Жапон Окинава аймағының бингатасы – қызыл түстің ою-өрнектелген, табиғи мотивтермен (гүлдер, жануарлар) безенілген дәстүрлі матасы. Тарихы 14 ғасырға дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапониядағы Рюкю аралдарында пайда болған дәстүрлі бояуға қарсы тұратын мата.
Traditional resist dyed fabric originating in the Ryukyuan Islands in Japan
Бингата (ビンガタ, сөзбе-сөз "қызыл стиль") – Окинава префектурасынан шыққан дәстүрлі трафареттік бояуға қарсы тұру техникасы. Бингата әдетте балық, гүлдер және жануарлар сияқты табиғат мотивтерін қамтитын, көптеген жарқын түстерде қайталамалы өрнектерге ие. Бингата Рюкюдің дәстүрлі фестивальдері мен дәстүрлі өнер өнімдерінде қолданылады. Бингатаның тарихы Рюкю Королдығы дәуіріне (14 ғасыр) дейін жетеді, сол кезде Окинава аралына шетелдік тауарлар мен өндіріс технологиялары көптеп келді. Бұл техника үнді, қытай және явандық бояу процестерінің синтезі нәтижесінде пайда болған деп саналады.
Bingata (, literally "red style") is a traditional stencilled resist dyeing technique originating in Okinawa Prefecture. Bingata typically features a busy pattern of repeating nature motifs such as fish, flowers and fauna in a number of bright colours. Bingata is worn during traditional Ryukyuan festivals and traditional arts performances. Bingata dates from the Ryūkyū Kingdom period (14th century), when the island of Okinawa experienced an influx of foreign goods and manufacturing techniques. It is believed to have developed as a synthesis of Indian, Chinese, and Javanese dyeing processes.
Терминология
Терминді (紅型) 20-ғасырдың басында Окинавада доктор Йошитаро Камакура, жапон ғалымы, бояулармен сурет салуға қатысты қолданған. Кейін Камакура «қорапты қолдану» терминологиясы ақырында күріш пастасымен матаға жағылатын кошениль, сары, индиго және қара бояуларды қоса алғанда, жалпы матаның боялуын білдіре бастады деген қорытындыға келді. Рюкю корольдігі 15-16 ғасырларда Корея, Жапония, Қытай және басқа да Оңтүстік-Шығыс Азия елдері арасындағы күшті сауда жүйесіне ие болды. Бингата техникасын жетілдіру үшін Рюкю халқы шетелдік шеберлерді аралға шақырды және өз халқының әртүрлі қолөнер техникаларын меңгеру үшін шетелге саяхаттауына мүмкіндік берді. Бингатада қолданылатын пигменттер Фукиеннен импортталып, мата бояуға пайдаланылды. Рюкю корольдігі жапондық үкімшілікке өткеннен кейін, Рюкю халқы бұл пигменттерді сатып ала алмады және сурет салуды жалғастырудың жаңа жолдарын іздеді. Барлығы 45 бояушы болды, ең шеберлері Шури астанасында тұрды. Ал қарапайым халық көбінесе қарапайым және қараңғы индиго немесе қара түсті үлгілер киді. Патшалық отбасының әйелдері кимоноға өте талапкер болды және бір кимоно үлгісін көшіруге ешкімге рұқсат етпеді. Кимоноға әдетте құстар, гүлдер, өзендер және бұлттар жібек, зығыр және башофу (муса бажу талшығынан тоқылған мата) сияқты маталарға салынды. Окинава шайқасы кезінде көптеген нәрселер жоғалды және дүкендер қирағандықтан өндіріс тоқтатылды. Айжунның туындыларын бүгін де оның Шимрома студиясында көруге болады. Бингатаның ең көне нұсқасы Кумеджима аралында табылған және 15 ғасырдың соңына жатады. Соңғы жылдары пигменттердің әртүрлі түрлері жасалды, ал гибискус, деиго гүлдері және қант қамысының жапырақтары дизайнға енгізілді. Бингата кимоносын табу қиын болса да, қолмен жасалған бингата футболкаларын шамамен 40 долларға, ал норен перделерін 200 долларға табуға болады. Мақтадан жасалған бингата кимоносы шамамен 500 доллар тұсады, ал жібек кимоносы 1000 долларға жетеді.
The term (紅型) was noted in the early 20th century Okinawan usage by Dr. Yoshitaro Kamakura, a Japanese scholar, to refer to painting with dyes. Kamakura then concluded that the terminology of "applying bin" eventually began to refer to the colouring of cloth in general, including cochineal, yellow, indigo, and black dyes, which were applied on fabric over a rice paste resist. The Ryukyu Kingdom, having a strong trade system between Korea, Japan, China and other Southeast Asian countries in the 15th and 16th centuries, In order to improve the bingata technique, the Ryukyu people invited foreign craftsmen to the island and had their own people travel abroad to master various craft techniques. Pigments used in bingata were imported from Fukien and used in textile dyeing. After the Ryukyu Kingdom came under Japanese rule, the Ryukyu people could no longer trade for these pigments, and sought new ways to continue with their painting. There were a total of 45 dyers, the best residing in the capital of Shuri. while the general public wore simple and dark patterns of indigo or black. The women in the royal family were very particular about their kimono, and forbade anyone to copy the same kimono pattern style. The patterns painted on the kimono were usually birds, flowers, rivers, and clouds on silk, linen, and bashofu (a cloth woven from musa basjoo fiber). During the Battle of Okinawa, much was lost, and production stopped due to the destruction of the shops. Eijun's works can still be seen today at his Shimroma Studio. The oldest bingata piece known was found on the island of Kumejima and dates to the late 15th century. In recent years, variations of the pigments have been created, and hibiscus, deigo flowers and sugar cane leaves have been used in the designs. Although bingata kimono are hard to come by, hand made bingata T shirts can be found for around $40 and noren curtains for around $200. A cotton bingata kimono can cost about $500 and a silk kimono $1,000.