Қасиетті испан монастыры: Мың жылдық тарих пен құрастырушылық шедевр

Кіріспе

Сент-Бернард-де-Клерво шіркеуі (lang es) – 12-шы ғасырда Испанияның Сеговия провинциясындағы Сакраменья қаласында салынған, бірақ 20-шы ғасырда бөлшектелген және АҚШ-тың Нью-Йорк қаласына тасымалданған ортағасырлық испан монастырының клуатры. Кейіннен ол Флорида штатының Солтүстік Майами Бич қаласындағы 16711 West Dixie Highway мекенжайында қайта құрастырылды, қазір ол Епископальдық шіркеу және «Ежелгі испан монастыры» деп аталатын туристік орын.

11331926 жылдардағы тарих

Цистерциандық монастырь 1133–1141 жылдары салынған. Ол бастапқыда «Біздің ханым, Періштелер патшайымы» немесе «Құдай Марияның корольдік монастыры» (испанша: Santa María la Real) деп аталды, бірақ Бернард Клервон қасиетті саналғаннан кейін оның құрметіне аты өзгертілді (испанша Сан Бернардо де Кларавал). Монастырь цистерциандық монастырь ретінде шамамен 700 жыл бойы қолданылды, содан кейін 1830 жылдардағы әлеуметтік дүрбелең кезеңінде астық сақтау және тұрақ ретінде пайдалану үшін тартып алынып сатылды. Ол Сеговия провинциясындағы (Испания) Сакраменьядан екі шақырым жерде орналасқан Кото де Сан-Бернардо (Сан-Бернардоның жер қорығы) деп аталатын аймақта орналасқан. Монастырь теңіз деңгейінен 830 метр биіктіктегі таулы аймақта, Сьерра-де-Гуадаррама тауларының жанындағы биік жазықта орналасқан. Аймақ экстремалды ауа-райымен белгілі. Аймақта ортағасырлық шіркеулер, шағын ғибадатханалар, монастырлар, қабырғалар, қамалдар сақталған. Монастырьға дәстүрлі жол – су диірменінің қираған қабырғаларымен өтетін ежелгі жол болған. Монастырь мұсылмандар көп тұратын аймақта, көптеген шағын бекіністердің арасында, қорғаныс қажеттілігін ескере отырып салынған. Монастырьға Кастилия және Леонның Альфонсо VII негіз салды және ол Испаниядағы цистерциандық роман стилінде салынды. Альфонсо VII Испанияға цистерциандық монастырларды әкелді және монастырь салынғаннан кейін Франциядан келген цистерциандық монахтарды осы жерге қоныстандырды. Альфонсо VII, содан кейін оның немересі Кастилияның Альфонсо VIII, монастырьға бірнеше рет жеңілдіктер берді, осы арқылы адамдар мен тауарларға арналған жол салығын алып тастап, жайылымдық малдарына еркін жүріп-тұруға мүмкіндік берді. Христиандық жаулаулар мен қайта жаулаулар мұсылмандардың діни себептермен көшіп кетуіне әкелді, бұл бүкіл аймақтардың халқының азаюына себеп болуы мүмкін. Рим империясы мен вестготтар дәуірінде құрылған қалаларды мұсылмандар мекендеген. Сеговия аймағында көптеген мұсылман тұрғындары болды, олар мәдени ассимиляцияға жасалған әрекеттерден кейін христиандық қайта жаулауға бірнеше рет қарсылық көрсетті. Жаңадан құрылған монастырлар, басқа нәрселермен қатар, дінді тарату және жаңа жерлерді мекендеу орталықтары ретінде қызмет етті. Мұсылмандық кезеңде суару жүйелері, арналар, арықтар және қамалдар көптеп салынған. Мұсылман халқы өз қалаларын өзендердің жағалауына салған, өйткені олардың экономикасы суармалы жерлерді өңдеуге негізделген ауыл шаруашылығына бағытталған. Пиреней тауларының кейбір аймақтары биіктігіне байланысты тиімді түрде игерілмеген, бірақ адамдар мен тауарлардың қозғалысы аңғарлардың кіреберісінде бекінілген бекеттер құру арқылы бақыланды. Мұсылмандықтардың басып алуына байланысты, ақсүйектер мен христиан дін қызметкерлері қазіргі Испанияның солтүстігінде, сол кездегі шағын тәуелсіз христиан патшалықтарында қоныстанды. Олар мұнда шіркеулер мен монастырларды құра бастады, олардың айналасында христиандық қауымдастықтар пайда болды. Діни қауымдастықтар жүн мен тұз сияқты тауарлардың саудасын, сондай-ақ жүзім шараптарын өсіруді және мал шаруашылығын жандандырды. Жаңа келген монахтар мен аймақтың бұрынғы тұрғындары арасындағы айырмашылықтар саудагерлердің түйе керуендерінің өтуі, тұзды пайдалану, аймақтың ауылдарында суды пайдалану, қалаларға билік ету, жайылымдар мен ондықтар туралы дау-дамайларға әкелді. Монастырьдың бір бөлігі 1641 жылы өрт салдарынан қирағаннан кейін қайта салынды. Аббат 1835 жылға дейін белсенді монахтар қауымы болып қала берді. Монастырь 1836–1840 жылдары Испанияның Изабелла II билігі кезінде Мендисабалдың шіркеулік мүліктерін тәркілеуінің салдарынан жабылды. Desamortización осы жерді эксклаустрациялауға, монастырлық өмірді тоқтатуға және негізгі шіркеуді жекешелендіруге әкелді. Оның роман стиліндегі аббат шіркеуі Сакраменьяның маңызды ескерткіштерінің бірі болып табылады.

The Cistercian monastery was constructed during the years 1133–1141. It was originally named "Monastery of Our Lady, Queen of the Angels", or the "Royal Monastery of Saint Mary" (Spanish: Santa María la Real), but it was renamed to honor Bernard of Clairvaux (in Spanish San Bernardo de Claraval) upon his canonization. Use of the building as a Cistercian monastery lasted for almost 700 years until it was seized and sold off to be used as a granary and a stable during a period of social unrest in the 1830s. It was located in an area known as Coto de San Bernardo (St. Bernard land preserve), two miles from Sacramenia in the province of Segovia (Spain). The Monasterio was in a mountain region at 830 m above sea level, on a high plateau near the Sierra de Guadarrama, the region is known for extreme weather. The area has medieval churches, chapels, monasteries, walls, castles, within the natural landscape of the Duratón River Gorges. The traditional access to the monastery was an ancient path with the masonry ruins of a watermill. The monastery was constructed with necessary defensive strength among a web of minor fortresses in an area heavily populated by Muslims. The monastery was founded by Alfonso VII of Castile and León and built in the traditional style of Cistercian Romanesque architecture in Spain. Alfonso VII had introduced the Cistercians monasteries into Spain and after the monastery's completion, he settled in place Cistercian monks who had come from France. Alfonso VII, and afterward his grandson Alfonso VIII of Castile, extended privileges to the monastery several times in order to exempt rights of way tax for people and goods, and grant freedom of movement for their grazing flocks. The Christian conquests and reconquests were followed by migrations of Muslims for religious reasons that could cause the depopulation of entire areas. Muslims had populated the surviving cities that had been founded during the Roman Empire and Visigothic civilization. The area of Segovia had a large Muslim population which resisted the Christian reconquest several times after attempts at cultural assimilation. The newly founded monasteries served, among other things, as centers of evangelization and colonization. Abundant irrigation systems, canals, ditches, and castles had already been constructed during the Muslim era. The Muslim people established their cities on the banks of rivers, because their economy was based on agriculture, concentrating on the cultivation of irrigated land. Some areas of the Pyrenees had not been effectively occupied because of the high altitude, but the traffic of people and goods was controlled by establishing fortified steps at the entrance to the valleys. Because of Muslim occupation, the nobles and Christian clergy had settled mostly in the north of present day Spain, then small independent Christian kingdoms. There they began to organize churches and monasteries around which the Christian communities soon developed. Religious communities revived trade among other Iberian towns especially in wool and salt, also the cultivation of vines and raising of livestock. Differences between newly arrived monks and earlier residents of the area caused altercations concerning the passage of merchant mule caravans, the exploitation of salt, water use in the region's villages, dominion over the towns, pastures, and tithes. Some parts of the monastery were rebuilt after being destroyed by fire in 1641. The abbey remained an active monastic community until 1835. The monastery was closed about 1836 1840 during Isabella II of Spain's rule as a consequence of the Ecclesiastical Confiscations of Mendizábal. The Desamortización caused the exclaustration of the place, brought monastic life to an end and the main church was privatized. Its Romanesque abbey church remains one of the monuments of Sacramenia.

Тарих 192664

Тарихи монастырь ғимаратының көп бөлігі АҚШ-та орналасқан, яғни монахтардың монастыры, шаптерхаусы және асханасы. Монастырь кешенінің қалған бөлігі, атап айтқанда, шіркеу және Cilla (муллион) сияқты басқа да құрылыстар Испанияда, Sacramenia ауылында жеке меншікте қалды, бірақ белгілі күндері аумаққа кіруге болады. 1931 жылдың 3 маусымында ол Испанияның ұлттық ескерткіші деп жарияланды. Монастырьдың монастыры мен оның қосалқы құрылыстары 1926 жылы Вильям Рэндольф Херст тарапынан Испания үкіметінің шектеулеріне қарамастан заңсыз сатып алынып, көшірілді. АҚШ-қа тасымалдау үшін құрылыстар мұқият демонтаждалды, әр бөлігі нөмірленіп, сабанмен төселген ағаш жәшіктерге салынды. Жалпы тасымалдау көлемі 11 000 жәшікке жетті. Дегенмен, осы таңбалау процесіндегі бірқатар ақпарат Сеговияда ауыз-тіл ауруының ошағы байқалғаннан кейін АҚШ-та карантинге алынғанда жоғалып кетті. Карантин кезінде жәшіктер ашылып, аурудың таралуын болдырмау мақсатында сабан өртелді. Қайта жинау кезінде жәшіктердің ішіндегі заттар дұрыс орналастырылмады. Вильям Рэндольф Херст қаржылық қиындықтарға байланысты Сан-Симеонда монастырды қайта құру жоспарын іске асыра алмады. Демонтаждалған ғимараттар 1952 жылға дейін Бруклиндегі қоймада сақталды, содан кейін Реймонд Мосс пен Уильям Эджмон оларды сатып алып, Солтүстік Майамидегі шағын гүлзардың орнында қайта құрастырды. Сол жерде діни ғимараттар «Ежелгі испандық монастырь» деп аталатын туристік орталыққа айналды. Реймонд Мосс пен Уильям Эджмон 1964 жылы тарихи ғимаратты қайта құруға кірісті. Олар бастапқы кешенге әртүрлі испандық ғимараттардан әсемдеу элементтерін қосты, мысалы, монастырьде көрінетін үлкен дөңгелек оюлы тас гербі. Герб бастапқыда Альбуркерк үйіне тиесілі болған және сонымен қатар Сеговия провинциясындағы Сан-Франциско-де-Куэлар монастырінен алынған. Капелла 15 ғасырда Бельтран де ла Куева, Альбуркерк герцогы, Кастилияның Генрих IV-нің сүйіктісі және отбасылық мазарлар үшін арналған, ол монастырьдің секуляризациясынан кейін 20 ғасырда сатылды. Ежелгі монастырь ғимараттарын қайта құрастыру 19 айға созылды және шамамен 1,5 миллион доллар тұрды. Алғашқы тастардың бір бөлігі бұл процесте пайдаланылмады.

The historic monastery building is for the most part in the United States, that is, the cloister, the chapter house and the refectory of the monks. The rest of the monastic compound, that is, the church and other facilities such as Cilla (mullion) remain privately owned in Spain, in Sacramenia village, although the grounds can be visited on certain days. It was declared a Spanish national monument on June 3, 1931. The monastery's cloister and its outbuildings were illegally purchased and moved by William Randolph Hearst in 1926, despite Spanish government restrictions. In order to be transported to the United States, the structures were carefully dismantled, each piece was numbered and packaged in wooden crates lined with hay. The total shipment comprised 11,000 crates. However, some of the information contained in this labeling process was lost when the shipment was quarantined in the USA because of a break out of hoof and mouth disease in Segovia. During the quarantine, the crates were opened and the hay filling was burned as a measure to prevent the spread of the disease. During the repackaging, the contents of the crates were not replaced correctly. William Randolph Hearst was ultimately unable to pursue his plan of rebuilding the monastery at San Simeon because of financial difficulties. The dismantled buildings were stored in a warehouse in Brooklyn, New York until they were purchased in 1952 by Raymond Moss and William Edgemon, who eventually reassembled them on the site of a small plant nursery in northern Miami There the religious buildings became a tourist attraction known as the Ancient Spanish Monastery. Raymond Moss and William Edgemon took charge of the reconstruction of the historic building in 1964. They added other decorative pieces from different Spanish buildings to the original complex, such as the large round carved stone coat of arms seen in the cloister. The coat of arms originally belonged to the House of Alburquerque and came from the monastery of San Francisco de Cuellar, also in the province of Segovia. The chapel was erected in the 15th century by Beltrán de la Cueva, 1st Duke of Alburquerque, favorite of Henry IV of Castile and the first Duke of Alburquerque to be earmarked for the family vaults, which were also sold in the 20th century after the secularization of the monastery. Reassembling the ancient monastic buildings took 19 months and cost almost 1.5 million dollars. Some of the original stones remained unused in the process.

Тарих 1964 жыл

Мүлікті 1964 жылы епископ Генри I. Лоутит Оңтүстік Флорида епископтық епархиясы үшін сатып алды, кейіннен ол Орталық, Оңтүстік-Шығыс және Оңтүстік-Батыс Флорида епархияларына бөлінді. Соңында қаржылық қиындықтар үш епархияны монастырды сатуға мәжбүр етті, оны полковник Роберт Пентленд кішісі сатып алып, Сент-Бернард де Клерво епископтық қауымына сыйлады. Монастырьдің үш есігі қазір Атланта, Джорджиядағы жеке үйдің ішінде сақталған.