Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1838 жылы құрылған, 1844 жылы әйнек өндірісін бастаған Hardman & Co., немесе John Hardman Trading Co., Ltd., әлемдегі әйнек және шіркеу мүліктерін шығарушылардың алдың қатарында болды. Кәсіпорын 2008 жылы тоқтатылды.
Stained glass and ecclesiastical fittings manufacturer
Hardman & Co., otherwise John Hardman Trading Co., Ltd., founded 1838, began manufacturing stained glass in 1844 and became one of the world's leading manufacturers of stained glass and ecclesiastical fittings. The business closed in 2008.
Тарих
Джон Хардман аға (1766–1844), Англияның Стаффордшир графтығындағы (қазір Бірмингемнің бөлігі) Хандсворттан шыққан, металл өнімдерін жобалау және өндірумен айналысатын отбасылық кәсіпорынның басшысы болды. Ол «молшылықтағы түйме жасаушы және медальер» деп сипатталған. 1830 жылдары Август Уэлби Пугинге Рим-католик епископы Томас Уолш, Реформация кезінде Личфилд соборында жойылудан құтқарылған Әулие Чадтың қалдықтарын сақтауға лайықты шіркеуді жобалау тапсырылды. Ғимарат 1841 жылы Әулие Чад соборы ретінде қасиеттендірілгенде, ол Реформациядан бергі Англияда салынған алғашқы Рим-католик соборы болды. Католик дініне жаңадан келген Пуджин үшін бұл өте маңызды тапсырма болды. Пуджин Джон Хардманмен алғаш рет собор құрылысының алғы күші болған Әулие Чад капелласының құрылысы кезінде байланысқа түсті. Джон Хардман кіші (1812–67), 1838 жылы отбасылық кәсіпорынынан шығып, шіркеу металл өнімдерін өндіру үшін жеке кәсіп ашты. Пуджин Хардманды Әулие Чад соборы үшін металл өнімдерін жеткізуге тартты. Хардман ынталы демеуші болды, соборға роуд экранын сыйға берді және түрлі қайырымдылық ұйымдарына көмектескені үшін Хардман Чантрисымен марапатталды, онда Джон Хардман аға 1844 жылы жерленді, және ол отбасылық зират болып қалды. 1845 жылдан бастап Пуджиннің ықпалымен Джон Хардман боялған шыны өндірісінің қарқын ала бастаған саласына қатысты. Оған немере інісі Джон Хардман Пауэлл (1827–95) қосылды, ол 1850 жылы Пуджиннің қызы Эннеге үйленді және Пуджиннің жалғыз шәкірті екенін мәлімдеді. Пауэлл шамамен 1849 жылдан бастап, Пуджиннің 1852 жылы қайтыс болуына дейін бас дизайнер болды. Компания 1851 жылы Лондондағы Ұлы көрмеге қатысып, «Алтон Тауэрс» үшін жасалған үлкен люстраны көрсетті. Хардман мен Пауэлл А. В. Пугиннің ұлы Э. В. Пугинмен 1852 жылдың қараша айында Джон Талботтың, Шрусберидің 16-шы графының қоштасу рәсімін жобалауда бірлесіп жұмыс істеді. Хардман фирмасы мен Пугиндер арасындағы ынтымақтастық Э. В. Пугиннің 1875 жылы қайтыс болуынан кейін де «Пуджин және Пуджин» фирмасымен жалғасты. Бұл ынтымақтастық үш буынға созылды және католик шіркеуінің сәулет және әшекейлеуіне, сондай-ақ готикалық қайта жандануға зор әсер етті. J. H. Пауэлл басқаруымен металл өнімдерін жобалау бөлімі 1883 жылы боялған шыны бөлімінен бөлініп, «Хардман, Пауэлл және Co.» деген атпен сауда жасады. Пауэлл 1895 жылы қайтыс болып, фирма басшылығын Джон Хардманның немересі Джон Бернард Хардманға тапсырды, ол 1903 жылға дейін компанияны басқарды және оны Париждің Универсалды көрмесіне апарды. Фирма 21-ші ғасырға дейін Дональд Тонтон мен Патрик А. Финидің басшылығымен боялған шыны өндірісін жалғастырды, ал 1970-ші жылдарға дейін Бирмингемдегі зергерлік кварталдағы 26 Фредерик көшесінде, Ньюхолл төбесінде және Лайтвудс үйінде орналасқан. Хардман архивінің көп бөлігі, әсіресе олардың Ортағасырлық бөлмесі, 1970 жылы Ньюхолл-Хилл студиясындағы өрт кезінде зақымданып, жойылды; ең ерте және зақымдалған эскиздердің кейбіреулері қазір Бірмингем мұражайы мен өнер галереясында температурасы бақыланатын қоймада сақталады. Хардман 2006 жылы «Годдард және Гиббс» боялған шыны өндірушісін сатып алды, бірақ екі жылдан кейін, 2008 жылы кәсіпорны жабылды.
John Hardman senior, (1766–1844), of Handsworth, then in Staffordshire, England (and now part of Birmingham), was the head of a family business designing and manufacturing metalwork. He was described as the "opulent button maker and medallist". In the 1830s Augustus Welby Pugin was commissioned by the Roman Catholic Bishop, Thomas Walsh, to design a suitable church to house the remains of St Chad, which had been rescued from destruction at Lichfield Cathedral during the Reformation. When the building was consecrated in 1841 as Saint Chad's Cathedral, it was the first Roman Catholic cathedral to be built in England since the Reformation. For the recently converted Catholic, Pugin, this was a commission of great importance. Pugin first had contact with the John Hardmans during the construction of St Chad's Chapel, the forerunner to the cathedral scheme. John Hardman junior, (1812–67), left the family business in 1838 and set up on his own to manufacture ecclesiastical metalwork. Pugin employed Hardman's to provide metalwork for St Chad's Cathedral. Hardman was an enthusiastic donor, giving the rood screen to the cathedral and being recognised for his provision to various charities by the gift of the Hardman Chantry in which John Hardman senior was interred in 1844, and which remained the family burial place. From 1845, at the urging of Pugin, John Hardman entered the burgeoning industry of stained glass manufacture. He was joined by his nephew, John Hardman Powell (1827–95) who married Pugin's daughter Anne in 1850, and claimed to be Pugin's only pupil. Powell became the chief designer from about 1849, prior to Pugin's death in 1852. The company took part in the Great Exhibition of 1851 in London, exhibiting the great chandelier designed for Alton Towers. Hardman and Powell collaborated with A. W. Pugin's son, E. W. Pugin, firstly in the design of the funeral arrangements of John Talbot, 16th Earl of Shrewsbury in November 1852. The collaboration between the Hardman firm and the Pugins was to continue after E. W. Pugin's death in 1875 with the later firm, Pugin & Pugin. This collaboration lasted for three generations and was a major influence on Catholic church architecture and decoration in particular and the Gothic Revival in general. Under the management of J. H. Powell the metalwork design department split from the stained glass department in 1883 and traded under the name Hardman, Powell and Co. Powell died in 1895, passing the leadership of the firm to John Bernard Hardman, the grandson of John Hardman Snr, who headed the company until 1903 and took the firm to the Exposition Universelle, Paris. The firm continued producing stained glass in the 21st century under directorship of Donald Taunton and Patrick A. Feeny until the 1970s, and had premises at 26 Frederick Street in the Jewellery Quarter, Birmingham, Newhall Hill and Lightwoods House. A large proportion of the Hardman archive, particularly their Medieval Room, was damaged and destroyed in a fire at the Newhall Hill studio in 1970; some of the earliest and most damaged cartoons are now held in temperature controlled storage at Birmingham Museum and Art Gallery. Hardman acquired the stained glass manufacturer Goddard & Gibbs in 2006, but two years later, in 2008, the business closed.
Готиканың қайта өркендеуі
А. В. Пугиннің, Джон Раскиннің және Оксфорд қозғалысының ықпалымен 19 ғасырдың ортасында шіркеуді тек готика стилінде салу ғана дұрыс деп есептелді. Бұл үрдіс шіркеудегі жалпы жаңарумен және Рим католиктігінің өркендеуімен қатар жүрді. Соның салдарынан, әртүрлі салалардағы көптеген суретшілер өз жұмыстарында ортағасырлық стильді қайта жасай беруге тырысты. Бұл әсіресе боялған шыны өнеркәсібінде айқын байқалды. Хардманс үшін алғашқы эскиздерді жасаған Пугин ортағасырлық мәдениетке толыққанды берілді және жоғары деңгейдегі суретші болды. Ол шіркеулер, терезелер, жиһаз, киім-кешек, ыдыс-аяқ, плитка, әшекей бұйымдар және Парламент үйлерінің ішкі безендірілуі үшін готикалық тақтар, готикалық шапан ілгіштер және готикалық пепельницалар сияқты әртүрлі нәрселерді жасады. Көп жұмыстың арасында ол боялған шыныға арналған эскиздерді жасауды талантты күйеу баласы Пауэллге көбірек тапсыра бастады. Фирмада көптеген субподрядшылар мен дизайнерлер жұмыс істеді, олар көп танымал болмаса да, Hardman атымен керемет жұмыстар жасады. Мысалы, Солихалл қаласынан шыққан Пиппеттер отбасысы, Уильям Джон Уэйнрайт және Р. Дж. Хопкинс.
Through the influence of A. W. Pugin, John Ruskin, and the Oxford Movement, it was considered during the mid 19th century that the only appropriate style in which a church should be built was Gothic. This fashion was combined with a general renewal within the church and a growth of Roman Catholicism. The result was that many designers in different fields tried to imitate the Medieval style in their work. This was particularly the case in the stained glass industry. Pugin, who supplied the first designs for Hardmans, was thoroughly absorbed in the Medieval and was a designer of the highest order. He produced designs of every description churches, windows, furniture, vestments, vessels, tiles, jewellery and, for the interiors of the Houses of Parliament, Gothic thrones, Gothic hat stands and Gothic ashtrays. With his busy regime, he increasingly relied upon his talented son in law, Powell, to provide the designs for stained glass. The firm had many subcontractors and designers who are not well known but produced exceptional work under the Hardman name. For example, the Pippet family of Solihull, William John Wainwright and R. J. Hopkins.
Джон Хардман Пауэлл
Пауэллдің боялған шынылары 13 және 14 ғасырлардағы ең көрнекті шыны өнер туындыларында, мүсіншілікте және жарықтандыруда көрінетін әсемдікті, талғамдылықты және шеберлікті қайта жасайды. Ол ағын сызықтарды, иілген контурларды, киімнің әсем өрнектелуін, каллиграфиялық сызықтарды және таза түстерді пайдаланды. Дегенмен, Пауэллдің туындылары, көптеген боялған шыны шеберлері сияқты, жай ғана еліктеу емес. Оның дизайндары готикалық стильдегі жаңашылдықтар болып табылады. Хардманның шіркеу терезелерінің сапасы, әсіресе 1850-ші және 1860-шы жылдары, жоғары деңгейде болды.
Powell's stained glass recreates the elegance, the refinement, the brevity that is seen in some of the finest examples of glass, sculpture and illumination of the 13th and 14th centuries. He utilised the flowing, curving lines, the flourish of drapery, the calligraphic brushstrokes and pure colour. However, Powell's work was not, like many stained glass designers, merely imitative. His designs are original innovations in the Gothic style. The quality of Hardman's church windows, particularly in the 1850s and 1860s, was superb.
Негізгі комиссиялар
Хардман шыныдан жасаған ең танымал ғимарат Лондондағы жаңа Парламент үйлері болды, оның ішкі дизайнын Пуджин жасады. Пуджин Лордтар палатасы үшін терезелер жасау үшін шотландтық Ballantine and Allen фирмасын шақырды, бірақ қалғандарының бәрін Хардман жасады. Олар осы ғимаратпен байланыстарын сақтап, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде зақымдалған немесе қираған шыныларды жөндеу және ауыстырумен айналысты. Англия мен Ирландиядағы Пуджин шіркеулері үшін жасалған терезелерден басқа, Хардманның екі маңызды тапсырысы Австралиядан түсті. 1860 жылдары архитектор Эдмунд Блэкет Хардманға Сиднейдегі Сент-Эндрю соборы үшін 6 жарықты батыс және 7 жарықты шығыс терезелерін қоса алғанда, 27 терезе жасауды тапсырды. Олар 1868 жылы қасиеттеу рәсімінде орнатылды. 1880 жылдары Уильям Уорделл сол қаладағы Сент-Мари католик соборы үшін терезелерді жасау үшін сол фирманы таңдады. Бұл ғимараттың негізгі бөлігі 1930 жылға дейін аяқталмады, ол Сент-Эндрюден әлдеқайда үлкен және үш үлкен роза тәрізді терезесі мен үлкен шығыс терезесі бар. Оның тораптары шамамен 1280 жылғы Линкольн соборының тораптарына тікелей негізделген. Бұл үлкен терезеде Құдіретті Марияның тәж кию рәсімі бейнеленген, және бұл готикалық стильдегі витраж өнерінің ең үлкен жетістіктерінің бірі болып саналады.
The most famous building that the Hardmans made glass for was the new Houses of Parliament in London, for which Pugin was the interior designer. Pugin employed the Scottish firm of Ballantine and Allen to manufacture the windows that he designed for the House of Lords, but all the rest were made by Hardmans, who have maintained their relationship with that building, repairing and replacing glass damaged or destroyed during World War II. Apart from the windows created for Pugin's churches in England and Ireland, two of Hardman's major commissions were to come from Australia. In the 1860s the architect Edmund Blacket commissioned Hardmans to supply 27 windows, including a 6 light West window and a 7 light East window for St. Andrew's Cathedral, Sydney. They were installed for the consecration in 1868. In the 1880s William Wardell selected the same firm to provide windows for St. Mary's R. C. Cathedral in the same city. This building, of which the nave was not completed until the 1930s, is very much larger than St Andrew's and has three large rose windows and an enormous East window, the tracery of which was based directly on that of Lincoln Cathedral, c.1280. The design of this huge window, depicting the Coronation of the Blessed Virgin Mary is one of the pinnacles of achievement in Gothic Revival stained glass.