Регина Резник: Американдық опера әншісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық опера әншісі

Регина Ресник (шын аты Регина Ресник, 30 тамыз 1922 – 8 тамыз 2013) – бес онжылдыққа созылған халықаралық мансабы бар американдық опера әншісі. Ол 1942 жылы сопрано ретінде мансабын бастады, ал көп ұзамай 1944 жылдан 1983 жылға дейін Метрополитен Операмен ұзақ және жемісті қарым-қатынас орнатты. Дирижер Клеменс Краустың кеңесімен 1953 жылы ол дауысын меццо-сопрано репертуарына қайта оқытуды бастады және 1956 жылға қарай өзінің орындау репертуарынан сопрано туындыларын толық алып тастады. Метрополитен Операсы Ресник үшін шығармашылық үй болғанымен, ол басқа да ірі американдық опера компанияларымен және Еуропаның жетекші опера театрларымен, соның ішінде Ла Скала, Париж операсы, Лондонның Корольдік операсы, Сан-Франциско операсы және Вена мемлекеттік операсымен тұрақты түрде қызметтестік етті. 1980-жылдардың ортасынан кейін оның өнерпаздық мансабы операдан музыкалық театрға қарай өтті. Өнерпаздық қызметінен басқа, Ресник 1970-1980 жылдары бірнеше еуропалық опера театрларында сахналық режиссер болып жұмыс істеді, көбінесе күйеуі, сахна және костюм дизайнері Арбит Блатаспен бірлесіп. Ол сондай-ақ дауыс сабақтарын берумен де белсенді айналысты, бірнеше музыка консерваториясының дауыс факультеттерінде, соның ішінде Джульярд мектебінде сабақ берді.

Ерте өмір және білім

Реджина Ресник 1922 жылғы 30 тамызда Нью-Йорк қаласындағы Бронксте дүниеге келді. Оның ата-анасы – жаңадан Нью-Йоркке келген кедей украиндық еврей иммигранттары. 10 жасында ол жергілікті мектептегі концертте жеке ән айтуға ерікті болды. 13 жасында ол Розали Миллерден алғашқы сабақтарын алды, көп ұзамай қоғамдық радиодағы Майор Боустың әуесқой сағатында 10 доллар жеңіп алды. Ол Бронкстағы Герман Риддер орта мектебінде, содан кейін Джеймс Монро орта мектебінде оқыды. Ол сахнада өнер көрсету, мектепте оперетталар қоюда басты рөлдерді орындау және мектеп әншілер клубында өнер көрсету тәжірибесімен танысты. Ресник: «Мен өз дауысымды Нью-Йорк мектеп жүйесіне қарыздымын» деді. Екі айдан кейін ол Фриц Буштың Жаңа опера компаниясымен Манхэттендегі Бродвей театрында Джузеппе Вердидің «Макбет» операсында Джесс Уолтерспен бірге Леди Макбет рөлінде кәсіби опералық дебютін жасады. 1943 жылғы ақпан және наурыз айларында ол Эрих Клайбер жетекшілігімен Мексикадағы Паласио де Беллас Артесте «Фиделиодағы Леонорани» және «Кармендегі Микаэлани» шырқады. 1944 жылдың көктемінде ол Джордж Бизенің «Карменінде» Дусолина Джаннинимен титулды рөлде Фраскита мен Микаэла рөлін сомдады. Ол сондай-ақ NYCO-да сол маусымда Масканьидің «Кавальерия рустиканасында» Сантуцца рөлінде көрінді. 1944 жылғы сәуірде Ресник «Эрнани, инволами» әнін орындап, Метрополитен Операсының Ауа аудицияларында жеңіске жетті және оған 1944/45 маусымда сол компаниямен келісімшарт ұсынылды. Келесі он жылда ол жиырма қаһарманды ұсынды: Донна Эльвира және Донна Анна («Дон Джованни»), Фиделио, Сиглинда («Die Walküre»), Гутруна («Götterdämmerung»), Хризотемида («Электра»), Розалинда және Эболи («Дон Карлос»), Аида, Элис Форд («Фальстафф»), Тоска, Мадам Баттерфлай және Музетта («La bohème»). Ол Питер Граймсте Меттің алғашқы Эллен Орфорды болды және Бернард Роджерстің «Жауынгерінің» әлемдік премьерасында Делиланы жасады. Ол сонымен қатар Сан-Франциско операсымен ұзақ байланыста болды. Дауысына келсек, ол Роза Понселлмен салыстырылатын драмалық сопрано болды. Осы жылдары оның мұғалімі Розалия Миллер болды және оның өмірі легендарлық дирижерлер Отто Клемперер, Бруно Вальтер, Джордж Сзелл, Фриц Райнер, Уильям Штайнберг және Эрих Лайнсдорфпен басталды. 1953 жылы Байройттегі Фесспильхауста Зиглинденің әнін айтып жатқанда дирижер Клеменс Краусс оның болашағын болжап, оның дауысы шын мәнінде меццо-сопрано екенін айтты. Сопрано әншісі ретінде үлкен табысқа ие болғанына қарамастан, ол өзінің бүкіл дауысының үнемі қараңғыланып бара жатқанын түсінді. 1955 жылы ол Даниспен бір жыл қайта оқуды бастады. Оның алғашқы екі рөлі – «Аидадағы» Амнерис және «Ла Джокондадағы» Лора. 1956 жылғы 15 ақпанда ол Димитрий Митропулос жетекшілігінде Борис Годуновтың «Марина» ролінде меццо-сопрано ретінде Метрополитен театрында дебют жасады. 1957 жылғы қазан Лондондағы Корольдік опера театрында ұзақ мансабының басталуы болды. Кармен рөліндегі дебюті сәтті өтті және уақыт өте келе ол Амнерис («Аида»), Марина («Борис Годунов»), Ульрика («Un ballo in maschera»), «Die Frau ohne Schatten» операсындағы медбике және Кармелиттер диалогтарында ескі приориса ретінде естілді. Фальстафтың Зеффирелли-Джулинидің қойылымында оның «Майстрыс Квикли» осы рөлдің үлгісіне айналды. Кармен, Клитемнестра («Электра»), Мистерс Квикли және Пик королевасы («Пик Дамы») оның есімдік рөлдері болды. 1959 жылы Роберт Лоуренс жетекшілік еткен «Троялықтарда» Дидон рөлін ойнады. «Француз прессасынан»: «Оның Кармені рөлдің әр нюансы мен француз тілінің әр ырғағын шеберлікпен жеткізді. Бұл рөлдің ең әдемі орындалуы. Драмалық тұрғыдан алғанда, бұл идеалдық Кармен еді – қатыгез, құмар, болжауға болмайтын; ешқашан қарапайым, ешқашан жасанды емес». Бірақ «Клитемнестра» қойылымы Ресниктің ең үлкен қиындығына айналды – «ұмытылмас драмалық тұжырымдама және шексіз вокалдық шеберлік». Әрине, ең бақытты естеліктер арасында үш комик шедеврлер бар: оның Орловскийі «Күбелектерде», Маркизасы «Регимент қызында» (Жоан Сазерленд және Лучано Павароттимен) және оның «Майстрыс Квиклисі» 1964 жылғы Бернштейн-Зеффиреллидің «Фальстаф» операсында. Алты тілде еркін ән шырқаған Резник стильдік сызықтарды классикалықтан романтикалыққа, вагнериялықтан заманауиға дейін кесіп өтті. Жылдар өткен сайын Резник халықаралық өнер көрсетулердің тұрақты желісін құрды: Ла Скала, Ла Фениче, Париж операсы (Кармен деп аталады), Зальцбург, Неаполь, Вена, Лиссабон, Мадрид, Буэнос-Айрес, Мюнхен, Берлин, Брюссель, Марсель, Штутгарт, Гамбург, Чикаго, Эдинбург, Сантьяго және Байройтке қайта оралды. Бірақ Мет әрқашан оның базасы болды және оның жеңістерінің арасында жаңа «Электра» (Биргит Нильсон және Леони Рисанекпен) және «Пик королевасы» болды. Меттен тыс, ол Пуленк («Кармелиттер диалогындағы» ескі приорисаның ұмытылмас бейнесі), Менотти («Орталық»), Готфрид фон Эйнэм («Қарлы әйелдің келуі»), Уолтон («Аю»), Вейл («Махогони қаласының өркендеуі мен құлауы»), Бриттен («Лукрецияның зорлауы» – әйел хоры және Лукреция) және Барбер («Ванессадағы» баронессасы) сияқты туындыларда өнер көрсетті. Ол өзінің барлық есімдік рөлдерін жазды: Кармен (Томас Шипперс), Клитемнестра (Георг Сольти), Мистерс Квикли (Леонард Бернштейн), Орловский (Герберт фон Караян), «Пик Дамы» графынясы (Мстислав Ростропович) және Зиглинда (Клеменс Краусс) және тағы да көптеген рөлдерді. Ол опера тарихында сопрано және меццо-сопрано рөлін ойнаған жалғыз әнші болды. АҚШ және Канадада ол сондай-ақ көптеген аймақтық компанияларда өнер көрсетті. 1971 жылдан 1981 жылға дейін ол литвалық суретші және мүсінші Арбит Блатиспен бірге сахналық режиссер ретінде өзін танытты. «Кармен» (Гамбург; ол «Арман және тағдыр» фильміне айналды), «Фальстафф» (Венеция, Варшава, Мадрид, Лиссабон), «Пик королевасы» (Ванкувер, Сидней), «Орталық» және «Аю» (Лиссабон), «Электра» (Венеция, Страсбург, Лиссабон) және «Саломе» (Лиссабон, Грац). 1987 жылы Ресник американдық музыкалық театрда әнші-актер ретінде жаңа кезеңге көшті. Оның Бродвейдегі «Кабаредегі» Фраулейн Шнайдері оған «Тони» номинациясын әкелді, ал 1991 жылы Линкольн орталығындағы «Бір түндік музыкадағы» Мем Армфельдті ойнағаны үшін ол «Драмалық үстел» номинациясын жеңіп алды. Ресник Манхэттенде инсульттан қайтыс болды, оның жасы 90-ға жетті.

Regina Resnick was born in The Bronx, New York City, on August 30, 1922, to impoverished Ukrainian Jewish immigrants who had just arrived in New York. At the age of 10 she volunteered to sing a solo in a concert at her local school. At the age of 13 she took her first lessons from Rosalie Miller, and soon afterwards won $10 appearing on Major Bowes Amateur Hour on public radio. She attended Herman Ridder Junior High School and then James Monroe High School in the Bronx where she had her first experience performing on the stage, singing leading roles in school productions of operettas and performing in her school's glee club. Resnik stated that "I owe my awareness of having a voice to the New York School system". Just two months later she made her professional opera debut with Fritz Busch's New Opera Company at the Broadway Theatre in Manhattan as Lady Macbeth in Giuseppe Verdi's Macbeth with Jess Walters in the title role. In February and March 1943 she sang Leonore in Fidelio and Micaela in Carmen at the Palacio de Bellas Artes in Mexico City under Erich Kleiber. In the spring of 1944, she portrayed both Frasquita and Micaela in Georges Bizet's Carmen in the New York City Opera's (NYCO) first season with Dusolina Giannini in the title role. She was also seen at the NYCO that season as Santuzza in Mascagni's Cavalleria rusticana. In April 1944 Resnik won the Metropolitan Opera Auditions of the Air, performing "Ernani, involami", and was offered a contract with that company for the 1944/45 season. During the next decade, she offered twenty heroines: Donna Elvira and Donna Anna (Don Giovanni), Fidelio, Sieglinde (Die Walküre), Gutrune (Götterdämmerung), Chrysothemis (Elektra), Rosalinda and Eboli (Don Carlos), Aida, Alice Ford (Falstaff), Tosca, Madama Butterfly and Musetta (La bohème). She was the Met's first Ellen Orford in Peter Grimes and created Delilah in the world premiere of Bernard Rogers' The Warrior. She then also began a long association with the San Francisco Opera. As for the voice, it was a dramatic soprano which invited comparison with Rosa Ponselle. During these years, her teacher was Rosalie Miller and her life began with the legendary conductors Otto Klemperer, Bruno Walter, George Szell, Fritz Reiner, William Steinberg and Erich Leinsdorf. In 1953, while singing Sieglinde at the Bayreuth Festspielhaus, the conductor Clemens Krauss was to forecast her future, suggesting her voice was actually a mezzo soprano. Despite her great success as a soprano, she realized that her entire voice was constantly darkening in color. In 1955 she began a year of restudy with Danise. Her first two roles were Amneris in Aida and Laura in La Gioconda. On February 15, 1956, she debuted as a mezzo soprano at the Metropolitan in a brilliant portrayal of Marina in Boris Godunov under Dimitri Mitropoulos. October 1957, was the beginning of a long career in London at the Royal Opera House. Her debut as Carmen was a success and, in time, she was heard as Amneris (Aida), Marina (Boris Godunov), Ulrica (Un ballo in maschera), the Nurse in Die Frau ohne Schatten and the Old Prioress in Dialogues of the Carmelites. In the Zeffirelli–Giulini production of Falstaff, her Mistress Quickly became the model for this role. Carmen, Klytemnestra (Elektra), Mistress Quickly and the Pique Dame (The Queen of Spades) became her signature parts. In 1959 she is Didon in Les Troyens, conducted by Robert Lawrence. From the French Press – "Hers was the most skillfully inflected Carmen with every nuance of the role and every syllable of her French set forth in a masterly manner. It was also the most beautifully sung performance of the role. From the dramatic standpoint, this was the ideal Carmen – ferocious, sultry, unpredictable; never banal, never vulgar." But with Klytemnestra, Resnik met her greatest challenge – "a dramatic conception that is unforgettable and a vocal prowess without limit." Surely among the happiest memories are three comic masterpieces – her Orlovsky in Die Fledermaus, the Marquise in La fille du régiment (with Joan Sutherland and Luciano Pavarotti) and her Mistress Quickly in the Bernstein–Zeffirelli Falstaff of 1964. Fluent singing in six languages, Resnik crossed stylistic lines from the classic to the romantic, the Wagnerian to the modern. As the years passed, Resnik developed a steady network of international performances: La Scala, La Fenice, the Paris Opéra (hailed as Carmen), Salzburg, Naples, Vienna, Lisbon, Madrid, Buenos Aires, Munich, Berlin, Brussels, Marseilles, Stuttgart, Hamburg, Chicago, Edinburgh, Santiago and a return to Bayreuth. The Met, however, remained her base and among her triumphs there was the new Elektra (with Birgit Nilsson and Leonie Rysanek) and The Queen of Spades. Outside the Met, she appeared in works by Poulenc (an unforgettable portrait of the Old Prioress in Dialogues of the Carmelites), Menotti (The Medium), Gottfried von Einem (The Visit of the Old Lady), Walton (The Bear), Weill (Rise and Fall of the City of Mahagonny), Britten (The Rape of Lucretia – both Female Chorus and Lucretia) and Barber (her Baroness in Vanessa). She recorded all her great signature roles: Carmen (Thomas Schippers), Klytemnestra (Georg Solti), Mistress Quickly (Leonard Bernstein), Orlovsky (Herbert von Karajan), "Pique Dame" Countess (Mstislav Rostropovich) and Sieglinde (Clemens Krauss), among many others. She became the only singer in operatic history to have sung both the soprano and mezzo leads in much of her repertory. In the United States and Canada she has also appeared in countless regional companies. From 1971 until 1981, she distinguished herself as a stage director with Arbit Blatas, the Lithuanian born painter and sculptor, as designer. Carmen (Hamburg; which became the film The Dream and the Destiny), Falstaff (Venice, Warsaw, Madrid, Lisbon), The Queen of Spades (Vancouver, Sydney), The Medium and The Bear (Lisbon), Elektra (Venice, Strasbourg, Lisbon) and Salome (Lisbon, Graz). In 1987, Resnik made a transition to the American musical theatre as a singing actress. Her Fraulein Schneider in Cabaret on Broadway earned her a Tony nomination and her Mme. Armfeldt (A Little Night Music) at Lincoln Center brought her a Drama Desk nomination in 1991. Resnik died aged 90 from a stroke in Manhattan.

Оқытушылық мансап

Ресник он жыл бойы Метрополитен опера театрында, Моцартеумда (Сальцбург), Канада опера компаниясында (Торонто), Сан-Франциско опера театрында, Париждегі Бастилия опера студиясында, Кертис музыка институтында және Джульярд мектебінде шеберлік сыныптарын өткізді. Ол Мэннс музыка колледжінің опера факультетінде Резидент-ұстаз болып жұмыс істеді және «Богема», «Сылыз флейта», «Дон Джованни», «Il tabarro», «Джанни Шикки», «Фигароның үйленуі» және «Кармелиттер диалогы» операларын дайындауға жауапты болды. Италияда ол Тревизодағы Мастер кампуста вокалдық пәндер бойынша шебер оқытушы және Еуропалық Одақтың жас әншілері үшін арналған бірегей бағдарлама – Венеция мен Тревизодағы Eurobottega музыкалық директоры болды. «Регина Ресник таныстырады» атты концерттік сериясы американдық музыкалық өнердің бір бөлігіне айналды. Оның соңғы жұмысы – «Диаспораның түстері» деп аталатын еврей музыкалық тәжірибесінің үш бөлімді көркем бейнесі болды. Оның ұлы Майкл Филип Дэвис жасаған және Ресник режиссерлік еткен бұл «еврей классикалық әнінің түрлі-түсті әлемі» Ресникті баяндаушы ретінде көрсетті және CUNY TV телеарнасында көрсетілді; барлық үш концерт 2011 жылдың қыркүйегінде vaimusic.com (VAI 4540) арқылы DVD форматында жарық көрді.

Марапаттар мен құрметтер

Оның мансабын тойлау Нью-Йорк қаласында "Регина Ресник күні" жарияланғанда басталды. Ол Америка музыкалық суретшілер гильдиясынан Лоренс Тиббет сыйлығын және Линкольн орталығынан арнайы құрмет көрсетілді. Венеция қаласы оның 50 жылдығын арнайы іс-шарамен атап өтті. Оның мансабының 60 жылдығы Нью-Йорктегі Линкольн орталығында Метрополитен опера гильдиясы тарапынан тойланды. Хантер колледжі оған гуманитарлық ғылымдар докторының құрметті дәрежесін берді, ал 2007 жылы Жаңа Англия консерваториясы оған музыка докторы дәрежесін тағайындады. Ол Хантер қорының қамқорлық кеңесінің мүшесі және радио мен теледидар саласындағы Пибоди сыйлығының төрешілер алқасының құрамына кірді. Сонымен қатар, ол Метрополитен опера гильдиясы директорлар кеңесінің және CUNY TV кеңесшілер кеңесінің мүшесі болды.