Кіріспе
Британдық саяси теоретик, ағылшын саяси теоретик Дэвид Лесли Миллер (8 наурыз 1946 жылы туған). Ол Оксфорд университетінің саяси теория профессоры және Оксфордтың Нюфилд колледжінің ресми мүшесі. Бұрын Ланкастер университетінде және Шығыс Англия университетінде дәріс берген. Кембридж университетінен бакалавр, ал Оксфорд университетінен философия бакалавры және философия докторы дәрежелерін алды. Оның бұрынғы еңбектері: «Әлеуметтік әділдік», «Ұлттылық және азаматтық» және «Ұлттық ерекшелік». Миллер либералды ұлтшылдықтың шағын нұсқасын қолдаушы ретінде танымал.
the British political theorist
David Leslie Miller (born 8 March 1946) is an English political theorist. He is Professor of Political Theory at the University of Oxford and an Official Fellow of Nuffield College, Oxford. He previously lectured at the University of Lancaster and the University of East Anglia. He received his Bachelor of Arts degree from the University of Cambridge, and his Bachelor of Philosophy and Doctor of Philosophy degrees from the University of Oxford. Previous works include Social Justice, On Nationality and Citizenship and National Identity. Miller is known for his support of a modest form of liberal nationalism.
Үлес қосу
Әлеуметтік әділеттілік қағидаларында Миллер әлеуметтік әділеттіліктің көпшілдік тұжырымдамасын ұсынады, әділеттіліктің жалғыз өлшемі болуы мүмкін емес деп мәлімдейді. Бұл оны Роберт Нозик немесе Джон Роулз сияқты, әділеттілік түсінігінде «біртұтас теорияны» жақтаған теоретиктерге қарсы қояды. Ол «әлеуметтік әділеттілікті» (қоғамдағы игіліктер мен ауыртпалықтардың «әділ» бөлінімі ретінде анықталған) тек қана «ойластырылған бағалауларымызға» сүйене отырып анықтауға болатынын айтады. Яғни, философия – өмірлік тәжірибеден және эмпирикалық деректерден туындауы керек. Осыдан оны әділеттіліктің көптеген көздерін дәлелдеуге итермелейді, себебі оның пікірінше, адамдар әділеттіліктің әртүрлі негіздеріне сенеді. Миллер ең «әділ» бөлініс адамдар арасындағы қарым-қатынастың түріне байланысты екенін айтады. «Бірлікке ұмтылған қауымдастықтарда», яғни адамдар ортақ мәдениетке немесе сенімге ие екенін сезінетін жерлерде, бөліс қажеттілікке сәйкес болуы керек (мысалы, отбасы немесе діни ұйым). «Құралдық қауымдастықтарда», адамдар ортақ мақсатқа жұмыс істейтін, бірақ әрқайсысы өз мүддесі үшін әрекет ететін (және міндетті түрде ортақ бірегейлікке немесе «жақсылық туралы ұғымға» ие емес) жағдайларда, әділдік еңбек ақысына сәйкес бөлу арқылы қамтамасыз етіледі (мысалы, жұмыс орнында). Еңбек үлесі лайықты сыйақымен мойындалуы керек. «Азаматтықта», адамдар саяси және құқықтық құрылымдар арқылы байланысқанда, теңдік үстемдік тануы керек (мысалы, елдерде). Оның теңдік туралы түсінігі мүшелерге тең азаматтық, саяси және әлеуметтік құқықтарды беру арқылы тең мәртебе беруді қамтиды. Әлеуметтік теңдік саяси және азаматтық құқықтарды тең пайдалану мүмкіндігін білдіреді, сондықтан әл-ауқат мемлекеті мен кірісті қайта бөлуді талап етеді. Миллер «Ұлттылық және азаматтық және ұлттық идентификация» еңбегінде ұлтшылдықтың орташа, либералды түрін қорғайды, оны әл-ауқат мемлекеттеріне қолдау көрсетудің маңызды факторы ретінде қарастырады (соның ішінде Ұлыбританияның Ұлттық денсаулық сақтау қызметі сияқты институттар). Оның пікірінше, ұлттық мемлекет жергілікті қауымдастықтардағы әлеуметтік ынтымақты, халықтың көп бөлігі белгісіз болған мемлекеттер деңгейінде қайта жасайды. Ол біздің өзге мемлекеттердің азаматтарына қарағанда, өз халқымызға көбірек этикалық міндеттеріміз бар екенін айтады: «ұлттар – этикалық қауымдастықтар. Біз өз халқымызға міндеттіміз, ол міндеттер адамзатқа деген міндеттерімізден өзгеше және одан кеңірек».
Сындар
Миллердің еңбегі көптеген сынға және жауаптарға ұшырады, мысалы, "Халықаралық әлеуметтік және саяси философияның сындық шолуы" журналының "Национализм және жаһандық әділдік – Дэвид Миллер және оның сыншылары" тақырыбындағы арнайы саны (11-том, 4-нөмір). Миллердің аргументтері бірнеше қарым-қатынас бар деп есептеген жағдайда қиындықтар тудырады (мысалы, бірге жұмыс істейтін екі отбасы мүшесі). Ол ұсыныстарын "лексикалық реттеу" арқылы жіктемейді, бірақ түрлі жағдайлардағы қарым-қатынастың "әділ" түсінігі кең ауқымды әлеуметтік әділдікті сақтап, жоғары қоятынын дәлелдеп, көптеген сценарийлерді қарастырады. Азаматтық және мемлекеттік құрылым аясында, оның азаматтық, саяси және әлеуметтік теңдік туралы ұсынысы "жалпыға бірдей" әл-ауқат жүйесімен қамтамасыз етілген күшті қайта бөлуші мемлекетке алып келеді. Миллерді сынға алғандар оның жағдайды талқылау үшін әлеуметтік әділдік туралы түсініктерді егжей-тегжейлі қарастырмайтынын айтады. Философиялық тұжырымды дәлелдеуге тырысқанда, "жағдайға байланысты" деу жеткіліксіз. Миллердің басқа сыншылары оның әділдік принциптерінің адамдардың қазіргі сенімдерімен байланысуы керек деген пікіріне қарсы шығып, бұл саяси теорияны қалыпты жағдайға бейімдеп, консервативті етеді дейді. Адамдардың терең бойға сіңген, бірақ сирек тексерілетін әділдік туралы сенімдерін анықтау қиын және сенімсіз. Оның әділдікке қатысты бірнеше негіздерді ұсынатын аргументі мәдени плюрализмге сенуінен туындайды (жалпыға ортақ сенім жоқ), бірақ Франц Оппенгеймер сияқты теоретиктер бұған қарсы тұрады. Феминистік көзқарас оның әділдік салаларын бөліп қарауын сынға алады. Егер адам бір салаға қатыспаса, ол өз қажеттіліктері мен лайықтылығын ескере отырып, "әділ" үлесін ала алмайды. Мысалы, отбасы мен жақын достары жоқ адам "бірлескен қауымдастыққа" жатпауы мүмкін, ол азамат ретіндегі жағдайынан тыс "қажеттіліктерін" өтеуге дайын болады. Ешқашан жұмыс істемеген және жұмыс істемейтін адам (үй шаруасын жасаушылар, ауыр мүгедектер) еңбегі үшін "лайықты" сыйақы алмайды. Ол шөлді әлеуметтік әділдік принципі ретінде қорғағаны үшін сынға ұшырайды. Әлемге детерминистік көзқарас біздің білімімізге, дағдыларымызға және қабілеттерімізге (табиғи дағдыларды жақсарту қабілетімізді қоса алғанда) жауапты емес екенімізге алып келеді, сондықтан олар үшін сыйақы алу әділетсіз. Әрине, егер детерминизмді қабылдамасақ, онда моральдық тұрғыдан бағаланатын "намыстың" идеясы интеллектуалды "намысты" иеленуі мүмкін. Көптегендер меритократия АҚШ-тың негізгі принципі деп санайды және бұл идеяны қабылдамау қоғамымыздың негізгі құндылықтарының бірін жоюға әкелуі мүмкін. Ролз тек өзінің позициясын мәлімдейді. Керісінше, осыған қарама-қарсы пікір де заңды және интеллектуалды тұрғыдан қолдауға ие болуы мүмкін. Миллер шөлді қатаң бақыланатын нарық арқылы бөлуді ұсынады (теңсіздікті шектеу үшін). Бірақ басқалар "нарық" (яғни қоғам) экономикалық құндылық беретін заттар немесе дағдылар лайықтылықты анықтаудың әділ жолы емес дейді. Миллердің ұлтшылдықтың либералды формаларын қолдауы Ирис Марион Янг сияқты теоретиктер тарапынан сынға алынды, ол мемлекет шегінен тыс ынтымақтастық формаларын дамыту қажеттілігін атап өтті. Миллердің біздің өзге мемлекеттердің азаматтарына қарағанда өз азаматтарымызға қатысты үлкен этикалық міндеттемелеріміз бар деген пікірі барлық мемлекеттердің өз азаматтарының қажеттіліктерін қамтамасыз етуге және олардың құқықтарын қорғауға бірдей мүмкіндіктерге ие деген болжамға негізделген деп айтуға болады. Сыншылар бұл эмпирикалық шындыққа сәйкес келмейтінін көрсетеді. Янг мемлекеттер арасында тең емес бөлінген табиғи ресурстардың мысалын келтіреді. Ол олардың орналасуы моральдық тұрғыдан кездейсоқ деп санайды.