Джон Генри Клиффорд: Массачусетс губернаторы және заңгері
John H. Clifford
Джон Генри Клиффорд (1809-1876) – Массачусетс губернаторы, адвокат. Паркман-Уэбстер ісімен аты шықты. Билікке келген тұңғыш штаттан тыс туған губернатор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс штатының губернаторы және бас прокуроры (1809–1876)
Massachusetts governor and attorney general (1809–1876)
Джон Генри Клиффорд (16 қаңтар 1809 – 2 қаңтар 1876) – Нью-Бедфорд қаласынан шыққан, Массачусетс штатының американдық заңгері және саясаткері. Ол 1850-ші жылдардың басым бөлігінде штаттың бас прокуроры қызметін атқарды, үш түрлі саяси партия билікте болған кезеңде лауазымында қалды. Виг партиясының өкілі болған ол 1853 жылдан 1854 жылға дейін штаттың 21-ші губернаторы болып сайланды. Ол Массачусетс штатында тумаған алғашқы губернатор болды. Бас прокурор ретінде Клиффорд 19 ғасырдың ең сенсациялық сот процестерінің бірі – Паркман-Уэбстер қылмыстық ісі бойынша айыптауды жетекшілік еткені үшін танымал болды. Құрбан болған да, қылмыскер де Бостонның жоғарғы топтарынан шыққан. Бұл істе қылмыстық іске айыптау үшін алғаш рет сот-медициналық стоматология қолданылды. Азамат соғысы кезінде Клиффорд Одақтың мүддесін қолдады және соғыстан кейін Конфедерация президенті Джефферсон Дэвисті сотқа тартуға бағытталған сәтсіз әрекеттерге қатысты. Өмірінің соңғы жылдарында ол Бостон және Провиденс темір жолының президенті болды.
John Henry Clifford (January 16, 1809 – January 2, 1876) was an American lawyer and politician from New Bedford, Massachusetts. He served as the state's attorney general for much of the 1850s, retaining the office during administrations dominated by three different political parties. A Whig, he was elected the state's 21st governor, serving a single term from 1853 to 1854. He was the first governor of Massachusetts not born in the state. As attorney general Clifford gained fame by leading the prosecution in one of the most sensational trials of the 19th century, the Parkman–Webster murder case. The case, where both victim and assailant were from the upper crust of Boston society, featured the first use of forensic dentistry to secure a conviction. During the American Civil War Clifford supported the Union cause, and was involved in unsuccessful maneuvers to prosecute Confederate President Jefferson Davis after the war. In his later years he served as president of the Boston and Providence Railroad.
Алғашқы жылдар
Джон Клиффорд Бенджамин мен Ахса (Уэйд) Клиффордтың ұлы ретінде 1809 жылдың 16 қаңтарында Род-Айленд штатының Провиденс қаласында дүниеге келді. Ол отыз үш баланың алтыншысы еді. 1827 жылы Браун университетін бітірді, Массачусетс штатының Нью-Бедфорд қаласында Тимоти Коффинмен, ал Дедхэмде Терон Меткалфпен заң оқыды, содан кейін Нью-Бедфордта заң практикасын ашты. Ол өмірінің соңына дейін, кейде серіктестермен бірге осы практиканы жалғастырды. Клиффорд 1832 жылдың 16 қаңтарында Сара Паркер Алленге үйленді. 1851 жылы билікке келген демократ Джордж С. Бутвелл сақтап қалған жалғыз маңызды тағайындалған виг шенелігі болды. Бутвелл өз естеліктерінде Клиффордтың "жақсы қызметкер және адал адам болғанын, бірақ оған адамды қорытындыға келтіретін қабілет жетіспегенін" түсіндірді. Осы ерекшелігі оған көмектесті. Ол бір мәселені зерттеп, маған құжаттар мен прецеденттерді ұсынатын, ал қорытындысын маған қалдыратын. Сонымен қатар, әкімшілік партиясынан мен тағайындағым келген адам болмады. Мырза [Бенджамин] Халлетт ең көп қолдау тапқан үміткер еді. Ол әртүрлі көзқарастарға толы болды және заңгер ретінде жетік білім алмаған. Осы тұрғыдан Клиффорд оның қарама-қарсысы болды.
John Clifford was born to Benjamin and Achsah (Wade) Clifford in Providence, Rhode Island, on January 16, 1809. He was the sixth of thirteen children. He graduated from Brown University in 1827, read law with Timothy Coffin in New Bedford, Massachusetts, and Theron Metcalf in Dedham, Massachusetts, and then opened a law practice in New Bedford. He maintained that practice, sometimes with partners, for the rest of his life. Clifford married Sarah Parker Allen on January 16, 1832. He was the only major appointed Whig official retained by Democrat George S. Boutwell after he took office in 1851. Boutwell explained in his memoirs that Clifford "was a good officer and an upright man, but he lacked the quality which enables a man to reach conclusions. This peculiarity made him useful to me. He would investigate a subject, give me the authorities and precedents, and leave the conclusions to me. Next, there was no one in the administration party whom I wished to appoint. Mr. [Benjamin] Hallett was the candidate most generally supported. He was full of prejudices and he was not well instructed as a lawyer. In these respects Clifford was his opposite."
Бас прокурор және губернатор
Клиффордтың алғашқы маңызды ісі Бостон аристократы Джордж Паркманды өлтіру ісі болды, және ол 19 ғасырдың ең сенсациялық ісінің бірі болды. Паркман 1849 жылдың қараша айында жоғалып кетті, ал Гарвард профессоры Джон Уайт Вебстер оның өліміне қатысты деген айыппен тұтқындалды. Денеге жасалған қатыгездікпен келтірілген зиян (толыққанды болмаған), бұл қылмыстың өлім жазасына кесілетін қылмыс екендігі, сондай-ақ құрбанның және айыпталушының жоғары мәртебесі іске көпшіліктің қызығушылығын арттырды, ал сот залы тығырық болды. Клиффордтың ісі нақты дене табылмағандықтан қиынға соқты. Паркман отбасының өкілі Джордж Бемистің көмегімен, ол Вебстерге қарсы іс құру үшін стоматологиялық сараптама мен күшті жағдайлық дәлелдерге жүгінді. Бас судья Лемуэль Шоудың қазылар алқасына берген нұсқауларына байланысты кейін көп дау туды, бірақ Вебстер қылмысын мойындағаннан кейін ақырында дарға асылды. Бұл іс заң ғалымдарының қызығушылығын осы күнгейінше сақтап келеді, әсіресе қорғаныс тарапының (ішінде жеткілікті қылмыстық сот тәжірибесі жоқ бір адвокат болған) ұсынылған дәлелдерге қарсы белсенді түрде наразылық білдірмегені және мүмкін боларлық ақтаушы дәлелдерді ұсынбағаны туралы айыптамаларға байланысты. 1852 жылы штаттық виг партиясы Паркман ісіндегі оның танымалдылығын губернаторлыққа ұсыну үшін пайдаланды, бірақ Клиффорд оны тезірек қабылдады. Алайда, вигтер сенатор Джон Дэвисті алмастыруды талап етті, оның қолдауына ие болу үшін. Губернаторлық қызметтен кейін Клиффорд қайта сайланудан бас тартып, адвокат ретінде жұмыс істеуді жөн көрді. Оның ізбасары, губернатор Эмори Уошберн, оны 1854 жылдан 1858 жылға дейін бас прокурор қызметіне қайта тағайындады. Бұл қызмет мерзімінде «Біліспейтін» губернатор Генри Дж. Гарднердің өкілеттігі де болды. Гарднер, «Біліспейтіндер» пайда болғанға дейін саяси тұрғыдан виг болған, Клиффордты кеңседе қалдырды, және олар екеуі иммигранттарға қарсы заңнаманы және «Біліспейтіндер» заң шығарушыларының экстремалды реформалық ұсыныстарын жеңілдетті. Гарднердің өкілеттігі кезінде штат конституциясына бас прокурордың сайлануын қарастыратын өзгерістер енгізілді, бұрынғы тағайындау тәртібінен айырмашылығы. 1858 жылғы сайлауда Клиффордтың орнына Стивен Генри Филлипс сайланды.
The first major case that Clifford prosecuted was for the murder of Boston Brahmin George Parkman, and it was one of the most sensational of the 19th century. Parkman had disappeared in November 1849 and Harvard professor John White Webster had been arrested for his murder. The gruesome method of the body's disposal (which was not complete), the fact that it was a capital crime, and the high status of both victim and accused ensured a great deal of public interest in the case, and the courtroom was packed. Clifford's case was complicated by the fact that there was no actual body. Assisted by George Bemis, who had been retained by the Parkman family, he resorted instead to dental forensics and strong circumstantial evidence to build the case against Webster. There was much controversy afterward concerning the jury instructions given by Chief Justice Lemuel Shaw, but Webster was eventually hanged after confessing the crime. The case has continued to interest legal scholars, in part over allegations that the defense (which included one lawyer lacking significant criminal trial experience) failed to aggressively dispute the evidence presented, and also did not introduce potentially exculpatory evidence. In 1852 the state Whig Party parlayed his popularity in the Parkman case into a nomination for the governorship, which Clifford reluctantly accepted. although fractious Whigs demanded the replacement of Senator John Davis in exchange for their support for him. After his single term as governor, Clifford refused to stand for reelection, preferring to work as a lawyer. His successor, Governor Emory Washburn, reappointed him to be attorney general, an office he held from 1854 to 1858. This term of service notably included the tenure of Know Nothing Governor Henry J. Gardner. Gardner, who had politically been a Whig before the advent of the Know Nothings, retained Clifford in the office, and the two of them blunted some of anti immigrant legislation and (in their view) extreme reform proposals of the Know Nothing legislature. During Gardner's tenure, the state constitution was amended so that the office of attorney general was elected rather than appointed. In the election of 1858, Stephen Henry Phillips was elected to replace Clifford.
Кейінгі саяси және заңгерлік қызметі
Мемлекет 1859 жылы Клиффордты штаттың Род-Айлендпен шекарасына қатысты мәселелердің ұзақ жылға созылған (200 жылдық) сериясының соңғы кезеңдерін қарастыруға Филипске көмектесу үшін жалдады. 1861 жылдың қаңтар айында Филлипс пен Клиффорд АҚШ Жоғарғы Сотында сөйлеу үшін Вашингтонға сапар шекті. Ол кезде Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы шиеленіс өте жоғары болды, және АҚШ Бас прокуроры Эдвин Стэнтон оларға Вашингтонға көтерілісшілердің шабуылдауы мүмкін деген алаңдаушылығын білдірді. Олардың Массачусетс штатының губернаторы Джон Альбион Эндрюге жазған хаты, Эндрюді Америка Азамат соғысы үшін Массачусетс штатының ерікті полктерін ұйымдастыруға итермелеген ескертулердің бірі болды. Клиффорд, басқа консервативті вигтер сияқты, саяси тұрғыдан құлдықты жою қозғалысына қарсы болды; бұрынғы құл Фредерик Дуглас оны "құлдыққа жақтас" және "Бристоль округінің ең аристократиялық адамы" деп сипаттады. Алайда, Азамат соғысы басталғаннан кейін ол Одақтың мүддесін және штаттың соғысқа қатысуын қолдады. 1862 жылы ол республикашылдарға қарсы тұру үшін анти-аболициялық партия құру туралы ұсынысқа қосылды. "Халық партиясы" негізінен 1860 жылғы Одақты қолдаған Конституциялық Одақ партиясын қолдаған адамдардан құрылды және қыркүйек айында президент Абрахам Линкольннің алдын ала Бостандық жариялануынан кейін күш алып кетпеді. Сол жылы Клиффорд Массачусетс штатының Сенатына сайланды, онда ол оның президенті болды. Клиффорд 1864 жылы Линкольннің қайта сайлануын қолдады. 1868 жылы ол президенттік сайлаушы болып сайланды және өзінің дауысын Улисс С. Грантке берді. 1865 жылы Клиффорд бұрынғы Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің ісін қарау үшін тағайындалған арнайы кеңесшілердің бірі болды. Дэвис мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылуға тиіс еді, бірақ түрлі себептерге байланысты, төрт жылдық саяси және құқықтық тартыстан кейін айыптаулар тоқтатылды. Клиффорд 1866 жылы Вирджинияда Дэвисті соттаудың қиындығы туралы пікірталасқа қатысып, сот присяжныйларын жасанды түрде құрастырмайынша, сәтсіз сот процесі Вирджиния қазылар алқасының соғыстың нәтижесін жоюына алып келуі мүмкін екенін атап өтті. Ол 1866 жылдың шілдесінде осы қызметінен кетті.
The state hired Clifford in 1859 to assist Phillips in prosecuting what turned out to be the final stages of a long running (200 year) series of issues concerning the state's boundary with Rhode Island. Phillips and Clifford traveled to Washington, D. C., in January 1861 to make their appearance before the United States Supreme Court. At the time, tensions between North and South were exceptionally high, and United States Attorney General Edwin Stanton expressed to them concern that Washington might be attacked by rebel forces. Their letter to Massachusetts Governor John Albion Andrew was one of the warnings that prompted Andrew to begin organizing Massachusetts volunteer regiments for the American Civil War. Clifford was, like other conservative Whigs, politically opposed to the abolitionist movement; he was described by former slave Frederick Douglass as "pro slavery" and "about the most aristocratic gentleman in Bristol County". However, once the Civil War broke out he supported the Union cause and the state's participation in the conflict. In 1862 he joined in a call for the formation of an antiabolition party to oppose the Republicans. The "People's Party" was formed primarily by people who had supported the pro Union Constitutional Union Party of 1860, and failed to gain traction because of President Abraham Lincoln's preliminary Emancipation Proclamation issued in September. Clifford was elected to the Massachusetts State Senate that year, where he served as its president. Clifford supported Lincoln for reelection in 1864. In 1868 he was chosen a presidential elector, casting his vote for Ulysses S. Grant. In 1865 Clifford was chosen to act as one of the special counsels prosecuting former Confederate President Jefferson Davis. Davis was to be prosecuted for treason, but for a variety of reasons the charges were eventually dropped after four years of political and legal wrangling. Clifford contributed to a debate in 1866 over the difficulty of prosecuting Davis in Virginia, noting that without essentially packing the jury, a failed prosecution would result in the awkward outcome of a Virginia jury in some sense overturning the outcome of the war. He resigned from these duties in July 1866.
Кейінгі жылдар
1867 жылы Клиффорд заңгерлік қызметтен зейнеткерлікке шығып, Бостон және Провиденс темір жолының президенті болды. Ол 1849 жылы Браун университетінен, 1853 жылы Амхерсттен және 1853 жылы Гарвардтан құқық ғылымдарының докторы (LL. D.) дәрежесін алды. Бірнеше жыл бойы ол Гарвардтың Бақылау кеңесінің төрағасы болды. 1873 және 1875 жылдары денсаулығын жақсарту мақсатында жылы елдерге сапар шекті. 1875 жылы Клиффорд Ұлыбританиямен 1871 жылғы Вашингтон шарты бойынша құрылған дипломатиялық комиссияға тағайындалды, комиссияның мақсаты – балық аулау мәселелерін шешу болатын. Алайда, бейтарап үшінші комиссарды таңдау қиындықтарына байланысты туындаған кешігу салдарынан Клиффорд өкілдігіндегі міндеттерін атқармады. Ол 1876 жылдың 2 қаңтарында Нью-Бедфордтағы үйінде қысқа аурудан кейін жүрек ауруынан қайтыс болды және Нью-Бедфордтың ауылдық зиратына жерленді. Клиффордтың грек стиліндегі үйі әлі де Нью-Бедфордтың Орчард көшесінде тұр және Каунти-стрит тарихи ауданының құрамына кіреді.
In 1867 Clifford retired from the legal profession and became president of the Boston and Providence Railroad. He received the degree of LL. D. from Brown in 1849, Amherst in 1853, and Harvard in 1853. For several years he was president of the Harvard Board of Overseers. In 1873 and 1875 he traveled to warmer climates in a bid to improve his declining health. In 1875 Clifford was appointed to a diplomatic commission established pursuant to the 1871 Treaty of Washington with the United Kingdom to resolve fishery issues. However, owing to a delay occasioned by the difficulty in selecting a neutral third commissioner, Clifford never assumed his duties. He died of heart disease, after a short illness, on January 2, 1876, at his home in New Bedford, and was buried in New Bedford's Rural Cemetery. Clifford's Greek Revival mansion still stands on Orchard Street in New Bedford, contributing to the County Street Historic District.
Клиффорд пен Мелвилл
Клиффордтың бас судья Лемуэль Шоумен, жазушы Герман Мелвиллдің қайын атасымен, достық және әріптестік қарым-қатынасы болды. Клиффорд пен Мелвилл бірнеше рет жолдары кесіп, ең әйгілісі 1852 жылдың жазында Нантакетте болды. Сол кезде Клиффорд Мелвиллге өзінің ерте істерінің бірі туралы әңгіме айтты. Кейін Мелвилл одан толыққанды мәліметтер сұрады, ал Клиффорд Мелвиллге сол іс бойынша күнделік жазбаларын жіберді. Мелвилл бұл материалды "Крест аралы" атты, ешқашан жарияланбаған әңгімесі үшін пайдаланды.
Clifford had a friendly and collegial relationship with Chief Justice Lemuel Shaw, who was the father in law of writer Herman Melville. Clifford and Melville crossed paths on a number of occasions, most notably on Nantucket in the summer of 1852. On this occasion Clifford recounted to Melville a story about one of his early cases. Melville later wrote him, asking for further details, and Clifford sent Melville journal entries on the case. Melville ended up using the material for Isle of the Cross, a story that was never published.