928) пьесасы болды, ол тек Грейси Филдстің алғашқы тікелей рөлімен ғана ерекшеленді. 1930 жылдардың басында 1933 жылға дейін сәтсіздіктер мен аз табыстар тіркелді, содан кейін Эмлин Уильямстың «Кейінгі Кристофер Бин» пьесасы Эдит Эванс, Луиза Хэмптон және Седрик Хардвик қатысуымен келесі жылдың мамыр айынан қыркүйек айына дейін өтті. 1936 жылы театрдың жүз жылдық мерейтойы Рекс Уистлер жобалаған «Мақтаныш пен әділдік» ромасының сәнді сахналық бейімделуімен аталып өтті, ол бір жылға жуық уақыт көрсетілді. Миллер мен Макс Гордон бірлесіп қойды, ал Селия Джонсон мен Хью Уильямс бас рөлдерде ойнады. 1930 жылдардың соңындағы қойылымдардың ішінде тек «Алтын бала» (1938) және «Зейнеткерліктегі әйелдер» (1939) 100 қойылымнан асты. «Қара шам» (1937) спектаклі Сент-Джеймстен Йорк герцогі театрына көшірілді, онда ол 414 қойылымының көп бөлігін көрсетті, Мандер мен Митченсонның сөзімен айтқанда, Сент-Джеймсті «қатарынан төрт сәтсіздікке ұшыратуға» қалдырды. Ұзақ емес балеттік маусымнан кейін Дональд Вулфит пен оның труппасы Шекспир мен Бен Джонсонның спектакльдерін қойды. 1942 жылдың ортасында Ковардтың «Блитт Спирит» спектаклі Пикадилли театрынан көшірілді. Ковард гастрольге шығар алдында Сесил Паркерден Чарльз Кондомин рөлін алды. 1942 жылдың соңында Вулфит пен оның труппасы оралды және келесі жылы ойнады. Уильямстың Майкл Редгрейвтің қатысуымен «Ауылдағы бір ай» ромасын бейімдеуі 1943 жылдың басым бөлігінде 313 қойылым көрсетілді. Одан кейін Агата Кристидің «Он кішкентай неггер» спектаклі 260 қойылымға қойылды, бірақ 1944 жылдың ақпан айында театрға бомба түскен кезде үзілді. Спектакль уақытша Кембридж театрына көшірілді, мамыр айында қайта оралды. Сыншы Айвор Браун Скофилдтің Александр рөлін өте жақсы орындағанымен, Лоренс Оливьеден алған үлгісіне байланысты екенін айтты. 1950 жылдың қаңтарында Оливье мен оның әйелі Вивьен Ли театрдың басқаруын өз қолдарына алды. Олар Кристофер Фрайдың «Venus Observed» атты жаңа пьесасымен ашылды, онда Ли қатыспады. 1951 жылы Британия фестивалі маусымында олар Шоудың «Цезарь мен Клеопатра» және Шекспирдің «Антоний мен Клеопатра» спектакльдерінде ойнады. Дункан былай деп атап көрсетеді: «Труппа өте жарқын болды». Кейін сол жылы Оливьедің шақыруымен француз актерлері Жан Луи Барро мен Мадлен Рено өз труппасымен үш апталық маусымды ұсынды. Одан кейін Орсон Уэллс «Отелло» пьесасында бас рөлде ойнады, ал Яго рөлін Питер Финч, Десдемона рөлін Гудрун Юре сомдады. 1953 жылы Оливье Пиранделлоның пьесаларын ұсынған Руджеро Руджери басқаратын итальяндық труппаны және Комеди Франсездің қысқа француз маусымын ұсынды. «Аралас үстелдер» қойылымы көрсетіліп жатқан кезде, театрдың иесіздігін дамытушы сатып алғаны және Лондон округі кеңесінен (LCC) ғимаратты бұзып, кеңсе үйімен алмастыруға қажетті рұқсат алғаны белгілі болды. Ли мен Оливье театрді сақтау үшін жалпыұлттық науқанға шықты. Көшеде шерулер өтті және Лордтар палатасында наразылық болды. Палатада үкіметке қарсы резолюция қабылданды, бірақ нәтижесі болмады. LCC орталық Лондонда жоспарланған жаңасы болмаса, ешқандай театр бұзылмауы керектігін бұйырды, бірақ ұлттық немесе жергілікті үкімет Сент-Джеймстің бұзылуын тоқтатуға араласпады. «Аралас үстелдер» спектаклінен кейін театрдың бес қысқа мерзімді қойылымы болды. Соңғы қойылымдар, Мандер мен Митченсонның сөзімен айтқанда, «жартылай ықыласпен келді де кетті», олар Лесли Стормның «Ұзақ эхосы» (1956 тамыз); Агата Кристидің «Нөлге қарай» (1956 қыркүйек – 1957 наурыз); Роджер Макдугалл мен Тед Алланның «Қос сурет» (Савойдан, наурыз-сәуір); Жан Ануидің «Тыныш емес жүрек» (мамыр); және соңғысы – «География маңызды», Рэймонд Бауэрстің детективтік романы (мамыр-шілде). Офистік ғимарат, Сент-Джеймс Хаусы, оның орнына салынды. Кіреберіс үстіндегі әр қабатта мүсінделген балкондық фронтон болды. Эдвард Бейнбридж Копналл салған төрт барельеф панелі Гилберт Миллер, Джордж Александр, Оскар Уайльд және Оливьелердің бас суреттерін бейнеледі. 1980 жылдары кеңсе ғимараты бұзылып, оның орнына жаңасы салынды. Панельдер Кінг-стриттен Ангел Корт жағына көшірілді.
After Alexander died in 1918, the lease was taken over by Gilbert Miller, an American impresario, who presented his own productions from time to time, but more often sub let the theatre to other managers. The first was Gertrude Elliott who presented and starred in an American fantasy play, The Eyes of Youth, which ran for 383 performances. After this, Miller went into partnership with the actor Henry Ainley, and in 1920 they presented Julius Caesar, with Ainley as Mark Antony and a cast including Basil Gill, Claude Rains, Milton Rosmer and Lilian Braithwaite, which ran for 83 performances. There followed a succession of society dramas and light comedies including Polly With a Past (1921) in which many future stars appeared, including Helen Haye, Edith Evans and Noël Coward. In 1923 The Green Goddess, a melodrama by William Archer, started a run of 417 performances. During the 1920s, the St James's staged Christmas seasons of Peter Pan with Peter played by Edna Best (1920 and 1922) and Jean Forbes Robertson (1929), and Captain Hook by Ainley (1920), Ernest Thesiger (1921), Lyn Harding (1922), and Gerald du Maurier (1929). In September 1925 du Maurier and Gladys Cooper took a sub lease of the theatre to present The Last of Mrs Cheyney by Frederick Lonsdale (1925), which ran for 514 performances, until the end of 1926. Interference (1927), a thriller by Roland Pertwee and Harold Dearden, was another big success and ran for 412 performances. It was followed by a flop, S. O. S (1928), notable only for starring Gracie Fields in her first straight part. In the early 1930s there was a succession of failures or minimal successes until 1933, when Emlyn Williams's The Late Christopher Bean ran from May until September of the following year, with Edith Evans, Louise Hampton and Cedric Hardwicke. In 1936 the centenary of the theatre was marked by a lavishly staged adaptation of Pride and Prejudice, designed by Rex Whistler, which ran for nearly a year. It was presented by Miller in association with Max Gordon and starred Celia Johnson and Hugh Williams. Of the later productions during the 1930s only Golden Boy (1938) and Ladies in Retirement (1939) ran for more than 100 performances. refn|Black Limelight, which opened at the St James's in 1937, soon transferred to the Duke of York's Theatre, where it ran for most of its 414 performances, leaving the St James's, in Mander and Mitchenson's phrase, "to have four flops in a row". A brief season of ballet was followed by a Shakespeare and Ben Jonson season by Donald Wolfit and his company. In mid 1942 Coward's Blithe Spirit transferred from the Piccadilly Theatre; Coward took over the role of Charles Condomine from Cecil Parker prior to taking the play on tour. Wolfit and his company returned at the end of 1942 and played into the following year. Williams's adaptation of A Month in the Country starring Michael Redgrave ran for 313 performances for most of 1943. It was followed by Agatha Christie's Ten Little Niggers, which ran for 260 performances, interrupted when a bomb severely damaged the theatre in February 1944: the production moved temporarily to the Cambridge Theatre, returning in May to complete its run. The critic Ivor Brown thought that Scofield's performance as Alexander, though excellent, owed something to the example of Laurence Olivier. In January 1950 Olivier and his wife Vivien Leigh took over the management of the theatre. They opened with Christopher Fry's new play, Venus Observed, in which Leigh did not appear. In 1951, for the Festival of Britain season, they starred in Shaw's Caesar and Cleopatra and Shakespeare's Antony and Cleopatra. Duncan observes, "The company was as brilliant as it was enormous." Later that year, at Olivier's invitation, the French actors Jean Louis Barrault and Madeleine Renaud presented a three week season at the theatre with their own company. This was followed by Orson Welles in the title role of Othello, with Peter Finch as Iago and Gudrun Ure as Desdemona. In 1953 Olivier presented an Italian company headed by Ruggero Ruggeri in plays by Pirandello, and a short French season by the Comédie Française. During the run of Separate Tables it became known that a property developer had acquired the freehold of the theatre and had obtained the requisite permission from the London County Council (LCC) to demolish the building and replace it with an office block. Leigh and Olivier led a nationwide campaign to try to save the theatre. There were street marches and a protest in the House of Lords. A motion was carried against the Government in that house, but to no avail. The LCC ordered that no further theatres would be demolished in central London without a planned replacement, but neither the national nor the local government would intervene to prevent the destruction of the St James's. After the run of Separate Tables there were five short lived productions at the theatre,refn|The final productions, which according to Mander and Mitchenson "came and went in a half hearted fashion", were Lesley Storm's The Long Echo (August 1956); Agatha Christie's Towards Zero (September 1956–March 1957); Roger MacDougall and Ted Allan's Double Image (from the Savoy, March–April); Jean Anouilh's The Restless Heart (May); and finally It's the Geography that Counts, a murder mystery by Raymond Bowers (June–July). An office building, St James's House, was built on the site. It incorporated sculptured balcony fronts on each floor above the entrance. Four bas relief panels by Edward Bainbridge Copnall depicted the heads of Gilbert Miller, George Alexander, Oscar Wilde and the Oliviers. The office building was demolished and a new one built on the site in the 1980s. The panels were moved from the King Street façade to the Angel Court side of the building.