Габриэль Форенің 1887 ж. шығармасы – F-диез минорындағы Паван. Оркестр және хорға арналған нұсқасы әйгілі. Испан биінен шабыттанған туынды таныстырамыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1887 жылы Габриэль Форе жазған композиция
1887 composition by Gabriel Fauré
"Паван" (Ф-диез минорында), Op. 50 – француз композиторы Габриэль Форенің 1887 жылы жазған қысқа шығармасы. Бұл шығарма бастапқыда фортепианоға арналған болған, бірақ Фурдің оркестр және қатысуға болатын хорға арналған нұсқасымен көбірек танымал. Ол 1888 жылы Парижде алғаш рет орындалып, композитордың ең көп танылған туындыларының біріне айналды.
The Pavane in F sharp minor, Op. 50, is a short work by the French composer Gabriel Fauré written in 1887. It was originally a piano piece, but is better known in Fauré's version for orchestra and optional chorus. It was first performed in Paris in 1888, becoming one of the composer's most popular works.
Тарих
Бұл шығарманың аты сол аттас баяу испан сарай биінен алынған. Ол оны "әрине, сәнді, бірақ аса маңызды емес" деп сипаттады. Фурэ 1887 жылы жазда Ле-Везинеде оркестрлік нұсқасын жазды. Ол Жюль Данбе жүргізген жазғы концерттерде орындалатын шағын құрамды, таза оркестрлік композицияны жоспарлаған. Бірақ ол одан да әсем қойылым жасауға мәжбүр болды және оның ұсынысымен оркестрге көрінбейтін хор қосты (бишілерге де қаражат бөлінді). Сөздері графшаның туысы Роберт де Монтескю жазған, Верлен стиліндегі, адамның романтикалық әлсіздігі туралы мағынасыз өлеңдер еді. Фурэ былай деп жазды:
The work is titled after the slow processional Spanish court dance of the same name. He described it as "elegant, assuredly, but not particularly important." Fauré composed the orchestral version at Le Vésinet in the summer of 1887. He envisaged a purely orchestral composition, using modest forces, to be played at a series of light summer concerts conducted by Jules Danbé. he felt compelled to stage a grander affair and at her recommendation he added an invisible chorus to accompany the orchestra (with additional allowance for dancers). The words were inconsequential verses, à la Verlaine, on the romantic helplessness of man, written by the Countess's cousin, Robert de Montesquiou. Fauré wrote:
Оркестрлік нұсқа алғаш рет 1888 жылдың 25 қарашасында Шарль Ламуро жетекшілігімен Ламуро концертінде орындалды. Бастапқыда, хорымен немесе хорсыз, Паван үлкен танымаллыққа ие болды. Леонид Массиннің хореографиясымен балет нұсқасы 1917 жылы Сергей Дягилевтің "Ресей балеттері" репертуарына енді, ол "Лас-Менинас" немесе "Лес-Жарденс-д'Аранхуэс" деп аталды, және бұл музыканы Фурэ ғана емес, сонымен қатар Морис Равел және басқалар да пайдаланды. Массин үшін Фурэнің музыкасы "Испанияның алтын ғасырының есте қаларлық эхосын" қамтиды, бұл Вэласкестің суреттеріндегі формальдылық пен жасырын қайғымен үйлеседі. Кейбір сыншылар балетті әлсіз деп тапты, бірақ Дягилев бұл шығарманы ұнатып, өмірінің соңына дейін труппа репертуарында сақтап қалды. Сондай-ақ, "Аналық үйрек" романындағы "Ұйықтаған сұлудың паваны".
The orchestral version was first performed at a Concert Lamoureux under the baton of Charles Lamoureux on 25 November 1888. From the outset, the Pavane has enjoyed immense popularity, whether with or without chorus. With choreography by Léonide Massine a ballet version entered the repertoire of Sergei Diaghilev's Ballets Russes in 1917, alternatively billed as Las Meninas or Les Jardins d'Aranjuez, danced to music by not only Fauré but also Maurice Ravel and others. For Massine, Fauré's music had "haunting echoes of Spain's Golden Age" parallelling the formality and underlying sadness he found in the paintings of Velázquez. Some critics found the ballet pallid, but Diaghilev retained a fondness for the piece, and kept it in the company's repertoire until the end of his life. and "Pavane de la belle au bois dormant" in Ma mère l'oye.