Александра Бридж паркі – Британдық Колумбиядағы табиғат паркі. 1926 жылғы көпіре мен ежелгі Nlaka'pamux және Sto:lo мәдениеттері. Саяхаттап көруге арналған!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Колумбиядағы провинциялық парк, Канада
Provincial park in British Columbia, Canada
Александра көпір паркі Британдық Колумбияның төменгі Фрейзер каньонында орналасқан. Бұл провинциялық парк 1926 жылғы тарихи аспалы көпірге іргелес, ол Фрейзер өзенін кесіп өтеді және 1863 жылғы көпірдің шығыс тіректерін пайдаланып салынған. BC Highway 1 тас жолында орналасқан бұл жер, Hope қаласынан солтүстікке және Lytton қаласынан оңтүстікке қарай жолмен орналасқан.
Alexandra Bridge Park lies within the lower Fraser Canyon of British Columbia, Canada. This provincial park is adjacent to the historic suspension bridge from 1926, which spans the Fraser River and was built using the eastern abutment of the bridge from 1863. The locality, on BC Highway 1, is by road about north of Hope and south of Lytton.
Парктің батысында
Теикуалуз 3А қорығы көпірдің батыс жағында орналасқан. Нлака'памукс және Столо тайпалары осы аймақты шамамен 10 000 жылдан бері мекендеп келеді. Маңызды балық аулау орындарына қол жеткізу үшін ертедегі бағаналы көпір болғандығының куәліктері бар. Ласось шабуыл кезінде дәстүрлі балық аулау көпір орнында жалғасып келеді.
The Teequaloose 3A reserve is on the western side of bridge. The Nlaka'pamux and Sto:lo First Nations have inhabited the area for about 10,000 years. Evidence exists of an early pole bridge to access important fishing spots. Traditional fishing has continued at the bridge site during the salmon runs.
Парктің солтүстігінде
1862 жылы Джозеф Трауч шығыс жағалау бойында Карибу жолының Чапманс Бар – Бостон Бар бөлігін аяқтады.
In 1862, Joseph Trutch completed the Chapmans Bar–Boston Bar leg of the Cariboo Road along the east shore.
Парктің оңтүстігінде
1862 жылы үкімет Trutch & Thomas Spence компаниясына батыс жағалау бойындағы Пайк Риффлге дейінгі жолдың оңтүстік бөлігін салуды тапсырды. 8 мильдік (13 шақырымдық) бөлім келесі көктемге дейін аяқталуға тиіс болды.
In 1862, the government awarded Trutch & Thomas Spence the southward leg of the road to Pike's Riffle along the west shore. The 8 mile (13 km) length was to be completed by the following spring.
Паромдар
1848 жылдан бастап, Спуззумдағы паром 10 жыл бойы үзіліс-үзіліспен, содан кейін тағы бес жыл қатарынан жүріп тұрды. 1860 жылдардың басында Чапманс Барда кері қайшылы паром істеген. Дегенмен, бұл жоспарланған көпір орнына жақын орналасқан арқанмен тартылатын паром болған болуы мүмкін. Құрылыс кезінде CP Чапманс Барда және Хеллс Гейттен оңтүстікке қарай орналасқан 13-ші лагерьде паромдарды орнатты. Нақты орны белгісіз, бірақ кем дегенде 1920 жылдардың басынан бері әуедегі ағаштан жасалған себет паром болған. Төрт адамдық бұл құрылғы арқанды қолмен тартып итеру арқылы қозғалған.
Commencing in 1848, the ferry at Spuzzum ran intermittently for 10 years, then actively for five more years. In the early 1860s, a reaction ferry operated at Chapmans Bar. However, this may well have been the rope ferry close to the planned bridge site. During construction, the CP installed ferries at Chapmans Bar and Camp 13, which was just south of Hells Gate. The precise location unclear, an aerial wooden basket ferry existed at least from the early 1920s. Pulling hand over hand on a rope powered this four person contraption.
Екінші көпір
1925 жылы А. B. Palmer Co компаниясына көпірдің негізін салуға (мұнараларды қоса) шарт берілді. 1926 жылы күндізгі жұмыспен айналысатын жұмысшылар болаттан жасалған жоғарғы құрылысты орнатып, өткелді аяқтады. Жаңа көпір алғашқы көпірдің шығыс тірегінің үстінен өтті, бірақ бағыты өзгеше. Ұзындығы 277 фут (84 м), ал ені ішкі жиектеріне дейін 16 фут (5 м) құрайды. 1936 жылы автокөлік жүргізушілеріне әр бағытқа 1 доллар төлеудің орнына, 5 долларлық маусымдық төлем жасау мүмкіндігі ұсынылды. 1938 жылы сәуірдің 15-інен қарашаның 15-іне дейін ғана емес, жыл бойы жол ақысы алынатын болды. Сол жылы жол ақысын қабылдау орны Спуззумнан Йельдің шығысына қарай жылжытылды. 1945 жылдың желтоқсан айында жол ақысы жойылды. 1949 жылы жаңа типтегі болат торлы жабын орнатылды. Ұлттық тарихи ескерткіш саналатын бұл көпір 1964 жылы қолданыстан шығарылды. 2009 жылдан бері Spuzzum First Nation және New Pathways to Gold Society (NPTGS) ұйымдары құрылысты сақтау мақсатындағы коалицияны жетекшілік етеді. Провинциялық үкіметтен алғашқы қадам ретінде 900 000 долларлық грант алғаннан кейін, 2022 жылы үштен бес жылға дейін созылатын жоба жұмысы басталды.
In 1925, A. B. Palmer Co was awarded the bridge substructure (including towers) contract. In 1926, day labour erected the steel superstructure and the crossing was completed. The new bridge passed over the eastern abutment of the first bridge but the orientation is different. The length is 277 feet (84 m), and the width is 16 feet (5 m) to the inside curbs. In 1936, motorists were given the option of $5 season tolls, instead of $1 each way. In 1938, year round tolling was introduced, instead of only April 15 to November 15. That year, the toll booth was relocated from Spuzzum to a point about east of Yale. In December 1945, tolls were removed. In 1949, a new type of steel grid deck was installed. The bridge, a national historic site, was decommissioned in 1964. Since 2009, Spuzzum First Nation and the New Pathways to Gold Society (NPTGS) have led a coalition to preserve the structure. Using a $900,000 grant from the provincial government for the first step, work began in 2022 on what will likely be a three to five year project.
Үшінші көпір
Қазіргі тас жол көпірі 1962 жылы салынды.
The present highway bridge opened in 1962.
Облыстық саябақ
Автожолдың үстінен өтетін парк 1984 жылғы наурыз айында құрылған. Кіші батыс бөлігінің жанындағы асфальтталған тұрақтан (паркингтен) аспалы көпірге дейін 10 минуттық жаяу жолдың бір бөлігі асфальтталған, ал қалғаны ұсақ таспен төселген, кейбір жерлері тік және тар. Келушілер парк шекарасынан тысқарыдағы аспалы көпірге жету үшін жұмыс істеп тұрған Канада Ұлттық теміржолының (CN) жолын кесіп өтуі керек. Паркте алты пикникке арналған үстел және үш қарапайым дәретхана бар.
The park, which straddles the highway, was established in March 1984. The 10 minute walk from the paved parking area (beside the smaller western portion) ranges from paving to gravel, which is steep and narrow in places. Visitors must cross the active Canadian National Railway (CN) track to reach the suspension bridge beyond the park perimeter. The park facilities include six picnic tables and three pit toilets.
Карталар
Төменгі Фрейзер каньонының карталары, 1832–1867 жылдар. Ағымдағы аумақтың картасы.
Lower Fraser Canyon maps 1832–1867. Map of current area.