Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пацкуаро (ˈpatskwaɾo) – Мексиканың Мичоакан штатында орналасқан қала және муниципалитет. Қала 1320 жылдар шамасында құрылған, бастапқыда Пурепеча империясының астанасы, кейіннен оның салтанатты орталығы болды. Испандықтар билікті басып алғаннан кейін Васко де Кирога Пацкуароны Жаңа Испанияның Мичоакан провинциясының астанасы ету үшін жұмыстанып, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін астана жақын маңдағы Вальядолидке (қазіргі Морелия) көшірілді. Пацкуаро сол кезден бері өзінің отарлық және үнді сипатын сақтап келеді және Мексика үкіметі оны 111 "Pueblos Mágicos" қатарына енгізді. Пацкуаро және оған тиесілі көл аймағы Өлілер күні тойлау орындары ретінде кеңінен танымал. "Pátzcuaro" атауының мағынасына қатысты бірнеше болжам бар. Біріншісі – "phascuaro", яғни "қара түске боялған жер", немесе "patatzecuaro", яғни "негіздер орны". Тағы бір мүмкін мағынасы – "petatzimícuaro", "қамыстың орны". Басқа да мүмкін мағыналары бар: "қуанышпен байланысты жер" және "ғибадатханалар орны". Пацкуаро 1553 жылы Испания королі Карл V-тен қалалық елтаңбасын алды. 1538 жылы испандықтар Пацкуарода қоныс құрып, Мичоакан епархиясын құрды, ал Васко де Кирога оның бірінші епископы болды. Пацкуаро жаңа испан провинциясының астанасы болды. 1540 жылдары епископ Васко де Кирога көптеген үндістерді оралуға көндіріп, испандық отбасыларды әкелгеннен кейін аймақ қайтадан жандана бастады. Осы себепті Васко де Кирога қазіргі Пацкуароның негізін қалаушысы деп есептеледі. Ол қаланың атын Мичоакан қаласы деп өзгертті, бұл 1553 жылы патша жарлығымен бекітілді, сонымен қатар Пацкуаро қазіргі елтаңбасын алды. Кафедралық собор Куераппари қадірлі құдайына арналған ғибадатхананың орнына салынды. Васко де Кирога осы жерде бес кемелі бар әсем собор салуды жоспарлады, бірақ испан тәжі оны мақұлдамай, тек бір ғана кемесі салынды. Ол бүгінге дейін сақталған.
Pátzcuaro (ˈpatskwaɾo) is a city and municipality located in the state of Michoacán, Mexico. The town was founded sometime in the 1320s, at first becoming the capital of the Purépecha Empire and later its ceremonial center. After the Spanish took over, Vasco de Quiroga worked to make Pátzcuaro the capital of the New Spain province of Michoacán, but after his death, the capital would be moved to nearby Valladolid (today Morelia). Pátzcuaro has retained its colonial and indigenous character since then, and it has been named one of the 111 "Pueblos Mágicos" by the government of Mexico. Pátzcuaro, and the lake region to which it belongs, is well known as a site for Day of the Dead celebrations. There are several possibilities as to the meaning of "Pátzcuaro." The first is "phascuaro," which means "place dyed in black;" or "patatzecuaro," which means "place of foundations." Another possible meaning is "petatzimícuaro," "place of bullrushes." Other possible meanings are: " happy place;" and "seat of temples." Pátzcuaro received its coat of arms in 1553 from Charles V of Spain. In 1538, the Spanish established their settlement in Pátzcuaro, founding the Diocese of Michoacán with Vasco de Quiroga as first bishop. Pátzcuaro was made the capital of the new Spanish province. The 1540s saw a repopulation of the area with Bishop Vasco de Quiroga convincing many of the Indians to return and brought in a number of Spanish families. For this Vasco de Quiroga is considered to be the founder of modern Pátzcuaro. He renamed the city as the City of Michoacán, which was confirmed by royal decree in 1553, with Pátzcuaro receiving its current coat of arms. The cathedral was constructed over the temple dedicated to the goddess Cueráppari. Vasco de Quiroga wanted to build an ambitious cathedral here, with five naves, but this was declared unacceptable by the Spanish crown and only one of the naves was built. It remains to this day.
Қала
Мексика революциясынан бері Патскуаро өзінің дәстүрлі отарлық-үндістік келбетін сақтауға ұмтылып келеді. Қала орталығында көлге дейін тас төселген көшелер басым. Қалада түрлі-түсті қолөнер бұйымдарын сататын дүкендер мен сатушылар көптеп кездеседі. Пацкуаро – аймақтың сауда орталығы, кішігірім ауылдар өзінің ерекше қолөнер бұйымдарын – мыс өнімдерін, қара тоқым құмыраларын, музыкалық аспаптарды, себеттерді және т.б. әкеледі. Жергілікті тағамдарына тамале немесе учепос (балықпен толтырылған), тарска сорпасы, қызыл позоле, атоле, форель тағамдары және жүгері негізіндегі сусындар жатады. Қала орталығы Васко де Кирога алаңы немесе Ұлы алаң деп аталады. Қаланың мөлшеріне қарағанда бұл алаң үлкен. 1964 жылы Ұлы алаң Васко де Кирогаға арналды, оның ортасына епископтың қола мүсіні орнатылған фонтан қойылды. Бұл мүсінді коста-рикалық суретші Франсиско Зуньига жасаған. Алаңның айналасында ескі, сәнді шоқ ағаштары мен отарлық дәуірдегі үйлер орналасқан. Мексиканың көптеген қалаларынан айырмашылығы, қаланың басты шіркеуі осы алаңға қарамайды. Оның екі қабаты бар, қарапайым фасады бар, ал ішкі ауласы дөңгелек аркалармен қоршалған және гүлдерге толы. Бұл шіркеуді Васко де Кирога Мичоакан соборы ретінде жұмыс істеу үшін испандықтардан бұрынғы қасиетті орында салды. Васко де Кироганың бастапқы жобасы амбициялы болды, бес кеме және күмбезді қамтыды, бірақ испандық тәж жобаны орынсыз деп санады және тек бір ғана кеме салынды. 1580 жылы колледж Вальядолидке көшірілгеннен кейін ғимарат иезуиттерге берілді, олар Санта-Катарина колледжін құрды, ол бастауыш мектеп ретінде жұмыс істеді. Ғибадатхана неоклассикалық интерьерге ие. Олар бастапқы ғимаратты көршілес үйлерді сатып алу арқылы біртіндеп кеңейтті, сондықтан кешенде бір кезде он бір аула болды, бірақ қазір ол бес аулаға дейін азайды. Іргелес ғимарат қазір Мәдениет үйі. Ластану көбінесе химиялық заттар, қоқыс, ағынды сулар және жаңбырлы маусымдағы шөгінділерден туындайды. Мичоакан штатының үкіметі, федералдық қоршаған ортаны қорғау агенттігі және Мексиканың су технологиясы институты Пацкуаро көлінің бассейнін тазалау бағдарламасын бастады. Жоспарға су тазарту қондырғыларын жөндеу және тағы екі жаңасын салу кіреді. Сонымен қатар, көлді қайта орманды ендіру, қоқыс полигондарын құру және бассейннің өзендеріне ластанудың жолын кесу шаралары қарастырылған. Өлгендер күні Пацкуаро көлінің маңындағы қалалар мен ауылдарда өте қарқынды тойланады. Дайындықтарға жергілікті зираттарды тазалау және жөндеу, сондай-ақ жергілікті шіркеулердің аулаларының қақпаларына гүлді аркалар жасау кіреді. Бұл аркалар кемпасучил гүлінен жасалады, ол мексикалық барқыт гүлі деп те аталады. 1 қарашаның таңертеңінде "кішкентай періштелерге арналған тіл тілек" (velación de los angelitos) өткізіледі, бұл өткен жылы қайтыс болған балаларды құрметтеу рәсімі. Бұл әдетте жергілікті зираттарда өтеді. Осы күні "терускан" деп аталатын шара да өткізіледі, онда балалар көршілердің үйлерінің шатырларынан жүгері, ақуыз және шаяутарды "ұрлап" жүреді. Ұрланған тағамдар қоғамдық орталыққа әкелінеді, онда одан қоғамдық тамақ дайындалады. Өлгендер күнімен байланысты басқа дәстүрлі шараларға Пацкуаро базиликасының концерті және Эронгарикуародағы "Дон Хуан Тенорио" қойылымы жатады. Екеуі де 1 қарашада сағат 21:00-де өтеді. Тағы бір қызықты шара – "Juego Prehispanico de Pelota Encendida" (Мезоамерикандық доп ойыны – жанды) 1 қарашада сағат 19:00-де Тзинцунцзан ауылында Las Yácatas деп аталатын ескі доп алаңында отқа жақылған доппен өтеді. Бұл рәсім ауылдың басты алаңында да өткізіледі. және 435,96 км² аумақты құрайды. Муниципалитет негізінен қарағай, ие және самырсын ағаштарымен жабылған ормандарды қамтиды. Жануарлар дүниесінің көп бөлігі көлде кездесетін ұсақ сүтқоректілер мен балықтардан тұрады. Ауыл шаруашылығының негізгі саласы – жүгері, бидай, бұршақ, сұлы және помидор өсіру. Бұл аймақта ірі қара, шошқа, қой, есек, жылқы және құс сияқты мал да өсіріледі. Бұл жердегі өнеркәсіп көбінесе азық-түлік өңдеу және жиһаз, тоқыма, зергерлік бұйымдар, темір бұйымдар, діни мүсіндер және басқа да қолөнер бұйымдарын жасаумен байланысты. Сауда көбінесе туристерге қызмет көрсету және жергілікті тұрғындардың негізгі қажеттіліктерін қанағаттандыруға бағытталған. Көлде балық аулау әлі де жалғастырылуда. Туризм негізінен Пацкуаро қаласында орналасқан орындарға, сондай-ақ көршілес Ихуатцио және Тзинцунцзан археологиялық орындарына негізделген. Тау велосипедтері мен парапланерлік спорт сияқты спорт түрлері де енгізілді.
Since the Mexican Revolution, Patzcuaro has worked to keep its traditional colonial indigenous look. Cobblestone streets dominate the center of town down to the lake. The town is filled with stores and vendors selling a wide variety of crafts, many in bright colors. Patzcuaro is the market hub of the region, with smaller villages bringing in their own specialized crafts such as copperware, black pottery, musical instruments, baskets etc. Local dishes include tamales or uchepos, filled with fish, tarasca soup, red pozole, atole, trout dishes, and a number of cold drinks based on corn. The town center is called the Plaza Vasco de Quiroga or the Plaza Grande. This plaza is large considering the size of the town. The Plaza Grande was dedicated to Vasco de Quiroga in 1964, when a fountain containing a bronze statue of the bishop was placed in the center. This sculpture was done by Costa Rican artist Francisco Zúñiga. The Plaza is surrounded by old, stately ash trees and colonial era mansions. Unlike most other towns and cities in Mexico, the main church does not face this plaza. It has two floors, a sober facade and the inner courtyard is surrounded with round arches and filled with flowers. This church was built by Vasco de Quiroga over a pre Hispanic ceremonial site to function as the Cathedral of Michoacán. Vasco de Quiroga's original project was ambitious, with five naves surrounding a cupola, but the Spanish Crown thought the project inappropriate and only one of the naves was built. After the College was moved to Valladolid in 1580, the building was turned over to the Jesuits to found the College of Santa Catarina which functioned as a primary school. The temple has a Neoclassical interior, They gradually expanded the initial building by buying adjacent houses, which is why the complex once had eleven courtyards, but now that is down to only five. The adjoining building is now the Casa de Cultura. Contamination has mostly been chemical, trash and wastewater, as well as sediment during the rainy season. The government of the state of Michoacán, the federal environmental protection agency and the Instituto Mexicano de Tecnologia del Agua have started a program to clean up the basin of Lake Pátzcuaro. The plan is to repair the existing water treatment facilities and build two more. It also includes reforestation around the lake, landfills and barriers to prevent the contamination of the streams of the basin. Day of the Dead is celebrated very intensely in the towns and villages around Lake Pátzcuaro. Preparations include major cleaning and repair of the local cemeteries and the creation of flowered arches for gates of the atriums of local churches. These are made with a flower called cempasúchil, also known as the Mexican marigold. In the early morning of November 1, the "velación de los angelitos" (wake for the little angels) to honor children who have died during the previous year. This is generally done in the local cemeteries. During this day also is an event called the "teruscan," in which children run around town "stealing" ears of corn, squash and chayotes from the roofs of neighbors’ houses. The stolen food is brought to the community center to be cooked to feed the community. Other traditional events associated with Day of the Dead here include the Concert of the Basilica of Pátzcuaro and the staging of "Don Juan Tenorio" in Erongarícuaro. Both take place at 9 pm on 1 November. Another interesting event is the "Juego Prehispanico de Pelota Encendida (Mesoamerican ball game –lighted) At 7 pm on 1 November in the village of Tzintzuntzan the game is played in the old ball court, called Las Yácatas, with a ball set on fire. It is also done in the main square of the village. and a territory of 435.96km2. The municipality is primarily covered in forests with pine, holm oak and cedar trees. Most fauna consists of small mammals and fish found in the lake. Agricultural activity mostly revolves around the growing of corn, wheat, beans, lentils and tomatoes. Livestock such as cattle, pigs, sheep, donkeys, horses and fowl are also raised in the area. Most industry here involves food processing and the making of crafts such as furniture, textiles, jewelry, ironwork, religious figures and other things. Most commerce revolves around catering to tourists and meeting locals’ basic needs. Fishing is still done in the lake. Tourism is mostly based on sites located in the town of Pátzcuaro, along with neighboring archeological sites of Ihuatzio and Tzintzuntzan. Sports such as mountain biking and paragliding have also been introduced.