Музыкалық шығармаға авторлық құқық: механикалық лицензия алу, туынды өнімдер жасау, үлгі алу және қайта өндіру туралы ақпарат. Авторлық құқық заңнамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Композиция немесе музыкалық шығарманың авторлық құқығының иесінен алынатын лицензия.
License from the holder of a copyright of a composition or musical work
Авторлық құқық заңнамасында, механикалық лицензия – композиция немесе музыкалық шығарманың авторлық құқығының иесінен басқа тарапқа "кавер-нұсқа" жасау, түпнұсқа композицияны көшіру немесе оның бір бөлігін үлгі ретінде пайдалануға берілетін лицензия. Ол еркін/ашық кодты немесе жалпыға белгілі емес авторлық құқықпен қорғалған туындыларға қолданылады.
In copyright law, a mechanical license is a license from the holder of a copyright of a composition or musical work, to another party to create a "cover song", reproduce, or sample a portion of the original composition. It applies to copyrighted work that is neither a free/open source item nor in the public domain.
Тұжырымдама
Қазіргі заманғы музыканың көпшілігі екі ерекше авторлық құқық элементінен тұрады. Бірі – өзіндік композиция, ол музыкалық шығарма мен әннің сөзін қамтиды, олардың әрқайсысы жеке авторлық құқыққа ие болуы мүмкін. Екіншісі – дыбыс жазбасы, ол шығарманың орындалуының материалдық көшірмелерін (винилдік альбомдар, кассеталар, CD және MP3 сияқты цифрлық форматтар) және жазбаның қоғамдық орындалуын (мысалы, радио арқылы) қамтиды. Американдық заң бойынша, АҚШ кодексінің 17-тарауы, 1-бөлімі, 115(a)(2) тармағында былай делінген: «Міндетті лицензия жұмыстың музыкалық аранжировкасын жасау құқығын қамтиды, бұл оны орындау стиліне немесе түсіндіру тәсіліне сәйкес келтіру үшін қажет болған жағдайда, бірақ аранжировка шығарманың негізгі мелодиясын немесе маңызды сипатын өзгерте алмайды», осылайша механикалық лицензияны музыканың маңызды туындыларын жасау үшін пайдалануға жол бермейді. Музыканттар көбінесе осы лицензияны өзін-өзі таныстыру үшін пайдаланады. Мысалы, музыкалық шығарманы жазбаға түсірген виолончельші, оның виолончельде ойнауын көрсету үшін, жазбаның көшірмелерін басқаларға тарату үшін механикалық лицензия ала алады. Жазушылар әндердің кавер нұсқаларын жазғанда да осыны пайдаланады. Бұл өз әндерін жазбайтын әншілер арасында кең таралған. АҚШ-та бұл авторлық құқық заңдарымен талап етіледі, көшірмелер коммерциялық мақсатта сатылса да, сатылмаса да. Музыкант жазбаның цифрлық емес құралдарын тарату үшін міндетті лицензия алу үшін авторлық құқық иесіне Ниет хабарламасын (NOI) ұсынуға тиіс. Толыққанды түпнұсқа шығарманы жазып, таратуға ниеттенген әртістерге механикалық лицензия қажет емес.
Most modern music consists of two distinct copyright elements. One is the composition itself, which consists of both the musical composition and the lyrics, each which may have separate copyrights. The second is the sound recording, which covers both tangible copies ("phonorecord") of the performance of the work (such as vinyl albums, cassette tapes, CDs, and digital formats like MP3s) and public performances of the recording (such as over the radio). In American law, US Code Title 17, Chapter 1, Section 115(a)(2) states: "A compulsory license includes the privilege of making a musical arrangement of the work to the extent necessary to conform it to the style or manner of interpretation of the performance involved, but the arrangement shall not change the basic melody or fundamental character of the work " thus preventing mechanical licenses being used to make substantially derivative works of a piece of music. Musicians often use this license for self promotion. For instance, a cellist who performed a musical work on a recording may obtain a mechanical license so he can distribute copies of the recording to others as an example of his cello playing. Recording artists also use this when they record cover versions of songs. This is common among artists who don't usually write their own songs. In the United States, this is required by copyright law regardless whether or not the copies are for commercial sale. The musician must serve the copyright owner a Notice of Intent (NOI) to obtain a compulsory license to distribute non digital mediums of the recording. A mechanical license is not required for artists who record and distribute completely original work.
Тарих
Механикалық лицензия идеясы 20 ғасырдың басында, ойыншы пианинолардың танымалдылығымен бірге туды, олар қағаз рулонына кодталған әндерді ойнауға мүмкіндік берді. Ноталық музыка индустриясы өз әндерін қайта жазуды авторлық құқықтың бұзылуы деп санады және 1908 жылы АҚШ Жоғарғы Сотында White Smith Music Publishing Co. v. Apollo Co. (209 U. S. 1) ісін қозғады. Жоғарғы Сот пианино рулондарының талапкердің музыкасының көшірмесі емес, музыка жасау машинасының бір бөлігі екендігіне шешім шығарды, сондықтан ойыншы пианино және пианино рулондарының өндірушілері ноталық композиторларға роялти төлеуге міндетті емес. Ән жазушылар бұл шешімнен кейін АҚШ Конгресіне лобби жасады және 1909 жылғы Авторлық құқық туралы заңда механикалық лицензиялардың мәнін белгілеуге қол жеткізді. Содан бері механикалық лицензияларға қатысты авторлық құқық заңдарының сипаты үнемі жаңарып, жаңа фонограммалар мен жазбаларды қамтиды. Мысалы, 2006 жылдың қазан айында Авторлық құқық тіркелімі қоңырау үнінің міндетті лицензиялауға жататынын мәлімдеді. 2018 жылы қабылданған Музыканы жаңғырту туралы заң цифрлық ағындық қызметтерге жаңа заңмен құрылған коммерциялық емес ұйым арқылы міндетті механикалық лицензия төлеу процесін енгізді, ол Механикалық лицензиялау ұжымы (MLC) деп аталады. Музыканы жаңғырту туралы заң міндетті лицензия алу үшін НОИ (Notice of Intent) беру процесін өзгертеді. Бұрын авторлық құқық иесінің аты-жөні және мекенжайы табылмайтын жағдайда, шығарманың цифрлық көшірмесін жасауға ниеттенген лицензиар авторлық құқық кеңсесіне НОИ жіберуге құқылы болса, жаңа заң бойынша Авторлық құқық кеңсесі енді шығарманың цифрлық фонограммаларын жеткізуге механикалық лицензия алу туралы хабарламаларды қабылдамайды. Офис CD, винил пластинкалары, таспалар және басқа да физикалық медиа сияқты цифрлық емес фонограммаларды жеткізу туралы ниеттерді қабылдауды жалғастыруда.
The idea of mechanical licenses came about shortly after the turn of the 20th century, with the popularity of player pianos, with the ability to play songs encoded on a roll of paper. The sheet music industry then believed that the recreation of their songs was violation of copyright, and initiated legal action that resulted in the Supreme Court of the United States case, White Smith Music Publishing Co. v. Apollo Co. (209 U. S. 1) in 1908. The Supreme Court ruled that the piano rolls were not copies of the plaintiff's music, but instead part of the machine that created music, and thus player piano and piano roll makers did not have to pay royalties to the sheet music composers. Songwriters lobbied to the United States Congress following the ruling, and succeeded in establishing the nature of mechanical licenses in the Copyright Act of 1909. Since then, the nature of copyright law with respect to mechanical licenses have been continually updated to include new types of phonorecords mediums and recordings. For example, in October 2006 the Register of Copyright ruled that ring tones are subject to compulsory licensing. The Music Modernization Act passed in 2018 implemented processes for digital streaming services to pay for the compulsory mechanical license through a new non profit organization created by the law, known as the Mechanical Licensing Collective (MLC). The Music Modernization Act changes the process of filing Notices of Intent (NOI) to obtain a compulsory license. Whereas a potential licensee intending to make digital reproductions of the work could previously submit a NOI to the copyright office when the name and/or address of the copyright owner could not be found, under the new law, the Copyright Office no longer accepts notices of intention to obtain a mechanical license for digital phonorecord deliveries of a work. The Office continues to accept notices of intention for non digital phonorecord deliveries (e. g., for CDs, vinyl records, tapes, and other physical media).