Кіріспе
Американдық кеме жасаушы Рубен Колберн (1740–1818) – Мэн штатының Питтстон қаласында кеме жасаған және Американдық Тәуелсіздік соғысында американдық жаққа үлкен үлес қоскан адам. Оның үйі, майор Рубен Колберн үйі, Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.
Reuben Colburn (1740–1818) was a shipbuilder in Pittston, Maine who made great contributions to the American side in the Revolutionary War. His home, the Major Reuben Colburn House, is listed in the National Register of Historic Places.
Өмірбаян
1761 жылы Колберн, жеті туысы мен ата-анасы Мэн штатындағы Гардинерстонға көшіп келді, ол кезде Массачусетс провинциясы болып еді. Ол колониялар мен британдықтар арасындағы қарым-қатынастың шиеленіскен кезінде келді. 1775 жылы революция басталғанда, Колберн, кеспе жұмысымен және кеме жасаумен айналысатын белсенді патриот, қару алып, жергілікті қауіпсіздік комитетіне басшылық етті. Жергілікті үндістерді американдық жаққа тарту үшін ол Сент-Францис аймағындағы абенаки тайпаларын біріктірді. Каноэмен саяхаттап, Колберн оларды генерал Джордж Вашингтонның уақытша штабы орналасқан Кембриджге (Массачусетс штаты) алып барды. Вашингтон оларды қонақ күтіп алып, басшыларын дереу өз қатарына қосты. Американдық полковник Бенедикт Арнольдтың Квебек қаласын басып алу жоспары туралы естіген Колберн Континенталдық армияға барлаушылар, карталар және қайықтармен бірге қызмет етуге ұсыныс жасады. Арнольд жаңа қолдаудан өте қуанды және дереу Колбернге хат жазды: Мырза, Бас қолбасшы генерал Вашингтон сізден Кеннебек өзенінде алты немесе жеті адамға арналған, азық-түліктері мен мүліктерін тасымалдай алатын екі жүз жеңіл қайықты қанша уақытқа дайындауға болатынын білуді сұрайды (әр адамға шамамен 100 фунттан). Қайықтар төрт ескек, екі қалақ және екі иінтірекпен жабдықталуы керек, оларды жасауға кеткен шығын және сізде жеткілікті шегелер бар ма? Колберн Мэнге асығыс жол тартты және экспедицияны жоспарлауға кірісті. Үйге келген соң, ол командасын қайықтар жасауға және жергілікті тұрғындардан азық-түлік жинауға жұмылдырды, олардың көпшілігі патриоттарға жаулы торилер еді. Ол карталар тапсырып, үш барлаушыны алдағы армия келгеніне дейін Жоғарғы Өлі өзенді зерттеуге жіберді. Сол жылдың тамызында Колберн Кембриджге үш рет сапар жасады, ал оның ағалары Оливер мен Бенджамин Колберн және серігі Томас Агридің басшылығымен экипаж келісімшартты орындау үшін тырысты. Оларға бұл жұмысты орындауға он бес күн ғана берілді. Ұзақ емес мерзім және жыл мезгіліне байланысты құрғақ қарағай болмады, сондықтан ол қарағайдың қабырғаларына бекіту үшін жаңа, жасыл қарағайды кесуге мәжбүр болды. 1775 жылдың 20 қыркүйегінде кемелер келгенде, қайықтар дайын болды. Арнольдпен бірге «Брод Бэй» кемесінде 19 жастағы ерікті сарбаз Аарон Бёрр де болды. Екеуі де үш күн бойы Колберннің үйінде қонақ етіп қабылданды, содан кейін армия Форт-Уэстернге қарай өзенмен жол тартты. Бёррдің іс-әрекеттері туралы көптеген аңыздар бар, бірақ оның Рубен мен Элизабет Колберннің үйінде болғаны жақсы құжатталған. Екі бөлім бір апта бойы Колберн үйінде тұрды. Колберн ағаш ұсталарымен бірге экспедицияға қатысып, қажет болған жағдайда флотилияны жөндеп тұрды. Армия Канадаға азық-түлік жеткізуге үлкерді, бірақ Арнольд басқарған 600 сарбаз Квебекке жасаған шабуыл сәтсіз аяқталды. Көптеген командирлер тұтқындалды, ал Арнольд өмірінің соңына дейін мазалаған аяғына жарақат алды. Колберн ағаларымен бірге Питтстонға оралды, ол соғыс аяқталғанға дейін кемелерді салуды және американдықтарға көмектесуді жалғастырды. Ол Массачусетс штатының Бас сотында қызмет етті және Фалмут конвенциясына делегат ретінде қатысты, онда ол Мэн штатын жеке штат етіп жариялауға бірінші болып дауыс берді. Бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Вашингтон Колбернге уәде берген ақшаны толық төлемеді. Сондықтан 1776 жылдың қысында ол бұл мәселе бойынша Вашингтонмен алғаш рет байланысқа шыққанда, төлем алу үшін күрес басталды, ол 1856 жылы отбасының соңғы мүшесі қайтыс болғанға дейін жалғасты. 1775 жылдың қыркүйегінде Колберн 332 фунт 10 шиллинг 6 пенни қолма-қол ақша алды, 12 қыркүйекте 1775 жылы АҚШ-қа 159 фунт 10 шиллинг 6 пенни несие берілді. Джордж Вашингтонның Конгресс кітапханасындағы құжаттарында Колберн 26 фунт ақша алғаны көрсетілген; 1775 жылдың қыркүйегінен 1782 жылдың 20 ақпанына дейін Колберн Бенедикт Арнольдтан есеп айырысу ала алмады. Кеннет Робертстің 1929 жылғы «Арундель» романында Рубен Колберн туралы бірнеше беттерде айтылады. Робертстің наурыз айында Квебекке жасаған алғашқы экспедиция мүшелерінің күнделіктері Арнольд экспедициясының маңызды дереккөзі болып табылады. Рубен Колберннің жаңа өмірбаяны: «Кеннебектегі патриот: майор Рубен Колберн, Бенедикт Арнольд және Квебекке жасалған наурыз 1775» авторы Колберннің ұрпағы Марк А. Йорк, 2012 жылдың ақпан айында Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы The History Press баспасында жарық көрді.
Sir, His Excellency General Washington Desires you will Inform your self how soon, there can be procured, or built, at Kennebec, Two hundred light Bateaux Capable of Carrying Six or Seven Men each, with their Provisions & Baggage, (say 100 wt. to each man) the Boats to be furnished with four Oars two Paddles & two Setting Poles each, the expense of Building them & whether a sufficient quantity of Nails can be procured with you. Colburn sped to Maine, making plans for the expedition. Once home, he put his crew to work building the bateaux and procuring the foodstuffs from the local citizenry, many of them Tories unsympathetic to the patriot cause. He ordered maps and sent three scouts to explore the upper Dead River ahead of the coming army. Colburn made three trips to Cambridge during August of that year while the crews, under the supervision of his brothers, Oliver and Benjamin Colburn, and partner Thomas Agry, labored to fill the contract. They had only fifteen days to complete the task. Due to the short time frame and time of year, no dried pine was available and he was forced to cut fresh green pine to attach to the oak ribs. When the transports arrived on September 20, 1775, the bateaux were just about finished. With Arnold on the transport Broad Bay was a 19 year old volunteer soldier by the name of Aaron Burr. Both were entertained in the Colburn home for three days until the army moved on upriver to Fort Western. Many legends surround the activities of Burr, but his stay with Reuben and Elizabeth Colburn is well documented. Two divisions remained at Colburn House for a week. Colburn followed the expedition with a company of carpenters, fixing the flotilla as needed. The army barely made it through to supplies in Canada, and the 600 remaining men led by Arnold later mounted an unsuccessful attack on Quebec. Most of the commanders were captured and Arnold received the leg wound that plagued him for the rest of his days. Colburn and his brothers returned to Pittston, where he continued to build ships and support the American cause for the remainder of the war. He served in the Massachusetts General Court and was a delegate to the Falmouth Convention, where he was the first to vote for statehood for Maine. That effort failed. Colburn was never paid in full the money promised him by Washington. Thus, in the winter of 1776, when he first contacted Washington about the matter, a campaign began to gain payment that would last until the last family member failed in 1856. September 1775 Colburn received a cash payment of £332 10s 6d receipted September 12, 1775 with a credit to the United States of £159 10s 6d Colburn's receipts in the George Washington papers at the Library of Congress show he received £26 total money;
September 1775 to February 20, 1782 Colburn could not obtain a settlement from Benedict Arnold. Kenneth Roberts' 1929 novel Arundel mentions Reuben Colburn on several pages. The journals of the members of the original expedition compiled by Roberts in March to Quebec are a critical primary source for the ill fated Arnold Expedition. A new biography of Reuben Colburn: "Patriot on the Kennebec: Major Reuben Colburn, Benedict Arnold and the March to Quebec 1775" by Colburn descendant Mark A. York, was published by The History Press of Charleston, South Carolina, in February 2012.