Абрам Пиатт Эндрю: Американ саяхатшысы және экономисі
A. Piatt Andrew
Абрам Пиатт Эндрю – американ саяхатшысы, экономист, I Дүниежүзілік соғыста американдық жедел жәрдем қызметін ұйымдастырушы. Өмірбаяны мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер және экономист
American politician and economist
Абрам Пиатт Эндрю (1873 жылдың 12 ақпаны – 1936 жылдың 3 маусымы) – американдық экономист және саясаткер, Қаржы министрлігінің көмекші хатшысы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америкалық жедел жәрдем қызметін құрған және басқарған, сондай-ақ Массачусетс штатынан АҚШ Өкілдер палатасының депутаты болды.
Abram Piatt Andrew Jr. (February 12, 1873 – June 3, 1936) was an American economist and politician who served as Assistant Secretary of the Treasury, the founder and director of the American Ambulance Field Service during World War I, and a member of the U. S. House of Representatives from Massachusetts.
Ерте өмір және білім
1873 жылдың 12 ақпанында Индиана штатының Ла-Порте қаласында дүниеге келген. Ол мемлекеттік мектептерде және Лоуренсвилл мектебінде білім алған. 1893 жылы Принстон колледжін бітірген, 1893 жылдан 1898 жылға дейін Гарвард өнер және ғылымдары аспирантурасында оқыған, 1895 жылы магистр, ал 1900 жылы доктор ғылымын қорғаған. Кейін Галле, Берлин және Париж университеттерінде аспирантураны жалғастырған.
He was born in La Porte, Indiana, on February 12, 1873. He attended the public schools and the Lawrenceville School. He graduated from Princeton College in 1893, studied at the Harvard Graduate School of Arts and Sciences from 1893 to 1898, graduating with a master's degree in 1895 and a doctorate in 1900. He later pursued postgraduate studies in the Universities of Halle, Berlin, and Paris.
Экономикадағы алғашқы еңбек жолы
Ол Глостерге (Массачусетс штаты) көшіп келіп, 1900-1909 жылдары Гарвард университетінде экономика пәнінің оқытушысы және ассистент профессоры болып жұмыс істеді. Комиссияның баяндамасында Федералдық резерв жүйесін құру ұсынылды. 1912 жылы республикашылар Ақ үйді жоғалтып, Эндрю жұмыссыз қалды. Сайлаудан кейін ол демократ сенатор Роберт Латхэм Оуэнмен бірлесіп, Оуэннің Федералдық резерв заң жобасын дайындау үшін бейресми түрде жұмыс істеді, бұл жоба басқа бірнеше бәсекелес жобаларға қарағанда қабылданған және 1913 жылдың желтоқсанында қол қойылған заңға ең жақын болды.
He moved to Gloucester, Massachusetts, and was instructor and assistant professor of economics at Harvard University from 1900 to 1909. The commission's report recommended the creation of a Federal Reserve System. The Republicans lost the White House in 1912, putting Andrew out of a job. He worked informally after the election with Democratic Senator Robert Latham Owen to draft Owen's version of a Federal Reserve Bill, which in the event came closest of several competing drafts to the Act eventually passed and signed into law in December 1913.
Американың далалық қызметінің негізін қалаушы
1914 жылдың жазында соғыс басталғанда, Эндрю америкалық бейтараптыққа қарамастан Францияға кетті. Ол ата-анасына "тарихтағы ең үлкен оқиғалардың бірінде тіпті ең кішкентай рөлге ие болу мүмкіндігіне және, ең бастысы, Франция үшін қолынан келгеннің бәрін жасау мүмкіндігіне" жауап беру туралы жазды. Эндрю бірнеше апта бойы Дюнкерк секторында жедел жәрдем машинасын жүргізді, бірақ американдық әскери ауруханадағы оның бастығы оның ерекше энергиясы мен ұйымдастыру қабілетін мойындады. Роберт Бэкон оған жаңа лауазым берді: Америкалық жедел жәрдем қызметінің бас инспекторы. Оның ресми міндеті бойынша Эндрю Солтүстік Францияның жедел жәрдем бөлімдерін аралады және американдық еріктілердің "жетістік жұмысы" деп аталатын, жараланған сарбаздарды теміржол станцияларынан ауруханаларға тасымалдаудан шаршағанын білді. Француз армиясының саясаты бойынша шетел азаматтарына соғыс аймақтарына баруға тыйым салынды. 1915 жылдың наурыз айында Эндрю француз армиясының автомобиль қызметінің бастығы, капитан Эйме Думенкпен кездесіп, американдық еріктілер үшін жағдай жасауды сұрады. Олар ең бастысы, деді ол, "алдыңғы қатардан жараланғандарды көтеріп, қауіп-қатерге бетпе-бет қарауға, бір сөзбен айтқанда, Франция сарбаздарымен араласуға және олардың тағдырын бөлісуге" ұмтылды. Думенк сынаққа келісті. Эндрюдің "Z" бөлімінің табысы бірден және айқын болды. 1915 жылдың 15 сәуірінде француздар француз армиясының басшылығымен жұмыс істейтін Америкалық жедел жәрдем қызметін құрды. Эндрю соғыс бойында американдық далалық қызмет деп қысқартылған ұйымға басшылық етті, бірақ 1917 жылдың тамыз айында АҚШ армиясы жедел жәрдем бөлімдерін қабылдағаннан кейін оның рөлі айтарлықтай өзгерді. Эндрю Бостонда жас американдық жүргізушілерді тарту және бай демеушілерден қаражат жинау үшін жергілікті ұйым құрды. Штаттық кеңсеге Генри Дэвис Слипер басшылық етті, ал оған Джон Хейс Хаммонд-младший және бұрынғы жедел жәрдем жүргізушісі Лесли Бусвелл көмектесті. Франциядағы кеңсе Париждегі Рю-Райнуар көшесі, 21 мекенжайында орналасқан. Әскерилендіру кезінде Америкалық далалық қызмет 1200 американдық еріктілермен жасақталған отыз төрт жедел жәрдем бөлімін құрды. (Бұл екі жылда 2100 ерікті қызмет етті.) Сонымен қатар, AFS он төрт жүк көлігі бөлімін 800 қосымша американдық еріктілермен бірге Бар-ле-Дюктан Верденге және басқа да бағыттардағы фронтқа дейін Voie Sacree арқылы жабдықтар мен сарбаздарды тасымалдау үшін құрды. AFS ұраны "Tous et tout pour France" ("Барлығы Франция үшін") болды. Соғыстан кейінгі жылдары AFS кездесуінде Эндрю былай деді: "Біз американдықтар сияқты Францияда өмір сүру мүмкіндігі, соғыстың алғашқы жылдарында адам табиғатының өзіне деген құштарлықтан айырылып, елге деген сүйіспеншілікпен биіктегенін, қиындықтардың ортасында ән салып, әзілдесіп, азапқа күлімсіреп, тіпті өлімді де естен шығарғанын көрдік".
Despite American neutrality, Andrew went to France when war broke out in the summer of 1914. He wrote to his parents about his compulsion to respond to "the possibility of having even an infinitesimal part in one of the greatest events in all history and above all the chance of doing the little all that one can for France." Andrew drove an ambulance in the Dunkirk sector for a few weeks, but his supervisor at the American Military Hospital recognized his exceptional energy and organizing ability. Robert Bacon created a new position for him to fill: Inspector General of the American Ambulance Field Service. In his official capacity, Andrew toured the ambulance sections of Northern France and learned that the American volunteers were bored with so called "jitney work," transporting wounded soldiers from railheads to hospitals, far back from the front lines. French army policy prohibited foreign nationals from traveling into battle zones. In March 1915, Andrew met with Captain Aime Doumenc, head of the French Army Automobile Service and pleaded his case for the American volunteers. They desired above all, he said, "To pick up the wounded from the front lines , to look danger squarely in the face; in a word, to mingle with the soldiers of France and to share their fate!" Doumenc agreed to a trial. The success of Andrew's Section Z was immediate and overwhelming. By April 15, 1915, the French created American Ambulance Field Service operating under French Army command. Andrew headed the organization, soon shortened to American Field Service, throughout the war, though his role changed significantly when its ambulance sections were taken over by the United States Army in late summer 1917. Andrew established a domestic organization based in Boston to recruit young American drivers and to raise funds from wealthy donors. The stateside office was headed by Henry Davis Sleeper and assisted by John Hays Hammond Jr and former ambulance driver, Leslie Buswell. The French office was located at number 21 rue Raynouard, Paris. At the time of militarization, the American Field Service had formed thirty four ambulance sections manned by 1,200 American volunteers. (A total of 2,100 volunteers had volunteered over the course of two years.) In addition the AFS had created fourteen camion sections with 800 additional American volunteers trucking supplies and soldiers up the Voie Sacree from Bar le Duc to Verdun and other routes to the Front. The AFS motto was "Tous et tout pour France," everyone and everything for France. At an AFS reunion a few years after the war, Andrew said, "The opportunity of living in France, as we Americans lived during the first years of the war meant glimpses of human nature shorn of self, exalted by love of country, singing and jesting in the midst of hardships, smiling at pain, unmindful even of death."
Конгресс мүшесі
Эндрю Уилфред У. Луфкиннің отставкасынан босаған орынға республикашыл ретінде Алпыс жетінші АҚШ Конгресіне сайланды; ол Алпыс сегізінші және одан кейінгі алты Конгресске қайта сайланды және 1921 жылдың 27 қыркүйегінен өмірінің соңына дейін қызмет етті. Ол 1932-1936 жылдары Принстон университетінің қамқорлар кеңесінің мүшесі болды.
Andrew was elected as a Republican to the Sixty seventh United States Congress to fill the vacancy caused by the resignation of Willfred W. Lufkin; he was reelected to the Sixty eighth and to the six succeeding Congresses and served from September 27, 1921, until his death. He was a member of the board of trustees of Princeton University from 1932 to 1936.
Марапаттар
1927 жылы оған "Құрмет легионында" офицерлік шен берілді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін ол Армияның Еңбек сіңірген қызмет медалімен марапатталды. Бельгияның Леопольд ордені офицері атанды.
He was made an officer in the Legion of Honor in 1927. He received the Army Distinguished Service Medal for his World War I service. He was named an Officer in Belgium's Order of Leopold.
Өлім және мұра
Ол 1936 жылдың 3 маусымында Массачусетс штатының Глостер қаласындағы "Қызыл шатыр" үйінде бірнеше аптадан бері ауырып келген тұмаудан қайтыс болды. Оның денесі өртеліп, күлі Глостердегі Истерн-Пойнттағы меншігінің үстінен ұшып өткен ұшақтан шашылды. 1953 жылы Массачусетс штатының 128-ші бағдарламалық тас жолы Анискуам өзені арқылы Глостер аралына дейінгі көпірге оның конгрессмен ретіндегі қызметін құрметтеп, "А. Пиатт Эндрю көпірі" деген ат берілді.
He died on June 3, 1936, in Gloucester, Massachusetts, at his home "Red Roof" from influenza, which he had been suffering from for several weeks. His remains were cremated and the ashes scattered from an airplane flying over his estate on Eastern Point in Gloucester. In 1953, a bridge carrying Massachusetts Route 128 over the Annisquam River to the island section of Gloucester was named the "A. Piatt Andrew Bridge" in honor of his service as a congressman.